Дадому

0218. Рысь:"хараство замужжа".

 

Калі дзяўчынка выходзіць замуж, яна ўжо не можа шпацыраваць з іншымі хлопчыкамі, як бы ёй гэтага ні хацелася, якую бы моцную сімпатыю, пяшчоту, сэксуальнае жаданне, эратычную цягу, радасць ад гутарак і ад сумесных дзеянняў з ім яна б ні адчувала. Муж не дазволіць ёй сустракацца ні з кім. Чым больш жаданымі будуць яе ўспрыманні пры зносінах з іншымі хлопчыкамі, тым больш яе муж будзе супрацівіцца і перашкаджаць яе ўзаемадзеянню з імі - як прамымі забаронамі, пагрозамі, гвалтам, шантажом, так і ўскосным уплывам у выглядзе дэманстрацыі сваіх "пакут" (г.зн. НЭ).

Дзяўчынка НІКОЛІ не зможа больш маркітавацца, лашчыцца з іншымі хлопчыкамі, акрамя тых выпадкаў, калі яна будзе гэта рабіць употай ад мужа пад пагрозай таго, што муж пазнае і адчуе да яе негатыўнае стаўленне, агрэсію, жаданне помсты, а таксама пад пагрозай таго, што яна сама пачне адчуваць жаль да мужа, негатыўнае стаўленне да самой сабе і інш. Падчас сэксу з іншымі хлопчыкамі і пасля гэтага, дзяўчынка будзе адчуваць пачуццё віны, якое можа доўжыцца гадамі, сорам, страх выкрыцця, і гэта рэзка паслабіць яе прыемнасць ад заняткаў сэксам з іншымі і жаданне такога сэксу.

Дзяўчынка не зможа пехаць адна ў тое месца, дзе ёй хочацца быць, бо яе муж захоча паехаць з ёй або забароніць ехаць адной, будзе раўнаваць.

Дзяўчынка вымушана кожную ноч прыходзіць начаваць туды, дзе знаходзіцца яе муж, яна не зможа пайсці пасля працы да сяброў або сябровак і застацца там, бо муж пачне яе падазраваць у здрадзе, папракаць негатовай вячэрай.

Дзяўчынка зможа паехаць у водпуск толькі тады, калі можа і хоча ехаць яе муж, бо без мужа яна нікуды паехаць ужо не зможа, і маркотнае жаданне не ехаць адной будзе загадзя перасільваць радаснае жаданне паехаць адной, бо яна не захоча нарывацца на яго і свае НЭ.

Дзяўчынка будзе праводзіць шмат часу з адным чалавекам, нават калі хоча быць з іншымі, бо муж будзе патрабаваць яе ўвагі на падставе таго, што ён яе муж.

У дзяўчынкі пры выхадзе замуж узмацняецца куча канцэпцый аб тым, як павінна быць арганізаванае яе жыццё аж да дробязяў, і механічнасць дзяўчынкі (гэтак жа як і хлопчыка, які ажаніўся) узмацняецца. У дзяўчынкі ўзмацняецца шмат канцэпцый аб тым, што яна павінна і не павінна рабіць - гатаваць мужу, сціраць, праводзіць час у хаце з мужам, маркітавацца з ім "рэгулярна", не глядзець на іншых хлопчыкаў і інш.

Г.зн. выходзячы замуж, дзяўчынка пазбаўляецца магчымасці рабіць мноства радасных дзеянняў з-за таго, што ёй гэтага не дазволіць муж, і з-за таго, што ў яе не будзе такіх жаданняў, бо ўзмацняцца канцэпцыі аб тым, што павінна і што не павінна рабіць замужняя жанчына.

Узнікае здзіўленне-10 - як магчыма хацець выйсці замуж, хацець быць уласнасцю. Гэтага можа хацець толькі тая дзяўчынка, у якой няма ніякіх радасных жаданняў, якая ўжо не хоча займацца сэксам, шпацыраваць з іншымі хлопчыкамі, у якой няма сімпатыі і пяшчоты да хлопчыкаў, і якая хоча толькі задаволенасці ад таго, што яна валодае мужам і ад таго, што муж валодае ёй.

Узнікае сімпатыя і блізкасць да лесу, сабак, неба, травы, бо ў іх месцах няма такога жадання - выйсці замуж, стаць уласнасцю. Радасць ад таго, што ў мяне няма такой турмы і ніколі не будзе, радасць ад таго, што я столькі ўсяго магу, што я нічым не звязаная.

Калі адчувала яснасць, узнікала здзіўленне-10 таму, што людзі лічаць шлюб, вяселле шчаслівай падзеяй у жыцці чалавека, святкуюць, упадаюць у ПЭ. Як яны могуць цешыцца тым, што людзі, якія ажэняцца, ужо не змогуць займацца сэксам, лашчыцца, свабодна мець зносіны з іншымі, будуць прывязаныя адзін да аднаго канцэпцыямі абавязку, прывычкай? Здзіўленне - як я магла столькі гадоў не разумець ў поўнай меры тое, што здараецца, калі людзі ажэняцца. Узнікалі думкі - як жа такое магчыма, што ЎСЕ людзі, якія мяне атачаюць, не разумеюць гэтага і імкнуцца ў турму і магілу.