Дадому

226. Скво:"СЭ - Мая сустрэча з Царствам Божым"

 

Я ніколі раней не мела зносіны са святарамі, і тут мне ў рукі трапілася лістоўка Цэнтра духоўнасці з паведамленнем аб сустрэчы з "выдатным містыкам, цудатворцам, празорцам, які валодае звышнатуральнымі здольнасцямі" (цытата).

Цэнтр быў чымсці накшталт невялікай царквы. Ужо каля дзвярэй я ўбачыў дзяўчыну, якая нервова курыла, і яна звярнулася з пытаннем, ці туды яна прыйшла. Я адказала, што адрас дакладны, тады яна спытала мяне, што гэта за царква, ці не супярэчыць яе вучэнне праваслаўю. Мне нічога аб гэтым не было вядома. Мы разам зайшлі ўнутр, і нас сустрэлі ўсмешлівыя святары. Адзін з іх звярнуў на яе ўвагу, адчуўшы пах тытуню, і сказаў, што ёй трэба абавязкова перастаць курыць. Яна вельмі экспрэсіўна загаласіла, што сама аб гэтым ведае, і менавіта для гэтага яна і прыйшла на гэтую сустрэчу.

Да мяне таксама падышоў малады святар, і пачаў задаваць пытанні, на якія я адказвала так, як быццам мне 15, я нявінная, і адзіная мэта майго жыцця - служэнне госпаду нашаму Ісусу. Выглядала я адпаведна - была апранутая вельмі проста, на галаве хустка. Інтанацыя мая была вельмі мяккай, прыязнай, а вочы захоплена адчыненыя. Ён праводзіў мяне ў галоўную залу, распавёўшы аб тым, што тут самае галоўнае - гэта сэрца чалавека.

Ён паказаў мне цудатворца - айца Апанаса. Святы айцец быў заняты споведдзю. Калі ён быў свабодны, ён падышоў да мяне.

Я падняла вочы на гэтага дужага высокага мужчыну, у вачах якога была запар Шэрасць егіпецкая і, заікаючыся ад хвалявання, сказала, што ў мяне ёсць пытанне, якое для мяне важнейшае за жыццё. Ён стаяў перада мной у рызе, з вялікім крыжом у руках, і прагаварыў:

- Слухаю цябе, дачка мая.

- Айцец, я шмат чытала ў Бібліі аб Царстве Божым. Але я ніяк не магу зразумець, што гэта такое. Не маглі бы Вы мне растлумачыць, што гэта такое, дзе яно знаходзіцца?

- Царства Божае знаходзіцца і на нябёсах, і ў сэрцы кожнага.

- Бацька Афанасій, пакажыце мне, дзе яно знаходзіцца ў маім сэрцы.

- Вось тут, - Бацька паказвае сабе на грудзі.

- А што ж гэта такое, Бацька? Чаму я не бачу тут ніякага Царства?

- Таму што яно зачынена ў табе.

- А у Вас яно адчынена?

Святы бацька замоўк ненадоўга і зрабіўшы намаганне над сабой адказаў:

- Так.

- Так распавядзіце мне. Я вельмі Вас прашу, гэта самае галоўнае для мяне ў жыцці. Распавядзіце мне, што Вы адчуваеце, што Вы бачыце.

- Царства Божае - гэта Царства неапісальнага кахання...

Да нас сталі падыходзяць іншыя святары, з цікаўнасцю ўслухоўваючыся ў гутарку. Праз пару хвілін нас ужо атачала некалькі дужых, маладых мужыкоў з пустымі вачамі, апранутых ў рызы.

- Калі ласка, Бацька Афанасій, падрабязней.

- Царства гэтай НЕАПІСАЛЬНАЙ (ён раздражнёна зрабіў акцэнт на гэтым слове) кахання знаходзіцца не ў гэтым свеце, таму яно ўтоенае ад вачэй грэшных.

