« Майя »

Том 1: « Форс-минор »

Глава 25


Ярчэй, ярчэй, ярчэй - святло робіцца асляпляльным. Яно расплываецца  ў карунках веек, - ледзь улоўны ўзмах, і са ззяючага акіяна праступае пакой, ізноў злёгку ўніз - бязмежныя прасторы святла, рухомыя спляценні, падобныя на ўзоры, якія змяняюцца з велізарнай хуткасцю. …Зараз раніца ці ўжо дзень? Спаць больш не хочацца, пачуваюся такой бадзёрай і сабранай, але пры гэтым зусім не хочацца рухацца. Замерці і праслізнуць тонкай залацістай нітачкай у прасторы святла…. Так ціха, неверагодна…

Вылажу з-пад коўдры, у пакоі ні халодна, ні горача, прыемна хадзіць па падлозе басанож. Выглядваю ў акно - дзве невысокія скалы, глыбокае неба, падобнае на марскую сінь, невялікае возера… У гэтым няма нічога фантастычнага, нічога нерэальнага, але я заміраю так, як быццам патрапіла ў іншае вымярэнне. Здаецца… не, я ўпэўненая ў тым, што гэта МАЁ месца, што акрамя мяне там ніколі нікога не было. Нават не ведаю, ці хачу я выйсці і падысці бліжэй да возера, быццам створанага з маіх мар. Нічога не разумею ў сваіх пачуццях, хачу пагаварыць з…

Я здрыганулася і сціснулася ўсім целам, імкнучыся зачыніцца.

- Я не чула як ты ўвайшоў.

Ён як быццам не ўчуў мяне.

- Што гэта з табой? Сутаргі, ці што?

- Ну, наогул я…

- Пачатак добрый:)

Дык і сапраўды добры… Убіраю рукі, выпростваюся, паднімаю галаву.

- Падабаецца? - прачынаецца гуллівая  самачка…

- Падабаецца, - працягвае стаяць на месцы.

Спрабую прайсціся па пакоі як быццам нічога і не здарылася. Цела яшчэ трохі скаванае, быццам заціснута ў тонкім металічным каркасе. Рухі атрымліваюцца некалькі ненатуральныя, але мне падабаецца пераадольваць гэтыя перашкоды, - я ўжо адчуваю пах волі, я наладжваюся на яго, лаўлю яго як хвалю, і цела становіцца лёгкім і пачынае жыць так, як хоча… Ён назірае за мной, злёгку ўсміхаючыся. Падыходжу блізка-блізка, зазіраю ў вочы, якія ў адно імгненне захлістваюць мяне гарачай хваляй… Я не магу вытрымаць яго погляд, і ён ведае аб гэтым.

- Уначы ты распужала ўсіх прывідаў:) - ледзь дакранаючыся, правёў рукой па плячу, і яно загудзела, як вулей.

- Ты падглядаў за мной?

- Гэтага не патрабавалася, - ты так грукатала, што ты тут рабіла?

- Змагалася са страхам цемры.

- Паспяхова?

- Не, не вельмі…

- У пераадоленні страхаў, як і ва ўсім астатнім неабходна трэніроўка.

- У мяне гудзіць плячо пасля тваёй рукі...

- Гэта адносна простая задача. Тут самае складанае -пераступіць праз ступар і пайсці насустрач страху, а далей усё будзе здараецца само… Ты ж напэўна заўважала гэты эфект у сваіх супрацьстаяннях?

- Так, сапраўды.

- У гэтай вобласці ў цябе яшчэ вялікі прастор для эксперыментаў. Бо дагэтуль ты рабіла толькі тое, што лічыла справядлівым?

- Ну так.

- А зараз уяві сабе, што ты падыходзіш да непрыемнага цябе незнаёмага чалавека на вуліцы і кажаш, што ён табе не падабаецца, што яго твар табе здаецца тупым і што ты пры гэтым зведваеш?

- Дык гэта ж самае сапраўднае самадурства!

- Што значыць самадурства?

- Гэта значыць, што я забаўляюся, ствараючы праблемы іншым людзям.

- Ну якая ж ты тупіца! …Апранайся і прыходзь у вялікі пакой, пагаворым.

Неймаверна! У гэты раз не паўстала ніякай крыўды на тое, што ён назваў мяне тупіцай. Відаць, я ўжо прывыкла да таго, што я тупіца і не ўспрымаю гэта як прысуд. Хаця, калі б яго інтанацыя была меней сяброўскай, мусіць я б ізноў пакрыўдзілася.

Толькі я ўвайшла ў пакой, як адразу ж быццам усёй скурай адчула - дзе маё месца. І на самой справе, як толькі я села паміж падушкамі, адразу ж адчула сябе ўпэўненай, сабранай. У цэнтры ілба паўстала лёгкая вібрацыя, падобная на далёкае гудзенне, слабы ціск, нібы нейкая сіла ледзь напірае знутры. Пачуцці абвастрыліся. Запахла хваёвым лесам, разагрэтым сонцам. Дзіўна, што не чуваць птушак, - тут так ціха, як бывае толькі на высакагор'і. Такая асаблівая цішыня, якая як масток злучае ўсё чалавечае з прасторам нямой стыхіі.

- Значыць ты лічыш, што сваімі дзеяннямі ты выклікаеш у людзей негатыўныя эмоцыі?

- Ну вядома!

- Інтанацыя значная:)

- А ты лічыш па-іншаму?

- Лічу, і не проста лічу, а ведаю, што кожны чалавек сам выбірае, што яму зведваць.

- Выбірае?! Выбіраць можа толькі той, хто ўмее гэта рабіць, хто ведае, што ёсць выбар, а ў звычайнага чалавека выбару няма.

- Гэта чаму ж?

- Таму што ва ўсіх людзей у адных і тых жа сітуацыях узнікаюць прыкладна адны і тыя ж негатыўныя эмоцыі, і ўсе ведаюць, што так яно і павінна быць. Для таго, каб быў выбар, чалавек павінен ведаць, што можа быць па-іншаму.

- Ты хлусіш. Насуперак таму, што ты кажаш, на самой справе ты добра ведаеш, што не ва ўсіх людзей у аднолькавых сітуацыях узнікаюць аднолькавыя рэакцыі. Хтосьці можа ненавідзець цябе за тое, што ты заявіш аб сваёй антыпатыі да яго, хтосьці, наадварот, западзе ў жаль да сабе, камусьці будзе ўсё роўна, а яшчэ хтосьці пацешыцца магчымасці псіхічна загартавацца. Ну і зусім рэдкі варыянт - хтосьці можа здзівіцца тваім незвычайным, але шчырым паводзінам, паспрабаваць з табой пазнаёміцца бліжэй, а ў будучыні і навучыцца ў цябе чаму-небудзь! Бо гэта не выключана, што чалавек, які спачатку здаўся табе несімпатычным, можа цябе зацікавіць хаця б ў малой ступені, калі ў адказ прадэманструе не непрыязнасць, а сімпатыю і цікавасць. Усё залежыць ад самога чалавека.

- І сапраўды, схлусіла… Не ведаю, як так атрымалася.

- Вельмі проста. Калі прыняць той факт, што чалавек сам нясе адказнасць за тое, што ён зведвае, то атрымліваецца, што зараз можна ўсё, ці амаль усё - бо ты ж так падумала?

- Менавіта так.

- І гэтая думка выклікала ў цябе абурэнне, якое асляпіла, і ты сказала відавочнае нават для сябе самой глупства, таму што эмоцыя вылезла на першы план. Твой розум мінуў у той час, калі ты гэта казала, ты папросту адключыла ўсё, што перашкаджала праявіць негатыўную эмоцыю, якая здавалася такой правамернай.

- Мабыць, так… усё было менавіта так! - мяне так захапіў дэталёвы аналіз майго азмрочвання, што я забылася, што гаворка ідзе пра мяне і не запала ў заклапочанасць. - Ты ведаеш, мне вельмі падабаецца такая ідэя, што мае азмрочванні - гэта не я. Калі цалкам ясна гэта зразумець, тады я змагу навучыцца іх знаходзіць і даследаваць гэтак жа ўважліва і дакладна, як ты.

- Так, гэта канструктыўная пазіцыя. Уяві сабе, што твая асоба - гэта агарод, за якім табе трэба прыглядаць. З'яўляецца пустазелле - выдзіраеш яго, правяраеш - ці ўсё чыста. Працягваеш глядзець далей, шукаць пустазеллі, даследаваць новыя прывабныя ўспрыманні, якія з'яўляюцца на іх месцы.

- У мяне цяпер такое адчуванне, як быццам я раздвоілася, і ведаеш, гэта не ўспрымаецца як фантазія… Гэта так радасна - вось так успрымаць сябе! Цяпер мне не хочацца нічога хаваць, нічога перабольшваць, бо гэта ўсё - не я!

