Дадому

« Непазбежнасць азоранага света »

Прадмова

Далёка пойдзе той, хто не ведае, куды ідзе.

 

Мне даволі цяжка даецца напісанне кніг, пры гэтым складаней за ўсё мне даецца не падбор слова або фармуляванне думкі, а упарадкаванне матэрыялу такім чынам, каб ён успрымаўся і ўкладваўся ў памяці чытача дастаткова лёгка. Але ў гэтай кнізе я буду практычна пазбаўлены гэтай нязручнасці, бо гэта не мастацкая кніга, дзе неабходна сачыць за лініяй сюжэту, і гэта не кніга па інтраспектыўнай псіхалогіі, дзе наогул неабходна сачыць шмат за чым - паслядоўнасцю ўвядзення паняццяў, яснасцю азначэнняў, празрыстасцю аргументацыі і г.д. Гэтая кніга - проста струмень думак у цалкам вольным парадку на розныя тэмы, звязаныя паміж сабой толькі адным стрыжнем - азоранымі ўспрыманнямі і іх роляй у мінулым, сучаснасці і будучыні, як я гэта сабе ўяўляю. Падкрэсліваю - "як я сабе гэта ўяўляю", а не "як яно ёсць" або "як яно было". Гэта значыць, што гэта нават не гістарычная і вядома не навуковая кніга, прэтэндуючая на ўсебаковы аналіз з'яў. Гэта - кніга чалавека, які з'яўляецца спецыялістам у вобласці азораных успрыманняў (АзУ) і іншых успрыманняў чалавека, і дылетантам ва ўсім астатнім, які хоча ўбачыць, уявіць сабе ролю гэтых самых АзУ у мінулым, сучаснасці і будучыні.

 

(З кнігі "Селекцыя прывабных станаў": "Азораныя ўспрыманні" ("АзУ") - тыя ўспрыманні, для пазначэння якіх мы выкарыстоўваем словы: пяшчота, пачуццё прыгажосці, прагненне, ціхамірнасць, радасць творчасці, сімпатыя, захапленне, прадчуванне, пачуццё таямніцы і інш.

Адметныя ўласцівасці АзУ:

1) безаб’ектнасць, якая ўзнікае пры высокай інтэнсіўнасці, г. зн. "прыналежнасць мне" і "накіраванасці на каго-небудзь", а таксама магнетычнасць, усёахопнасць, пранізлівасць, глыбіня (гл. азначэнні гэтай якасці ў главе "Тэрміны").

2) любое АзУ рэзаніруе з іншымі АзУ (г.зн. калі ёсць адно АзУ, узмацняецца і другое, а таксама павялічваецца верагоднасць узнікнення іншага АзУ).

3) АзУ несумесныя з негатыўнымі эмоцыямі (НЭ) і тупасцю - чым мацнейшыя гэтыя азмрочванні, тым слабейшыя і радзейшыя АзУ.)

 

Біл Брайсан у сваёй кнізе "Кароткая Гісторыя Амаль Усяго На Свеце" пісаў: "каля чатырох ці пяці гадоў таму назад, - падчас доўгага палёту цераз Атлантыку, калі я бяздумна глядзеў у ілюмінатар на заліты месяцовым святлом акіян, мяне раптам - і гэта было даволі непрыемна - асяніла, што я не ведаю простых рэчаў аб адзінай планеце, на якой збіраюся пражыць усё жыццё. Напрыклад, я не меў прадстаўлення аб тым, чаму акіяны салёныя, а Вялікія азёры не. Ні найменшага ўяўлення. Я не ведаў, ці становяцца акіяны з часам болей салёнымі і ці варта мне наогул праяўляць турботу наконт гэтага. (Вельмі рады паведаміць, што да канца 1970-х гадоў вучоныя таксама не ведалі адказаў на гэтыя пытанні. Проста не хацелі казаць аб гэтым голасна). Салёнасць акіяна, зрАзУмела, прадстаўляла толькі малюсенькую часціцу майго невуцтва. Я не ведаў, што такое пратон і што такое пратэін, не мог адрозніць кварк ад квазара, не рАзУмеў, як геолагі маглі, зірнуўшы на пласты пароды ў каньёне, вызначыць яе ўзрост - наогул нічога не ведаў."

Мне вельмі зрАзУмелы гэты стан, бо я таксама яго перажываў - і ў адносінах усякай усячыны накшталт салёнасці акіянаў і квазараў, і - асабліва - у адносінах усяго таго, што дзеецца ў мне як у асобе, у адносінах ўспрыманняў. І калі жыць, не ведаючы чагосьці аб салёнасці акіянаў, яшчэ прымальна, то жыць, цалкам не рАзУмеючы таго - што і чаму здараецца ў маіх успрыманнях, здалося зусім нязносным. У выніку я прыступіў да даследаванняў, пачаўшы з самага элементарнага - апазнання і называння асобных успрыманняў, працягнуўшы адкрыццём усіх тых заканамернасцей (якія зараз мне здаюцца такімі відавочнымі і элементарнымі), якія я і выказаў у сваёй уступнай кнізе "Селекцыя прывабных станаў".

 

Для пераважнай большасці людзей гэтая кніга будзе нуднай, бо малацікава чытаць аб тым, што да цябе амаль не мае ніякага дачынення, што справядліва не толькі для людзей, але і нават для малп - шымпанзэ Лана, якая валодала актыўным запасам каля 200 слоў, прагледзела кінастужку "Анатомія развіцця шымпанзэ", у якой падрабязна распавядалася аб працэсе яе навучання, аж 245 разоў (!), і амаль зусім не надала ўвагі іншым фільмам, якія былі ў яе распараджэнні.

Па меры таго, як у тваім жыцці будзе станавіцца ўсё больш АзУ, кнігі і артыкулы, прысвечаныя ім, пачнуць здавацца самым цікавым, што толькі можа быць. Ну няўжо што акрамя сэксу з распуснай нявінніцай.

 

<< Back

Forward >>