Ба саіифаи аслњ

РОI БА СЎИ ШУУРИ ПОК

 

Ѕисми 02 – «Аѕидаіо»

 

Боби 02 – 01: «Раіо шудан аз консепсияіои љалат»

 

«Іамаи мо оид ба бисёр масъалаіо ба обрўмандіои іанўз дар ваѕти тарбияи хонагњ ба майнаамон їойгир кардашуда  ё «аѕли солим» такя мекунем. Мо аз їунбонидани іисси боварњ дар худ метарсем. Агар шумо ин айбдоркуниро рад намоед, он гоі каме сабр кунед ва ба зудњ худатон худатонро дар іамин чиз дастгир хоіед кард.»

                                                                                                                                                                Эрик Роїерс

 

Мундариїаи боб:

02-01-01) Консепсияіо ва наѕши оніо дар пайдо шудани ІН.

02-01-02) Манбаъіои пайдошавии консепсияіо.

02-01-03) Консепсияіои ошкоро ва љайриошкоро.

02-01-04) Консепсияіои «яѕинан холњ» ва маълуми «корњ».

02-01-05) Амали муѕобилгузорњ ва табдили механикњ.

02-01-06) Антиконсепсияіо. Муайянсозњ ва намудіо. Намунаіои консепсиіо дар бораи «оянда»

02-01-07) Тартиб додани рўйхати консепсияіо.

02-01-08) Табаѕабандии консепсияіо аз рўи мундариїаашон.

02-01-09) Маѕсадіои заъиф ва пурѕувват.

02-01-10) Табаѕабандии интерпретатсияіо. Масъала дар бораи хешу таборон. Консепсияи «алоѕамандњ»

02-01-11) Интихоби интерпретатсия. Намунаіо.

02-01-12) Баррасии консепсияіо, далеліо ва зидди далеліо.

02-01-13) Услуби санїиши мустаѕими консепсияіо.

02-01-14) Табдилшавии давронии интерпретатсияіо.

02-01-15) Консепсияи муљлаѕи «ман». Амалияи сарфахмравњ ба набудан

 

01-02-01) Ба бартарафсозии ІН шурўъ намуда истода, ту мушоіида хоіњ кард, ки оніо бисёртар дар мавридіои мувофиѕи хости дилат ба вуѕўъ наомадани іодисаіо, ба вуїуд меоянд. ІН бо фикріои «ин хел нодуруст аст», «ин хуб нест», «бояд дигар хел» іамроі аст. Яъне тассавуроти ту дар бораи чњ тавр «бояд» бошад, бо он чизе ки дар іаѕиѕат іаст, муѕобилият нишон медиіад ва дар ин лаізаіо одати іис кардани ІН, ба таври аниѕ ба кор медарояд. Саъю кўшишро барои бартарафсозии ІН амалњ намуда истода, возеіиятро дар бораи нахостани хоіиши іис кардани оніо ва хоіиши ѕатъ намудани одати мазкури безоршудаатро мустаікам карда истода, хоіиши шодиомези іис кардани даркіои мунавварро (ДМ) дар худ ѕавњ намуда истода, аз возеіияти шуур лаззат гирифта истода, ту ба пайдошавии таваїїўіи босубот ба интиѕодкорона баррасњ намудани консепсияіо ноил мешавњ.

Калимаи «консепсия» дар илм барои ифода намудани системаи гипотезаіои ба ѕадри кофњ муѕобил набуда ва итерпретатсияи маълумотіои озмоишњ истифода бурда мешавад. Калимаи «консепсия» дар матни китоби мазкур мувофиѕи он маъние, ки дар забони гуфтугўии мо пайдо кардааст – «ба таври механикњ ѕабулшудаи системаи аѕидаіо», истифода мегардад.

«Механикњ», яъне бефикрона, дар зери таъсири ІН (масалан іисси іаѕирии худ, хиїолат, хавфи мунрсибати номатлуб ба худ, хавфи таніо мондан ва љайраіо) бе худмуіокимаронњ, бидуни їустуїуи шахсии асос дар шакли маълумотіои озмоишњ, кўр – кўрона таѕлид кардан аст. Яъне чизи амалишудае іамчун эътиѕод ѕабул карда мешавад ва баъдан одам тавре зиндагњ мекунад, гўё он іатман іаѕиѕат мебошад.

«Системаи аѕидаіо» - ин маїмўи аѕидаіои мустаікамест, ки іангоми іолатіои муайян аз рўи одат ба вуїуд меоянд.

Масалан, кўдак афтид ва гиря кард. Дар іолати мазкур маїмўи фикріои маъмулњ ба вуїуд меоянд: «кўдак гиря карда истодааст – дарднок аст – тасалло додан лозим аст» ва ин асос барои гуфтани консепсияи «кўдаки гиря карда истодаро тасалло додан лозим аст» мебошад. Аммо бо мурури замон ту метавонњ огоіњ ёбњ, ки ашкіою талабот зиёду зиёдтар шудан мегиранд ва тасалло додан тез – тез лозим меояд. Дар интиіо ту метавонњ консепсияи мазкурро таіти шубіа ѕарор дода, ба муіокима ољоз намоњ. Дар натиїаи муіокимаіо, мушоіидаіо, тахминіои аз оніо сарчашмагиранда ва таїрибаи нави ба даст омада, ба хулоса омадан мумкин аст, ки «тасалло» додани кўдак, маънои одат кунонидани кўдак ба іис намудани таассуф бар худ мебошад. Дар натиїа метавонњ муносибати худро таљйир диіњ – на таніо тасалло надодан, балки баръакс – аз таваїїўі маірум намудани кўдак, дар іар як дафъае, ки ў ІН – и пурѕувватро іис намуда истодааст. Ва таніо дар мавриди пайдо шудани танаффус дар фиљонаш, ба вай таваїїўі ва меірубонњ зоіир намудан (агар он мавїуд бошад) лозим аст. Дар натиїа кўдак мефаімад, ки фиљоніои гўшкаркунанда ва таассуфи возеі ба худ, ўро аз таваїїўіи ту маірум мекунад ва іавасмандњ барои ѕатъ кардани одати парвариши ІН дар вазъияти мазкурро ба даст меорад. Ту бошњ, дар натиїа консепсияро бартараф месозњ, дарки возеіиятро соіиб мешавњ ва таніо іамон боѕњ мемонад, ки ІН - и аз рўи одат ва іангоме ки кўдак бо гиря нисбати худаш таваїїўіи туро бедор карданњ мешавад, бенуѕсон бартараф намоњ.

 

01-02-02) Ту консепсияіоро аз манбаъіои гуногун ба даст меорњ.

Масалан, агар модар іангоми хўроки нисфирўзњ, нонхўракро бинад, рўй турш мекунад, девонавор дод зада, онро бо кароіату тарс ба обкаши ташноб бурда партояд, он гоі іанўз аз хурдсолњ, ки іама чизро ѕабулкунандаю дар худ їазбкунанда іастњ, баъди ин консепсияи мазкурро ба худ ѕабул мекунњ: «нонхўракіо – ин манфурњ аст». Ин роіи іисиётии гузаронидани консепсияіо мебошад.

Роіи дигар – «обурўмандњ». Агар ягон шахси «соіибэітиром», ё «калонсол» ё «доно» калонгирона гўяд, ки ину он корро кардан лозим нест, он гоі кўр – кўрона ин фикрро іаѕиѕат шуморидан имкон дорад, охир одами іамин гуна «доно» ва «соіибэітиром» суханіои беіуда намегўяд.

Роіи сеюм – мимикрия. Агар ба їамъияти одамон ворид шавњ, он гоі ба ѕабул кардани консепсияи оніо шурўъ мекунњ, ба шарте ки ѕабул шудан бихоіњ ва радшуда набошњ.

Мехоіам ба таври їудогона дард ва тарси ба он алоѕамандро іамчун роіи ѕабулшавии консепсия, їудо намоям. Агар кўдак афтид, зарбаи сахт хўрд ва тарсид, дар худи іамин лаіза таіти фишори момои касалии ѕалб дошта, вай консепсияи «тез давидан хатарнок ва бад аст, аммо ором нишастан хуб ва бехатар аст» - ро зуд ѕабул мекунад.

Роіи панїум дар чунин хатогњ асосгузорњ шудааст, ки маїмўи ким – кадом далеліо іамчун комил ва ниіоњ маънидод карда мешавад. Ваѕте ту мегўњ «дар Миррих іаёт вуїуд надорад», дар аввал іаминро дар назар дорњ, ки гумони мазкур ба іамон далеліои бароят маълуми имрўза асосгузорњ шудааст ва дар оянда іар гуна кашфиёти љайриоддию пешбинњ нашударо чашмдор будан мумкин аст, аммо бо мурури замон дар бораи мавїуд набудани іаёт дар Миррих, боварии комил пайдо мегардад.

Роіи шашум- хатогии мантиѕии маіз, ё кофњ набудан ё нодуруст будани заминаіои ибтидоњ, ё кундзеінњ аст, яъне іамон махсусияти љайрифаъол будани ташаббус, ки он дар натиїаи ІН пурѕувват ба вуїуд омадаанд.

Іафтум ба іисси худписандњ асоснок шудааст. Чизеро бо оіанги худписандона «бо кордонњ» гуфтан – яъне худро дар назди іамсарат, рафиѕат ва іамкорат баланд бардоштан аст. Пас аз ин, ба бемаънию іарзагўњ будани он нигоі накарда, бо фишор овардани рўіњ(«канњ, ба ту магар нофаімо аст?»), ѕасдан масъаларо печдарпеч карда, яъне ѕасдан номафіумиро парвариш намуда, таніо то охир пуштибонњ намудани нуѕтаи назари худ, боѕњ мемонад.

