0254. Фрыфлаер:"Практыка фарміравання ўпэўненасці ў сваіх сілах".

Часам я чытаю старыя тэксты Бодхі нягледзячы на тое, што яны істотна меней ясныя, чым сучасны варыянт кнігі. Чытаю таму, што многія часткі гэтых тэкстаў з'яўляюцца для мяне дадатковымі азоранымі фактарамі. Акрамя таго, мне здаецца, што такім чынам я пазнаю больш граняў аднаго і таго ж прадмета. Тут нешта апісана так, а там гэтак - і ў выніку маё разуменне становіцца глыбейшым. Сустрэў апісанне такога эксперыменту:

"На працягу нашага жыцця мы прымаем незлічоную колькасць самых розных рашэнняў. Амаль усе яны не выконваюцца або выконваюцца не так, як было вырашана. Мы тлумачым гэта гнуткасцю ў адносінах да жыцця і нашым уменнем прыстасоўвацца да абставін. Аднак кошт такой "гнуткасці" празмерны.

Прапаноўваю такі эксперымент: ты пачынаеш прымаць рашэнні і выконваць іх безумоўна і не гледзячы ні на што (вядома, не даходзячы да членашкодніцтва - калі запланаванае дзеянне відавочна вядзе да непрымальных рэзультатаў, спыняй яго). Для гэтага неабходна выбіраць самыя простыя, найлягчэйшыя мэты, якія магчыма выканаць. Дасягненне гэтых мэт можа маць для цябе нейкую цікавасць, але гэта зусім не абавязкова. Напрыклад, я магу вырашыць на працягу гадзіны не вымавіць ні гуку. І я выконваю гэтае рашэнне не гледзячы ні на што. Калі раптам нябёсы расколюцца і перада мной з'явіцца сам стары Зеўс, я і тады не скажу аніводнага слова. Або паўгадзіны не рухацца, і да т.п. - у каго якая фантазія і каму што цікава. Настойліва рэкамендую не ставіць сабе мэт, занадта складаных для рэалізацыі - гэта папросту не трэба. Калі ты паставіш і рэалізуеш, скажам, сотню такіх мэт, то звярні ўвагу - змянілася нешта ў табе ці не.

У выніку таго, што ты выконваеш прынятыя рашэнні, фарміруецца ўпэўненасць у тым, што прынятыя табою рашэнні заўсёды выконваюцца. І задачы, якія раней былі вельмі цяжкія, нечакана стануць дасягальнымі З'яўляецца вялікая ўпэўненасць у сваіх дзеяннях, мацнейшая асалода ад адчування і рэалізацыі жаданняў."

Апісанне практыкі зрэзанавала з прадчуваннем, і паўстала жаданне зрабіць гэта. Доўга адкладаў, аднойчы пачаў, і пакінуў, але ў выніку ўсе ж правёў гэты эксперымент - сёння скончыў. На рэалізацыю было страчана каля двух месяцаў. Былі дні, калі я ў рамках эксперыменту прымаў і па дзесяць рашэнняў, а былі перыяды, калі некалькі дзён не прымаў ніводнага.

Рэзультаты. Я не магу сказаць, што ёсць відавочна выяўлены рэзультат. Як бы мая ўпэўненасць у сваіх сілах узрасла. Упэўненасць, якую можна сфармуляваць так: "я магу рэалізоўваць свае рашэнні". Праўда я рабіў за час эксперыменту і іншыя рэчы (напрыклад, займаўся бізнэсам) і таму не ўпэўнены, што павелічэнне ўпэўненасці - гэта следства менавіта дадзенага эксперыменту. Магчыма, размытасць рэзультату з'яўляецца следствам вялікай расцягненасці эксперыменту ў часе.

Рэалізацыя эксперыменту дастаўляла прыемнасць. Можна сказаць, што я рабіў гэта дзеля цікавасці ў кожны момант часу.

Яшчэ паўстала яснасць, што прыняцце рашэння - гэта не проста думка "я вырашыў". Прыняцце рашэння - гэта зараджэнне чагосьці, чаго раней не было. Часам у момант прыняцця рашэння ўзнікае адчуванне ў глыбіні горла - я б назваў яго вострым, але разам з тым прыемным, рэзаніруючым з асалодай. Калісьці падобныя адчуванні ўзнікалі пры ўстараненні НЭ.

Паўстала больш асцярожнае стаўленне да рашэнняў. Паколькі ў рамках эксперыменту было неабходна выбіраць такія, якія я магу сапраўды рэалізаваць, то паўстала прывычка абдумваць, якое можа быць рашэнне, перад тым як прыняць яго. І яшчэ такая думка. Магчыма, агульны час правядзення эксперыменту можа служыць ускосным крытэрам таго, наколькі чалавек з'яўляецца рашучым. Калі вопыт займае цэлых два месяцы - на прыняцце і рэалізацыю ўсяго толькі сотні простых рашэнняў, то мусіць і рашучасць гэтага чалавека вельмі нізкая.