Дадому

0204. Бодхі:"Бязлюдная ціхая раніца".

 

Аднойчы я заўважыў, што найболей творчыя станы ў мяне ўзнікаюць, калі я застаюся зусім адзін, калі ўвесь свет вакол нібы адсутнічае, альбо на прыродзе, альбо ў нейкіх аскетычных абставінах, дзе няма нічога, чым можна пацешыцца - ні кніг, ні тэлевізара і да т.п. Я прачынаўся рана раніцай - гадзіны ў 3-4 раніцы, калі яшчэ цёмна і ўвесь свет спіць, няма ніякіх спосабаў атрымаць уражанні ад людзей, бо іх проста няма, і ты застаешся адзін на адзін сам з сабой. Пры гэтым аказваюцца не задзейнічанымі многія азмрочванні, якія адносяцца да адданасці людзям. Навальваецца шэрасць, але калі яна ўстараняецца, то пачынаюць праяўляцца АзУ, радасныя жаданні, абазначаецца фронт работ, ярка праяўляецца прагненне. А пасля таго, як я вяртаўся да жыцця сярод людзей, гэты стан сабранага прагнення губляўся ў сувязі з пачаткам атрымання самых розных уражанняў, праявы адданасці людзям. У сувязі з гэтым я тады задаўся мэтай асвоіць пазіцыю "бязлюднай ціхай раніцы" незалежна ад таго - дзе і калі я знаходжуся. Я абраў шэраг ключавых успрыманняў, спараджэнне якіх прыводзіла мяне ў гэты стан, сярод якіх былі: а) уяўленне, што людзей побач няма - гэта не людзі, а такі трохмерны інтэрактыўны тэлевізар б) уяўленне, што цяпер ранняя раніца перад світанкам, в) спараджэнне ўспрымання той шэрасці, якая звычайна спрабуе накаціць, г) намаганне ўстаранення шэрасці. І ў выніку я аказваўся менавіта ў такім стане, у якім і хацеў.