- Чым больш эмоцый ты цяпер будзеш зведваць, тым хутчэй страціш тое разуменне, якое цябе так цешыць, - усё з той жа роўнай інтанацыяй адзначыў ён.

Я памылілася і замоўкла, не ведаючы, як паводзіць сябе далей.

- Разуменне - гэта нешта, што дрэнна сумяшчаецца з эмоцыямі, у тым ліку і з пазітыўнымі. Альбо эмоцыі, альбо разуменне. Разуменне - гэта тое, што падобна глыбінным тэктанічным працэсам можа звярнуць тваё жыццё ў іншы бок, а тыя эмоцыі задаволенасці, якія ўзнікаюць аўтаматычна вакол разумення - гэта мыльныя бурбалкі, нават не - гэта п'яўкі! Таму самае горшае, што ты можаш зрабіць з разуменнем - гэта дазволіць п'яўкам абляпіць яго. Але, вядома, кожны сам выбірае, што для яго больш прывабна. Камусьці вось падабаецца зведваць негатыўныя эмоцыі…

- Гэтага не можа быць!

- Ну вядома, гэтага не можа  быць! - ён засмяяўся, устаў, падышоў да акна. - Нічога з таго, што я кажу, не можа быць, таму што ніхто не хоча гэтага бачыць, ніхто не хоча назіраць, думаць, рабіць высновы. Табе здаецца недарэчным тое, што амаль усім людзям падабаецца пакутаваць? Гэта гучыць недарэчна толькі для таго, хто сам не зрабіў ні аднаго кроку ў працы з негатыўнымі эмоцыямі, але гэта бясспрэчны факт для любога, хто займаецца гэтай практыкай хаця б пару месяцаў. Так што ў цябе ёсць магчымасць самой у гэтым пераканацца. Уяві сабе - людзі самі выбіраюць, што ім зведваць, і яны самі выбіраюць пакуты таму, што ім падабаецца іх зведваць. Проста заўваж гэтае назіранне, я не прымушаю цябе пагадзіцца са мной. Ты зможаш праверыць гэта не раней, чым у цябе самой у выніку вопыту з'явіцца сваё разуменне.

- Але як яны выбіраюць?

- Ну як… Замест таго, каб змірыцца з тым, што ў іх увесь час узнікаюць негатыўныя эмоцыі, людзі маглі б паўстаць супраць гэтага, абвясціць вайну сваім азмрочванням, пачаць імкнуцца да чагосці іншага, - да сімпатыі, радасці, пяшчоты, жадання дапамагчы, накіраванасці.

- Ну а калі яны не ведаюць, што такое сімпатыя і радасць?

- Па-першае, такіх людзей папросту няма - кожны шмат разоў зведваў і сімпатыю і радасць і пяшчоту ў той ці іншай ступені, даўно ці нядаўна. Дзяцінства - невычэрпная крыніца такіх успрыманняў. І акрамя таго гэта не робіць негатыўныя эмоцыі меней атрутнымі. Людзі змірыліся з тым, што яны хворыя гэтай дакучлівай псіхічнай хваробай, якая праяўляецца заўсёды, бесперапынна. Уяві сабе, што ў цябе што-небудзь бесперапынна баліць… Негатыўныя эмоцыі - гэта той жа боль, з якім людзі змірыліся. Гэта ж самае сапраўднае вар'яцтва, самая сапраўдная пакута. Успомні, як у адно імгненне ты стала неадэкватнай, шалёнай, калі зведала абурэнне.

Негатыўныя эмоцыі - гэта псіхічная хвароба! А сапраўды, - я таксама змірылася з імі, я таксама прывыкла да таго, што яны неад'емныя, што гэта натуральныя праявы чалавека… І нават калі я сама хачу іх пазбавіцца, я гэта ўспрымаю як дзівацтва, як свой капрыз, а не як адзіна магчымы спосаб абыходжання з імі. Неймаверна! Як я зраслася з імі, а вось цяпер так ясна бачу, што гэта хвароба ні не меней сур'ёзная, чым ганарэя або менінгіт. Проста з гэтай хваробай людзі навучыліся ўжывацца, яны могуць выконваць свае функцыі ў тым выродлівым грамадстве, якое ёсць цяпер…. А можа таму яно такое і выродлівае, што "падбудавалася", "выгнулася" пад негатыўныя эмоцыі? Цікава, што было спачатку - мараль ці негатыўныя эмоцыі?

- Выбар ёсць у кожнага. Чалавек сам стварае і падтрымлівае свае пакуты. Прапануй каму заўгодна перастаць зведваць, напрыклад, рэўнасць - вось чалавеку нічога не трэба будзе рабіць, толькі  пстрыкне пальцамі і рэўнасці больш не будзе ніколі. Думаеш ён што - радасна згадзіцца?:) Па твайму твару бачу, што ты менавіта так думаеш.

- Ну так, прыкладна так.

- А ты правер… нічога падобнага. Чалавек адхіснецца і скажа, што яму такога шчасця не трэба, што ён не хоча станавіцца зусім нячулым, як бервяно. Людзі лічаць, што калі яны перастануць раўнаваць, зайздросціць, злавацца і іншае і іншае, то яны стануць падобныя на нячулыя бярвёны! Уяўляеш - да якой ступені разлажэння трэба дайсці, каб вось так чапляцца за свае пакуты, за ўсю гэтую гнілату, якая перашкаджае праяўляцца ўсім азораным эмоцыям?

- Я абавязкова праверу гэта. Абавязкова спытаю людзей.

- Нешта здараецца, і кожны чалавек тут жа інтэрпрэтуе гэта як негатыўную або пазітыўную падзею. Ён сам падтрымлівае гэтую інтэрпрэтацыю, усе думкі, якія ўзнікаюць наконт таго, што адбылося, у той час як мог бы падтрымліваць іншыя думкі, якія рэзаніравалі б не з негатыўнымі станамі, а з азоранымі ўспрыманнямі. Але бяда ў тым, што і самі думкі, і негатыўныя эмоцыі, якія ўзнікаюць нараўне з імі, чалавек лічыць правамернымі, адэкватнымі, яны не прыналежаць яму, а прыходзяць звонку. Многія людзі бачаць сябе ахвярай негатыўных станаў, а не прычынай - вось у чым  загваздка. Але ім падабаецца быць ахвярай, таму што так прасцей, так не трэба прыкладваць намаганняў, не трэба змагацца, - можна плыць па плыні і шукаць забыццё. Бо калі чалавек прызнаецца сам сабе ў тым, што ён сам стварае і падтрымлівае свае пакуты, то як ён далей будзе жыць? Яму застанецца альбо павесіцца, альбо пачаць змагацца супраць "сябе самога". І тут ізноў жа - чалавек ВЫБІРАЕ быць ахвярай, таму што гэта зручна і прывычна.

Я слухала яго, з ухваленнем згаджалася, з неўхваленнем думала аб людзях, якія самі на сваю галаву шукаюць праблемы, а потым вінавацяць у іх усё і ўсіх, але  да мяне чамусьці не адразу  дайшло, што ўсё гэта і мяне таксама датычыцца! Што і я ж таксама выбіраю быць ахвярай негатыўных эмоцый, калі зведваю іх, і гэты факт я так трывожна спрабую вось прама цяпер засунуць у далёкі кут склепа і закрыць пазітыўнымі эмоцыямі. Так не хочацца, каб гэта датычылася і мяне… Увесь свет складаецца з вырадкаў і духоўных імпатэнтаў, але я іншая, - на гэтым хочацца паставіць кропку і пайсці прагуляцца да скал.

- Я так і не зразумела, навошта падыходзіць да нявінных людзей і  правакаваць іх на негатыўныя эмоцыі?

- Па-першае, затым, што ад цябе гэта запатрабуе сур'ёзных намаганняў у пераадоленні страхаў. Адна справа пачувацца правай, абароненай сілай устояных прывычак, і зусім іншая справа - паступаць так, як ты хочаш, калі не ведаеш, маеш ты рацыю ці не, калі няма ніякай апоры ў выглядзе законаў, агульнапрынятай маралі і іншага, - калі няма нічога, што можна было б адстойваць.

- Так, гэта зразумела. Барацьба са страхамі ў прамым супрацьстаянні. Ёсць яшчэ і па-другое?

- Ёсць і па-другое. Тваім матывам могуць быць розныя азораныя жаданні - не толькі жаданне разабрацца са сваімі сацыяльнымі страхамі. Напрыклад - жаданне выказаць сімпатыю.

- ? Што-што? Выказаць сімпатыю, кажучы, што чалавек мне несімпатычны?:)) Ну і ну!:)

- Так, уяві сабе!

