0240. Бодхі:"Страх даследавання жаданняў".

Спрабуючы даследаваць свае жаданні, практыкуючыя сутыкаюцца са страхам рабіць гэта. І калі ў іх хапае сіл час ад часу пераадольваць гэты страх, то яны пачынаюць заўважаць цікавыя рэчы:

1) жаданні іншых людзей разбіраць цікава, страху няма

2) калі жаданне радаснае (рж), разбіраць яго намнога прасцей, чым жаданне механічнае (мж)

Такім чынам, ты атрымліваеш у рукі механізм ускоснай ацэнкі якасці жадання або сукупнасці жаданняў - чым мацней страх разбірацца ў тым - чаго менавіта ты хочаш, чаму ты гэтага хочаш і да т.п., тым больш канцэнтрацыя мж у той сукупнасці, якую ты цяпер адчуваеш.

Страх даследаваць мж звычайна суправаджаецца ўнутраным дыялогам, больш-менеш сляпым, у якім можна заўважыць урыўкі думак, сэнс якіх зводзіцца да наступнага: "а раптам я падчас разбору зразумею нешта такое, у выніку чаго прыйду да рашэння перастаць рэалізоўваць яго! А мне так не хочацца перастаць рэалізоўваць гэтае жаданне!". І - зразумела - часцей за ўсё гэта прыводзіць да адмовы ад даследавання жадання. І калі не знайсці ў сабе стымулу пераадолець свой страх (напрыклад, такім стымулам можа быць жаданне шчырасці, яснасці), то так і не атрымаецца на сваім вопыце даведацца, што калі ты дасягаеш яснасці ў адносінах свайго жадання, то гэта прыводзіць не да прыгнечання яго, а да змены характару яго рэалізацыі - так, каб атрымліваць больш прыемнасці. І пры гэтым ЗАЎСЁДЫ ёсць пачуццё вызвалення.

Напрыклад, дзяўчынка купляе сабе прыгожую адзежу. Калі яе спытаць - навошта яна гэта робіць, чаму ёй хочацца ўсё новай і новай адзежы, яна можа прыйсці да высновы, што хоча рабіць уражанне на людзей. Вядома, адказы могуць быць розныя па форме: "хачу добра выглядаць", "хачу сама сабе падабацца", "хачу прыцягваць увагу" і г.д. Пры высокім узроўні самападману магчымыя самыя дзіўныя формы адказу, у тым ліку і такія, што маўляў я не хачу ні на каго рабіць уражанне, проста хачу сама сабе падабацца, а да астатніх мне няма справы (пры гэтым чалавек не разумее таго, што нават ва ўмове адсутнасці рэальных людзей ствараюцца і падтрымліваюцца вобразы ўяўных людзей, якія і з'яўляюцца тымі, на каго робіцца ўражанне). Такім чынам, пры мінімальнай шчырасці лёгка заўважыць, што адзежа купляецца ўсё ж менавіта для таго, каб рабіць уражанне на людзей, якія патэнцыйна могуць быць цікавыя.

Тады ўзнікае другое пытанне: няўжо недастаткова мець два камплекта моднай адзежы? Адзін пэцкаецца - апранаеш другі, пакуль першы ў пранні. Бо калі мэтай з'яўляецца прыцягнуць нейкага новага чалавека, то для яго абодва твае камплекта адзежы будуць па азначэнні новымі, і змогуць зачапіць яго ўвагу не горш, чым калі б ў тваёй шафе вісела б яшчэ дзвесце камплектаў. Калі ў гэтым узнікае яснасць, але не здараецца ніякага прыгнечання, жаданне, якое раней было дакучліва-наркатычным, проста перастае існаваць. Раней дзяўчынка марнавала дні, тыдні на тое, каб шукаць і купляць рэчы, а зараз калі ў яе ўзнікае яснасць у тым, што для прыцягнення новых хлопчыкаў гэта бессэнсоўна, узнікае яркае, ашаламляльнае пачуццё свабоды. Бо зараз увесь гэты час можна выдаткаваць на нешта іншае - на рэалізацыю іншых жаданняў (вядома, я разглядаю той выпадак, калі дзяўчынка - практыкуючая, мае шмат інтэрасаў, жаданняў. Для звычайнага шэрага чалавека, які забівае час ад нуды, уся мая кніга і практыка неактуальныя). І - як ні дзіўна - сярод гэтых жаданняў, для якіх вызваліўся час, сапраўды можа аказацца жаданне… купляць адзежу. Гэта цалкам магчыма, бо мы яшчэ не разгледзелі іншую мэту пакупкі адзежы - каб рабіць уражанне на тых, з кім ты ўжо знаёмая. Але тут ужо ўсё інакш - ужо не будзе сляпога, пакутлівага, невычэрпнага жадання бясконца шукаць і купляць адзежу. Ты проста перабіраеш усіх сваіх знаёмых, і разумееш тое - на каго пэўна якое менавіта ўражанне ты хочаш рабіць сваёй адзежай. І суцэль можа аказацца, што на 90% усіх сваіх знаёмых ты зусім і не хочаш спрабаваць рабіць такое ўражанне. А вось напрыклад на некалькіх хлопчыкаў, з якімі ты маркітуешся або лашчышся або з якімі ў цябе ёсць тыя ці іншыя эратычныя адносіны, такое ўражанне можа захацецца рабіць - купіла сабе новыя трусікі, новыя шорцікі, пагулялі ў новую эратычную гульню і да т.п. Але ў дадзеным выпадку жаданне ўжо перастала быць спазматычным, ліхаманкавым, усёпаглынаючым монстрам. Гэта проста адно рж у кампаніі многіх іншых. Ты знаходзіш для яго свой час, ты рэалізуеш яго ў той ці іншай ступені - сапраўды ведаючы - чаго ты хочаш.

Даследаванне жаданняў і дасягненне яснасці ў тым - чаго менавіта ты хочаш, чаму менавіта так ты яго рэалізуеш - заўсёды прыносіць пачуццё вызвалення, таму што ўвесь той час, які ты аддавала наркатычнаму, дурманліваму, спазматычнаму дзеянню, зараз ты можаш патраціць на тое, каб атрымліваць больш прыемнасці. Калі гэтага вызвалення няма - значыць не было даследавання - была толькі імітацыя - каб зрабіць уражанне на кагосьці, або каб абдурыць саму сябе і г.д.

Так што ўсё проста:

1) на першай стадыі даследавання механічных жаданняў ЗАЎСЁДЫ ёсць страх - гэта той самы страх, які адчувае наркаман пры думцы аб спыненні ўжывання наркотыкаў.

2) шчырае даследаванне жаданняў ЗАЎСЁДЫ прыводзіць да поўнай ці частковай яснасці ў тым - чаму ты менавіта гэтага хочаш, якой пэўна мэты ты хочаш дасягнуць, ці эфектыўныя твае дзеянні для рэалізацыі гэтага жадання, ці на самой справе рэалізуючы гэтыя жаданні ты атрымліваеш шуканую прыемнасць і г.д.

3) дасягненне яснасці ЗАЎСЁДЫ прыводзіць да змены характару праявы і рэалізацыі жаданняў - пры гэтым ЗАЎСЁДЫ ўзнікае яркае пачуццё свабоды і свяжосці, бо калі яснасць закранула механічнае жаданне, то ў выніку ты вызваляешся ад яго засілля, вызваляеш увагу і час для атрымання прыемнасці, а калі яснасць закранула радаснае жаданне, то яно чысціцца ад механічных прымешак, пачынае праяўляцца больш выразна і ярка.