« Майя »

Том 2: « Паходжанне віда »

Глава 07


Архіў 64/5635.

Фрагмент "Дзённіка Бодхі".

 

*) Праглядаючы кнігу аб Рамакрышне натыкнуўся на яго апісанне формы кахання, якую ён зваў "мадхура бхава", і раптам паўстала думка - а чаму я не адчуваю кахання да сваёй дзяўчынкі - так, да Той Самай? Я не магу нават назваць яе "дзяўчынка", заву "жанчына на троне", бо памятаю яе як грозную, важную, і натуральна, што пры такіх адносінах да яе як да "грознай і важнай"… якое ж тут можа быць каханне? І раптам я ўспомніў аб забароне, якую сам на сябе наклаў. У тыя дні - адразу пасля яе з'яўлення, у мяне былі смутныя блуканні думак аб тым, што гэтая жанчына можа даць мне ўсё, што я шукаю, - і сэнс і змест жыцця. Але пры гэтым я разумеў, што пакуль мяне на часткі раздзіраюць механічныя жаданні і негатыўныя эмоцыі забойнай сілы, і яшчэ пры тым, што гэтыя жаданні я па большай частцы прыгнятаю… у такой беспрасветнай цямрэчы мне не свецяць зносіны з ёй. З іншага боку прыйшла ў галаву думка аб тым, што калі я скарыстаюся такім спосабам - як жа я знайду шлях да свабоды для звычайных людзей - для тых, у каго няма такой магчымасці - быць узятым за руку падобнай істотай і прыведзеным да свабоды, да АзУ? І тады я адчуў адарванасць ад гэтай ідэі, фактычна забараніў сабе адчуваць каханне да гэтай "жанчыны".

Але цяпер гэтая забарона страціла ўсякі сэнс. Па-першае, шлях знойдзены - у гэтым няма ніякіх сумненняў. Шлях знойдзены, і нават апісаны, і нават прапрацаваны - здзейснена вельмі шмат у гэтым кірунку, я перажываю пачуцце таямніцы, думаючы аб праведзенай працы, так што нават калі я цяпер з па вушы ўеду ў АзУ… так менавіта ж гэтага я цяпер і хачу, менавіта гэта і з'яўляецца зараз "пярэднім краем". Цяпер ужо капацца ў азмрочваннях я ўсё роўна не буду, бо лічу, што апісаная мной методыка і так дастаткова дэталізаваная - астатняе скажуць самі практыкуючыя ў сваіх артыкулах. Па-другое, цяпер няма асцярог накшталт "адчую нешта гэтакае і кіну іх - а хто тады ім пакажа шлях?" - калі нават я і адчую нешта вось "гэтакае" - як я магу кінуць Ежаціну, напрыклад? Ды і астатніх - усіх тых, хто будзе шчыра і радасна займацца практыкай? Я буду надаваць ім роўна столькі ўвагі, колькі мне захочацца, а колькі захочацца - залежыць ад таго - якая будзе іх практыка, а не ад таго - якая паміж намі дыстанцыя ў аб'ёме АЗУ, якія мы перажываем. І акрамя таго, я ўпэўнены, што ў маіх зносінах з імі да гэтай пары вельмі вялікая доля клопату, г.зн. паразітнай, неэфектыўнай састаўляючай.

Так ці інакш - я больш не хачу адмаўляцца ад такой магчымасці, бо гэта сапраўды - унікальная магчымасць - я магу адчуваць каханне да такой неверагоднай, святлівай істоты, якая можа адным сваім жаданнем надзяляць чалавека экстатычнымі АзУ, калі толькі той чалавек сам да гэтага падрыхтаваны, вядома. Бо майму каханню ЁСЦЬ куды накіравацца - ёсць нават аб'ект - мой успамін аб ёй. Як жа можна страціць такую магчымасць? Я не магу адчуваць каханне да неіснуючага, да фантому, да дадумвання розных там багоў, паколькі не ўспрымаю іх, а значыць не магу адчуць сімпатыю да неіснуючых успрыманняў, я магу толькі стварыць нейкі вобраз, які будзе ўсяго толькі злепкам мяне самога - хай нават самай светлай маёй часткі, і гэта будзе тым "каханнем-ні-да-каго-пэўна", якое я адчуваў, але не больш за тое. Але тут няма дадумвання, я ведаю цалкам дакладна - гэтая істота ёсць! Гэта мой вопыт, гэта не фантазіі.

Я хачу змяніць свае адносіны да яе. Так, я памятаю яе як строгую жанчыну, але ці з'яўляецца яна строгай жанчынай? Мая інтэрпрэтацыя заснаваная на тым, што я памятаю яе голас - менавіта яе голас я інтэрпрэтаваў як строгі і халодны. Але ці быў ён такі? У той час я быў спрэс забітым, на 99% хворым ад негатыўных эмоцый чалавекам, амаль канчаткова мёртвым. Гэта проста дзіўна, што ў такой памыйніцы захаваўся запал да яснасці, шчырасці, адданасці, іншых АзУ. У той час я быў бясконца самаўлюбёны, залежны ад дружалюбнасці, пазітыўных эмоцый, сентыментальнасці і інш. А яе голас быў пазбаўлены ўсякай мішуры - менавіта таму ён і здаўся мне цвёрдым, адчужаным. Цяпер многа разоў успамінаючы яе пытанне да мяне: "Так ты збіраешся нешта рабіць у гэтым жыцці ці не?", я разумею, што інтанацыя яе голасу была ні халоднай, ні адчужанай - проста яна была бязжаласлівай, яна прама спытала і патрабавала прамога адказу прама цяпер. Я памятаю асаблівую рашучасць у тое імгненне, якая ахапіла мяне. Менавіта дзякуючы таму, што ў яе голасе адсутнічаў хоць нейкі намёк на псеўда-людскасць, на магчымасць жалю і іншага паносу, я ў той жа самы момант зразумеў - гэта выключна сур'ёзны момант, самы сур'ёзны момант ва ўсім маім жыцці. Гэта дазволіла мне задумацца над адказам не больш за секунду, пасля чаго я адчуў яркі (для мяне ў той час) прыліў шчырасці, адлучанасці, рашучасці, і я загарлапаніў "так!!" і адчуў тую вібрацыю блажэнна-экстатычных азораных успрыманняў жахлівай сілы, якая проста разбурала маё цела. Адчуванне разбурэння цела выклікала ў мяне сумненні, я засумняваўся, і тут жа вібрацыя спынілася і зноў яна спытала мяне - тым жа голасам, які, здавалася, гатовы быў прыняць аднолькава абыякава і "так" і "не" - "дык збіраешся ці не?" - і зноў я прамарудзіў толькі секунду, пакуль "набіраў паветра", каб зноў загарлапаніць "так, так!!" і зноў вібрацыя ўвайшла ў мяне і прамакала ўсяго, пакуль свядомасць павольна не заціхла і паплыла.

