« Майя »

Том 1: « Форс-минор »

Глава 01

 

- Вегетарыянскае ці звычайнае?

- Што?  А... Так, вегетарыянскае…

- Выбачце, вегетарыянскае скончылася, будзеце звычайнае?

Ну вось, як заўсёды - добрыя намеры…

- А якое там мяса?

- Курыца.

Курыца дык курыца, бяру, - я зараз галодная.

Захад за акном ілюмінатара абыякава палае на фоне  гандлёвай плошчы ў выхадны дзень - галасы, крыкі, твары, музыка, абрыўкі гутарак, - у галаве пануе прывычны дакучлівы хаос.

…- Каб цябе, Майя, нумар гарыць, а твайго артыкула яшчэ няма! Мне ўсё гэта абрыдзела! - зноў і зноў гэты крык у трубцы…

- Скора буду!

Мабільны ляціць у сумку, паркуюся, пралятаю праз прахадную, нервова б'ю па кнопцы ліфта, чакаю - 10…9…8… Колькі гэта яшчэ можа працягвацца?... Кабінет галоўнага рэдактара, твар новай сакратаркі, які па размалёўцы як раз нагадвае семафор, пагардлівай грымасай паказвае - Яго на месцы няма. Ну напэўна я ведаю, хто цяпер кружыць вакол  майго стала… ну сапраўды...

- Вы ж самі адправілі мяне на адкрыццё рэстарана, ну Ўсевалад Уладзіміравіч! Вось я і не паспела адрэдагаваць артыкул, я яшчэ ўраніцу сказала, што калі паеду, то не паспею дарабіць. Я ж сказала…

- Майя, адкрыцці рэстаранаў, прэзентацыі… так, гэта агідна, Майя, я пятнаццаць гадоў ва ўсім гэтым, мне самому гэта ўсё вось дзе, - адчайна матнуў галавой, правёў рукой па горле. - Але гэта наш хлеб, ты гэта ведаеш не горш за мяне, да чаго гэтыя прэтэнзіі? Запрацуем на хлеб - намажам на яго масла, паедзеш куды-небудзь прэч у Аргентыну рэпартаж аб амазонках рабіць… І наогул я не разумею, чаму ты ўвесь час прад'яўляеш мне прэтэнзіі?? Табе не падабаецца гэтая праца?

Ці падабаецца мне гэтая праца? Гэтае пытанне ўзнікае ўсё часцей і кожны раз робіцца ўсё больш вострым, - так хочацца пакончыць журналістыку назаўжды, але ўвесь час знаходзяцца розныя "але", і зноў і зноў я працягваю выбягаць з хаты ў гарадскую шэрасць ранняй раніцай і вяртацца з хуткаснай сокавыціскалкі позна ўвечары. Аб маім працоўным месцы выпускнікі журфака могуць толькі марыць, і я марыла аб ім, быўшы студэнткай, але цяпер усё менш разумею, навошта мне гэта патрэбна… Вось галоўны рэдактар прэстыжнай газеты, - усё яго жыццё пранеслася ў мітуслівым віры падпаленых нумароў, істэрычных рэкламадаўцаў, пракураных ушчэнт пакояў рэдакцыі, сталоўскіх катлет і ўзвараў, эксцэнтрычных і вечна спяшаючыхся супрацоўнікаў, імклівага адлятання ў небыццё усяго таго, што было найважнейшым яшчэ пару хвілін назад. І што зараз? Усяго сорак, а выглядае як выжаты лімон, важыць пад цэнтнер, вочы праедзеныя нікатынам і вечна разадраны на часткі, - хадзячы камяк раздражнення і незадаволенасці. Вось і цяпер стаіць перада мной (думае, што гэта я стаю перад ім - тыповы эгацэнтрызм гома фабера), ледзь не пырскаючы сліной ад абурэння, і растлумачыць яму штосьці няма ніякай магчымасці. Гэтакі заведзены механізм, які не чуе цябе і, можа быць, нават не бачыць. Калі ён крычыць, вочы яго страшэнна пустыя і бессэнсоўныя. Але ж таксама мусіць калісьці быў натхнёны журналістыкай… Ці хацела я такой долі?...

- Дык ты хоць трохі чуеш мяне?? Ну што тарэшчышся, як баран на карэктуру? Стаіць, марыць… Ды што ж гэта такое робіцца - я з ёй як з чалавекам… Давай варушыся, усе цябе чакаюць, без твайго артыкула паўпаласы кату пад хвост, што мне туды - твае мары ставіць? Вось пасаджу цябе на тыдзеньчык загалоўкі прыдумляць - заспяваеш…

- Ды пляваць мне на вашы паўпаласы, - падыходжу да акна, гляджу ўніз, - мурашнік жыве, не спыняючыся ні на імгненне.

- Што?? Як ты можаш так са мной размаўляць?!

Нават і не гляджу ў яго бок, але і навошта глядзець… і так зразумела, што ён цяпер раздуўся і пабарвавеў ад злосці. Успыхнуў раптам непакой, бо я нічога не абдумвала, і як буду жыць далей… з кутоў пакоя, як скунсы з нор, глядзяць калегі - хто са страхам, хто з абурэннем. І у той жа час такая радасць прачнулася… ну так, як быццам падняўся вецер, дзьме ў спіну і настойліва падганяе насустрач стыхіі жыцця.

Жудасна захацелася адагнаць турботу прэч і адважна паглядзець хоць напаследак яму ў вочы, сказаць, што я маладая самачка, мне жыць хочацца, паспаць добра, лопаць бульбачку з селядцом, шпацыраваць, і трахацца ў выніку мне хочацца не толькі па выхадных… Ох бы тут надышла нямая сцэна... А атрымалася па-іншаму, - мазгі тут жа завялі сваю благую работу - пачалі прадумваць усе рухі, словы, каб схаваць хваляванне, што паралізуе і выглядаць як мае быць…

 

- Чай, кава, віно? - сцюардэса спагадліва зазірае ў вочы.