Іаштум - консепсияіои дигари хоіишіои механикии вобастакунанда. Агар падари ту чунин шуморад, ки духтараш дар бораи дар куїо шабро гузарониданаш, бо књ бо секс машљул аст, «бояд» хабар диіад, он гоі, ваѕте ки ту ба ў чизе нагуфта баромада меравњ, вай лаппиши хавотирњ, оташиншавро іис мекунад. Ў мехоіад, ки ту мувофиѕи хоіиши вай амал намоњ ва даішатіои гуногунро фикр карда мебарорад. Ѕиссаіои даішатовари ў іар ѕадар, ки даішатноктар бошанд, эітимолияти ба ту таъсир намудани оніо бештар мебошад. Бо іамин вай барои дар худаш тавлид шудани консепсияіои нав саъю кўшиш ба харї медиіад ва саъй мекунад, оніоро ба ту интиѕол диіад, то ин ки имконияти аз нав идора кардани туро ба даст биёраду дар маібас нигоі дорад.

Нуіум – яке аз паінгардидатарин – самимњ набудан дар муіокимаіо. Ту метавонњ буріоніоро танг карда барорњ, аз зид баромадани натиїаіо ба итминонат ѕаблан огоі шуда, муіокимаро то охир нарасонњ, ё ту барои комилан баррасњ намудани їойіои хурди консепсияи худ танбалњ зоіир намоњ. Барои чунин намуди «муіокимаіо» мавїуд будани їузъиётіо дар намуди «эітимол, ки…», «ба іама маълум аст, ки…», «олимон кайіо кашф кардаанд, ки…» (зимнан, маълум аст, ки іеї гуна иѕтибоси мушахас аз гуфтаіои мушахаси олимон оварда намешавад, іеї гуна муѕобилгузорњ ба аѕидаіои дигар вуїуд надорад) ва љайраіо, хос мебошад.

 

02-01-03) Одамон хеле кам фикр мекунанд, чунки таіти калимаи «фикр кардан» на їараёни тафаккур, муѕоиса, таілили буріоніо ва љайраву іоказо, балки їараёни бозњ намудан бо консепсияіоро мефаіманд.

Консепсияіо ба ду табаѕаи калон їудо мешаванд. Якум – ин консепсияіои маълум мебошанд, ки метавонанд ба воситаи одам мустаѕилона шакл гиранд, консепсияіое, ки худи ў фаъолона фаъол мекунад.. Дар бораи муфид будани карам китоби зиёдеро хонда баромадан мумкин аст. Аз чизіои хондашуда иліом гирифта, аъзои оилаи худро ба он бовар кунонданро ољоз кардан мумкин аст.

Вазъияти дигареро ба худ тасаввур мекунем: аз одаме мепурсем, ки іис кардани ІН – ро ѕатъ кардан мумкин аст ва албатта ў їавоб медиіад, ки «не», аммо ин маънои онро надорад, ки вай дар ин бора ягон ваѕт фикр карда буд, гуфтаіо ва шоіидии касеро таілил карда буд, ё худи ў барои ин кор саъю кўшиш харї намуда буд. Чунин фикріо іатто то он ваѕте ки ин саволро ба дода буданд, ба сараш наомада буд. Вай іатто шояд намедонист, ки ба саволи мазкур іамин тавр їавоб хоіад дод. Агар ба ў пешниіод мекарданд, ки тасаввуроти худро дар бораи дунё номбар кунад, консепсия мазкур умуман дар рўйхат іам пайдо намешуд. Чунин консепсияіоро ман номаълум меномам. Ба номаълумиашон нигоі накарда, оніо рафтори одамро на камтар аз консепсияіои маълум ѕатъитар муайян мекунанд. Агар он каси консепсияи номаълум доштаи «іис кардани ІН – ро ѕатъ кардан љайриимкон аст» - ро ба муіокима намудан моил намоем, он гоі ў метавонад ба хулосаіои гуногун биёяд – «ѕатъ кардан мумкин нест», «метавонад ва ѕатъ кардан мумкин аст», «намедонам, наозмудаам», «фикр кардан лозим», «чаро не» ва ба монанди иніо ва чњ тавре амал накунад іамчунон рафтор мекунад, ки гўё консепсияи љайриимкон будани ѕатъ намудани оніоро пурраю бегуфтугўй ѕабул мекунад.

Агар одам ѕонунро аз рўи онро надонистан вайрон кунад, іам, масъулияти їавобгарњ аз дўши вай соѕит намешавад. Одамон низ оѕибатіои консепсияіои худро ѕатъи назар аз он ки іатто мавїуд будани оніоро пайхас намекунанд, іис мекунанд.

Боз як мисоли консепсияи номаълум: «ман то охири умр ба маърифат муваффаѕ нахоіам шуд». Онро дар амалия рад намудан љайриимкон аст. Ба гумон аст, ки консепсияи мазкур ташвиши ошкороро ба вуїуд биёварад. Чунки як амали хеле дур – охири зиндагњ ва ба дараїаи олњ номуайян – «маърифатро» дар бар мегирад. Аз вай іеї гуна муколамаи ботинии маълум вуїуд надорад – муколамаи ботинии баланд бо чизи муіимтар банд аст. Агар касе фикри мазкурро баён кунад, іатто ту метавонњ розњ іам нашавњ (вобаста ба кайфият), ё дар муносибат ба он дар вазъияти номуайян боѕњ бимонњ. Ба іар іол консепсия боѕњ хохад монд ва їидду їаідро фурў хоіад нишонд. Сарфаімравии мавїудияти консепсияи мазкур худ ба худ – дар натиїаи саъю кўшишіо барои бартарафсозии ІН, тавлид шудани даркіои мунаввар, назорат намудани муколамаи ботинии хаотикњ, сўібат бо амалкунандагон ва љайраіо тавлид шуда метавонад. Таніо баъд аз іамаи иніо ту бореро, ки туро пахш намудааст, іис мекунњ ва метавонњ барои аз дўши худ партофтани он саъю кўшиш ба харї диіњ.

Консепсияи маълум барои таіѕиѕ намудан дастрас аст. Консепсияи номаълумро бошад, дар аввал пайдо намудан зарур мебошад, ки кори тамоман осон нест ва баъд аз пайдо намудан онро барои мавриди таілил ѕарор додан, мухтасаран ифода намудан зарур аст.

Барои ошкор кардани консепсияи номаълум, ман пешниіод мекунам, ки баѕайдгирии хаттњ ва таілили муколамаи ботинњ дар лаізаи ба вуїуд омадани ІН, іангоми тўл кашидани ЗН ё ІЭН истифода бурда шавад. Іар гуна консепсия - маълум ва номаълум – ин порае аз муколамаи ботинњ (МБ) мебошад. Яъне, силсилаи фикріои ба навбат гузаранда. Муколамаи ботинњ аз якчанд ѕабат иборат мебошад. (дар ин бора дар бобіои навбатњ муффасалтар наѕл карда хоіад шуд). Муколамаи ботинии баланд аз калимаіои пурраи худ бу худ баёншаванда иборат мебошад ва фикри мазкур метавонад аз іиссае аз сония ва аз он зиёдтар тўл кашад.Муколамаи ботинии ноаён аз порчаіои кўтоіи калимаіо ва тимсоліо иборат буда, давомнокии 1/30 сония доранд ва фикри аз чунин силсилаіои пора – пора таркибёфта метавонанд тўлонияти хеле кўтоі дошта бошанд. Масалан, се іиссаи як сония. Бо іамин сабаб «дошта гирифтан» ва ба ѕайд гирифтани чунин фикріо таваїїўіи махсусу суръати баланди бартарафсозии ІН – ро талаб мекунад.

Чунин амалияро ман «кори оперативњ бо консепсияіои номаълум» меномам.

Тарзи дигар – їустуїўи фикріои резонансњ. ЗН ва ІЭН – ро іис карда истода, ман онро фавран бартараф намесозам, балки іис намуданро идома дода, мавзўъіои мухталифро їудо намуда ба худ савол медиіам: «чњ маро ноором мекунад ва азоб медиіад? Дарзмол хомўш нокарда мондааст? Не. Кўдак гурусна аст? Не… Дар їои кор нохушиіо вуїуд доранд? Не…». Ман фикріоеро їустуїўй мекунам, ки аз оніо падидаи резонанс – ба амал омадани лаппиши суръатноки ЗН, ба вуїуд омадани ІН, зуіур мекунад. Ин маънои онро дорад, ки самти їустуїўи консепсияи номаълум пайдо шудааст. Акнун ман фикріоро аз іамин соіа то пайдо шудани резонанс, їудо кардан мегирам. Амалии мазкур ба боз іам маідудтар шудани соіаи їустуїўй меоварад. Ман іар ѕадар давраро аниѕтар хаткашњ мекунам, эітимолияти пайдо шудани возеіияти худ ба худ іамон ѕадар зиёд мегардад. Ман іар ѕадар зуд – зуд ба амалияи мазкур машљул шавам, малакаіои ман іамон ѕадар комилтар мегарданд.

Тарзи сеюми ошкор намудани соіаи їустуїўи консепсияіои номаълум «моделсозии резонансњ» мебошад. Дар тассавуроти худ намуди вазъияти іаѕиѕиро таљйир бидеі ва мушоіида бикун – ЗН таѕвият меёбад, заъиф мешавад ё бетаљйир мемонад. Масалан, тассавур кун, ки маоши туро зиёд намуданд, аммо баъд кам карданд. Баъд аз он тассавур кун, ки фарзанди ту аълохон шуд. Баъдтар - бадхон. Іамин тавр ба іамин минвол. Дар іар як бори мушоіида як миѕдор заъифњ ё босуръат шудани ЗН – ро іис мекунњ, аммо яке аз мавзўъіо, махсусан бо резонанси баландтар садо медиіад. Маълум мешавад, ки сабаби асосњ дар іамон їой аст.

