« Майя »
Том 1: « Форс-минор »
Глава 35Паўдзённая спякота разагнала ўсіх па хатах. Гадзіны дзве можна паспаць у атэле пад вентылятарам, а потым зноў уключуся ў марафон. Аказалася, што нам ісці з бялявай дзяўчынкай адным шляхам, і я ішла ледзь ззаду, любуючыся на яе попачку ў шортах, складачкі пад каленкамі. Нечакана яна спынілася, дачакалася, пакуль я параўняюся з ёй і амаль без усялякага выражэння спытала:
- Хочаш?
- Што?
- Што, што… мяне хочаш?
Нечаканы паварот падзей! Я лічыла сябе раскаванай, можна нават сказаць распуснай, але каб вось так, пасярод вуліцы… Смутнае адчужэнне, цікаўнасць, усплёск узбуджэння… і нават асуджэнне! …зусім атупілі мяне.
- Не ведаю, што і сказаць… - млява прамямліла ў адказ.
І гэта я? Не, гэта не я, гэта нейкі манекен акупаваў маю тэрыторыю. Такога ступару ў мяне ўжо не было з часоў піянерлагераў, калі трэба было выступаць на сцэне, а я забывала сваю ролю.
- Зразумела… ну пайшлі, - узяла мяне за руку і так мы і пайшлі далей. (Куды яна мяне вядзе?). - Няма ніякай складанасці ў тым, каб сказаць - што менавіта ты хочаш, а чаго не хочаш у дадзены момант. Калі на прамое пытанне ты адказваеш вось такім вось чынам, - яна адлюстравала на твары нешта, што наўрад ці на мой погляд магло мець дачыненне да мяне, - гэта значыць, што ў цябе ў галаве тараканы. Табе патрэбныя тараканы ў галаве?
- Не, я наогул прусаў не люблю… (жах, я ж плявузгаю?...)
- Яшчэ раз - ты мяне хочаш? Проста распавядзі - што ты адчуваеш, што хочаш, пакінь убаку свае прыстойнасці, бо ты маеш справу са мной, а я ВЕЛЬМІ непрыстойная, ты нават сабе ўявіць не можаш, якая я непрыстойная. - Яна зазірнула мне ў вочы, хітра падміргнула. - Цябе гэта палохае ці прыцягвае?
- Хутчэй прыцягвае… ужо сапраўды не палохае. Ну што я адчуваю… мне заўсёды падабаліся стройныя, худзенькія дзяўчыны, а наогул праўду кажучы ў мяне…
Яна рэзка спынілася, тузанула мяне за руку.
- Кажучы "праўду кажучы", ты тым самым прызнаеш, што ўвесь астатні час ты ілжэш. Думай, што кажаш. Калі з твайго рота так і будзе ліцца бессэнсоўны панос, ты ніколі не навучышся ясна думаць, і камусці тады прыйдзецца з табой папакутаваць…, - яна чамусці захіхікала, абняла мяне за плечы, як хлопец дзяўчыну. Індусы-мінакі пачалі кідаць на нас цікаўныя погляды. …Можа, яна вар'ятка?
- Я чула, што нават трымацца за рукі тут, у Індыі, лічыцца непрыстойным…
- А мне пляваць, што тут хто лічыць. Самі яны могуць тут забараняць што хочуць адзін аднаму, але хай паспрабуюць забараніць што-небудзь мне - белай жанчыне. Ты - БЕЛАЯ ЖАНЧЫНА, памятай аб гэтым і карыстайся гэтай перавагай, якую яны самі для цябе стварылі, так што я буду рабіць тут тое, што захачу.
З гэтымі словамі яна спыніла мяне, дужа абняла двума рукамі за галаву і прама пасярод вуліцы пацалавала ў вусны! Пацалаваўшы мяне некалькі разоў - зусім бессаромна, з гучным прыцмокваннем, яна павярнулася да аўдыторыі, якая імгненна ўтварылася вакол нас, і гучна выкрыкнула: "што, рабяты, падабаецца? Ідзіце і цалуйце сваіх індыйскіх дзяўчын, а то развялі тут хату шляхетных дзяўчат!".
Я нават не змагла разглядзець таго, што здаралася вакол, - ад яе ўчынку ўсё паплыло перад вачамі - ці то ад страху, ці то ад узбуджэння, ці то ад абурэння.
