0231. Аджы:"Вопыт з апісаннем АЗУ".

Раней была канцэпцыя аб тым, што "апісваць АзУ у момант іх перажывання - значыць "забіваць іх". Гэта значыць, што канцэпцыя аб тым, што як толькі з'яўляецца ўнутраны дыялог (УД) аб АУ, дык яны адразу знікаюць. Ёсць фіксацыя таго, што ў момант хаатычнага УД АзУ сапраўды знікаюць, але цяпер з'явілася і іншая фіксацыя: наяўнасць УД, які суправаджае пошук рэзананснага апісання АзУ і ажыццяўлёнага падчас іх перажывання, прыводзіць да іх узмацнення.

Калі лазіў па не-камяням, то паўсталі думкі: "вакол столькі азораных фактараў, чаму ж я тады адчуваю ўсе АзУ такім амаль што нераспазнавальным камяком? Ці не таму ў момант перапражывання "таго ж самага АзУ" узнікаюць мацнейшыя АзУ, чым у той момант, які я ўспамінаю, што ў момант перепражывання ў мяне ёсць час і жаданне "спыніцца і ўпачувацца" у гэтае АзУ, ці знайсці рэзананснае апісанне, а калі я адчуваю АзУ у струмені іншых падзей, праяўляецца канцэпцыя аб тым, што апісанне прывядзе да знікнення АзУ.

Такім чынам, ёсць вопыт таго, што рэзанаснае апісанне АзУ прыводзіць да яго ўзмацнення, і ёсць канцэпцыя аб тым, што апісанне АзУ прыводзіць да яго знікнення. І што я раблю ў гэтай сітуацыі? Слепа прытрымліваюся канцэпцыі."

Пасля гэтага паўстала жаданне не проста лазіць па не-камяням і рабіць фоткі, але спыняцца і пытаць сябе "што я зараз адчуваю?"

Нават калі я не магу адразу ж знайсці рэзананснае апісанне, то проста фіксацыя таго, што я цяпер перажываю адчуванне прыгажосці прыводзіць да таго, што:

а) успрыманні "невыразнага камяка АзУ" знікае;

б) АзУ перажываюцца больш выразна, ярка, інтэнсіўна, мацней рэзаніруюць з іншымі АзУ, "букет" АзУ становіцца гусцейшы;

в) з'яўляецца новае ўспрыманне - яснасць у адрозніванні АзУ, якое само па сабе з'яўляецца АзУ.

Перапражыванне або памятанне аб АзУ слабой інтэнсіўнасці можа прывесці да інтэнсіўных выбухаў АзУ. Гэтае назіранне выклікае прадчуванне, бо да гэтага ў гэтым месцы было жаданне грэбаваць слабымі АзУ, не памятаць аб іх, і ўспамін аб слабых АзУ часта суправаджаўся думкай, што "гэта ўсё не тое".

Пры апісанні АзУ узнікае механічнае жаданне (магчыма, часткова спароджанае страхам паражэння ў адрозніванні, пошуку рэзаніруючага апісання) "загадзя ведаць" - што я зараз адчуў, ці жаданне гатовага апісання - так, быццам я ўжо ясна распазнаў тое, што перажываецца. І калі рэзаніруючае апісанне не атрымоўваецца знайсці, узнікаюць безвыходнасць і НС да самога сябе. Так працуе канцэпцыя аб тым, што калі АзУ ёсць, то значыць і апісанне яго "павінна быць" (як сведчанне таго, што АзУ было).

Гэта тупасць, бо і вопыт перажывання АзУ, і вопыт іх апісання ў гэтым месцы відавочна малы для маментальнага адрознівання і вызначэння рэзаніруючага апісання. У такіх выпадках можна паспрабаваць наступнае: успамінаць паэтапна - што я адчуваў, замест таго, каб ліхаманкава шукаць рэзаніруючае апісанне, напрыклад: стаяў каля мора і адчуваў гэтае, потым гэтае, потым гэтае - у суме карціна будзе апісаннем праходжання перажытай сукупнасці АзУ, і ўжо на аснове гэтага яснага ўспаміну лягчэй шукаць рэзаніруючыя апісанні, нібы гуляючыся пры гэтым словамі, дазваляючы ім лёгка нараджацца, нібы падстаўляючы іх у агульную карціну, як калі збіраеш "puzzle".