0243. Пухнатая Малпачка:"Недасканаласць".

Спачатку я лічыла гэтае азмрочванне "бяскрыўдным", ці такім, якое хоць і падтрымлівае НФ, але не перашкаджае адчуваць спантаныя ўсплёскі АзУ. І я лічыла, што яго лёгка пераадолець, лёгка спарадзіць АзУ, калі захочацца. І яшчэ такое стаўленне да адчування ўласнай ушчэрбнасці (АУУ) узнікае з-за таго, што гэтае азмрочванне здаецца не такім атрутным, як агрэсія або адчуванне перавагі. Напрыклад, калі адчуць моцнае раздражненне, то потым яшчэ доўга можа цягнуцца негатыўны фон прыгнечанасці, бязрадаснасці, цяжару. А пасля ўсплёскаў АУУ як бы нічога такога не з'яўляецца. У чым мае памылкі:

1) фон ушчэрбнасці ЗАЎСЁДЫ падтрымлівае іншыя азмрочванні. У мяне гэта часцей за ўсё - жаль да сябе (ЖдС), пачуццё безвыходнасці, якія могуць суправаджацца упэўненасцямі, што я горшая за іншых, што ў мяне не атрымаецца нешта зрабіць або змяніць, што гэта ніколі не зменіцца. Пры гэтым саміх думак можа і не быць, гэтак жа, як у мяне няма сталых думак аб тым, колькі мне гадоў, дзе я жыву, па якім горадзе іду, але адпаведныя ўпэўненасці ёсць. І з-за таго, што думак гэтых у гучным унутраным дыялогу няма, я і не адрозніваю азмрочванняў, якія спадарожнічаюць АУУ.

2) Паколькі я лічу АУУ "бяскрыўдным" азмрочваннем, я станаўлюся няўважлівай да яго, не спрабую з ім змагацца. Калі ў мяне ўзнікае раздражненне або незадаволенасць, я заўсёды спрабую яго або прыгнесці, або ўстараніць, раблю хоць што-небудзь. А калі ўзнікае АУУ, то я лічу, што як-небудзь перажыву гэта, потым разбяруся. Гэта прыводзіць да таго, што ўзмацняецца фон АУУ, яно пачынае з'яўляцца часцей і ў тых сітуацыях, у якіх раней не з'яўлялася. Г.зн., што я замацоўваю прывычку адчуваць яго, замацоўваю паражэнчую пазіцыю ў адносінах да яго, станаўлюся ўсё больш недасканалай, забітай і няшчаснай.

3) Чым мацней АУУ, тым мацней мая тупасць. Гэта становіцца прыкметна ў сітуацыях, калі я адчуваю АУУ-10, напрыклад, падчас гутаркі з прэзідэнтам карпарацыі, дзе я працую. У гэты час я і дрэнна разумею, што ён мне тлумачыць, і перастаю адрозніваць, як ён рэагуе на мае паводзіны, што яго раздражняе, працягваю рабіць тое, што яго раздражняе, не заўважаю, што менавіта мае недасканалыя праявы выклікаюць у яго высакамернасць да мяне.

4) Калі я адчуваю АУУ 7-10, то ў гэтым стане мне гэтак жа амаль немагчыма спарадзіць АзУ, як і пры любым іншым азмрочванні той жа інтэнсіўнасці. А калі я - чалавек, схільны адчуваць АУУ, то яно праяўляецца ў мяне ва ўсім: у рухах, у адзежы, прычосцы, голасе, манеры гаварыць, словах, якія я выбіраю. Калі пачаць змяняць хоць адну-дзве прывычкі, то стан вельмі змяняецца. Напрыклад, я схадзіла ў цырульню і змяніла свой "шэранькі" хвосцік на модную дзявочую прычоску. Рэзультат мяне здзівіў: я стала пачувацца болей упэўнена, захацелася ісці з паднятай галавой, сталі ўзнікаць спантаныя ўсплёскі радасці, калі ішла па вуліцы, і тады я і адрозніла, што акрамя АУУ увесь гэты час адчувала ЖдС і пачуццё безвыходнасці. Потым я памяняла сваю адзежу - купіла дзелавую, строгую адзежу, не занадта яркую. Але ўсё роўна на фоне гэтай адзежы я адрозніла, што мае папярэднія пацертыя джынсы, непрасаваныя расцягнутыя футболкі падтрымлівалі вобраз мяне як недасканалай шэранькай мышкі, якая не вылучаецца на фоне натоўпу. І калі я апранула басаножкі на абцасах і дзелавы гарнітур, пласт недасканаласці адваліўся, і я толькі ў гэты момант адрозніла, што ён, аказваецца, увесь гэты час быў, а я яго не заўважала. У гэтым гарнітуры мне хочацца размаўляць з людзьмі спакойна і трохі нізкім голасам, а звычайна я кажу вельмі хутка, высокім мульцяшным голасам. Самае дзіўна тое, што я змяніла толькі сваю адзежу, але мае ўспрыманні так змяніліся, што я стала размаўляць іншым голасам і ў іншым тэмпе, хаця не ставіла перад сабой гэтую задачу. Гэта той эфект, аб якім пісаў Бодх: як быццам выцягваеш нітачкі з тканіны. Цягнеш за адну, а яна следам захапляе іншую.

Праявы недасканаласці, якія я ў сябе заўважаю:

o уцягваю галаву ў плечы

o хаджу і сяджу згорбленая

o кажу ціха

o тэмп размовы - хуткі, і з-за гэтага блытаны, размова становіцца невыразнай

o хутка хаджу, тупаю нагамі. І калі мне дырэктар скажа нешта прынесці, я ледзь не бегу. Важныя, упэўненыя ў сабе людзі так сябе не паводзяць.

o Кажу ліслівымі інтанацыямі

o Калі губляю рэчы, то кажу "ой", адразу кідаюся іх паднімаць.

Прыдумала спосаб выяўлення недасканаласці: перад тым, як нешта сказаць чалавеку, сфармуляваць разумова пытанне або фразу, уявіць, як я яе задаю і спытаць сябе, а ці няма тут праяў недасканаласці. Напрыклад, сёння ехала ў электрычцы і хацела спытаць агрэсіўную цётку, колькі ёй гадоў. Спачатку я не распазнавала АУУ перад ёй - распазнавала толькі страх задаваць такой важнай злой цётцы пытанне. Калі ўявіла, што кажу ёй, ва УД з'явілася фраза: "выбачце, скажыце калі ласка, колькі Вам гадоў…". Пасля пытання аб тым, ці няма тут праяў АУУ, заўважыла, што 1) занадта шмат ветлівых слоў - для таго, каб яна адчула не вельмі моцнае НС і адказала на маё пытанне, можна праяўляць менш ветлівасці. 2) ва УД слова "выбачце" я прамаўляла ціха, лісліва. Потым уявіла, што гэта не я, нікчэмнасць такая, турбую цётку ў электрычцы, а цётка прыйшла да мяне на гутарку, хоча ўладкоўвацца да мяне на працу, і я задаю ёй такое пытанне. Мне адразу захацелася спытаць яе спакойным важным голасам: "Скажыце, колькі вам гадоў?". Самым дзіўным для мяне тут з'яўляецца тое, што нават перад цёткай, відавочна тупой і агрэсіўнай, якую я бачу ўпершыню ў жыцці, я адчуваю моцнае АУУ. Калі б я не захацела задаць ёй пытанне, то і не заўважыла б гэтага АУУ. Значыць яно ўзнікае амаль да ўсіх людзей, якіх я сустракаю на вуліцы.