- Яны мне спачуваюць, паглядзі на іх твары, ну сапраўды - спачуваюць, думаюць - ну як жа можна быць такой бессаромнай, карму папсуе… Такім чынам, - яна зноў прыабняла мяне за плечы, і мы пайшлі далей, - кажы, што табе хочацца, пра што думаеш, давай!
- Зараз, пачакай… Мне трэба засяродзіцца.
- Засяродзіцца? У цябе нешта не ў парадку? - залівіста засмяялася на ўсю вуліцу і штурхнула мяне плячом.
Ну сапраўды, яна вар'ятка, што рабіць далей?
- У цябе такі твар, як быццам ты толькі што сустрэла сваю маму:))) … Ты мусіць думаеш, ці ўсё ў парадку ў мяне з галавой, так? – загадкава паглядзела на мяне і ізноў злёгку штурхнула ў плячо.
Мне стала сорамна за свае падазроны. Бо я палічыла яе вар'яткай толькі таму, што яна зрабіла тое, што выклікала ў мяне страх. Ва ўсім астатнім яна вырабляла ўражанне больш чым разважнага чалавека.
- Прабач мне, са мной штосці не так. Я хачу працягнуць гутарку. Праўду… ой! (дык я двух слоў звязаць не магу!) - … увогуле ў мяне зусім невялікі вопыт сэксу з дзяўчынамі, таму мне складана…
- Майя, калі ты будзеш выдыгаць, то ідзі к чорту. Апошні раз кажу - альбо ты …
- Ды не выдыгаю я! - тут мяне нарэшце прарвала, - проста ты мяне так агаломшыла ўсімі сваімі паводзінамі, што я запала ў поўную тупасць і ступар. Сама не разумею, як з мяне ўсе гэтыя фразы вывальваюцца! Думаеш мне падабаецца быць такой ці што? Не падабаецца, я сама сабе агідная - і за тое, што не магу на твае пытанні адказваць, і за тое, што баюся асуджэння гэтых індусаў, і за тое, што палічыла цябе вар'яткай… Фу, ну вось і ўсё! …Мне падабаецца твая попка пад шорцікамі, і я ўявіла сабе, калі ішла ззаду, што мацаю яе.
- Вельмі добра! - яе абдымкі сталі дужэйшым. - Працягвай.
- Як цябе клічуць? Я так і не ведаю…
- Гэта перашкаджае табе?
- Не.
- Мяне клічуць Тайга.
- Як??
- Ты б аддала перавагу "Энн Джон Перкінс?":)
- Не, вядома:) На рускай мове гэтае слова азначае "густы лес"… І яшчэ гэтае імя нагадала мне аб адным чалавеку.. А можа ты яго таксама ведаеш? Ты ведаеш Тая? - сэрца загрукала хутчэй.
- Не, не чула такога імя, - па інтанацыі я адразу зразумела, што яна не збіраецца працягваць гэтую тэму. Як жа гэта непадобна на ўсіх маіх сябровак, якім толькі дай за што ўчапіцца, так яны не адчэпяцца ад цябе, пакуль усё не высмакчуць!
- Ясна... Мне падабалася глядзець на твае складачкі пад каленкамі.. Я б палізала іх:) - спачатку хацела дадаць "прама цяпер", але хутка затыкнулася - усё ж шок ад яе паводзін яшчэ не мінуў, мала што ў яе на розуме, у гэтай маленькай шэльмы!
- Далей…
- Так, я хачу цябе. Для мяне заўсёды сэкс быў звязаны з чымсьці інтымным, мяне мала прыцягваў спартовы сэкс, калі проста скачаш і маркітуешся…
- О!... паперлі тараканы:), - Тайга засмяялася, і ў мяне тут жа ўспыхнула крыўда. - Дарагая мая нявінніца Майя, запомні, што не мае значэння - у якой форме праяўляецца твой запал, твая інтымнасць. Часам хочацца паляжаць і полізаць адзін аднаго пры свечках з бакалам марціні, а часам хочацца скокнуць на чэлес і заняцца спартовым сэксам, як ты кажаш. Хто будзе ацэньваць - што сэксуальна і інтымна, а што не? Хто?
