Дадому

0203. Ежаціна:"Экстатычнасць".

 

Размаўлялі з Л аб музыцы, якую я слухаю, і ён сказаў, што ў яго ўзнікае альбо агрэсія, альбо нічога. Паўстала здагадка, што ў яго можа быць абмежаваны набор рэакцый, бо ён адчувае толькі НЭ - адкуль у яго могуць узяцца іншыя рэакцыі? А калі адчуваць ярка АзУ, то ўсё больш і больш рэчаў пачынае рэзаніраваць з імі. Я спытала, якія АзУ ён можа адчуваць цяпер лёгка. Ён сказаў - кліч і прадчуванне. Я спытала - прама цяпер можа зведаць іх? Ён - не. А пакуль ён думаў, я спарадзіла кліч-5, нечакана ярка. Я - а прадчуванне? І ў гэты момант сама спарадзіла прадчуванне.

Раптам паўстала ўспрыманне, быццам плаціну прарвала. Прадчуванне рэзка ўзмацнілася, успыхнула, і што было потым, я амаль не распазнавала. Была экстатычнасць, максімальная з даступных мне. Доўжылася можа быць хвіліны дзве, прайграла прыкладна адна песня. Здавалася, што я не магу спыніць гэта, нават калі захачу. Усё, яно вырвалася, яго нішто не можа спыніць, я магла толькі перажываць. Асобы ў гэтым месцы не было. Цела здавалася толькі пасудзінай, у якой з'явілася нешта. Нічога не было, акрамя невыноснасці, моцнага напору нязноснасці. Гэтае ўспрыманне я раней звала магутным струмянём экстатычнасці, магутным непарушным струмянём. Калі яно ёсць, я амаль не магу кантраляваць цела. І ізноў тая ж якасць - яно не можа быць кароткім усплёскам - калі ўжо прарвалася, то доўжыцца доўга, устойліва, нават калі я спрабую адцягнуцца ад яго.

Пасля яго - здранцвенне, рукі дрыжаць, цела трохі ватнае, пры думцы аб гэтым успрыманні абпальвае грудзі. Алучанасць, быццам усё адышло на другі план, перастала існаваць. Ёсць нешта такое, што я не магу апісаць пасля таго, як яно знікае. Калі яно ўжо амаль адышло, мне здаецца, што я магу гэтым разам апісаць яго больш падрабязна, але пакуль пішу - цалкам забываю хоць што-небудзь, акрамя "магутны, нязносны, вырвалася".

Цяпер проста азірнулася, паглядзела на морд, паўстала экстатычнасць 2-4, іншымі словамі, самы пачатак невыноснасці. Не ведаю, ад чаго.

Яно паўстала выпадкова - я за кампанію спарадзіла прадчуванне, не было ніякіх чаканняў, я нават не паспела падумаць аб рэзультаце.

Яшчэ я памятаю смутна, што было жаданне адысці ў яго цалкам. Цяпер быццам успамінаю вельмі смутны сон. Было ўспрыманне гэтага магутнага струменя, як чагосьці блізкага, у што хочацца адысці назаўжды, ніколі не вяртацца.

Быў вобраз, - я магу адысці прама цяпер. Была гатовасць-10 адысці, ніякіх адданасцей. Там нешта такое, чаму немагчыма супрацівіцца, мяне ўжо не было, было толькі гэтае нязноснае апальваючае блажэнства, якое прыцягвалася да чагосці яшчэ больш нязноснага.

Пасля гэтага ўспрымання было сем усплёскаў экстатычнасці-6. Ясна адрозніваю страх паражэння - калі ён ёсць, няма АзУ. Калі атрымоўваецца ўстараніць, то вельмі лёгка ўзнікае экстатычнасць, быццам толькі што я натрэніравалася яе адчуваць, успомніла выразна, як гэта робіцца, і цяпер яна была б фонам, калі б не было страху паражэння. Ёсць фонам кліч. Мне толькі што паказалі нешта, без чаго я не магу больш жыць. Мяне цягне туды.