Цікава назіраць, што мой смех ніколькі яго не закрануў, выражэнне яго твару не стала хмурным ці пакрыўджаным, погляд не стаў адхіленым, і смех такі шчыры - усё ж гэта так незвычайна, так выдатна… усярэдзіне падарваўся ўсплёск вострай пяшчоты ад таго, што я бачу, як ён з задавальненнем смяецца разам са мной, і асабліва радасна ад таго, што я разумею, што ён смяецца не проста разам са мной, але яшчэ і з мяне, з маёй дурасці, і гэта не выклікае ў мяне адчужэння, і я разумею, што і ён гэта бачыць і разумее… у гэты момант я так ясна зразумела, што калі б не жалезабетонныя сцены адчужэнняў, напружанняў, турбот, то заўсёды можна было б зведваць гэтую бязмежную адкрытасць, якая адлюстроўвае сваімі гранямі незлічоныя адценні азораных перажыванняў…

- Я ж не прапаноўваю табе выказваць сваё неадабрэнне людзям, прытрымліваючыся жадання падтрымліваць непрыязнасць. Уяві сабе, што можа так апынуцца, што сярод усяго натоўпу людзей раптам апынецца адзін, да якога твая сімпатыя праявіцца менавіта такім чынам - у выглядзе жадання падысці і сказаць яму, што ён табе не падабаецца, што ты бачыш у ім  закасцянелую тупасць і  застылы кісель жалю да сабе. І тады для таго чалавека гэта будзе шанц, якім ён можа скарыстацца ці адкінуць яго.

Я трохі стамілася ад гэтай гутаркі, і паўстала смутная незадаволенасць тым, што баюся яму аб гэтым сказаць адчынена. Сяджу яшчэ нейкі час у гэтым тупым стане, думаючы, як паступіць, як сябе паводзіць ў гэтай сітуацыі, - сказаць, што стамілася, і тады ён можа страціць да мяне цікавасць, або працягваць размаўляць, ужо не адчуваючы сапраўднай радасці ад зносін? У жываце такое адчуванне, нібы нешта настойліва прабіваецца, але дакучлівыя турботы даюць яму па мазгаўне, і яно як пабіты сабака на нейкі час адыходзіць назад, але потым ізноў намацвае дарогу і ізноў падступае да грудзей. Адсякаю ўсе страхі, наколькі гэта магчыма, і адчыняюся гэтаму адчуванню. Яно імкліва набірае сілу, адкідае ўсю шалупіну і выбухае звінячым свежым фантанам у сэрца. Шчырасць! Вось сапраўдны крытэр для таго, каб зразумець, што я на самой справе хачу цяпер, што за хлусню я ў сабе падтрымліваю, што я ёсць наогул.

- Я хачу прагуляцца… Мне вельмі цікава ўсё, што ты…

- Стоп! - халодны і прамы погляд, суровая інтанацыя.

Я здрыганулася, і ізноў накаціла турбота, - і сапраўды, нешта не так зрабіла.

- Ты думаеш, што для таго, каб паказаць мне сваю цікавасць, трэба аб гэтым казаць? Думаеш, можна стварыць бачнасць цікавасці? Можна, вядома, але для такіх жа тупіц, як ты. А мяне не цікавяць усе твае ветлівыя фразы, якія на самой справе прызначаныя толькі для аднаго: такім чынам ты адыходзіш ад устаранення негатыўных эмоцый, пераапранаючы іх у каламутную задаволенасць.

- Во халера!!!

Набіраю пабольш паветра, вылажу са шкуры напалоханай нікчэмнасці, упэўнена і гучна кажу:

- Я хачу пайсці прагуляцца!

- Вось так, - засмяяўся так, быццам і не быў толькі што строгі і халодны.

Хутка ўсё змяняецца… я нават часам проста не паспяваю пакрыўдзіцца на яго. Крыўда толькі-толькі пачынае падступаць, як раптам ён становіцца іншым, і я зусім забываю аб тым, што толькі што збіралася выказаць прэтэнзію, абвінаваціць у несправядлівасці і негатыўным стаўленні, і мяне захоплівае цікавасць. Усплёск цікавасці спараджае сімпатыю да яго, якая мяжуе то з захапленнем, то з сэксуальным узбуджэннем. Раней мае дні былі мерны, і ад абуджэння да засынання праходзіла аднолькавая колькасць часу, і настрой быў прыкладна аднолькавым на працягу дня, а калі ён і змяняўся, то адзін… ну два, тры разы на дзень. Зараз жа здараецца нешта незнаёмае. Бо накшталт як нядаўна прачнулася, а такое ўражанне, што мінула ўжо паўдня… Настрой змяняецца ледзь не кожную хвіліну, - феерверк пачуццяў, думак, эмоцый, адкрыццяў.

Камяністая сцяжынка, чартоўсці выгінаючыся паміж зараснікаў восеньскіх горных кветак, выводзіць мяне да возера. Ніяк не магу паверыць у тое, што знаходжуся ў гэтым месцы. Яно па-ранейшаму не робіцца больш рэальным, ніяк не пакідае адчуванне, што гэта нейкая іншая рэальнасць, або я сама змянілася? Як гэта складана… "Рэальнасць" і "я сама", "рэальнасць" і "я сама"… Ці можа быць "рэальнасць", калі няма мяне самой? Я ўжо думала аб гэтым, але цяпер ізноў няма ніякага разумення. Абавязкова пагавару аб гэтым з… Я ж нават яшчэ не ведаю, як яго клічуць!

Возера здаецца такім… лёгкім, ці што, як быццам яно паветранае, не ляжыць на дне, а толькі ласкава датыкаецца яго. Я сапраўды ведаю, якая ў ім вада, - халодная, але яна не апальвае. Плаваю я вельмі добра, але звычайна баюся купацца ў дзікіх месцах - баюся глыбіні і дна. Адкуль узяўся гэты страх? Скрозь заслону гадоў прабіваецца смутны ўспамін, гэта пакуль яшчэ толькі адчуванне, яшчэ толькі невыразны страх, які зліпнуўся з вобразам палохаючага і невядомага дна… Сваякі… Бабуля, дзядуля, бацькі, яшчэ нейкія людзі, - усе нешта кажуць, мітусяцца, для мяне гэта як безаблічны шум, фон, абсалютна не цікавы. Яны падобныя на завадных лялек, - усе на адзін смак, як быццам з аднаго цеста злепленыя… Возера… Возера… Возера! Так, сапраўды, мы на беразе возера! Я бягу прама ў адзежы да вады, хачу забегчы ў ваду з разбегу, гэта такое радаснае і прывабнае жаданне! …Бераг аказаўся глейкім і абрывістым, але зразумела я гэта толькі тады, калі ногі саслізнулі ў ваду, і я ўжо амаль па пояс ў яе зайшла, як мяне схапіла мама, прыціснула да сабе дужа-дужа… У момант падзення я як быццам апынулася ў вакууме, не было нічога - ні страху, ні радасці, я не ведала, як рэагаваць, я яшчэ не ведала, што такое страх. Во халера - гэта трэба ж ўспомніць такое, і сапраўды, да гэтага самага дня я не ведала, што такое страх! І калі яна, сутаргава ўчапіўшыся, прыціснула мяне да сабе, нешта новае ўвабралася ў мяне, - міліметр за міліметрам маё цела запоўніла нешта бетонавае, цёмна-шэрае, усёпаглынаючае, яно скоўвала…

Скінуўшы разам са страхам адзежу, разбягаюся і рассякаю ваду рукамі, дэльфінам іду ўглыб. Як выдатна пачувацца абсалютна дзікай, вольнай, бясстрашнай! Гэта мой свет - лясы, скалы, начныя сцежкі, месяцовыя паляны, агністыя заходы, лясныя азёры… Раскінулася зоркай на вадзе, а потым ізноў ныраю русалкай. Усплёскі вады тонкім рэхам разносяцца да скал, парослых каля падножжа нізкарослымі хвоямі. Удосталь накуляўшыся, вылажу на бераг і лажуся на вялікі, гарачы ад сонца камень. Цішыня.

Калі вярнулася ў хату, яго не было ні ў пакоі, ні на кухні, усе астатнія дзверы былі па-ранейшаму зачыненыя, і было няёмка іх адчыняць, хаця, вядома, было цікава паглядзець - што за імі. З кухні ішоў пах смачнай ежы, і я знайшла там гарачыя аладкі, бананава-какосавае варэнне і чай. Значыць, ён толькі што быў тут! Мне падабаецца яго прысутнасць. У маіх супярэчлівых ўспрыманнях, якія імкліва змяняюцца, усё часцей успыхвала самая сапраўдная закаханасць, якая выклікала вострае сэксуальнае жаданне. Вось ізноў уявіла, як ён уваходзіць у мяне, і адразу ўсё загрукала, узмакрэла… Божа, што я кажу… адкуль бяруцца гэтыя старадаўнія словы… уваходзіць… запаўняе… узмакрэла… ну а як сказаць? Засоўвае? Залазіць? Запіхвае? Набрыняла? Нястрымна пачаў разбіраць смех, пакуль я спазматычна спрабавала падабраць словы, якія б выяўлялі мае пачуцці. Багатая значыць руская мова… дык гэта яшчэ ніякая не мова, а так, зародак…

Цікава, ён ведае аб тым, што я хачу яго? Ад яго нічога не схаваеш, але цяпер я ўжо і не хачу нічога хаваць… Мне хочацца распрануцца і хадзіць па хаце голай. Што ён падумае пра мяне? … Халера цябе бяры, ізноў гэтая дрэнь з мяне палезла. Я. Хачу. Хадзіць. Голая. Гэтага досыць для таго, каб распрануцца і атрымліваць задавальненне ад таго, што я нарэшце магу рабіць тое, што хачу.