- Я разумею, што ацэньваць няма каму, што ў канчатковым выніку…
- У якім выніку?? Слухай, хопіць ліць панос са свайго цудоўнага роціка… я яшчэ да яго дабяруся…, - яна драпежна прыжмурылася. - Ніякіх "канчатковых вынікаў", кажы прама. Усе гэтыя выкручастыя выразы не маюць ніякага сэнсу, і прызначаныя толькі для таго, каб надаць гаворцы глыбакадумнасць або, яшчэ горш, адысці ад адказнасці за свае словы. Сачы за гаворкай!
Вось сучка!
Мяне і адштурхвала, і захапляла роля настаўніцы, якую яна сабе абрала ў зносінах са мной. Гэтая роля ёй падыходзіла, і ў яе атрымоўвалася пры гэтым не ўпадаць у павучальнасць. Яе парады, або, дакладней, загады, нагадвалі празрысты крышталь - ясныя, пазбаўленыя прымешак. Але ўсё ж мне стала станавілася крыўдна за сябе, за сваю поўную безгрунтоўнасць побач з ёй. Я ўвесь час пачувалася дурной сабачкай, якую тыкаюць носам у лужынкі і кучы. З нейкага моманту ў дзяцінстве я стала сябе адчувала менавіта так, - заўсёды здавалася, што я самая недасканалая, няздольная і нецікавая. І калі я нарэшце зразумела, што магу прыцягваць увагу, і нават шмат увагі, то стала такой сцервай, што самой часам сорамна было за свае выхадкі. А тут нейкая дзяўчынка, якую я бачу ўпершыню ў жыцці, паводзіць сябе са мной так, як быццам я наогул ніхто ў параўнанні з ёй! Я ўжо змірылася з тым, што маё самаздаволенне стала абсякаюць "самавітыя" мужчыны як Сарт, але дзяўчынка! Нешта ў мне ўсяляк супрацівілася гэтаму, але нараўне з гэтым была і яркая сімпатыя да Тайгі, яснае адчуванне, якое прабівалася зялёным парасткам праз усе перашкоды, што яна не злараднічае, не здзекваецца і не самасцвярджаецца з дапамогай мяне, што так адлюстроўваецца яе ясная і непрымірымая пазіцыя да азмрочванняў.
- Я разумею, што прывабнасць сэксу вызначаецца толькі самой гэтай прывабнасцю, - кажу гэта і разумею, што кажу "правільна", але ніякай яснасці не надыходзіць.
- І тым не менш гаворыш так, быццам лічыш, што ёсць нейкія вонкавыя крытэры.
- Не разумею, як так атрымліваецца! Глядзі, у мяне ж ёсць гэтае разуменне, і ты мяне хоць сто разоў спытай, яно нікуды не дзенецца. І у той жа час я сама выдатна бачу, што ўсё роўна працягваю лічыць, што сэкс без праяў пяшчоты - гэта нешта перакручанае.
- Адказ просты, - твая праца з канцэпцыямі роўная нулю, але аб гэтым цяпер не будзем казаць. Пазней. Што яшчэ ты хочаш мне сказаць? - яе морда ізноў стала хітрай і злёгку вар'яцкай, я адразу зразумела, што яна ізноў вярнулася да тэмы сэксу. Як жа хутка яна змяняецца! Вось толькі што была такая сур'ёзная, ясная, строгая, засяроджаная, і я б ніколі не падумала, што яна можа стаць такой бессаромнай у сваёй распусце… Ізноў насцярожаная турбота - што яшчэ яна задумала?
- Мяне ўзбуджае, што ты мяне ўладна абдымаеш, цалуеш, вядзеш кудысьці… Куды мы ідзем?
- ? Вось дзіцё (я???), ну сапраўды… ну куды мы ідзем… мы МАРКІТАВАЦЦА ідзем, зразумела? Я буду цябе маркітаваць, і наогул буду рабіць, што захачу.
Галава злёгку закружылася, я ізноў перастала цяміць, думкі хаатычна зазіхацелі, брудны асфальт паплыў разводамі, застаўся толькі стук сэрца ва ўсім целе… Яна зараз пакліча ўсіх гэтых індусаў… яна вырашыць выйсці на вуліцу голай і мяне прымусіць… Яна аддасць мяне ў ахвяру тантрычнай секце… Не ісці? Не ісці! Ну не ісці ж… спыніцца не магу. Яна мяне загіпнатызавала.