Я даволі смутна памятаю яе вобраз. Не памятаю дэталей - я альбо не разглядаў іх, альбо не памятаю цяпер. Не памятаю яе твару. Памятаю толькі тое, што яна была справа ззаду ад мяне (але я яе нейкім чынам выключна добра бачыў, лежучы з зачыненымі вачамі), што яна была вельмі вялікая - мусіць метры чатыры ўвышыню, калі б ўстала. Яна сядзела на троне, і ад усяго - ад яе, ад трона - зыходзіла найасляпляльнейшае ззянне.

Некаторы час пасля гэтага ў мяне нават былі сумненні - ці бачыў я ўсё гэта на самай справе, ці перажываў? З аднаго боку розум адмаўляўся прымаць гэты вопыт, з другога боку я заўсёды ведаў, што вядома ж, несумненна гэты вопыт быў, і я і цяпер магу ўспомніць яго ў тых жа дэталях, у якіх памятаў адразу ж пасля абуджэння на наступную раніцу.

Цяпер я больш не хачу трымаць сябе на аброці - я хачу пераламаць механізм насцярожанасці і нават лёгкага адчужэння (чаго толькі стоіць гэтае брыдкае слова "жанчына"!) да гэтай істоты. Чытаючы Рамакрышну - аб тым, як ён проста і самазабыўна кахаў сваю Калі, я не разумею - што мне перашкаджае кахаць маю дзяўчынку? (Слова "дзяўчынка" даецца з напругай, як быццам кагосьці вельмі важнага я заву не так, як трэба). Калі я здзяйсняю намаганне і пачынаю спрабаваць адносіцца да яе як да каханай дзяўчынкі, неадкладна ўзнікае глыбокая сімпатыя і адданасць. Ёсць яшчэ адзін аспект - я хачу адносіцца да яе як да каханай дзяўчынкі ва ўсіх сэнсах, я не хачу праяўляць ханжаства - я хачу адчуваць да яе эратычную цягу, я хачу лашчыць яе, цалаваць, аблізваць, датыкацца, удыхаць яе запах, адчуваць смак яе ножак, попкі, жывоціка, грудзяў… Я хачу маркітавацца з маёй дзяўчынкай, хачу пяшчотна маркітаваць яе ў піську і попку, хачу, каб у мяне ўставаў чэлес пры думцы аб ёй. Ёсць процідзеянне такім адносінам - адбіваецца механізм паважных адносін да "прасветленых" - так крывадушна прынята адносіцца да тых, каго лічаць "прасветленымі", сярод звычайных людзей. Але паважнае - гэта значыць адхіленае, хлуслівае, гэта не для мяне. Я хачу, каб яна маркітавася і лашчылася са мной, каб лашчыла і смактала мой чэлес, яйкі, каб яна лізала мне лапы - я хачу з ёй усяго, бо калі гэта мая каханая дзяўчынка і калі гэта ТАКАЯ істота, бясконца болей шчырая і асляпляльна ззяючая ад АзУ, якія перапаўняюць яе - то як магчыма адчужана, адхілена адносіцца да ТАКОЙ істоты?? Я хачу кахаць яе як магу, хачу аддаваць ёй усё, што магу, хачу прама выказваць свае жаданні, не быць двудушным і няшчырым.

Яшчэ ўчора, калі я ўсё гэта зразумеў, адразу стала ўсё ясна - рашэнне ўжо ёсць, я буду пераадольваць адчужэнне, я буду спараджаць і адчуваць закаханасць у сваю дзяўчынку, буду хацець яе менавіта як дзяўчынку, якая прагне, адчувае неспасціжныя для мяне цяпер Перажыванні, пяшчотную, бязжаласлівую, шчырую. Я буду ўяўляць, як мы з ёй лашчымся і маркітуемся - я буду пераадольваць тыя сцены, якія пакуль што абыходзіў і нават узмацняў. Апісанні таго, як Рамакрышна праяўляў сваё каханне да сваёй дзяўчынкі, з'яўляюцца магутнай падтрымкай гэтага рашэння, я магу навучыцца ў яго шчырасці, адсутнасці ханжаства і адчужанасці. І хаця ён адносіўся да яе як да маці (у тым разуменні, якое ён укладваў у гэтае слова), а я - як да каханай дзяўчынкі, гэта нічога не змяняе. Я буду вучыцца ў яго кахаць сваю чароўную дзяўчынку. Я ведаю, як гэта рабіць - крок за крокам, намаганне за намаганнем, упартасць, рашучасць, прагненне.

 



<< back forward >>