Дома гэта заўсёды было вострай праблемай. Я не перенашу ўсякую хатнюю адзежу, асабліва  піжамы, халаты і сарочкі… Усё дзяцінства мяне прымушалі гэта апранаць, і кожны раз было адчуванне, што я станаўлюся іншым чалавекам пасля таго, як апранаю гэтыя саваны. Толькі што была энергічнай дзяўчынкай, а стала дэбільнай пенсіянеркай… Але да самага апошняга дня, пакуль я жыла дома, нават спаць голай мне не дазвалялася, не кажучы ўжо аб тым, каб у такім выглядзе хадзіць па кватэры. "Тата можа зайсці ў любы момант, ён жа мужчына… Майя, дзяўчынка павінна спаць у піжаме, інакш можна застудзіць усё сваё жаночае, ды і негігіенічна гэта…" Калі я пачала жыць адна, перш за ўсё выкінула к чорту ўсе халаты і тэпцікі, якія мама мне старанна склала ў чамадан. Чамадан - вось якая жудасная з'ява:) Нешта такое чалавечае ўшчэнт, - сям'я, бацькі, дзеці, дача, праца, тэпцікі, сервізы, дні нараджэння, адпачынак, чамадан, пенсія… - апісальны шэраг, які лёгка ствараецца. Ніколі, ніколі, НІКОЛІ гэта не павінна стаць апісаннем майго жыцця. Гэта горш чым смерць, гэта павольнае гніенне, раскладанне, смурод… Чамадан таксама к чорту.

- А ў адну выдатную раніцу ты можаш прачнуцца і выявіць, што ты самы звычайны чалавек, і што нічога больш не трэба, акрамя цёплага сямейнага гняздзечка з прыстойным мужам і мілымі дзеткамі.

Ён ізноў з'явіўся нібы з-пад зямлі, і ізноў ён ведаў цалкам дакладна, аб чым я думала.

- Не! Са мной гэтага адбыцца не можа! Гэта немагчыма.

- Чаму ты такая ў гэтым упэўненая?

- Таму што мяне ванітуе ад усяго гэтага. Лепш здохнуць.

- Лепш то яно можа і лепш, але што ты зрабіла для таго, каб гэтага не адбылося?

- Ты праўда лічыш, што гэта магчыма?

- І нават больш за тое, - я лічу, што так яно хутчэй за ўсё і будзе. Таму што шанц вырвацца з пакут занадта малы ў любога. Ты мусіць думаеш, што гэта проста, што варта толькі захацець… Але не, гэта не так, гэта складаней за ўсё, што ты толькі можаш сабе ўявіць. Нават самы першы крок - устараненне негатыўных эмоцый - запатрабуе ад цябе такой гіганцкай працы, на якую ты пакуль, нажаль, не здольная. Ты мусіць думаеш, што калі ў цябе ёсць жаданне стаць вольнай, калі ты зведваеш агіду да штодзённасці, то гэта дае табе нейкія гарантыі? Не, Майя, гэта толькі шанц атрымаць шанц. Ты не ведаеш, чаму так раптам склалася, што ў цябе ёсць такое жаданне, няўжо ты нешта зрабіла для гэтага? Не, гэта таямніца, чаму яно ёсць у цябе. Але ў гэтай таямніцы няма ніякіх зразумелых табе законаў, у любы момант тваё імкненне да волі можа схавацца пад вадой, і ўсё. Ты памрэш, і магчыма нават не заўважыш гэтага. Ты будзеш працягваць жыць так, як жывуць усе людзі, успамінаючы аб сваіх пошуках, як аб захапленнях маладосці, як аб мілых дзівацтвах.

З кожным словам мяне ахапляў непадробны жах, мяне нават пачало патрэсваць ад яго ледзянога дыхання… Я грэюся на сонцы, фантазірую аб усякім глупстве, ямо смачную ежу, а тут такое…  Што можа быць жудасней за такую ціхую, непрыкметную смерць? Як бязбольны ўкус змяі, як безгустоўны яд, і я нават не заўважу, як гэта адбудзецца, я проста прачнуся раніцай… Не. Як быццам кол забіваю пасярод каламутнай лужыны ўспрыманняў, стаўлю нясхільны стрыжань у гэтым месцы, - Я так проста не здамся, паспрабуй сагні мяне.

Я кідаю выклік гэтай ціхай смерці. Я не буду ад яе бегаць, на ўцёкі пхае страх, а страх паралізуе, не дазваляе дзейнічаць, усыпляе пільнасць, размывае ўважлівасць. Я хачу сустрэцца з гэтай курвай твар у твар, я хачу глядзець ёй у вочы, і менавіта так я хачу перамагчы яе, - у прамым супрацьстаянні, без ценю страху і сумненняў. Яна паўсюль, са ўсіх бакоў я адчуваю яе салодкі смурод. Яна можа ўпырснуць у мяне свой яд у любы момант, у які я не буду змагацца. Якое глупства баяцца смерці цела, калі на кожным кроку цябе чакае гэтая гадзіна, бесперапынна кусае, і кожны ўкус можа стаць апошнім! …А потым не будзе нічога, - ні болю, ні страху, бо я ўжо памру…

- Нават звышнамаганні ў практыцы не даюць табе ніякіх гарантый. Я хачу, каб ты ўвабрала ў сябе гэта, каб прыклала максімум намаганняў для таго, каб зразумець тое, што я кажу табе цяпер. НІШТО не дае табе ніякіх гарантый. У тым выпадку, калі ты станеш вольнай, калі вырвешся з гэтай турмы, - гэта будзе цудам, а не заканамерным развіццём падзей, як табе хочацца думаць.

- Ну як жа так??? - амаль узмалілася я, - а як жа ўсе старажытныя практыкі, якія вядуць да прасвятлення? Няўжо гэта не шлях, па якім кожны, хто шчыра імкнецца, прыйдзе?

- Гэта толькі шанц атрымаць шанц.

- Але чаму так?

- Адкуль мне ведаць? Чаму ўстае сонца, чаму цяпер яго няма, чаму тут расце дрэва, чаму тое ўспрыманне, якое ты завеш сабой, знаходзіцца менавіта ў гэтым целе і ў гэтых абставінах… Я не ведаю адказаў на гэтыя пытанні.

- Ты не ведаеш? - я ж думала, што ён ведае ўсё…

Разрагатаўся, адкінуўшы галаву, як дзіця.

- У цябе занадта высокае меркаванне аб розуме. Калі-небудзь табе прыйдзецца змірыцца з тым, што розум - гэта прылада з даволі абмежаванымі магчымасцямі. (Ну... наўрад ці гэта датычыцца цябе... і мяне?) У стыхіі няма зразумелых розуму законаў, тое, што здараецца за межамі чалавечага, здаецца яму няўяўным хаосам… Можа быць, ты калі-небудзь сама гэта зразумееш.

 

…Цямнее. У хаце яшчэ не гарыць святло, і ад гэтага ён пачынае трохі палохаць, і ў той жа час зачароўвае. Змярканне пракрадаюся ўнутр, як цёмны туман, робіцца прахалодна. Яшчэ канчаткова не загасла чырвоная расколіна заходу, а над двума скаламі ўжо загараюцца зоркі. Вецер… нібы гуляецца ў кронах дрэў, кружыць вакол хаты, бесклапотнай і вольнай істотай выносіцца ў блакіт неба, які гусцее. Так хочацца злавіць волю і памчацца на ёй як на імклівым дэльфіне, абганяючы вецер!

Захутваюся ў плед і яшчэ нейкі час сяджу без святла. Сёння чамусьці не страшна, хата ахоўвае мяне, можна зачыніць вочы і даверыцца цемры. Яна ахутвае лёгкай і ўтульнай коўдрай, - як я магла баяцца? Як выдатна сядзець у цёмным пакоі!