Шкляныя дзверы, абмацаныя бруднымі пальцамі… ліпкая прахалода… каменная лесвіца, што смярдзіць мясцовым мылам… глухі гук ключа.. Усё, пашча зачынілася.
- Буду рабіць тое, што захачу, і рэкамендую табе рабіць тое ж самае, - гэтая фраза незразумела чаму вярнула мяне да жыцця. Я ізноў убачыла перад сабой дзяўчынку, якая мне падабалася.
- А што, калі камусьці з нас нешта не спадабаецца, не захочацца? - якім нясмелым, аказваецца, можа быць мой голас!
- Тыповае пытанне нявінніцы… Сонейка, калі табе нешта не спадабаецца - проста скажы мне аб гэтым, я ж не бервяно, я паспрабую адчуць - не з пачуцця абавязку, а таму, што мне гэтага ЗАХОЧАЦЦА. Рабіць тое, што захочацца - гэта не "гвалтаваць", у цябе ўсё ж ў галаве жудасны бардак, прама жудасць. Ты гэтую памыйніцу калі будзеш чысціць?
Усё ўстала на свае месцы.
- Хачу. Хачу пачаць…
- А… ну значыць ніколі.
- Што гэта значыць??
- Калі чалавек кажа "хачу пачаць", ён ніколі не пачынае, я ўжо гэта па сабе выдатна ведаю, - яна ткнула пальцам сабе ў грудзі і адлюстравала жартаўлівае навучанне, - ужо павер мне на слова, Майя, вось ГЭТАЯ дзяўчына ведае толк ва ўцёках ад практыкі… так што ад мяне не схаваеш…
Яна падышла да мяне зусім блізка… чорт, як мяне гэта ўзбуджае… паклала рукі мне на плечы, націснула… я апусцілася на каленкі.
- Здымай з мяне шорты, самадайка.
Як непрывычна пачувацца нявінніцай, трапіўшай у лапы вопытнаму распусніку! І ізноў усё ўскаламуцілася - абурэнне, узбуджэнне, зняважанасць, асалода…
Гузічак, пояс.. - лёгкія перашкоды… сцягваю шорты з яе пругкіх сцёгнаў… напалову празрыстыя трусікі… Тайга з сілай прыціснула да іх мой твар, яны ледзь павеюць… Моцнае галавакружэнне, гэтым разам ад узбуджэння.. Калі б ў мяне быў чэлес, ён бы зараз парваў мае джынсы.
Лізаць, сціскаць яе дужыя ўздрыгваючыя сцёгны, а потым далікатна дакранацца да ямачак пад каленкамі… Дзяўчынка мая… Прыкусваю злёгку, далікатна схапіўшы за пругкую нахабную попку. Цалую яе праз трусікі, прыціскаюся тварам, праводжу языком… раз, другі, трэці… ад майго языка трусікі трохі ўзмакрэлі, і я ўжо амаль адчуваю смак яе скуры... ніжэй… яшчэ ніжэй… які там пухленькі бутончык… і гэта так заводзіць - цалаваць яе праз вільготную тканіну… а калі і тут ледзь-ледзь прыкусіць?...
…Далоні Тайгі мацней самкнуліся на маёй патыліцы, жывоцік задыхаў глыбей… Зноў падняўшы мяне на ногі, яна расшпіліла сваю кашулю, цалкам агаліўшы грудзі... узбуджаючыя грудзі… я такіх наогул яшчэ не бачыла… але Тайга не марудзіла.
- Смакчы! - літаральна ўсоўвае мне ў рот свой сасочак, - смакчы давай, самадайка.
Абхапіўшы аберуч яе грудку, смакчу яе, гуляю язычком з сасочкам, прыкусваю, так што Тайга ўздрыгвае ўсім целам, з сілай усмоктваю, нібы спрабуючы дабрацца да малачка…
Нечакана адчуваю яе рукі на сваім горле, аддаюся націску, адарвала мяне ад сябе, прыціснула да сценкі (чорт… такая дужая, так адразу і не скажаш), другой рукой залезла мне пад футболку і пачала, ледзь датыкаючыся далонню, гладзіць мой жывот, грудзі, бакі… далікатна-далікатна… гэта было так кантрасна з яе мёртвай хваткай за горла! Раптам яна папросту ўчапілася мне рукой паміж ног.
- Рассунь ногі!
Я не магу іх не рассунуць.