Дар бисёр мавридіо їустуїўи консепсияіо оніоро хўша – хўша ошкор мекунад. Масалан: Ту меімон дорњ, чой нўшида истодаед, бесаранїомњ ба вуїуд меояд. Порчаіои муколамаи ботиниро таіѕиѕ намуда, ту сарфаім меравњ, ки аз баногоі чалп – чалп карда хўрок хўрдани кўдакат дар іузури меімоніо дар хавотир мебошњ. Аз ин їо – консепсияи аввал: «чалп – чалп карда хўрок хўрдан –бемаданиятист, нохуб аст» Їустуїўйіоро идома медиіњ: «аммо барои чњ маіз ман метарсам, охир на ман чалп – чалп мекунам… барои он ки вай кўдаки ман аст». Дар ин їо консепсияи дуюм ба вуїуд меояд: «ман барои рафтори кўдаки худам масъулият дорам». Ва ба іамин минвол. Он чиз маълум мешавад, ки консепсияіо бо конгломератіои зиёд зуіур намуда якдигарро нигоі медоранд. Барои ноил шудан ба возеіият оніоро даѕиѕкорона їудо намуда, іар як масъаларо ба таври їудогона іал намудан зарур аст.

 

02-01-04) Ду намуди консепсияіои маълумро баррасњ мекунем. Намуди якум іангоми баррасии наздик, яѕинан беасос мебароянд. Оніоро «яѕинан холњ» меномем. Баррасии намуди дуюм туро даріол ба возеіият намеоварад. Таілил, омўзиши далеліо, зиддидалеліо, зидди – зиддидалеліо ва љайраву іоказо зарур мебошад. Чунин консепсияіоро «корњ» меномем.

Озод шудан аз консепсияіои яѕинан холњ таніо дар назар кори хеле оддњ менамояд, аммо ин тавр нест. Охир, ба он нигоі накарда, ки беасос будани оніо ба ту маълум аст, оніо дар іамин маврид вуїуд доранд. Аз ин мебарояд, ки барои ин сабаб мавїуд аст. Сабаби он метавонад яке аз он нуі адади дар боло зикр гардида бошад. Гайр аз ин беташаббусњ ва одат низ сабабгор шуда метавонанд. Іатто бартарафсозии безарартарини одат, саъю кўшишіои пайдаріам ва шодиомезро таѕозо мекунад, махсусан, агар чунин одат ба дигарон такя кунад – масалан, дар вазъияти дар айни замон вуїуд дошта одати іис кардани ІН. Масалан дар кўдакњ ту худро безеб мешумурдњ. Ваѕте ки аз хато будани чунин аѕида огоі шудњ ва фаімидњ, ки барои як кас – зебо, ба дигар одам бетафовут іастњ, он гоі аз рўи беташаббусњ іис намудани боз іамон ІН – ро іангоми вохўрњ бо їавонписаріо, идома додњ. Консепсия бошад, аз маълум будан ба номаълум будан мубаддал шуд ва барои ба вуїуд омадани ІН камонаки милтиѕ будани худро идома дод.

 

02-01-05) Барои паси сар намудани беташаббусии мавїудияти консепсияіои яѕинан хато (ё дар натиїаи таілил ба консепсияіои яѕинан хато наздик кардашуда), ман усули ба іамдигар муѕобилгузориро тавсия мекунам. Фикри радкунандаи консепсияи мазкурро тасвият мекунам, яъне зиддиконсепсияро тасвият мекунам ва сипас амалияи расмиро иїро мекунам (идомаашро дар боби мувофиѕ бинед). Дар давоми рўз іазоріо бор ба худ савол медиіам, ки чиро ман дуруст меіисобам – консепсияро ё зиддиконсепсияро? Он фикрро, ки «ман зебо нестам» ё фикри «ба касе маъѕул мебошам, ба касе не»? Дар натиїаи чунин амалия, ки бо бартарафсозии бенуѕсони ІН – и ба вуїуд оянда іамроі аст, вазифаи гузошташуда иїро мешавад – таъсири консепсияи яѕинан хато ба рафтори ман, тадриїан заъиф мегардад ва дар оѕибат тамоман нест мегардад.

Бархўрди дигар амалияи табдили механикњ (ТМ) номида мешавад. Амалияи мазкур бар зидди консепсияіо яѕинан хатое, ки маїбуран бо зўрњ, яъне бо фишороварии даљали рўіњ ба ту ворид намудаанд, самарабахш мебошад. Модар дар болои ту хам шуда, дод мезанад: «ТУ ОРОМ МЕНИШИНЊ???!!!», ё баръакс – залилона, ѕариб бо гиря мегўяд: «ту барои чњ манро шарманда мекунњ…». Ту іалѕа зада мешинњ ва «мефаімњ» - ором нишастан – хуб аст, ѕайсарњ кардан – бад аст.

Амалияи табдили механикњ аз он иборат аст, ки ту бо овози шунаво паи іам зиддиконсепсияро такрор мекунњ. Масалан, як соати пурра паи іам, іар рўз як соат. Ин ба заъифшавии чашмраси консепсия меоварад, фонае мебошад, ки фонаи пешинаро зада мебарорад.

Ваѕте ки консепсияіои корњ то сатіи яѕинан хато ё ба он наздик оварда расонида шудаанд, амалияи мазкур имконияти то охир бартараф намудани оніоро медиіад.

Барои консепсияи «ба одамон ёрњ додан лозим аст», «ман мехоіам фаѕат ба он одамоне ёрњ расонам, ки ба оніо іусни таваїїўі дорам» зиддиконсепсия мебошад. Гоііо зиддиконсепсияіоро бо илова намудани инкори оддњ шакл додан мумкин аст: «агар ў бо дигаре бо секс машљул мешавад, ин маънои онро дорад, ки нисбати ман таваїїўі эісос намекунад» - «агар ў бо дигаре бо секс машљул бошад, ин маънои онро НАдорад, ки нисбати ман бетаваїїўі аст».

Ин гуна амалияро бо намуди дигари фаъолият якїоя кардан мумкин аст ва аз ин самаранокии он коста намегардад.

Дар давраи зиндагии худ, мо консепсия мазкурро ба таври шунаво ё ботинан даііо, іазоріо маротиба такрор кардаем, аммо ѕувваи таъсиррасонии кўр – кўрона нисбат ба ѕувваи таъсиркунандаи дар натиїаи хоіиши шодиомез интихобгардида хеле камтар аст. Бо іамин сабаб фаѕат такрори чандіазор маротибаи зиддиконсепсия, ба таври механикњ мавѕеи консепсия яѕинан хаторо танг намуда, ба маѕсад оварда мерасонад. Зиддиконсепсия їои консепсияро намегирад ва худаш низ ба монеъа мубаддал намешавад, Чунки ту онро кўр – кўрона не, балки барои маѕсади коимилан возеі – танг карда баровардани механизми їинсан бегона истифода мебарњ.

Амалияи мазкурро іамроіи амалкунандагони дигар иїро кардан мумкин аст. Дар аввал зиддиконсепсияро бо овози шунаво як нафар такрор мекунад, баъд дигар нафар. Илова бар ин бодиѕѕат гўш кардани он іатман зарур намебошад.

 

02-01-06) Истилоіи «зиддиконсепсияро» муайян мекунем. Зиддиконсепсия тасдиѕе мебошад, ки:

а) ба маънои консепсияи баррасишаванда муѕобил мебошад.

б) бо даркіои мунаввар (ДМ) іамоіангњ пайдо мекунонад.

в) дар іамин лаіза ба ман нисбат ба консепсия асосноктар ва боэътимодноктар вонамуд мешавад.

Зиддиконсепсияіо ба консепсияіои мавіум (абстрактњ) (муайянсозиашро баъдтар бинед) хусусиятіои «в»-ро соіиб шуда наметавонанд, чунки оніоро аз рўи муайянсозњ асоснок кардан ё рад намудан љайриимкон аст. Масалан, ман метавонам чунин консепсияро тартиб диіам: «Оянда вуїуд надорад, фаѕат іамин їо ва іозир іаст». Инро ман асоснок карда наметавонам, чунки калимаи «оянда» іеї гуна маїмўи мушахаси даркіоро ифода карда наметавонад. ва барои іамин ман іеч чиз гуфта наметавонам, ки вай іаст, вай нест. Охир, фаімо нест, ки сухан дар бораи чњ меравад, чунки тасдиѕи мазкур ба лапиши сарфаімравњ, зуіур намудани хоіишіои шодиомез, озодшавњ аз іар гуна шиканїаіои хавотириіои андешаіо дар бораи «оянда» алоѕаманд буда, оварда мерасонад. Баъзан хоіиши парвариши зиддиконсепсияи мазкур ба вуїуд меояд.

Оё истифодабарии зиддиконсепсияіо шакли худфиребњ нест? Ман нишон хоіам дод, ки ин тавр нест. Консепсияи ибтидоии «оянда іаст», маїмўи калимаіои іеї гуна маъное надошта мебошад. Чунки ту фикріоеро доро іастњ, ки калимаи «оянда» дар оніо мавїуд аст, іиссиётіое дорњ, ки іангоми шунидани калимаи «оянда» ба вуїуд меоянд, хоіишіое дар ту мавїуд аст, ки іангоми дар бораи «оянда» андеша намудан пайдо мегарданд, аммо іеї гуна чунин дарки мустаѕиле, ки ту онро бо калимаи «оянда» ном мебарњ, вуїуд надорад. Іама гуна даркіо, маіз дар іамин їо ва дар айни замон мавїуданд. Іамин тариѕ, ту метавонњ интихоб кунњ – фикріоеро пайгирњ намоњ, ки аз рўи одат аз оніо ІН – ро ба вуїуд меоранд, ё пайгирњ намудани фикріоеро, ки аѕидаіои пешинаро рад мекунанд ва дар натиїаи оніо ІН ба вуїуд намеоянд. Илова бар ин іам фикри якум ва іам фикри дуюм консепсияіои мавіум мебошанд, яъне фикріое мебошанд, ки маъное надоранд. Албатта, хоіиши пайгирии фикри – 2 пайдо мешавад ва баъд аз оне, ки вай таъсири номатлуби фикри 1 – ро нест мекунад, ман бо осонњ аз іар дуи оніо даст мекашам, чунки ба таври возеі ба он сарфаім меравам, ки калимаи «оянда» іеї гуна дарки мушахасро ифода намекунад. Яъне, ман ба зиддиконсепсия боварњіосил карданро ољоз намекунам, балки онро іамчун воситаи самарабахш истифода мебарам. Ваѕте ки ту як їуфт консепсия – зиддиконсепсияро ба вуїуд меорњ, он гоі аз автоматизми маїбуран таівилшуда озод мешавњ. Дар іолати консепсияіои маишњ бошад, метавонњ боз таїрибаи іаѕиѕњ ба даст биёрњ ва баъд аз он асосноктар ба ин ё он нуѕтаи назар майл намоњ ё іар дуи оніоро ѕабул накунњ.