Дзіўна - зусім няма нуды, не хочацца нікуды бегчы, нічога рабіць. Нават думаць ні пра што не хачу, такая насычанасць і прыміранасць… Не разумею, як я жыла раней. Я наогул не магла знаходзіцца адна, увесь час патрэбен быў хтосьці ці штосці на худы канец. Кнігі, тэлевізар, музыка, тэлефон, фантазіі, чай, цукеркі, суседка, бой-фрэнд, - звёны строгага ашыйніка, на якім мяне вадзіла нуда. Няўжо можна па-іншаму? Цяпер не трэба нічога,  такі прастор, такая поўнасць жыцця, у якой можна падарожнічаць бясконца.

Далёкая музыка… як быццам яна даносіцца з высокіх гор… разам з ветрам, разам з месяцовым святлом, разам з дыханнем іншага света… па-за чалавечым… Адчыняю вочы, ён сядзіць перада мной і ўсміхаецца… Я так і не спытала як яго клічуць…

- Тай.

Проста сядзіць і маўчыць. Ён зусім не строгі цяпер, вочы прамяністыя, дзяціныя. Густыя валасы... якія яны навобмацак? Асмуглыя рукі, падобныя на тыгрыныя лапы, моцныя і прыгожыя ступні, грудзі ў выразе баваўнянай кашулі, - усё ап'яняе… Ён не падобны на чалавека, - сонечны бог, які не ведае часу… Я магу расплавіцца ад жадання дакрануцца  да яго… Ён проста сядзіць і глядзіць на мяне. …Якія ж ў яго ступні!

- Пацалуй іх.

Пацалаваць? Гэта здаецца такім натуральным, такім азораным, але ўсё ж… пацалаваць?... Прыціскаюся да яго лапы шчакой, яна так павее - як апалая лістота пад сонцам. Упіваюся ў яе языком, вуснамі, вылізваю яе, залажу паміж пальчыкаў, якія ўздрыгваюць ад маіх ласак, пакусваю іх, смакчу як чэлес… Галава кружыцца так, як у дзяцінстве на каруселі… Адрываю ап'янелую мордачку ад яго лап і прыціскаюся праз штаны да чэлеса, які звініць ад напругі. Ледзь чутны стогн, хачу злавіць яго вуснамі… Ён спыняе мяне, узяўшы за шкірку, за валасы, дужа трымае, гледзячы прама ў вочы… Яго погляд вымятае з мяне ўсё яркімі выбліскамі святла, - у лічаныя хвіліны не застаецца нічога, што я лічыла сабой, і няма ніякай магчымасці процістаяць гэтаму. Няма каму і няма за што больш чапляцца. Пустая пасудзіна з празрыстымі сценкамі… Не застаецца і гэтага, калі ўспыхвае нешта… пацалунак… Дзве агністыя спіралі скручваюцца ў танцуючым парыве насустрач стыхіі, якая расчыняецца, захапленне спальвае ўсе найтанчэйшыя нітачкі, якія злучаюць Гэта з чалавечай формай. Падзенне ў глыбіню блажэнства… Як можна вытрымаць?…

- Прыцісніся да мяне… я буду рухацца зусім павольна… Спыняй мяне, калі аргазм будзе зусім блізка… вось так… вось так… дзяўчынка:) … вучыся, вучыся стрымлівацца…

Сціскаю моцную шыю, абхапляю дужа нагамі… якая ж у яго скура… падзенне, кружэнне, палёт… нічога не разумею… то вынырваю на паверхню чагосьці неапісальнага, то раствараюся ў ім, і кожная клетачка спальваецца агнём блажэнства, думкі згараюць яшчэ не нарадзіўшыся. Гарэнне і прахалода, юрлівасць і забыццё… Слізганне на грані аргазму - на пругкім грэбні велізарнай, магутнай хвалі… Віхуры пяшчоты даносяць шэпт… Тай, я кахаю цябе…

- Дзяўчынка:) Разумніца, прыгожая мая тыгрыца, у цябе ўсё атрымліваецца… вось так, вучыся цярпець мой чэлес… Як-небудзь ты кончыш пада мной, але не цяпер, цяпер цярпі. Яшчэ? … Скажы мне, што хочаш яшчэ… Вось так…

Як Гэта яшчэ не разбурыла мяне?

…Я не ведаю, колькі мінула часу, - ён, якое здаваўся такім непарушным, разарваўся як тонкая заслона, за межамі якой згарае ўсё… Мяне больш няма.

Смяюся! І смех, як журчанне ручая, дакранаецца прахалодай. Так дзіўна, - магу рухаць рукой, якую больш не адчуваю. Вада, якая струменіцца і гудзіць, фіялетавай варонкай закручваецца ў цэнтры грудзей, - раней на гэтым месцы было цела. Паветра перастала быць пустым, як быццам Тай і ў ім таксама, усе яго рухі адклікаюцца ў маім целе і нават па-за ім вірамі іскрыстага запалу і радасці… Уплятаюся струменьчыкамі блажэнства ў прастору, якая ці то выліваецца з грудзей, ці то закручваецца ў яе. Гэтага не можа быць, але гэта здараецца.

- Тай! Тай!

Выбягаю голая з хаты і ізноў клічу яго. Тонкае як шоўк цела разразае паветра як мяккае масла, адлюстраванне аблокаў у жывых кроплях расы… Якое ўсё жывое!.. прасякнуты далікатным, нявінным  трапятаннем,  як вільготнае дрэва, якое ўвабрала ў сябе дождж, якое сплывае насычанасцю. Усё дыхае, усміхаецца, як быццам увесь свет займаецца каханнем. Як гэта падобна на сэкс!

- Тай.

Ён сядзіць на беразе возера на вялікім камяні і злёгку ўсміхаецца мне. Падбягаю і прыціскаюся да яго… І не адчуваю ні яго цела, ні свайго, - серабрысты шар, які звініць пустэчай, і я не ведаю, дзе я, а дзе - ён… Нашы вочы - гэта толькі погляд, а ёсць толькі Гэта.

 

- З якога ўзросту ты мастурбіруеш?

- З шасці.

- Юрлівая самачка:) - прыціснуў мяне да сябе, - і канчаць таксама тады пачала?

- Ага. Кожны дзень канчала. Я не ведала, што са мной здараецца, але гэта было адназначна самым прывабным заняткам на працягу многіх гадоў. Кожны вечар замыкалася ў ваннай і накіроўвала душ так, каб ён лашчыў клітар. Я думала, што раблю нешта жудаснае, і было вельмі страшна, што хто-небудзь аб гэтым пазнае. Кожны раз пасля аргазму я давала сабе клятву больш ніколі гэтага не рабіць, але да наступнага вечара жаданне ізноў набірала сваю сілу, і ўсё паўтаралася зноў і зноў… Калі мне было дзевяць, мама паклікала мяне ў пакой, зачыніла дзверы і не паднімаючы вочы пачала распавядаць аб тым, што ў некаторых дзяцей узнікае такая хвароба, як ананізм: "Яны хочуць мацаць сябе паміж ног і атрымліваць ад гэтага задавальненне. Але гэта прыводзіць да вельмі і вельмі дрэнных наступстваў.." Да чаго менавіта, так і не сказала, але я тады не задумлялася аб гэтым, таму што слепа верыла ўсяму, што казалі бацькі. Пасля гэтай гутаркі вечары ператварыліся ў кашмар. Я нічога не магла зрабіць са сваёй хваробай, і канчала, паміраючы ад страху, пачуцця віны і недасканаласці.

- А што было з хлопчыкамі?

- У 12 я толькі і думала, што аб сэксе, але ніяк не магла знайсці падыходнага хлопчыка, ды і ізноў жа - сорамна было за свае жаданні, страшна было пазбаўляцца некранутасці… А калі хлопчык знайшоўся, то адразу засунуў, праз хвіліну кончыў, і я не зведала нічога, акрамя фізічнага болю і здзіўлення. Я чакала гэтага так многа гадоў, я канчала па 5 разоў у дзень, уяўляючы сабе гарачы сэкс… Да таго часу ў мяне ўжо было аддаленае ўяўленне аб сэксе па фотакопіях Кама Сутры, якія я знайшла ў брата ў далёкім куце стала. Пасля першага сэксу мне доўга наогул нічога не хацелася, - ні мастурбіраваць, ні новых хлопчыкаў… З наступнымі дзесяццю хлопчыкамі было тое ж самае. Нават не ведаю, навошта я з імі трахалася. Гэта была проста тупасць, таму што я не зведвала наогул нічога, ніякага задавальнення… Потым сустрэла хлопчыка, з якім упершыню атрымалася кончыць падчас сэксу. Мне было пятнаццаць. Пасля гэтага я пачала ўжо па-іншаму выбіраць хлопчыкаў - не  галавой і комплексамі, а вось гэтым! - паказала пальцам на піську.

- Так, яна ў цябе часцяком разумнейшая за галаву:)

- Але таксама, вядома, было шмат усякай тупасці…

- Так што цяпер, ці ёсць нешта ў сэксе, што яшчэ не рэалізаванае і што хочацца рэалізаваць?