Нахабна мацае мяне праз джынсы… сучка… Што яна робіць са мной… Я зараз кончу… Пачакай, пачакай… Пачакай жа..
- Мокрая?
- Так…
- Ну і добра. - Тайга адхілілася, нацягнула шорты і села ў крэсла, як быццам нічога ні здарылася. Я засталася стаяць каля сценкі, не ведаючы, што мне рабіць.
- Не ведаеш, што рабіць?
- Так!
- Вось праблема… ды рабі што хочаш, Майя. Чаму ты проста не спытаеш сябе: "што я зараз хачу"?
- Тормаз, блін. Цяпер у нас з табой усё не так, як я сабе ўяўляла ў сэксе з дзяўчынай, усё наогул не так.
- Табе не падабаецца?
- Вельмі падабаецца. Але ты мяне так шакіруеш, што я ўвесь час тармажу. Але наогул я не вельмі сарамлівая…
- "Не вельмі"? Што гэта значыць? Пакінь гэта сваёй бабулі. Я ўжо сказала, што падобныя фразы здымаюць адказнасць за сказанае, у выніку ты не жывеш, а мігаеш, як свечка, што загасае. Калі ўбраць словы "не вельмі", то што ў нас застанецца? Застанецца "я не сарамлівая", што з'яўляецца хлуснёй, і менавіта гэты ілжывы сэнс ты і хочаш да мяне данесці, абгарнуўшы яго ў такую абгортку, каб потым можна было сказаць: "ну я ж не сказала, што я не сарамлівая - я сказала не вельмі сарамлівая", але гэта ўсё роўна застаецца хлуснёй.
- Згодна. Але ж на самой справе я значна больш раскаваная, чым многія іншыя!
- Ідзі сюды. - Яна паказала мне месца каля сваіх ног, дзе я пакорліва (а што мне яшчэ заставалася побач з гэтай пачварай, якая бачыла мяне наскрозь?) прымасцілася на падушцы. - Табе падабаюцца мае ножкі?
- Так, вельмі. - Я расшпіліла яе сандалі, узяла яе лапкі ў рукі і пачала не спяшаючыся гуляцца з імі, а яе ножкі гуляліся са мной, усё наравілі то залезці мне пад футболку, то папляскаць па шчацэ, я лавіла іх, цалавала, гладзіла…
- Дурны занятак - параўноўваць сябе з іншымі, Майя. Параўноўвай з сабой, пляваць на іншых. Пытанне не ў тым - больш ці менш за іншых ты раскаваная, пытанне ў іншым - ці дазваляе ступень тваёй раскаванасці абудзіцца тваёй сэксуальнасці, ажыць, пачаць развівацца? Дазваляе?
- Не ведаю. Як гэта распазнаць? Я заўважаю, што станаўлюся больш раскаванай, больш пачуццёвай - вось напрыклад раней мне і ў галаву б не прыйшло, што я магу зведваць такую асалоду, цалуючы пальчыкі на ножках ледзь знаёмай дзяўчынцы, або калі мяне груба хапаюць за горла… Калі Тай распавёў мне, што канчаць зусім не абавязкова, а можна займацца сэксам, не канчаючы, у мяне адкрылася другое дыханне! Я увесь час даведваюся аб чымсці новым, увесь час змяняюся, але якія крытэры таго, што мая сэксуальнасць ажыла? Ці ёсць нейкая мяжа ў гэтага абуджэння?
- Мне падабаюцца твае пытанні:) Ты жывая, жывая, і гэта выдатна:) Практыка спынення на грані аргазму… ты ж менавіта гэта маеш на ўвазе?... ну вось, гэтая практыка безумоўна можа слана збіць, і тым не менш калі ты не будзеш прыкладаць прамых намаганняў па ўстараненню сваіх комплексаў, калі ты не будзеш разумець тое - чаго менавіта ты цяпер хочаш, калі не будзеш прытрымлівацца сваіх жаданняў, то калёсы твае будуць рухацца наперад з вяяялічэзным скрыпам. Хлопцам складаней з рэалізацыяй сваіх жаданняў, але для дзяўчыны магчыма ўсё, разумееш? Амаль усё, і проста злачынна не выкарыстаць гэтую магчымасць дзеля сваёй волі. Пайшлі, я табе пакажу.
Яна без цырымоній адабрала ў мяне свае ножкі, апранулася, і выцягнула мяне з нумара.