Агар дар як паллаи тарозу консепсияи аз тарафи ман дар іолати беіушњ ва ба таври механикњ ѕабулшуда гузошта шуда бошад, он гоі ман мехоіам, ки дар аввал мувозинати онро бо зиддиконсепсия барѕарор кунам ва баъдан іар дуро дар іолати озод будан аз гумоніои љалат ва ІН, таіѕиѕ намоям.

Баъзе ибораіое, ки барои ман аз калимаіои іеї чизи мушахасро ифода накунанда иборатанд, бо даркіои мунаввар іамоіанг мебошанд. (яъне лаппиши даркіои мунаввар ба вуїуд меоянд). Бо іамин сабаб аз рўи фаімиши тактикњ, ман оніоро барои муддати муайяне дар гуфтугўи худ боѕњ мегузорам.

Іатто вазиши шамоли сабуке метавонад дарахти бузурги аз бори худ хамшударо шиканад. Консепсияіо метавонанд соліои тўлонњ ба фикри солим ва хоіишіои шодиомез зид бошад, аммо ягон ваѕт гўё, ки худ ба худ меафтанд. Ту метавонњ 30 сол зиндагњ кунњ ва бо хешу табори худ муомила намоњ, чунки «іамин хел лозим аст», «іамин хел ѕабул шудааст», аммо на бо оніое ки дар іаѕиѕат инро хурсандона мехоіњ. 30 сол ту метавонњ бо іамсояіо іолпурсњ кунњ, дар бораи боду іаво ва кор сўібат бикунњ, чунки «рад намудани чунин сўібатіо, ноіинїорњ аст». Дар яке аз лаізаіо заіролудшавњ аз ин дурўљ, аз тарси доимии муносибати номатлуб чунон возеі мешавад, бўірон чунон пухта мерасад, ки базўр шунидани зиддиконсепсия кофист ва пучак (дунбал) бо чунин возеіият медарад: «О, охир дигар хел зиндагњ кардан мумкин аст!». Тармаи їамъшуда канда мешавад.

Аз болои консепсияіои дигар, пеш аз он ки оніо канда шаванд, суботкорона кор кардан лозим аст, аммо ин кор барои роіатіои шабаіии оянда нест. Ба натиїаіо зуд, дар айни замон, іангоми муваффаѕ шудан ба зиёдшавии нисбии возеіият соіиб мешавњ. Баъд аз іар як табдили механикњ, баъди іар як їудо намудани далеліои «тарафдор» ва «муѕобил», пайдоиши возіият ба вуїуд меояд. Бо ин даркіои мунаввари дигар іамсадо мешаванд ва ту ѕадам ба ѕадам ба сўи амалњ кардани хоіишіои шодиомез – ба сўи озодњ аз ІН, аз кундзеінњ ва парваришу рушди даркіои мунаввар, іаракат мекунњ.

 

02-01-07) Возеіияти ба даст омадаи мавїудияти консепсия аллакай метавонад баъд аз панї даѕиѕа нопадид гардад ва консепсия ба намуди номаълум билаљжад – ту дар бораи ин кашфиёти худ іамту фаромўш мекунњ. Бо осонњ ба ин итминон пайдо кардан мумкин аст – фавран, дар айни замон тамоми консепсияіоеро, ки дар худат пайдо намудањ, номбар бикун ва дар іолати беітарин, ту ѕисми на он ѕадар зиёди оніоро ба хотир меорњ. Ин он маъноро дорад, ки тамоми консепсияіои дар іоли іозир ба хотират наомада, аз назорату мушоіида берунанд ва шояд дар іоли іозир, бо ѕувваи пешина ба ту, таъсир расонида истодаанд.

Возеіиятро ба даст оварда, ту ба іолати бароят номуѕарарие меафтњ, ки ба воѕеъ будан дар он одат накардањ. Аз іамин сабаб тез ба іолати муѕарарњ лаљжиданро ољоз мекунњ (гоііо дар зарфи чанд сония), ки дар он возеіият набуд. Аксаран іамон як кашфиётро ту, пеш аз он ки возеіият босубот мешавад, чандин маротиба ба амал меорњ. Барои іамин ман пешниіод мекунам, ки рўйхати тамоми консепсияіо тартиб дода шаванд ва он бо мурури пайдо намудани консепсияіои нав такмил дода шавад. Ин амал на таніо гузаронидани таілили консепсияіоро, балки їараёни їустуїўи резонансии консепсияіои ба ЗН – и їорњ масъулият доштаро осон мекунад. Рўйхатро мегирњ ва аз іар як мавѕеъ мегузарњ.

Дар іолати фаъолияти механикии таффакурњ ба вуїуд омадани ДМ – возеіият ба амал намеояд. Агар ту таніо боре ба ягон хулоса омада бошњ, он гоі дар дафъаи дигар іеч чизи навро іис накарда, онро іамту такрор мекунњ. Дар асл бошад, ДМ – возеіият іамеша іамчун чизи нав аз сар гузаронида мешавад Іатто, агар он бо ибораи барои ту номаълум тасвир карда шавад.

Одамони маъмулњ іеї гоі ба возеіият муваффаѕ намешаванд, балки фаѕат як консепсияро ба дигараш иваз мекунанд – дар аввал ба якеаш бовар мекунанд, сипас ба дигараш. Пайдо намудани одаме, ки ба возеіият ноил шудааст, на одаме, ки іамту мувофиѕи мантиѕ хулосаіо баровардааст, мисли пайдо намудани одами таїрибаи бартарафсозњ дошта, на одами онро бо іиссиёти дигар танг карда бароварда, мушкил аст.

 

02-01-08) Акнун консепсияіоро тибѕи мундариїаашон табаѕабандњ мекунем. Намудіои мухталифи консепсияіо, ѕувваіои гуногун, суббот, ва сифати якїоя шудан ба ихтилоти (конгломерат) консептуалии умумиро доро мебошанд. Дар аксари іолатіо истифода бурдани бархўрдіои мухталиф ба намудіои мухталиф мувофиѕи маѕсад мешавад. Аз іамин сабаб вазифаи їудокунии даѕиѕи консепсияіо, аз їумла аз рўи нишонаи маъноњ, аїиб ва босамар мешудааст.

Ду табаѕаи калон – иніо «мавіум» ва «омехта» мебошанд.

Консепсияіои мавіум – ин мафіуми аз калимаіое иборат мебошанд, ки іеї гуна дарки мушахасро ифода намекунанд., яъне маънои оніо тамоман нофаімо мебошанд. Масалан «дунё абадњ аст». Ту фаімише дар бораи он ки «абадњ аст» чњ мебошад, надорњ ва оиди он, ки «дунё» чњ аст – дар ботини ту чунин маїмўи даркіои мушахасе, ки оніоро бо калимаіои мазкур ифода бикунњ, мавїуд нест. Ё консепсияи «Ман одамам» Номафіум аст – «ман» чњ мебошад, «одам» чњ мебошад, аммо, албатта іамаи оніо ба он боварњ доранд, ки оніо одамонанд. Мисоліои дигар: таљйирот іаст, таљйир наёфтан іаст, ољоз іаст, анїом іаст, хушнудњ іаст, љамгинњ іаст, субъект іаст, объект іаст, зинда іаст, мурда іаст, як іаст, дигар іаст, мавїудият іаст, номавїуд будан іаст, шуур іаст, бешуурњ іаст, фаъол іаст, љайрифаъол іаст, ман іаст, ту іаст, кулл іаст, їузъ іаст, гузашта іаст, іозира іаст, оянда іаст.

Консепсияіои омехта – фаімише аст, ки дар он калимаіои бидуни маънои мисли «абадият», «поквиїдонњ», «тартиботи кайіонњ», «адолат», «худо» бо истилоііои ифодакунандаи даркіои комилан мушахас, мамнўъіо ва ангезаіо омехта шудаанд, масалан, «шарм», «мумкин нест», «бикун», «бояд» ва љайра. Масалан – «адолат таѕозо мекунад, ки ман ину он корро бикунам». «Адолат» чњ аст, ба касе фаімо нест, аммо чњ будани «ину он корро кардан» фаімо аст. Ё: «бад будан шармовар аст». Чњ будани «бад» маълум нест, аммо чњ будани «аз сар гузаронидани шарм» маълум аст. Одамон, іаѕиѕатан худашон худашонро бо кўмаки теъдоди калони консепсияіои омехта мепўсонанд. Консепсияіои омехта ба ѕобилияти іис кардани даркіои мунаввар (аз он їумла хоіишіои шодиомез) ба таври марговар таъсир мекунанд, чунки зиндагонии туро барномарезњ мекунанд, вале маънои барномарезии мазкур нофаімо аст. Тасаввур кун, ки дар кодекси їиноњ модда барои «хислати бад» - ро бе ягон шаріу эзоі їойгир намуданд. Ё модда барои «риоя накардани муѕарароти динњ». Агар іокимияти ѕонунгузор аз рўи ин моддаіо іукми судњ мебаровард ва іокимияти иїроия іатман ѕарори судро иїро мекард, чњ гуна іарїу марї ба вуїуд меомад? Зиндагии маишии ту низ іамин тавр сурат мегирад. Ѕонунгузор (консепсия) мегўяд: «бараіна будан айб аст», Иїроия (хоіиши механикњ) амр медиіад: «фавран либос пўшида шавад», назоратчиіо (іиссиёт шарс, тарси маікум шудан ва дигаріо) мушоіида мекунанд, ки ту амрро бегуфтугў иїро намоњ. Дар натиїа бесарусомонии ваішатнок, тўда шудани ІН, адами хоіишіои шодиангез ва барои іамин, набудани таљйиротіои ба сўи іолати дилхоі барандаи ту ба вуїуд меояд.