- Так, думаю, што так. Сэкс і цяпер вельмі прывабны, хаця не ведаю, як зараз буду ім займацца… Ты перавярнуў усё.

- Паглядзім, як будзе паводзіць сябе твая сэксуальнасць. Ці ёсць у цябе вызначанае жаданне спыніць аргазмы або хаця б зведваць іх не кожны раз, а скажам, раз у два-тры тыдні, раз у месяц?

- Так. Наканчалася я ўжо ўдосталь… І гэта ТАК выдатна, - займацца сэксам і не канчаць. Ніколі не думала, што ў мяне такое пачуццёвае цела, што я магу зведваць такую асалоду. Дзіўна тое, што я не магу ні цяпер, ні тады, калі мы з табой займаліся каханнем, правесці грань паміж сэксуальным узбуджэннем і пяшчотай. І тое, і другое… яны нібы зліліся, утварылі адзіную бесперапыннасць, нібы святлівую нітку, на якую нанізаныя кожныя асобныя моманты.

- Пяшчота да мяне?

- Вядома да цябе, да каго ж:)… нешта не так? Я нешта не тое кажу?

Тай працягваў глядзець на мяне так, нібы задаў пытанне, а адказу не атрымаў.

- Пяшчота да мяне?

Я задумалася. Трэба ўспомніць - як гэта было, вярнуцца назад. Гэта нескладана, бо пачуцці былі такія яркія… вочы… падпаленыя, як у ягуара… ласкавага такога ягуара… гэта пакуль не тое… упіваюся ў спіну, закідваю галаву… не тое, пакуль не тое… нечаканы ўсплёск жадання плакаць, і я рыдаю ва ўвесь голас, ад запалу, ад вар'яцкай адкрытасці… вось! Вось тут і пачалося гэта. Пяшчота… дзіўная такая пяшчота… вядома я зведваю яе да яго, да каго ж яшчэ… не, гэта ўплёўся розум, тупы нейкі, з душком… яшчэ раз - я заплакала, нават не тое слова… амаль істэрыка, але не хваравітая, а нібы горнае возера прадзерлася ў даліну, шчасце вызвалення, парыву чагосьці, што злучае, душыць… у гэты момант узнікае пяшчота… пранізлівая, хочацца смяяцца, адкрыць і ўпусціць у сябе ўвесь свет… горы… тая ж сонечная іскрыстасць ільду, святло дасягае такой шчыльнасці і інтэнсіўнасці, што, здаецца, цяпер увесь свет успыхне… увесь свет… змена вобразаў… што там было… цяпер ужо не так ясна памятаю… горы былі сапраўды… моры, дэльфіны… морда дваровай сабакі… стары, які гандляваў кветкамі на набярэжнай… дзіўны шэраг вобразаў… вельмі дзіўны!

Узбуджаная сваім адкрыццём, замерла, адкрыўшы рот, не ведаю, што сказаць, як гэта зразумець, што гэта значыць?

- ?

- Нават пакуль не ведаю, чаму, але цяпер… цяпер я, калі быць да канца шчырай, павінна сказаць, што сярод тых вобразаў, якія суправаджалі мой выбух пяшчоты, якія напаўняліся ёю…

- Кажы.

- …я не ўпэўненая, што сярод гэтых вобразаў быў вобраз цябе! Мусіць усё ж быў… так, усё ж быў, і тым не менш да яго прымяшаўся дзіўны шэраг іншых… і не тое ж, каб гэта проста была нейкая паразітычная дзейнасць мозгу, не, кожны, нават самы нікчэмны вобраз свяціўся гэтай пяшчотай, даводзячы мяне да стану экстазу. Атрымліваецца, што я зведвала пяшчоту не да цябе? Або не толькі да цябе? Да сабакі? Да старога? Да гор, дэльфінаў… Дык да каго ж??

- Мы выкарыстоўваем адно і тое ж слова для абазначэння цэлага шэрагу вельмі розных успрыманняў. Мова, якой мы карыстаемся, вельмі недасканалая. Яна вельмі дэталізаваная ў тым, што датычыцца судаводства або тэхналагічных працэсаў, але ў тым, што датычыцца перажыванняў, мы фактычна наогул не маем мовы, а маем набор слоў, значэнне якіх фантастычна каламутнае. Прыводзіць гэта да таго, што мы не можам адрозніваць успрыманні, а гэта, у сваю чаргу, прыводзіць да таго, што не спараджаецца перавага, не ўзнікае ведаў кірунку свайго руху, чалавека проста носіць з боку ў бок, як бессэнсоўную шчэпку.

- Я як раз нядаўна выявіла, калі пачала спрабаваць займацца практыкай, што мне не хапае слоў, я не магу нават свой уласны вопыт запісаць!

- Так. І тады гэты вопыт хутка пакрываецца заслонай забыцця, у выніку гэта атрымліваецца нават і не вопыт зусім. Тая пяшчота, якую ты зведала - гэта пяшчота, якая не мае пэўнага аб'екта, на які яна была б накіраваная. Так, так… уяві сабе, яна не накіраваная ні на каго пэўна. З чым бы гэта параўнаць… нібы залаты пыл вісіць у паветры, і калі глядзіш скрозь яго на свет, то ўсё нібы напаўняецца гэтым залатым ззяннем. Я нават табе больш скажу, каб ужо канчаткова здзівіць:) Гэтая пяшчота больш за тое яшчэ і ні з каго не зыходзіць.

- Гэта значыць як? Яна зыходзіць з мяне.

- Яна зыходзіць з цябе?

- Ну так, а як жа інакш?

- Калі б ты не была такая ўпэўненая ў тым, што інакш быць не можа, а была б адчувальная да таго, што на самой справе здаралася, ты змагла б убачыць тое, што я сказаў. Пазней вярніся яшчэ раз да гэтых успамінаў, і хай твой розум пасядзіць на павадку на дыванчыку каля дзвярэй, не дазваляй яму скакаць бескантрольна і какаць паўсюль, дзе захочацца.

- Што ты…

- Я маю ў на ўвазе, што ты нічога не ведаеш аб тым, што можа быць, а чаго не можа ў свеце азораных успрыманняў. Навучыся адносіцца да ўсяго свайго вопыту, які ты будзеш атрымліваць у сувязі з практыкай устаранення негатыўных эмоцый, як да таго, прэцэдэнтаў чаму няма нідзе вакол цябе - ні ў каго проста няма такога вопыту. Увесь вопыт, якім валодаюць людзі - гэта вопыт жыцця, напоўненага азмрочваннямі па самыя берагі.

- Я абавязкова яшчэ раз паспрабую ўсё ўспомніць.

- Я магу даць табе яшчэ адну параду. Калі ты перажываеш вопыт, які для цябе вельмі важны, выкарыстай усе магчымасці для таго, каб зафіксаваць яго, каб ён не расплыўся каламутнай плямай у мінулым.

- Зафіксаваць?

- Пісьмова. Апішы ўсё, што здаралася з табой у гэтым вопыце, усё да самых дробных дэталей, і ты ўбачыш розніцу.

- Мне падабаецца слухаць твае парады. Яны… асаблівыя, у іх ёсць яснасць, поўная яснасць! Так, тое, што я адчувала такое, гэта вельмі, вельмі важна, мусіць няма нічога цяпер важнейшага для мяне.

- Гэта толькі пачатак… можа быць.

- Што ты хочаш сказаць?

- Што ты на дадзены момант яшчэ ніхто, і тое, што цяпер з табой здараецца, - гэта мой падарунак. Гэта азначае, што праз нейкі час ты вернешся да таго месца, на якім я цябе падабраў, але гэта не значыць, што ты забудзешся пра гэты вопыт. Ты будзеш памятаць аб ім, ты будзеш імкнуцца да яго, шукаць яго зноў і зноў. І толькі ад цябе залежыць - вернешся ты ў гэтае перажыванне ці не. Калі вернешся, тады гэта будзе пачаткам нашай сумеснай практыкі. Гэта будзе азначаць, што ты не летуценніца, якая шукае багоў і настаўнікаў, каб уткнуцца ў камізэльку і паплакацца, а воін, які гатовы на ўсе дзеля волі. Ад цябе запатрабуюцца ўсе твае сілы, увесь твой запал, каб вярнуцца туды,  да чаго я цябе прывёў цяпер на кароткія хвіліны.

- Чаму менавіта так? Чаму прыйдзецца вярнуцца?

- Таму што менавіта так. У мяне ёсць вопыт, якога няма ў цябе, таму я магу судзіць аб гэтым, а ты - не, таму я і не хачу абмяркоўваць з табой гэтую тэму, інакш ты або рэлігійна мне паверыш, або рэлігійна аспрэчыш, а я хачу, каб тваёй падставай быў толькі твой уласны вопыт і больш нічога.