- Тайга… - насцярожана пачала я.
Яна паглядзела мне ў вочы - строга і ясна.
- Давярай мне.
Пасля гэтага погляду я ўжо ніколі не пытала куды і навошта мы ідзем.
Мы накіраваліся да найбліжэйшых кафэ, якія цягнуліся ўздоўж дарогі адно за адным. Тайга зазірнула ў адно, другое, трэцяе - усё не тое. Нарэшце, у чацвёртым яна, мабыць, знайшла тое, што шукала. Мы мінулі за самы далёкі столік у куце і селі там. Знакам Тайга паказала афіцыянту, што зараз мы нічога заказваць не будзем. Акрамя нас тут было яшчэ некалькі турыстаў, і Тайга села да мяне так, каб мы разам маглі аглядаць людзей, што знаходзіліся ў кафэ.
- Табе падабаюцца вунь тыя хлопцы? - яна кіўнула на двух рабят гадоў дваццаці пяці.
- Ну… хлопцы як хлопцы, нічога асаблівага, нейтральныя.
- Нічога асаблівага?? А я і не пытаю цябе - ці ёсць у іх нешта асаблівае, ці ты такая фіфа, што табе толькі асаблівае падавай? Можа быць ты так і лічыш, але тваёй сэксуальнасці на гэта напляваць. Такім чынам, яшчэ раз, адкрый свае выдатныя вушкі і паслухай - пра што я цябе пытаю: "табе падабаюцца гэтыя хлопчыкі"?
- Не ведаю, Тайга… яны для мяне нейтральныя, але калі б я з імі сустрэлася без цябе, я б не пачала з імі знаёміцца.
- Вось дурная дзяўчынка, - Тайга нечакана павярнулася, прасунула руку і зноў дужа схапіла мяне паміж ног! - вось ГЭТЫМ думай, гэтым! Супакой свае мазгі. Ну добра, я табе дапамагу. - Яна паважна паклала ручкі на стол, як першакласніца, і прыняла сціплы і нявінны выгляд. - Уяві сабе, што яны абодва - голыя. Ты б хацела паглядзець на іх голых?
- Ну… ну можа быць так.. так, паглядзела б.
- Ну дзякуй божа, бо я ўжо вырашыла, што маю зносіны з сіняй панчохай! Добра, калі б у іх стаялі чэлесы - ты б захацела памацаць іх?
- Мм…. Вось гэта цяжка сказаць, залежыць ад формы, мне не ўсякія чэлесы падабаюцца.
- Сапраўды, трэба паглядзець… але сама думка аб тым, што ў іх могуць аказацца класныя чэлесы, сама думка цябе ўзбуджае? Ты б хацела памацаць чэлес у таго хлопца, калі б ён табе спадабаўся? Дарэчы, якія табе падабаюцца?
- Не занадта вялікія, не занадта маленькія - сантыметраў шаснаццаць-дваццаць у даўжыню, не занадта тоўстыя… ну скажам таўшчынёй сантыметра чатыры, пяць… шэсць…, злёгку загнутыя ўверх, з добра вызначанай галоўкай…
- Пасасаць бы такі, так?... - Тайга смачна прыцмокнула. - Падабаецца смактаць?
- Падабаецца:) Падабаецца смактаць, падабаецца пакусваць, лізаць яйкі, драчыць…
- Ну добра. Пакуль годзе. - Тайга ўстала і пайшла за столік да хлопцаў, пасядзела там хвілінку, да мяне даносіліся самыя звычайныя пытанні - "адкуль ты", "як доўга тут яшчэ будзеш", "як справы" і гэтак далей. Тут яна ўстала, узяла абодвух за рукі і з нейкім жартам пацягнула за наш столік. Хлопцы ўзялі сваю колу, падышлі і селі, Тайга "рассяліла" іх па розныя бакі століка, і мы селі пара на пару. Выгляд у іх быў стандартны для гэтых месцаў - злёгку гультаяваты, дабратлівы, прыязны, увогуле тое, што я заву "пазітыўныя хлопчыкі".
- Алёш, - Тайга нахілілася да свайго суседа, узяла яго за руку, і нягучна, так, каб было чуваць толькі нам чацвярым, сказала, - Майі падабаюцца чэлесы сантыметраў шаснаццаць-дваццаць у даўжыню, таўшчынёй сантыметра чатыры-пяць, і загнутыя ўверх. Яна вельмі любіць смактаць, драчыць і мацаць менавіта такія. Скажы мне, Алёш, у цябе такой?