Табаѕабандии минбаъдаи консепсияіо аз тахаюли ту вобаста аст. Масалан консепсияіои омехтаро метавон ба намудіои зерин їудо намуд:

 

*) Консепсияіои маишњ

*) Консепсия дар бораи амалия

*) Консепсияіои иїтимоњ

*) Консепсияіои фундаменталњ

*) Тарїиі додани механикњ

*) Хавотириіо

*) Баіодиіиіо

*) Маѕсадіои механикњ

*) Баіодиіихои механикњ

*) Интерпретатсияи механикњ

 

Консепсияи маишњ мафіуміое мебошанд, ки зиндагии туро дар хона барномарезњ мекунанд. «Рўїоиіо дар алморњ (шкаф) бояд тоза бошанд», «дар замин нон хўрдан мумкин нест», «субі барваѕт бояд аз хоб хест ва то дер ваѕт љел назадан», «іатман бояд кор кард ва пули бисёртар дарёфт намуд», «калонсолонро іурмат кардан лозим аст», «пулро сарфа кардан лозим аст», «бо чизіо муносибати эітиёткорона бояд дошта бошњ», «дар зиндагњ маѕсади муайян дошта, барои ба он муваффаѕ шудан їаід кардан зарур аст» ва дигару љайраіо. Тамоми консепсияіои маишњ бо калимаіои «лозим аст», «лозим нест», «хуб» ва «хуб нест», барои чњ ин лозим нест ва он лозим нест – номаълум мебошад ва касе махсус дар бораи он фикр намекунад.

Ба консепсияіои маишњ шабоіат доштаро, іатто дар асоси амалияи ман низ консепсия ташкил кардан мумкин аст: «ІН – ро бартараф кардан лозим аст», «консептуалњ будан бад аст» ва љайраіо. Амалияи роіи рост – ин харї намудани саъю кўшиш барои амалњ намудани хоіишіои ШОДИОМЕЗ мебошад, яъне бо рўібаландњ, лаззати ѕаблњ ва дигар даркіои мунаввар іамроі аст, агар хоіишіои мазкур ба яке аз ин ду табаѕа мансуб бошанд: 1) бартарафсозии љамгиниіо (ІН, консепсияіо), хоіишіои механикњ, яъне хоіишіои бидуни шодњ, эісосоти ногувор, шуури фарѕкунандаи механикњ), 2) тавлиди ДМ (рўйхатро дар боби «Стратегияи амалияи босамар» нигоі кунед), ман дар іолатіои мазкур маслиіат медиіам, ки аз хоіишіои шодиомез пайгирњ карда шавад, вале агар оніо ба іар дуи табаѕаіои зикршуда мансуб набошанд, он гоі тибѕи муайншавиашон, амалияи роіи рост ба шумор намераванд. Ба оніо додани іар гуна номи дигар мувофиѕи маѕсад мебошад, масалан, «давраіои ѕаблњ».

Консепсияіои иїтимоњ рафтори инсонро дар їомеа, муносибати муштараки оніоро бо одамони дигар, бо марказіои иїтимоњ – хонаи аѕди никоі, маљоза, милитсия, іамкасбон ва љайраіо танзим мекунанд.

Барои иїрои кори самарабахш бо консепсияіо, їудо намудану тартиб додани рўйхати касалиіои махсусан вазнини хеле амиѕ ба одам часпидаро, ки іатто ишораи оддњ ба оніо, бидуни баррасии холисонаи омўзиш ва бартарафсозии оніо, бо сабаби спектри бутуни ІН – и возеіи фавран ба вуїудоянда- іам поракунанда ва іам бўљикунанда, вазифаи хеле мураккаб мебошад. Консепсияіои мазкурро ман «бунёдњ» (фундаментлњ) меномам. Бо сабаби бо оніо алоѕаманд будани теъдоди зиёди ІН, іатто амалкунанда шояд, ки чунин консепсияіоро дар худ пайдо карда натавонад! Барои іамин, дар чунин мавридіо ба дигар амалкунандаіо муроїиат кардан мувофиѕи маѕсад аст,то ин ки оніо бархўрди туро мушоіида карда истода, туро аз спектри консепсияіои бунёдии барояшон маълум «гузаронанд»! Вазифаи мазкурро он чиз осон мекунад, ки ба іар як давру замон, ба іар як маданият консепсияіои хеле маъмулњ хос мебошанд.

Тарїиі додани механикњ – маїмўи фикріо дар мавзўи «агар ана іамин тавр мебуд, бисёр хуб мешуд». Одатан ту фикр намекунњ, ки чаро ин «хуб» мебуд, балки тибѕи наѕшаи одатшуда амал мекунњ. Онро таілил намекунњ, ки дар дафъаіои гузашта, ваѕте он чизе ба вуѕўъ пайваст, ки онро ту «хуб» шуморида будњ, чњ ходиса рўй дода буд. Тарїиі додани љайримеханикњ – ин тахминіое мебошанд, ки ба умеди мазкур асос ёфтаанд: «вобаста ба ким – кадом шароитіо ва ким –кадом ѕонуниятіои ба ман маълум, ман гумон мекунам, ки ким – кадом іодисаіо бо эітимолияти зиёд маро ба натиїаи дилхоі меоваранд».

Хавотириіо – іодисаи љайри муѕаррарии тарїиіи механикњ – маїмўи фикріо дар мавзўи «чњ ѕадар даішатнок мешавад, агар чунин шавад», «худо накарда ин кор рўй диіад». Бо оніо ІН – и іамном іамсафар аст. Дар баробари ин таљйиротіои ба вуѕўъ омадаро баъд аз іодисаи пештар бо ту рўй дода ва аз он чизе, ки дар хавотир будњ, таілил намекунњ. Агар рўйхати чунин вазъиятіо тартиб дода шавад, ба осонњ ошкор кардан мумкин аст, ки аксаран дар натиїаи чунин воѕеъаіо зиндагњ тавре таљйир ёфтааст, ки ту фикр намудањ «чњ ѕадар хуб аст, ки іамааш іамин тавр рўй дод».

Баіодиіиіо – ин тасвири баъзе гурўііои даркіо мутобиѕи ягон їадвал мебошад. Баіодиіии механикњ замоне ба вуїуд меояд, ки їадвали интихоб камудаи ту ё бемаъност, яъне бар асоси таілили таїрибаи ба таври механикњ интихоб кардаат созмон дода нашудааст, ё он умуман вуїуд надорад ва баіодиіњ іамин тавр аз рўи одат ё бо маѕсади нигоі доштани ІН ташкил меёбанд. Агар баіодиіњ дар натиїаи хоіиши шодиомез, ё дар асоси тафаккури аѕлонии возеі ба вуїуд меояд, он гоі вай вай ба лавіа дар гурўіи даркіо маікам насб кардашудаи табдил намешавад ва дар іар лаізаи лозимњ ту метавонњ онро яксў бикунњ, ки ин амал имкониятіои маїмўи интерпретатсияіоро васеъ мекунад ва ба ту барои паси сар намудани шуури фарѕкунандаи механикњ озодњ муіайё месозад.

Маѕсадіои механикњ – маїмўи фикріо дар мавзўи «ман бояд ба ин муваффаѕ шавам», «ба ин муваффаѕ шудан лозим аст», мебошад. Дар айни замон таљйиротіоеро, ки пас аз амалњ шудани маѕсадіои механикии пешина ба вуїуд омадаанд, ту таілил намекунњ. Агар чунин таілил гузаронида шавад, ба осонњ ошкор кардан мумкин аст, ки ту дар їамъбаст зуд – зуд нобовариро хис намудањ, он чизеро, ки мехостњ, ба даст наовардањ. Маѕсадхои љайримеханикњ – ин фикріоест ба монанди «ман мехоіам фалон хоіиши шодиомезро амалњ намоям». Фикріо ва хоіишіоро омехта накун! Хоіиши рафта сайругашт кардан мавїуд асту фикри «мехоіам рафта сайру гашт кунам» вуїуд дорад. Дар їараёни амалњ намудани хоіиши шодиомез ( яъне муваффаѕ шудан ба маѕсади љайримеханикњ) ман мавїуд будани іамоіангиро (резонанс) дар байни хоіишіои шодиомез ва хоіишіое, ки мисли «воситаіои амалњ намудани хоіишіо» ифода мешаванд, мушоіида мекунам.

Ба іамон табаѕаи маѕсадіо фикріое низ мансуб мешаванд, ки мо оніоро «маѕсадіои мобайнњ» меномем ва оніо ба хоіишіое, ки мо оніоро «воситаіо» меномем мутобиѕ іастанд. Агар хоіиши хўрдани тухмбирён вуїуд дорад, фикр – маѕсади «мехоіам тухмбирён тайёр кунам» ва фикр – маѕсади мобайнии «[дар зери таъсири ким – кадом шароитіо (ба оніо хоіиши шодиомез ва мавїуд будани оташдон ва љайраіо) ва іамон ѕонуниятіои ба ман маълум] бухориро равшан кардан лозим аст», мавїуд аст. Чигилњ дар масъалаи мазкур аз он бармеояд, ки дар забони мо калимаи «маѕсад» іам барои ифодаи фикріо ва іам барои хоіиш истифода бурда мешавад. Їойивазкунии мазкурро бартараф намуда, возеіиятро ба даст овардан хеле осон мебошад.

Баіодиіии механикњ – маїмўи фикріо дар мавзўи «вай бояд ин корро намекард», «одами хуб». Баіодиіии љайримеханикњ – фикріо аз ѕабили «бо сабаби ким – чњ гуна зоіиршавиіо, ман асос дорам, ки ин ва он гуна іис намудани вайро гумон кунам», «азбаски ў худро чунин зоіир мекунад, ман амали вайро чунину чунин муайян мекунам».

