0245. Фрыфлаер:"Павелічэнне жадання ўстараняць агрэсіўныя НЭ (анэ)".

У мяне няма АзУ-яснасці ў тым, што менавіта аНЭ неабходна ўстараніць першым чынам і любым коштам, як кажа Бодх. Разумовае разуменне ёсць, але не больш за тое. Для мяне гэтае такое ж азмрочванне, як і любыя іншыя. Больш за тое, страх людзей (заклапочанасць меркаваннем) для мяне з'яўляецца больш пакутлівым, а раздражненне, наадварот, менш - таму што я, адчуваючы яго, разумею, што маю рацыю. Таму для мяне актуальныя пошукі спосабаў узмацніць жаданне ўстараняць аНЭ, бо ў мяне ёсць падставы меркаваць, што Бодхі не памыляецца ў такіх пытаннях.

Прыдумаў такі спосаб: я разважаў так: вось ёсць практыкі, якія Бодх заве кансерватыўнымі - напрыклад, незваротная змена некаторых дробных прывычак. Здзейсніўшы такія змены, можна натрэніраваць уважлівасць, рашучасць і ўпартасць, і ўжываць гэта ва ўстараненні НЭ. Я ўжо рабіў некаторыя такія змены. Вось што цікава - гэтыя прывычкі (напрыклад, есці ўвесь час правай рукой) з'яўляюцца нейтральнымі для мяне, не пакутлівымі. Г.зн. дадзеная змена не была вельмі пажаданай. Аднак у мяне хапіла ўпартасці змяніць іх. Чаму? Таму што я прадчуваў, што выкарыстоўваю гэтыя навыкі для ўстаранення таго, што сапраўды для мяне непажадана. Але ж прывычка раздражняцца - гэта таксама ўсяго толькі прывычка. Ну і няхай яна не з'яўляецца для мяне асабліва пакутлівай. Затое на ёй можна сапраўды гэтак жа трэніравацца, як на змене прывычкі есці ўвесь час правай рукой. А потым выкарыстоўваць гэты навык для ўстаранення таго ж страху людзей, які я ўжо сапраўды хачу ўстараніць. Калі я разумею тое, што натрэніраваўшыся ўстараняць аНЭ я змагу потым лепш устараняць іншыя азмрочванні, то ўзнікае дадатковае жаданне ўстараняць аНЭ - дзеля трэніроўкі намагання і прадчування яго наступнага выкарыстання. Узнікае рызыка палявання на аНЭ. Калі жаданне ўстараняць аНЭ слабее, я напамінаю сабе аб гэтых развагах. Часам узнікае непасрэднае ўспрыманне аНЭ як пакутлівых - гэта бывае, калі іх усплёскі перарываюць азораныя ўспрыманні, але пакуль што гэта бывае рэдка (хаця б з прычыны рэдкасці саміх АзУ), і гэтую яснасць утрымаць не атрымліваецца.

Ёсць яшчэ думка аб магчымасці накіраваць АУВ на падтрымку жадання ўстараняць аНЭ (Бодх пісаў, напрыклад, аб механічнай падтрымцы "натураліста" у пазіцыі дракона), бо такія механічныя жаданні (мж) часам узнікаюць. Але гэта пакуль не даследавана мною.

Яшчэ паўстала жаданне пры адчуванні аНЭ тут жа пачынаць адрозніваць сваё мж адчуваць гэтыя ўспрыманні. Выглядае гэта так: фіксую аНЭ, узнікае жаданне адрозніць мж адчуваць аНЭ, адрозніваю гэтае мж аНЭ, потым адрозніваю механічную ўпэўненасць у неабходнасці адчуваць гэтую аНЭ ў дадзеных абставінах, працягваю назіраць за гэтымі ўспрыманнямі далей і спрабую разумець тое, што ўпэўненасць гэтая - механічная. Потым знікае або слабее механічная ўпэўненасць у неабходнасці аНЭ, потым амаль адразу знікае мж адчуваць аНЭ, і потым - сама аНЭ. Такі варыянт цяпер дастаўляе большую прыемнасць, чым ранейшыя спробы - ёсць прыемнасць ад самога працэсу такога распазнавання. Такая чыстая паслядоўнасць, як апісаная вышэй, бывае пакуль што толькі ў спрыяльных выпадках (калі аНЭ не інтэнсіўныя і не паспяваюць моцна прыгнесці яснасць, і калі абставіны не ўздзейнічаюць стала абцяжарваючым чынам). Што цікава - тое ж самае мне значна складаней прарабіць, калі я адчуваю заклапочанасць меркаваннем людзей - складаней адрозніваць мж адчуваць гэты страх.