- Не, проста мінералкі… дзякуй…

 

 …- Майя, ты ж не вар'ятка, каб вось так пакідаць Гэтую працу! Сярожа, яна патрапіла ў секту, я табе сапраўды кажу - матчына сэрца не абдурыш, прынясі мне хутчэй валідолу… Майя, ты абавязаная ўсё мне неадкладна распавесці, мы разам ва ўсім разбярэмся, і не трэба будзе кідаць працу і ехаць ні ў якую Індыю…. Ты едзеш адна??? Цябе ўжо там будзе хтосьці чакаць? … У мяне параноя?! Ах ты паскудніца такая, як ты можаш з маці так размаўляць?! Я вось цябе цяпер на замок пасаджу, пакуль з цябе ўвесь дур не выйдзе… Бацька! Ну што ты маўчыш, ну скажы хоць што-небудзь!!

Хмурны твар бацькі… няўжо калісьці ён быў іншым, не такім, не застылым у гэтай трупнай грымасе?

- Ты што, да наркагандляроў патрапіла? Наркотыкі будзеш з Індыі вазіць? У мяне ёсць свае людзі ў ФБР, за табой будуць сачыць… Я вось табе цяпер… - запнуўся, бездапаможны ўзмах рукамі, счырванелы твар.

Цяпер - што? Гэтага ён і сам не ведаў. Проста старая катрынка дайграла да канца пласцінкі, заведзенай яшчэ ў дзяцінстве… Ды ён проста робат!  І калі б толькі ён…

 

Індыя набліжаецца з кожнай хвілінай, і ўсё больш размываюцца абрысы рэдакцыі, курсаў па ёзе, рэйкі, псіхалагічных семінараў, тантрычных трэнінгаў, кухонных філасоўскіх спрэчак да раніцы і да млоснасці, і ўжо не так значна, што пошукі аднадумцаў скончыліся поўным крахам, - я пачынаю новае жыццё. Нешта ўнутры мяне ведае напэўна, што я больш ніколі не вярнуся назад.

 

…- Ну і ідзі прэч, маленькая сучка! Я заўсёды ведаў, што ты знойдзеш сабе іншага, і табе будзе напляваць на мае пачуцці… Ты ніколі мяне сапраўды не кахала. Вельмі спачуваю твайму новаму абранніку, бо ты і аб яго сапраўды гэтак жа выцярэш ногі…

 

- У вас пледы ёсць? А то спаць хочацца.

- Так, зараз прынясу.

Чорныя вокны ілюмінатараў, увесь самалёт дрыхне, смешна адкрыўшы некалькі дзесяткаў ротаў…. Плед трохі шорсткі, ну нічога, і так добра…

 

…Дзверы рэдакцыі зачыніліся. Прахалодны жнівеньскі вечар зусім не такі, як звычайна, - свет змяніўся, у паветры звініць хвалюючае і радаснае пачуццё таямніцы, і ўся летняя сталічная мітусня на Пушкінскай падобная да кардоннай дэкараціі, якая вось-вось зваліцца. Усё стала паўрэальным, зусім не значным у параўнанні з тым, што вызвалілася і клікала невядома куды. Паміж хаткамі загараецца захад і на кароткае імгненне ўспыхвае скрозь хаты, - як быццам кліча са ўсіх бакоў. Куды?

Разбурылася мара аб рэвалюцыйнай журналістыцы, якая вяртае назад кансерватыўныя розумы, узрывае забабоны, палыхае духам новых ідэй, новых адкрыццяў… ды з самога пачатку гэта было зразумела, але я верыла да апошняга, зачыняла вочы на відавочнае - баязлівасць гэта вядома, але як прызнацца сабе ў тым, што ўжо даўно робіш не тое, чаго сапраўды хочаш? Як адкрыць вочы і ўбачыць, што зліўся з безаблічнай біямасай, як перастаць каціцца па накатанай і выратавацца з гэтай смяротнай варонкі?...

 

- Ужо Ашхабад?

Паўсонная швэндаюся па калідоры, падаю ў крэсла. Тры гадзіны ў транзітнай зале, потым яшчэ тры гадзіны палёту, - праз шэсць гадзін я ў Дэлі… Дэлі… як незвычайна, не магу паверыць - "я лячу ў Індыю", няўжо ж гэта так!.. і якая ж свіння прыдумала гэтыя дзіравыя голыя металічныя сядзенні ў транзітнай зале? Ні сесці, ні легчы… Падвесіла б за яйкі таго крэтына, які прыдумаў гэтыя сядзенні… цэлую гадзіну спрабую ўстроіцца, адны кашмары ў галаву лезуць.

 

…Страшна было вось так кінуцца ўніз галавой у поўную невядомасць, рушыць услед трывожнаму і настойліваму клічу, перакрэсліўшы ўсё ўстойлівае і зразумелае. Як пакінула працу, месяц шпацыравала па лесе, поўзала па Інтэрнэту, глядзела - чым свет дыхае, чытала… я зноў магла шмат чытаць, але старыя кніжкі не пайшлі, а новыя - такія, каб захапілі, не трапіліся, і ў пачатку верасня ў маёй кішэні ўжо ляжаў замежпаспарт, квіток з гадавой адкрытай датай зваротнага вылету і віза ў Індыю. Развітаўшыся са ўсім мінулым жыццём, я зачыніла дзверы сваёй хаты, якая тут жа згубілася ў бясконцай  чарадзе падзей і з'яў.

 

<< back

forward >>