Твар хлопца стаў падобны на габелен "Пастырка" - ён выцвіў, натапырыўся. Думаю, у мяне быў не лепшы… я зведвала і дзіцячае шчанячае захапленне, і, на свой жах і жаль, сорам… Я схапіла сурвэтку і пачала нервова складваць з яе самалёцік, робячы выгляд, што я тут наогул ні пры чым. Я не магла падняць вачэй ад сораму.
- Алёш, не стамляй - у цябе такой? А у цябе, - Тайга звярнулася да майго суседа?
Таму атрымалася хутчэй узяць сябе ў рукі, і ён нешта прамармытаў такое, што маўляў "амаль".
- Вось як? Выдатна! Майя - ты казала, што калі ён акажацца менавіта такім, табе захочацца яго памацаць. Мацай!
Мацаць??? Прама тут??? Ну не, Тайга, не, гэта занадта… Я нават паглядзець у бок гэтага хлопца не магу, а ты кажаш мацаць.. Я паглядзела на яе трывожным і ўмольным поглядам - Тайга, ну калі ласка, не трэба, усё што хочаш, толькі не гэта.
- Дзеці, ну проста дзеці… - яна падсела на наш бок з боку хлопца, узяла маю руку і, перасільваючы маё супраціўленне, сунула яе да яго паміж ног. - Мацай! - Перагнуўшыся праз хлопца, яна схапіла маю галаву, прыцягнула да сябе і прашаптала на вуха: "Калі не будзеш мацаць - я адыходжу, і больш ніколі да мяне нават не падыходзь, імпатэнтка сраная".
"Сраная імпатэнтка" зразумела, што ў любым выпадку яе рука ўжо паміж ног хлопца, і акрамя таго заўважыла, што там нешта вельмі імкліва набухае… я пачала мацаць яго праз штаны, а Тайга зноў вярнулася зваротна і, судзячы па ізноў змяніўшамуся твару Алёшы, занялася тым жа.
- Расшпілі штаны і засунь руку ў трусы!
Дрыжачай рукой я расшпіліла гузік… Чорт, а шырынку так проста не расшпіліш, патрэбна другая рука… Не, не буду, убачаць афіцыянты, - спазматычна агледзелася па баках. Тайга ўлавіла гэты погляд. Вось сучка! Усё бачыць! Мокрыя ад хвалявання рукі, крывыя рухі, ніякага ўзбуджэння…
- Майя, калі афіцыянты нешта ўбачаць, то нічога не адбудзецца, разумееш? Нічога! Адзінае, што зменіцца ў гэтым свеце, так гэта тое, што сёння яны больш чым звычайна будуць драчыць у туалеце, вось і ўсё. Ты мацаеш яго чэлес?
- Ужо так, - палягчэнне.
А класны дарэчы чэлес! Як раз на мой густ!
- Ну што, на твой густ? - хітра падміргнула Тайга.
- Так!!! - аказваецца, можна прама ў кафэ мацаць чэлес!
Хлопчыкі, судзячы па ўсім, яшчэ больш за мяне баяліся, што хто-небудзь убачыць, што тут здараецца, таму паважна трымалі рукі на стале і рабілі выгляд, што яны проста адначасова аб чымсці глыбока задумаліся.
- Для цябе цяпер мае значэнне, што твой хлопец не нейкі там асаблівы? Гэта перашкаджае табе атрымліваць менавіта тую прыемнасць, якую ты атрымліваеш? Не больш, не менш, а менавіта тую, якую атрымліваеш?
- Не, не перашкаджае.
- Вось і яно. Ты ўжо дастала яго чэлес з штаноў?
- Не, я…
- Даставай.
Блііін… дастала!
- Драчы!
Драчу… цікава - што яна там робіць… а чаму, уласна, не спытаць?? Клёвая ідэя!:)
- А ты што робіш?
- У… што я раблю… я лашчу пальчыкамі яго галоўку, сціскаю яе, ён у мяне тут так стаіць… вільготны такі, вялікая галоўка… у цябе класны член, Алёш! Толькі не канчай, маляня, пацярпі, добра? - яна абыходзілася з ім як з дзіцем, але выглядала гэта не крыўдна, а сэксуальна. - А у цябе які?