Интерпретатсияіои механикњ бар тасодуфан аз іад гузаронидан, ё ба одати механикњ, ё бо сабаби ІН асос ёфтаанд, аммо оніо ба муіокимаіо такя намекунанд. Масалан, ту ба хона дохил шудњ ва дод задњ, дар ман эітимоли пайдо шудани ранїиш вуїуд дорад ва ман интерпретатсияи таѕвиятдиіандаи: «вай бешубіа густох аст» - ро интихоб мекунам. Аммо, агар ман одами солимфикр бошам, сарфаім меравам, ки имконияти мавїуд будани як ѕатор интерппретатсияіо вуїуд доранд – ту кадом озмоишеро гузаронида истодањ, ё ин іамин тавр як шўхњ аст, ё ту умуман ба ман дод зада наистодањ ва ба іамин минвол. Вобаста ба шароит ва ѕонуниятіои ба ман маълум, ман дар ниіояти кор муайян месозам, ки кадоме аз гумоніо асосноктар мебошад. Баъдан ман метавонам, ки ба ту саволіо дода, рафторатро мушоіида намуда, инерпретатсияро дуруст кунам, агар барои ин асос пайдо гардад.

 

02-01-09) Мафіуми «маѕсадіои ѕавиро» ворид мекунам. Чунин маѕсадіое, ки ноил шудан ба оніо, ба фикрат туро хушбахтар мекунад – тамом кардани донишкада, хонадор шудан, ба мартаба расидан, ёд гирифтани забони японњ, дамондани бозуіо ва амсоли иніо. Муваффаѕ нашудан ба маѕсадіои мазкур бо іаѕирњ бар худ ва фикріои «эі, агар ман муваффаѕ мешудам, он гоі зиндагњ аїиб мешуд…» оварда мерасонад. Муваффаѕ шудан ба маѕсадіои мазкур, албатта касеро хушбахтар карда наметавонад ва ба ин бо мушоіида кардан ба одамони ба маѕсадіо расида, ё аѕѕалан ба худ назар афканда, ба осонњ итминон іосил кардан мумкин аст. Ту љайриихтиёр маѕсадіои навро барои худ ташкил хоіњ дод ва оніо боз ва боз туро хушбахт намекунанд. Ту боз аз сари нав шаріу худсафедкуниіо фикр карда мебарорњ, дар назди худ маѕсадіои нав мегузорњ. То даме, ки хоіишіои шодиомез тамоман намемиранд ва ту низ то он даме, ки бо оніо аз пирию заъфи пирњ нахоіњ мурд.

Маъмулан, одамон аз рўи инстинкти махлуѕњ ё дар натиїаи консепсияіо, ё ІН, ё хоіиши молик шудан, ІХП, пайдо намудани таассурот бар дигарон, іис намудани ѕаноатмандњ, дар назди худ маѕсадіои ѕавњ мегузоранд. Дар айни замон, дар назди худ вазифа намегузоранд, ки зиндагии оніоеро, ки ба маѕсади мазкур ноил шудаанд, таіѕњѕ кунанд. Дар бораи он фикр кунанд, ки маѕсадіои амалишуда ба кадом тарз оніоро хушбахттар мекунанд. Дар їараёни муваффаѕ шудан ба маѕсадіои ѕавњ, маъмулан одамон тамоми спектри ІН – и ба оніо маълумро іис мекунанд.

Агар маѕсадіои ту бо сабаби ІХП, хоіиши пайдо намудани таассурот бошад, он гоі ту бо рўібаландњ забоніоро ёд мегирњ, китобіои гуногунро мехонњ, ба таіѕиѕи чизіои мухталиф ољоз мекунњ, наттоѕњ, їалб кардан, наѕл намуданро ёд мегирњ, энсиклопедист мешавњ, метавонњ ба дигаріо таълим диіњ, бо дониш ва ѕобилиятіои худ ифтихор мекунњ, китоб менависњ… ва дар айни замон, ту албатта теъдоди зиёди ІН – ро іис мекунњ ва зиндагии худро боз іам дар заъфи пирии комилу тиіигњ, бо майнаи пур аз раѕаміо, далеліо, гипотезаіо ва бо дили мувофиѕи тамоми ѕонуніо анатомњ ба мушак мубаддалшуда ва низ бо маљзи ба іамин іолат гирифтор гардида тамом хоіњ кард.

Одами бо хоіишіои шодиомез идорашаванда низ, дар назди худ маѕсад мегузорад, аммо шодию ѕаноатмандиро дар айни замон, дар іар як лаізаи їараёни муваффаѕ гардидан іис мекунад. Чунин аст хусусиятіои хоіишіои шодиомез. Илова бар ин, іам муваффаѕ шудан ва іам номуваффак шудан ба маѕсадіо лаззати зиндагиро іис намудани ўро таљйир намедиіад.

Маѕсадіои заъиф гуфта, ман маѕсадіоеро меномам, ки одамон барои ношунаво будан дар назди худ мегузоранд то ин ки тирагњ ва љамгиниро фаромўш созанд. Ин ба монанди чизакіоест, ки оніо дар минтаѕаіои холњ мегузоранд, то гумон кунанд, ки ба ким куїое равонанд. Дар пеш холигии пурра метобад, аммо ѕудрати књ ба он мерасад, то инро софдилона тасдиѕ намояд? Ва он гоі ба он тараф – ба холигњ ашёеро мепартоянд, он ашё ба їое мехалад ва оніо ба іамон тараф кашола шуда мераванду дар тамоми їараёни іаракат сабукии дардкарахткунандаи омехта ба бўіроніои навбатноки дардноки андўіовар аз зиндагии бемаънњ, ба даст меоранд. Ва гоііо дар интиіо, іангоме ки ба маѕсад мерасанд оніо оромии мурдамонанди якдаѕиѕагина іосил мекунанд. Іамин тавр дар доира, дар чоіи бетагу беохир ва беканор оворагардњ мекунанд. Масалан, ту барномаи телевизиониро тамошо кардњ ва дидњ, ки имрўз футбол мешавад, оромиро іис мекунњ, барои он ки бегоіии ту бо шуљле банд хоіад шуд – маѕсад вуїуд дорад. Баъдан ба рафиѕат телефон мекунњ ва ту бо іамсарат ба меімонњ меравед – оби їав менўшед, дар бораи ину он сўібат мекунед. Пагоіњ бошад, дар коргоіат туро коріо мунтазиранд, ба назар чунин мерасад, ки дар бораи фикркунњ чизе вуїуд надорад – ин маѕсади комилан фаімо аст. Вай маро аз рўзи душанбе то їумъа андармон мекунад. Рўзи якшанбе бошад, мо ба кино меравем, іозир бошад ман хўроки шомхўрњ меравам ва соати наздиктарини ман низ масруф аст. Хамаи иніо маѕсадіои «заъиф» мебошанд, аммо аз банди оніо раіо шудан фавѕулодда мушкил аст. Ман барои он оніоро заъиф номидам, ки монанди дурахши равшан ва тўлонњ зоіир намешаванд – оніо мисли туман фарогиранда мебошанд, вале тумани мазкур касро мурдавор печонида нигоі медорад. Зиндагии рўзмарраи одами маъмулњ бидуни маѕсадіои заъиф вуїуд надорад. Чунин ваѕте мавїуд нест, ки ў бо ягон чиз банд набошад. Агар чунин ваѕт ба вуїуд биёяд, он гоі фавран хавотирњ, андўі пайдо мешавад ва агар барои худ таъїилан машљулияте наёбад, ІН то іадди тоѕатфарсои шиддатнокњ авї мегирад. Ваѕтіои охир, бори охирин, ту кай іамту бидуни ягон маѕсад нишаста будњ ё сайру гашт кардњ, ё дароз кашида будњ? Іамин тавр осмонро назора карда истода, дар їангал сайру гашт намуда, аз фикріо озод шуда? Тўдашавии маѕсадіои заъиф зиндагии туро мурдамонанд намуда, ба шўлаи бенамак табдил хоіад дод.

Іеї кор накарда истода, дар байни мардум буданро озмоиш бикун. Аксуламал фаврњ ва бадхоіона хоіад буд. Оніо тамоми саъю кўшишро ба харї хоіанд дод, то ба воситаіои дастрас аз ѕабили тамасхур, маікумкунњ, бовар кунондан, МН, зўроварии мустаѕим, туро ба меівари кор карданіо сар диіанд. Іеї кас набояд дар як їо ором биистад, іеї гоі. Іама бояд монанди мурљи пойсўхта ба чор тараф даванд. Іар як кас бояд мушкилоте дошта бошад. Ин ѕонуни нонавиштаи іаёт мебошад, ки дар он мо зиндагонњ мекунем. Іеї кас іамту аз пушти симхор озод карда намешавад, бар замми ин яке аз посбоніои асосњ консепсияіои худи ту ва ва тарсу іаросіоят мебошад. Охир, эътироф намудани он, ки тамоми маѕсадіои ту бемаънњ мебошанд, тамоми самтіо таніо ба доираи сарпечида мебаранд, тамоми їамъоварии сарватіо ва муваффаѕиятіои їамъ намудаи ту, чњ тавр іамин лаізаи зиндагиро аз сар мегузаронидаатро – бо іис кардани ІН ё бо ДМ – іеї гуна таљйир намедиіад, хеле даішатнок аст. Амалияи бартарафсозии маѕсадіои заъиф бо монандњ ба іолати садамотие, ки наркомани воя ногирифта аз сар мегузаронад, бо їаіиши пурѕуввати ІН, бо хоіишіои љайриихтиёр мушоият мешавад, аммо баъд аз сар гузаронидани ин «узвшиканиіо» даркіои мунаввари аїиби фарогиранда ва пуррагњ ба вуїуд меояд. Хоіишіои шодиомез, сарфаімравњ ва дигар ДМ – и ба андозаи озодшавњ аз маѕсадіои заъиф сарзада, на таніо муѕобил намебошанд, балки бо пуррагии мазкур іамоіанг іастанд.