- Ведаеш, цяпер зусім не ўзнікае ніякіх турбот, і калі іх няма, я пачынаю разумець, як жа жудасна я напоўненая імі ў звычайны час. Усё так змянілася, гэта зусім іншы свет…

- Я ведаю, што ў цябе няма негатыўных эмоцый, таму што цяпер ты знаходзішся там, дзе яны папросту не ўзнікаюць. Але гэта не з'яўляецца рэзультатам тваёй працы, таму не спакушайся наконт таго, што зараз так будзе заўсёды. Гэта скончыцца, Майя, і табе прыйдзецца падкасаць рукавы і пачаць штосекундную чарнавую працу па адсочванню і ўстараненню азмрочванняў. Альбо ты памрэш, альбо выйграеш у гэтай бітве, трэцяга не дадзена.

Вецер дзьме ў раскрытую спіну, раздзімаючы блажэнства і адхіленасць у фіялетавай варонцы з бакамі, далікатнымі як пялёсткі кветкі. Толькі ўсвядоміла ашаламляльную сутнасць яго падарунку… Я ўжо ніколі не змагу забыцца аб Гэтым, ніколі не змагу вярнуцца да тых маленькіх радасцей і клопатаў, якія лічыла сваім жыццём… Адкрыцці так і чакаюць мяне на кожным павароце думкі… Але ж мне няма куды вяртацца! І не таму, што з кімсьці там палаялася і мяне больш не пусцяць кудысьці, а таму што больш няма прывычных успрыманняў, якія і былі "тымі" месцамі і "тымі" людзьмі. Засталіся тыя ж зрокавыя вобразы, тыя ж тактыльныя адчуванні, - але ўсё астатняе - эмоцыі, думкі, жаданні - змянілася. І вяртацца мне больш няма куды менавіта таму. Тай паставіў мяне на лязо брытвы - з аднаго боку смерць, з другога - воля… Што ёсць мая асоба ў гэтым складаным і бездакорна прыгожым узоры падзей?

- Пакуль у нас яшчэ ёсць час для гутаркі, хачу сказаць, што ў сітуацыі з аргазмамі нельга памыліцца.

- Пакуль ёсць час? Ты кудысьці спяшаешся, з'яжджаеш?

- Не, справа не ў гэтым, проста цяпер у мяне ёсць жаданне размаўляць з табой, мне падабаецца даваць табе парады, падабаецца дапамагаць разбірацца ў іх, але хутка гэтае жаданне спыніцца.

- Чаму? Гэта так непазбежна?

- Гэта цалкам непазбежна. У цябе няма вопыту ў занятках практыкай, таму я ўпэўнены, што ты не зможаш прыступіць да рэалізацыі маіх парад неадкладна, не зможаш вось так адным махам перастаць напаўняць сваё жыццё азмрочваннямі, не пачнеш прама цяпер і безумоўна ўстараняць механічныя прывычкі, і гэта менавіта тая прычына, па якой маё жаданне непазбежна хутка вычарпаецца, і ці паўстане яно зноў - залежыць толькі ад тваёй практыкі. У мяне ўзнікае жаданне дапамагаць толькі тым людзям, да намаганняў якіх я зведваю сімпатыю. Ёсць сімпатыя - праяўляецца жаданне дапамагаць, няма сімпатыі - жаданне не праяўляецца. Гэта не "рашэнне", не спушчана "зверху" разнарадкай, гэта проста так здараецца, а я табе аб гэтым сведчу. Калі сонца ўстае, кветка раскрываецца, так гэта здараецца і так мы гэта сведчым.

- Тады не губляй часу! Што ты хацеў яшчэ сказаць пра аргазмы?

- Гэта жаданне - жаданне кончыць, ні ў якім разе не павінна быць падушана. Адмова ад аргазмаў павінна быць натуральным развіццём тваіх сэксуальных жаданняў, а не патаканнем канцэпцыі аб тым, што гэта карысна ці трэба, не прытрымліваннем нечага меркавання… Жаданне павінна быць радасным, і толькі ў гэтым выпадку сэксуальнасць пачне развівацца далей. Проста кожны раз, пачынаючы з моманту, калі сэксуальнае жаданне толькі абуджаецца, і канчаючы момантам, калі ты падыходзіш да аргазму, пытай сябе - хочаш ты кончыць ці крышку адцягнуць гэтае імгненне, і больш хочаш непасрэдна цяпер зведваць тыя пачуцці, якія зведваеш. Калі ты абдурыш сябе і будзеш душыць свае жаданні дзеля якой заўгодна мэты, то твая сэксуальнасць памрэ… Ніякіх "трэба", толькі "хачу".

- Адно і тое ж дзеянне можа выконвацца па-рознаму, розная прычына, розны матыў, і ад гэтай розніцы залежыць вельмі шмат… я разумею.

- Ад гэтага залежыць наогул усё. Здаецца, адно і тое ж дзеянне, і якая розніца, чаму ты перастаеш канчаць? Але розніца велізарная. У тым выпадку, калі ў цябе ёсць радаснае жаданне спыніцца на грані аргазму і не пераходзіць яе, ты прыходзіш да адкрыцця новых сэксуальных адчуванняў і іх адценняў, цела пачне абуджацца, і ўсё новыя і новыя яго вобласці будуць станавіцца эрагеннымі зонамі, пакуль яно цалкам не ператворыцца ў адну вялікую крыніцу самых разнастайных і глыбокіх сэксуальных пачуццяў, і ўжо не толькі сэксуальных… У іншым выпадку, калі ты будзеш сароміцца таго, што канчаеш, лічыць, што канчаць - гэта "дрэнна", то ні да чаго, акрамя новых негатыўных эмоцый, хвароб і расчаравання, не прыйдзеш. Я перакананы ў тым, што большасць людзей, якія цяпер такія натхнёныя рознымі сэксуальнымі практыкамі, у вельмі хуткай будучыні сапхнуцца з крызісам, таму што механічная адмова ад аргазму або наогул любая спроба ўмяшацца ў сваю сэксуальнасць, дыктуючы ёй правілы, якія не вырастаюць з цябе самой натуральным шляхам змены жаданняў - гэта не радаснае дзеянне, якое вядзе ў глыб жыцця, гэта прытрымліванне чарговай канцэпцыі, якое часцяком суправаджаецца страхам "сарвацца". А куды можа прывесці дзеянне, спароджанае канцэпцыяй і атручанае негатыўнай эмоцыяй?

- Пачакай, я хачу яшчэ раз удакладніць, каб не памыліцца. Значыць ты кажаш, што механічная адмова ад аргазму - гэта калі ты чытаеш кнігу, дзе напісана "трэба адмовіцца ад аргазму, і тады будзе выдатна", і пачынаеш утрымлівацца ад яго НЯГЛЕДЗЯЧЫ на тое, што на самой справе вельмі хочаш кончыць і зведваеш шкадаванне, незадаволенасць і гэтак далей ад таго, што не канчаеш.

- Так.

- А такая адмова, якая кудысьці вядзе - гэта калі я ўжо абканчалася да ссінення, і, у чарговы раз дабраўшыся да хлопчыка, ХАЧУ трохі пачакаць з аргазмам менавіта таму, што мне падабаецца тое, што я цяпер зведваю.

- Так. Калі жаданне не канчаць у дадзены момант перавешвае жаданне кончыць - то ты і не канчаеш, але абодва гэтыя жаданні павінны быць менавіта жаданнямі атрымаць максімальнае задавальненне, а не чымсьці яшчэ.

- Гэта проста… проста для адцягненага разумення:) А колькі ты ўжо не канчаеш?

Усміхнуўся, разважаючы чорт яго ведае аб чым.

- Шмат гадоў.

- Шмат гадоў?

- Вельмі шмат гадоў. Хочаш зрабіць мне камплімент і сказаць, што я молада выглядаю?:) Я выглядаю так, як хачу.

Ён проста паддобрываецца да мяне?… Не, не. Тут, з гэтым чалавекам, можа быць усё што заўгодна, і паху прытворства я не адчуваю.

- Распавядзі аб сабе.

- Не ў гэты раз.

Я аддам усё, што ў мяне ёсць, каб гэты раз быў. Гэта я цяпер так думаю, а што будзе заўтра? Якой я буду заўтра?..

- Я пакуль не ўпэўненая ў тым, што гатовая адмовіцца ад аргазмаў назусім, але прынамсі ў мяне ёсць абсалютная яснасць у тым, што на дадзены момант я канчаць не хачу.