Тайга перахілілася праз увесь стол, зазірнула.
- А што, класны, і праўда на твой смак!
- Класны..
- Ну дык пасмакчы яму!
- Што?? Не, Тайга, я не магу…
Зноў цвёрды погляд, як у яе імгненна змяняецца погляд… я ўспомніла, што "гэты" казаў пра тое, што ставіцца да мяне ў дадзены момант адпаведна таму, якія менавіта ўспрыманні цяпер у мяне праяўленыя. Відаць, Тайга таксама вельмі абачліва рэагуе на тыя моманты, калі комплексы ў мяне бяруць уладу, калі я ім пачынаю патураць. Няма ніякіх сумненняў, што яна суцэль здольная ўстаць і мінуць, калі ўбачыць, што я безнадзейная… Баязлівы погляд па баках, відаць усе далёка, столік наш у цёмным куце, я хутка нахілілася і ўзяла яго ў рот. Як смачна!... Пад сталом я бачыла, як Тайга масажуе чэлес Алёшы, так, у яго проста волат… у гэты момант Тайга таксама нахілілася і ўзяла ў роцік член Алёшы, вочы нашы сустрэліся і мы абедзве адсмоктвалі, гледзячы адна на адну, і ў гэты момант мне так моцна яе захацелася… я адарвалася ад члена і прашаптала: "Тайга, я цябе згвалтую!" Яна падміргнула, усміхнулася, пляснула Алёшу па сцягну і паднялася, даўшы мне знак ісці за ёй. Я таксама выпрасталася, на вуснах застаўся смак члена.
- Пойдзем, Майя.
Мы хутка ўсталі і, не развітаўшыся з хлопцамі, выйшлі з кафэ.
- Спаць хочаш? - Тайга ўнюхалася ў паветра, - Я хачу, але калі мы пойдзем да мяне, то адзін аднаго згвалтуем, так што пайшлі дамоў, а сустрэнемся праз гадзінку-другую на палянцы. Скажы - ты зведваеш няёмкасць ад таго, што мы завялі рабят і кінулі іх, не даўшы кончыць?
- Чаго я толькі цяпер не адчуваю! …З нагоды рабят… Я хачу рабіць тое, што хачу, і мне падабаецца, калі іншыя людзі паводзяць сябе гэтак жа.. і не проста падабаецца, а ўзбуджае! Нішто не перашкаджала ім якімсці чынам праявіць сябе, быць пажвавей, параскаваней, праявіць фантазію, запал - а яны нічога гэтага не зрабілі, проста быўшы цацкамі ў нашых руках… і вуснах:), а можа ў мяне і нарадзіліся б нейкія фантазіі наконт гэтага свайго… яны гэтага не зрабілі, такім чынам яны зрабілі свой выбар, а я зрабіла свой.
- Гэта я зрабіла твой выбар:) - Тайга засмяялася. - Зараз важная працэдура… - яна дастала з кішэні баначку з вадкасцю. - Набяры ў рот, прапаласкай, і горла сваё прапаласкай, ты ж глыбока насаджвалася на яго член, сучка, ён табе мусіць аж у горла ўпіраўся, а? (Я хачу цябе, як жа я хачу цябе, Тайга…). Патрымай у роце, пакуль не дойдзеш да дому. Гэта калоіднае срэбра - лепшы спосаб засцярогі пры аральным сэксе без прэзіка… Табе калі-небудзь усоўвалі прама ў горла, да ўпора? Не? Ну я табе пакажу, як гэта робіцца… незабыўнае адчуванне! І не валі ўсё ў адну кучу, прывыкні да таго, што жывая сэксуальнасць пляваць хацела на твае схемы, яна можа праяўляцца ў самых разнастайных формах, у самых нечаканых месцах, у кожнага трошкі па-свойму. І калі не перашкаджаць гэтаму, калі рэалізоўваць свае жаданні менавіта ў такім выглядзе і менавіта ў такім аб'ёме, у якім яны ўзнікаюць - тады твая сэксуальнасць і пачне станавіцца жывой, тады і пачнецца тваё вандраванне ў свеце сэксу, і тады твая практыка спынення на грані аргазму атрымае нібы працягнутую насустрач руку. Давай, самадайка, ідзі спаць, я яшчэ да цябе дабяруся!
<< back forward >>