Фаъолияти механикњ зиндагиро пур намуда, онро тира ва бемаънњ мекунад ва кандани іалѕаи мазкур мураккаб бошад іам, имконпазир аст. Іал шудани масъала ба саъю кўшиши шодиомези ту вобаста аст. Ба соати охирини зиндагиат назар афкан ва бигўй: магар ту бо чизе машљул набудњ? Магар фикріоят аз як тараф ба тарафи дигар їалб намешуданд? Чанд даѕикаи ваѕти тоза дар як рўз, азоб мекашњ, ки аз консепсияіо, ІН ва хоіишіои механикњ озод нестњ? Чанд даѕикаи ваѕти тоза дар як рўз, ту бебокона барои іис намудани даркіои мунаввар саъю кўшиш ба харї медиіњ? Чанд даѕикаи ваѕти тоза дар як рўз, бо ташнагии рафънопазир бо ДМ фаро гирифта шудањ? Ва зимн иніо, дар айни іол шояд ба чизе умед мебандњ? Ту дар бораи їустуїўи іаѕиѕат ва ишѕ муіокима меронњ? Охир ин нодонии ошкорост. Іатто барои ёд гирифтани забони англисњ, ба ин кор дуру дароз ва їиддњ машљул шудан лозим аст. Пас чаро одамон гумон мекунанд, ки барои озод шудан аз љамгиниіо ва ёд гирифтани эісоси ДМ, фаѕат гоі – гоі іангоми хўрдани оби їав, дар ин бора манаі задан кифоя аст? Іеї чиз таљйир намеёбад, агар ту тамоми іастии худро ба їустуїўи худ, амалияи худ, рўз ба рўз, соат ба соат, даѕиѕа ба даѕиѕа набахшњ. Наход, фаімонидани іамин чиз зарурият дорад? Рўз ба рўз ту ІН ё ІМ – ро іис карда истода, телевизор тамошо мекунњ, бо секс машљул мешавњ, фарш мешўњ, хўрок тайёр мекунњ, дар бораи маоши калон, мошини беітарин ва либоси зебо орзу мекунњ, пурхўрњ мекунњ, мушакіои худро пурѕувват мегардонњ ва зеінатро тамрин мекунњ, аммо дар іамаи иніо куїост он їидду їаід ба сўи озод шудан аз љамгиниіо ва аз сар гузаронидани ДМ? Ту рўзе 10 соат барои нонёбии худ кор мекунњ, аммо магар таніо барои нонёбњ? Магар на барои булўр – ѕандил – гарнитур – мошин – дача – нозунузи іамсар – іасадбарии іамкорон? Баъдан, маіз іамин одам бо ифодаи іаяїонангез хабар медиіад, ки іаѕиѕат чњ ѕадар дастнорас аст!

Ваѕт гузашта истодааст ва сол ба сол одамон як наѕшаро, новобаста ба он, ки оніо амалњ мешаванд ё не, ба наѕшаіои дигар иваз мекунанд. Ин навбати беохир іеї гоі хотима намеёбад. Іеї гоі умеди номуайяни «замоне, баъдтар барои худ зиндагњ намудан», ѕатъ намешавад, аммо ин іеї гоі худ ба худ рўй нахоіад дод, іеї гоі ягон хоіишіои бидуни шодиомез ва механикњ ба ин оварда намерасонад. Аввалан коріо іеч ваѕт тамом намешаванд. Сониян, дар лаізаіое, ки одам бемаънњ будани маѕсадіои пешинаи худро мефаімад, ўро даішат фаро мегирад. ва ў беихтиёр їустуїўи маѕсаіои навро ољоз мекунад. Сеюм, іангоме ки имконияти аѕѕалан муддати кўтоіе «барои худ зиндагонњ кардан» пайдо мегардад, он гоі маълум мешавад, ки одамон іатто фаімише дар бораи – ин чњ аст – барои худ зиндагонњ намуданро надоранд, охир, оніо аллакай хоіиши шодиомез надоранд! Он гоі оніо барои худ «хоббњ» фикр карда мебароранд – машљулияте, ки ба оніо имконияти іис кардани ѕаноатмандњ аз доштанро ё пайдо кунонидани таассурот ба дигаронро фароіам месозад. Ин бошад, іатман боз ба ІН – и нав ва маѕсадіои механикњ мебарад.

Ман тарзи раіо шудан аз ин давраи сарбастаро пешниіод мекунам. монеъаіои консептуалиро бартараф карда истода, пайгирњ намудани хоіишіои шодиомез, яъне чуниніое, ки бо даркіои мунаввар – іусни таваїїўі, лаззати ѕаблњ, іисси зебоњ, асроріо, бо їидду їаід будан ва амсоли иніо мушоият мешаванд. Іар кадом маѕсади аз хоіишіои шодиомез їудо ташкилшуда ва бо оніо іамоіанг набуда, фаѕат боз ба іамон ІН меоварад. Ба шикорчњ мубаддал шав – іама гуна, іатто аз іама заъифтарин, аз іама їузъитарин хоіишіои шодиомезро пай бигир, їустуїў намо, оніоро амалњ бикун ва он гоі оніо ѕувватгирњ, амиѕшавњ ва васеъ гардидан, танг карда баровардани даркіои љамгинона, їалб намудани даркіои мунавварро ољоз мекунанд. Маіакіои озодњ аз маѕсадіои консептуалњ, сарфаімравњ, ба ваїд омадан, аз іис кардани асрори іар як лаіза мебошад.

Новобаста ба ваѕту маіал миллиардіо одамон бо іамон як роі равон іастанд: таваллуд шудан, їамъ кардан – марг. Ваѕти холњ хеле малоловар мегардад, охир ин маънои рў ба рў шудани азиятовари мушкилии «худро бо чњ банд кард»- ро дорад. Бо іамин сабаб, іар кас беихтиёр саъй мекунад, ки ваѕти холии худро бо чизе ки набошад, ба таври іадди аксар комилан пур кунад. Агар одам муддате аз фаъолият хориї монад, он љоі іис мекунад, ки дунёи атрофи ў чњ тавр ба ким – куїо, ба пеш давида истодааст. У худро дар канори роі іис мекунад, ба зини аввалини дарёфтааш їаіида, вай ба пеш асп медавонад. Оніо чунон босуръат мегузаранд, ки чанги бардоштаи оніо гоі ба іаво баланд мешавад, гоі ба замин мешинад.

 

02-01-10) Аз байни интерпретатсияіо интерпретатсияіои маънњ, алоѕа ва таѕдир ва дигаріоро ба як табаѕа ва ба табаѕаи дигар интерпретатсияіои іолатіоро їудо кардан мумкин аст. Дар навбати худ интерпретатсияіои іолатіоро ба интерпретатсияіои рафтори дигар одамон, интерпретатсияи «рафтори ашёіо», интерпретатсияи рафтори худ ва амсоли иніоро їудо кардан мумкин аст. Ваѕте ки ман онро мефаімам, ки іодиса – ин фаѕат іодиса аст, на іодиса «барои ким - чизе» ва «барои он ки», он гоі ин бартарафсозии интерпретатсияіои механикиро осон мекунад. Баъзе одамон чунин аѕида доранд, ки агар ситораіо іастанд, он гоі оніо ба касе лозиманд ва агар дар растаниіо барг рўяд, он гоі ин «барои он лозим аст», ки хлорофил тавлид кунанд. Ин шакли фавѕулоддаи интерпретатсияіои механикњ мебошад, вале бо он бисёриіо гирифтор мебошанд. Даркіо, ки маїмўи оніоро мо «іодисаіои дунёи моро иіота намуда» меномем, іамту вуїуд дорад. На даркіои «ахлоѕ», на даркіои «адолат», на даркіои «маънњ» мавїуд нестанд. Чунки дар чизе фикр карда баровардани «маънњ», маънои ворид намудани интерпретатсияи «таъинњ» ё «таѕдирро» дорад, ки он ба куллњ фикри бофта аст. Сабаб дар он аст, ки іеї кас чунин даркро бо номи «таѕдир» надорад. Инро аѕлан хеле бо осонњ фаімидан мумкин аст, аммо аз одати ранїуркунандаи дар іамаи чизіо їустуїў намудани «маънњ», «таъинот», «алоѕаи муаммоњ», «їазо» ва дигар хусусиятіо халос шудан хеле мушкил аст. Асри моро асри атеистњ маісуб мекунанд, ки албатта ба таври возеі нодуруст аст, чунки ѕариб іама саросар ба маризии хурофотпарастњ, фикр карда бофта баровардани «маъниіо», «робитаіо», «аломатіо» ва «маъниіо» гирифторанд.

Барои мисол «робита»- ро баррасњ мекунем. Агар тугмачаи клавиатураро пахш кунем, дар экран іарф пайдо мешавад.Одамони солимфикр маіэ іаминро дар назар доранд, іангоме мегўянд, ки байни пахш кардани тугмача ва пайдо шудани іарф «робита іаст», аммо азбаски дар забони маишњ калимаи «робита» як чизи комилан ашёиро ифода мекунад – ресмон, занїир, омехта шудани маъниіо ба вуїуд меояд. (маіз барои іамин ман дар матни мазкур, истифода шудани калимаи «робитаро» љайримаѕсад меіисобам ва пешниіод мекунам, ки ин калима ба дигараш иваз карда шавад). Дар интиіо одамон ба бовар кардан шурўъ мекунанд, ки байни пахш кардани тугмача ва пайдо шудани рамз ким – чњ хел робита мавїуд аст ва он бо ким – чизаш ашёњ, як навъ маїмўи мушахаси даркіо мебошад. Дар зимни он іеї гуна чунин даркіо вуїуд надоранд ва калимаи робита маіз іамон чизеро, ки ифода карда буд, ифода мекунад. Маіз іамонро, ки баъд аз дарки «тугмачаро пахш мекунам», дарки «дар экран рамз пайдо мешавад», мавїуд аст. Ваѕте ки чунин фаімиш мавїуд нест (вай бошад дар іама саросар мавїуд нест), он ба тарзи фаровон сабзидани дигар консепсияіои боѕимонда – дар бораи карма ва аїр оварда мерасонад.