- Бацька Афанасій, Вы ж толькі што мне сказалі, што яно ёсць усярэдзіне кожнага, а зараз кажаце, што яно не ў гэтым свеце.

- У надсветнай вобласці ёсць святы крыж, на якім раскрыжаваны Бог Бог наш Ісус Хрыстос, з гэтага крыжа льецца неапісальнае, невымоўнае каханне...

Я зрабіла пакутны твар, паказваючы яму, што вельмі жадаю зразумець тое, што ён кажа, але не разумею.

- ... Ёсць свет матэрыяльны, а ёсць свет іншы, там ёсць Крыж...

- Бацька Афанасій, а Вы бачыце той іншы свет? Вы самі бачыце яго? Я больш за ўсё на свеце жадаю ўбачыць чалавека, які бачыць той іншы свет. Няўжо Вы яго бачыце?

Бацька спахмурнеў, замоўк, утаропіўшыся на мяне сваімі вузкімі пустымі вочкамі. Маўчаў ён доўга, гледзячы на мяне. Я глядзела на яго шырока адкрытымі наіўнымі вачамі, чакаючы цуд. Потым ён перавёў погляд на іншых святароў і напружана глядзеў нейкі час на іх, мабыць чакаючы ад іх нейкіх дзеянняў.

- Як Вы сюды патрапілі? - пытанне было зададзена такой інтанацыяй, якая больш падыходзіць для следчага, чым для святара.

- Бацька, - мой твар сказіўся грымасай болю, - чаму Вы задаяце мне гэта пытанне, бо я з Вамі пра Царства Божае размаўляю, гэта для мяне самае важнае ў жыцці, а Вы мне не адказваеце, а задаяце мне вось такое дзіўнае пытанне.

Не прамовіўшы ні слова, ён павярнуўся і пайшоў ад мяне прэч. Сапраўды гэтак жа паступілі і іншыя святары. Я пайшла за святым айцом і зноў пачала з ім размаўляць.

- Айцец, чаму Вы не жадаеце мець зносіны са мной? Чаму Вы адышлі ад мяне? Вы разбілі мне сэрца. Я прашу Вас, адкажыце на маё пытанне.

Ён нават не паглядзеў у мой бок. Я падыходзіла і да іншых святароў, але яны паводзілі сябе сапраўды гэтак жа - ад іх дружалюбнасці не засталося і следу. Адзін з іх вельмі раздражнёна спытаў мяне:

- Чаго Вы хочаце?

Я сказала, што я жадаю ўсяго толькі даведацца пра Царства Божае, больш нічога.

- А мы тут прычым? Мы можам толькі спавядаць, чаго Вы ад нас жадаеце? ... А цяпер мы просім Вас ісці адсюль.

- Ісці? - на маіх вачах выступілі слёзы.

- Так, вось там калідор, там Ваша адзежа, дзяўчына, мы просім Вас ісці адсюль.

Я выйшла ў калідор, там было яшчэ некалькі святароў, якіх я бачыла ўпершыню, але, як аказалася, яны ўжо ведалі пра мяне, таму што ледзь убачыўшы мяне, яны моўчкі паказалі мне на дзверы.

На ўсе мае пытанні яны не адказвалі, у вочы не глядзелі, штурхаючы мяне да дзвярэй. Я амаль плакала і заклікала да іх святасці, да ўсёдаравання.

- Што я зрабіла не так? Чаму мяне як грэшніцу выганяюць з храма Боскага? Я шукаю Царства Боскага, а мяне выганяюць з храма...

Твары іх сказіліся злосцю, якую яны дрэнна хавалі.

- Ідзіце адсюль неадкладна.

Яны шчыльнай сцяной зачынілі ад мяне праход у храм, пакінуўшы мяне ў калідоры, і я зразумела, што калі цяпер буду працягваць, то няма ніякіх гарантый, што яны мяне не паб'юць, і, прашаптаўшы ў вуха таму, хто мяне так ветліва сустрэў, "крывадушнік", я хутка схавалася.