- Пры гэтым ты можаш займацца сэксам або мастурбіраваць столькі, колькі захочаш. Падыходзь да грані аргазму хоць па дзвесці разоў у дзень… Звярні ўвагу таксама на мікрааргазмы. Калі ты вельмі ўзбуджаная, такі аргазм злавіць складана, - ён накідваецца, як дзікі звер, і вось ты ўжо ледзь-ледзь кончыла. Ведай, што чым больш у тваім сэксе пяшчоты, закаханасці, іншых азораных успрыманняў, тым менш верагоднасць такой выпадковасці. Такія выпадзенні не такія катастрафічныя, як паўнавартасныя аргазмы, але ўсё ж прыводзяць да аслаблення сэксуальных і ўсіх астатніх перажыванняў. Ты сама ўбачыш розніцу. Усё роўна здараецца спад ва ўсім, у тым ліку ў сіле і радаснасці жаданняў, а жаданні - гэта ручаі, з якіх нараджаецца накіраванасць. Без накіраванасці ты труп.

Яшчэ ніколі я не бачыла такога прыгожага неба і такой прыгожай вады… і дрэў, і травы, і камянёў! Я не ведаю, хто я… Рабізна на вадзе - так блажэнства расходзіцца з гэтага месца ва ўсе кірункі. Прывычны свет успрыманняў - тонкае шкло, праз якое ўсё выразней праступае Нешта… Гэта сапраўднае, гэта і ёсць… пакутліва няма чаго сказаць аб тым, што Гэта ёсць. Усмешлівы мудры старац з вачамі, запоўненымі блажэнствам, дзіця без думак і страхаў, любоўнік, які ласкае рукамі вечнасці, заход і світанак адначасова…

Не было ні ўчора, ні заўтра, не было ні часу, ні яго адсутнасці, не было нават сучаснасці, таму што яно магло існаваць толькі паміж учора і заўтра. Твары ночы і дня яркімі выбліскамі азараюць свядомасць, якая выслізнуда і ад сну, і ад няспання, то набывае форму, то разлятаецца на кавалачкі - за гарызонт, і яшчэ вышэй, і яшчэ… Вусны, шэпт, - у яркай пустэчы загараюцца іерогліфы… Сэкс, які расчаніўся ў сугучча двух стыхій, у дасканалы гук, за межамі ўсіх формаў і назваў… Гэта ніколі не скончыцца.

 

- Скажы, колькі мінула часу з той пары, як я тут?

- Ты кудысьці спяшаешся?:)

- Не, -  упершыню за апошнія ці то дні, ці то стагоддзі паўстаў цень трывожнасці, - не, не кажы так. Няўжо ты не ведаеш, што я не магу нікуды спяшацца, і што калі б ты паклікаў мяне за сабой, я б кінула ўсё і засталася?

- Ведаю.

- Тай, я хачу застацца.

- Гэта нічога не зменіць у тваім жыцці. Ты думаеш, тут штодзённасць цябе абміне? Нікуды ты ад яе не ўцячэш. Ты вернешся сюды не раней, чым будзеш вольная ад негатыўных эмоцый. Гэта не мая ўмова, але гэта будзе менавіта так, а не інакш.

- Няўжо не ад цябе залежыць, магу я тут застацца ці не?

- Ты не зразумееш цяпер майго тлумачэння. Табе застаецца толькі прыняць тое, аб чым я табе кажу.

Сум непрыметна пракраўся і зацягнуў ўсё сера-блакітнай смугой. Мне захацелася пабыць адной, упершыню за час зносін з ім. Увесь гэты час мы былі разам… не, мы былі адным… І вось зараз я іду пасядзець на бераг возера, а ён нават не спыніць мяне. Слёзы… сціснутыя кулакі… хмары, разарваныя сонцам ці сонца, разарванае хмарамі… восеньская адхіленасць… Усё вяртаецца.

Перавернута з ног на галаву, - замест хаты груда камянёў.  Не так, зусім не так я ўяўляла сабе шлях да волі. Фантазіі малявалі радасную і захапляльную гульню, выйгрышам у якой будзе прасвятленне…. Прасвятленне… зацяганае слова, цяпер яно мне не падабаецца. Не хачу вешаць на Гэта … зараз ужо на Тое… няўжо ўжо на Тое? …гэты ярлык.  ЯК???? Як мне зараз жыць? …Рыдаю… ізноў, ізноў, ізноў гэтая брыдкая, цесная турма, сёння нават сніўся сон, - з клопатамі, шэрасцю, штодзённасцю… Няўжо ізноў будуць сніцца гэтыя сны, якія не пакідаюць пасля сябе нічога, акрамя спусташэння і расчаравання?  Ізноў будзе шэрае неба, холад, Масква… Гэта нязносна. Не ведаю, як я магу цярпець такі боль.

- Калі ты ўступаеш у вобласць нечалавечага, там усё нечалавечае - і сэкс, і каханне, і рэўнасць, і пакута, і многае такое, чаму наогул няма месца ў звычайным свеце. Менавіта таму такому вандраванню павінна спадарожнічаць велізарная рашучасць, каб здолець прымаць і выконваць рашэнні.

Хто гэта? Заміраю і нават забываю рыдаць… Павярнуўшыся, бачу дзіўную істоту. Рысамі твару, прапорцыямі яна зусім не як Тай, але ў той жа час яны абодва - як адлюстраванні адзін аднаго. Сядзіць на камяні, маленькая такая, прыгожая, асмуглая. Яна не ўсміхаецца, але твар як быццам свеціцца знутры.

Мусіць, гэта і ёсць сапраўдная ўсмешка.

- Мяне клічуць К'яра.

- Як ты тут апынулася?

- Гэта мая хата:)

- Ты ўвесь гэты час была тут???

- Можна і так сказаць.

- Ты таксама вольная ад негатыўных эмоцый?

- Так. Таму я магу быць тут, калі захачу.

- Распавядзі, у цябе таксама было так, як у мяне цяпер?

У карых вачах мільганула халоднасць, - прама як у яго!

- Не спрабуй выклікаць у мне жаль, у мяне яго няма, - усё ж яна мякчэйшая, чым ён.

- Я хачу ведаць, што гэта магчыма - магчыма вызваліцца і вярнуцца да таго, што было… Таму што Гэта - самае галоўнае… якое глупства я гавару. Гэта не галоўнае… толькі гэта і ёсць сапраўды.

- Адзіны спосаб вярнуцца - гэта аддацца практыцы без аглядкі. Гэта як у скачку з высокай скалы ў мора: калі адапхнешся рашуча і аддасі сябе ўсю палёту - то паляціш, а калі засумняваешся і пачнеш тузацца - скачок не атрымаецца, ты ўчэпішся за край і папаўзеш зваротна ў нару, падрапаная і напалоханая, забіраючы з сабой толькі два-тры зярнятка, якія табе атрымаецца падабраць. Немагчыма ўседзець на двух стуллях. Ты павінна вырашыць для сябе цалкам пэўна, - ці гатовая ты аддаць усё сваё жыццё без якіх-небудзь "але" пошуку волі, ці не. Гэта не капрыз - гэта жыццё. Прамежкавых рашэнняў не існуе, дакладней, усё штодзённае жыццё - гэта і ёсць прамежкавыя рашэнні, так што любое такое рашэнне няўмольна верне цябе ў свет спячых людзей, і ні чый жаль табе не дапаможа.

Яна падобная на маленькую дзяўчынку гадоў 11-12, а кажа і глядзіць як старац, які пражыў некалькі сотняў гадоў.

- Пойдзем у хату, - саслізнула з каменя і босыя ногі патупалі па сцяжынцы, ледзь дакранаючыся яе.

Якая яна лёгкая! Як подых ветра. Я зусім не ўспрымаю яе як прысутнасць чалавека. Зачаравана гляджу, як яна ідзе па камянях, якія ў яе маленькія і прыгожыя ступні, падобныя на лапы тыграня.

Пакой. Тай сядзіць на сваім месцы, з цікаўнасцю разглядаючы нас. Мы моўчкі садзімся насупраць,вакуум усярэдзіне мяне, які цягне, кропля за кропляй напаўняецца спакоем… Не, гэта не спакой. Гэта нешта зусім іншае. Устойлівасць… Не, таксама не тое. Адхіленасць. Так, гэта ўжо блізка. Страху больш няма. Радасці таксама няма, але гэта не шэрасць і не абыякавасць. Плато. Засушаная сонцам, бязмежная раўніна, якая расколінамі ідзе за гарызонт. Тут няма месца для жалю, гэта кропка, дзе я адмаўляюся ад усяго, што завецца "цеплынёй", кідаю гэта ў агонь, які спаліць маю асобу. Адзінокі воін пасярод бяссонечнай і суровай раўніны, - тут ёсць месца толькі для радасці барацьбы і радасці новых адкрыццяў, тут можна ісці толькі наперад.

- Глядзі мне ў вочы, - яго голас прагучаў нечакана блізка.

Складана сфакусаваць погляд, як быццам я толькі што прачнулася. Галавакружэнне, лёгкая млоснасць, - пераадольваю  гэта і гляджу ў вочы, за якімі - выпаленая сонцам раўніна…

- Вяртайся, Майя.

 



<< back forward >>