Чунин муіокимарониіо метавонанд хеле мураккаб ба назар расанд, аммо іангоми наздиктар баррасњ кардан маълум мегардад, ки дар оніо іеч гуна мушкилие вуїуд надорад. Сарфаімравњ ба он, фаѕат дар маротибаи аввалин мушкил аст. Мушкилии мазкур бошад, на дар худи муіокимарониіо, балки дар сустии пайдо кардани даркіои номавїуд ва дар пушти сар намудани тарси тарккунии тассавуріои бофтаи худ мавїуд аст. Ваѕте ки возеіият ба амал меояд, вай баъдан бо осонњ ба тамоми іолатіои ба ин шабоіат дошта паін мегардад ва маълум мегардад, ки ин хеле ваїдовар аст – соіиб будан ба возеіият.

Намунаи муколамаи маъмулиро мисол меорам:

- Дар байни модар ва кўдак робита мавїуд аст.

- Ту онро чњ гуна ѕабул мекунњ?

- Дирўз іоли ў хуб набуд ва іоли ман низ хуб набуд.

- Ин далели он аст, ки дарки калимаіои ў дар бораи хуб набудани іолаш ва дарки рафтори ў мавїуд аст, ки ту онро мисли «іоли ў бад аст» интерпретатсия мекунњ ва даркіои худро, ки оніоро «іоли ман бад аст» меномњ низ вуїуд дорад. Аммо «бад» чњ мебошад? Оё боварњ іаст, ки бо калимаи мазкур іамон як чизро ифода мекунед? Оё боварњ іаст, ки «бад»- и ту аз рўи одати ин «бад»- ро іис карданат зимни дидани «бад»-и ў ба вуїуд наомадааст? Ту мебинњ, ки ў љамгин аст, нисбати вай тараіум пайдо мешавад ва дар натиїа іоли іардуятон бад мешавад. Дар ин мавѕеъ дарки «робита» дар куїо аст?

- Чњ хел? Охир, іамин аст робитаи байни оніо – іоли ў бад аст, аз ман іам.

- О, ин робита нест, ин маъмулан дар іолатіои муайян іис кардани баъзе даркіо мебошад.

- Не, ин робита аст, охир іоли ў бад буд ва іоли ман низ.

Ва іамин тавр іаракат дар доира. Шарі додан имконият надорад, агар саъю кўшиши самимии мувффаѕ шудан ба возеіият вуїуд надошта бошад.

Дар бораи интерпретатсияи рафтори одамони дигар бошад, ин їо іам іамон чиз аст. Одамон ва рафтори оніо барои ту іамту маїмўи махсусияти даркіои ТУ мебошад, ки дар бораи оніо чизи гуфтание надорњ, ба їуз он ки оніо іастанд. Гунїишк ба іаво парид – магар ин дар ту ІН пайдо мекунонад? Не, барои он ки ту одат кардањ, ки онро іамчун «іодисаи табиат» ѕабул бикунњ (ки он, воѕеан консепсияи мавіум мебошад). Роігузар бадхашмона дашном дод. Оё ин ІН – пайдо мекунонад? Албатта, Барои он ки одати дигар бедор мешавад, чунки роігузарро ту іамчун «іодисаи табиат» ѕабул намекунњ. Ту ўро бо «шуур» ва «ирода» фарѕ мекунонњ (ки он, воѕеан консепсияи мавіум мебошад). Дар навбати худ рафторіои дигари муѕарарњ ба кор медароянд, яъне ІН пайдо мешаванд. Агар ту сарфаім равњ, ки дарки одами дашном дода, іамин тавр як маїмўи даркіо ТУСТва ту онро «іодисаи олами беруна» меномњ (ки он, воѕеан консепсияи мавіум мебошад), он гоі бархўрди муѕарарњ дар шакли ІН метавонад пайдо нашавад. Хангоме ки ба ту мавїи бузурги баір іамлавар мешавад, ту лўнда шуда ба вай муѕобилият нишон медиіњ. Магар дар ин ваѕт ту ўро бад намебинњ? Не, ту метавонњ, іатто шодњ, ваїд ва тантанаро іис намоњ, бо вуїуди фаімидани он ки мавї метавонад туро занад ва іатто гоііо хеле сахт, баъзан мавїіо,іатто кушта іам метавонанд. Ваѕте ки одами маст ба ту дармеафтад, ту іамон амаліоро иїро мекунњ - ба вай муѕобилият нишон медиіњ, аммо аз рўи одат амали ўро іамчун їамъшавии механикии хоіишіо дар мавриди зерин, интерпретатсия намекунњ, балки ким – кадом «ўро» фикр карда меёбњ. Азбаски консепсияіо дар бораи «ў» «бояд» мавїуд іаст, ту ІН – ро аз сар мегузаронњ.

Ту итминон дорњ, ки хешу таборат сифатіои махсуси аз одамони дигар фарѕкунандае доранд, ки оніоро ба ту «наздиктар» мекунонад. Аммо, охир іеї гуна чунин даркіое мисли «робитаи хешу таборњ» вуїуд надоранд. Ту онро фикр карда мебарорњ ва баъдан аз рўи муѕараротіое амал мекунњ, ки дар ин сароб (фантом) бунёд шудаанд. Чњ шудааст, ки зани мазкур кўдакеро таваллуд намуд. Аз он ба тарзи асрорангез тадриїан он касе шакл гирифт, ки ту онро «худам» меномњ? Аз ин натиїагирњ карда мешавад, ки дар іар дуи шумо таваїїўіи якхела хоіад буд ва ба ту зиндагонњ кардану муошират намудан бо вай хушоянд хоіад буд? Іамчунин іамзамон бо шавіари ў, падараш, бародару хоіараш, іамсари бародараш, бо кўдакони вай, бо бибияшу бобояш, бо дўстони оніо… магар ин нодонии гушношунид нест?? Чњ шудааст аз он ки ту кўдак таваллуд кардњ? Магар ин маънои онро дошта метавонад, ки ана іамин одами мутлаѕан ба ту номаълуми дар ботинат пайдошуда, акнун «бояд» ба ту аїиб ва наздик бошад? Ва іамзамон іамсари ояндаи ў, фарзандон, бародари іамсар, фарзандони бародари іамсарат низ… Консепсияи дар бораи «наздикии» хешовандон ду хусусияти беназирро доро мебошанд: а) вай муѕаддастарини муѕаддасіо дар їомеъаи мо мебошад, б) бидуни маъно будан, беасосњ ва ихтилофи он ба тамоми таїрибаи зиндагњ он ѕадар бузург аст, ки мушоіида накардани он іеї имкон надорад. Аммо іама гуна кўшиши андеша намудан дар мавзўи мазкур, ољоз намудани рафтори худ мутобиѕи хоіишіои шодиомези хеш, ѕатъи назар аз консепсияи мавїуд буда, ба бадбинии ошкорои хешовандон маікум хоіад шуд ва сарфи назар кардан аз он, маънои ба хатар ру ба рў кардани худро дорад. Воѕеъан – дар бораи «наздикњ». Іамин ки писар ё духтар дар бораи ба волидайни худ кам іусни таваїїўі доштанашонро маълум мекунанд ва ба пайгирњ аз хоіишіои шодиомези худ ољоз менамоянд, он гоі дар іамон лаіза «наздикие», ки волидайн ба оніо доранд, шакли хеле љалатњ мегирад, маіз – шакли бадбинњ. Дар маїмўаи маѕолаіо дар бораи амалкунандаіо, ман маѕолаіои амалкунандаіоро дар ин мавзўъ їойгир хоіам кард ва на іар як дуюм, на іар як сеюм – балки нўі аз даі нафари амалкунандаіо ба он дучор мешаванд. Ваѕте ки волидайнашон мебинанд, ки дигар фарзандон нисбати оніо іусни таваїїўі доштанашонро дигар вонамуд намекунанд, бартарафсозии ІН ољоз менамоянд, саёіат мекунанд, хоіишіои шодиомези худро пайгирњ менамоянд, оніо ба кўдаки «дўстдор» ва «наздики» худ їанги іаѕиѕњ эълон мекунанд – ўро медўзданд, маікам мекунанд, мебанданд, кўшиш мекунанд, ки вайро ба равоншинос супоранд (ки ин дар замони мо номумкин аст) ва іатто куштанњ мешаванд! Барои іал намудани мушкилии мазкур милитсияро їалб мекунанд ва милитсия софдилона вазифаи хидматии худро иїро менамояд – ба кўдакони ноболиљи гапнодаро дод мезананд (!!), оніоро метарсонанд, бо іабсхона таідид менамоянд (!!). Волидайни дўстдори ман ба маѕомотіо ариза менависанд, ки ман аъзои секта іастам, ба номўси духтаріоро таїовуз мекунам, оніоро ба фоіишахолнаіо мефурўшам, оніоро зомбњ мекунам (??), ба ман – іамчун муаллифи китоби мазкур бо таідиди куштан мактубіо менависанд ва іатто їиддан дар ин бора андеша намуда, ошкоро дар бораи нияти куштани ман іарф зада маро іамчун балои дўзах эълон мекунанд. Аз ин їо маслиіат ба амалкунандаіо – агар барои шинос кардани хешовандонат имконияти шиносоњ бо АРР – ро додани бошњ – китоби манро ба оніо дар якїоягњ бо дигар китобіо бидеі – Ошо, Кастанедњ, Гурїиев ва монанди иніо. Бигузор худашон интихоб кунанд, ту бошњ роіи худро худат интихоб бикун, бо «маърифатнок» намудан машљул нашав – ин амал оянда надорад. Дар акси іол – муіорибаро на барои іаёт, балки барои марг мунтазир бош, ки онро «наздиконат» эълон хоіанд кард.

Тавассути аѕл фамидани сароб будани «робитаи хешовандњ» ва амаліои дар «ман бояд» - и гуногунмазмун ифодагардидаро пушти сар намудан, кифоя нест. Барои паси сар намудани амаліои механизміо, ман маслиіат медиіам, ки таіѕиѕи іаматарафаи хешовандон гузаронида шавад. Ба књ будани одамони мазкур ва оніо дар іаѕиѕат ба чњ андоза бароят наздику їолиб буданашон сарфаім рав. Рўйхати аз садіо савол иборатбударо тартиб бидеі,, ки їавоби оніо барои худи ту аімиятнок бошанд. Аз оніо хоіиш бикун, ки ба саволіои мазкур їавоб диіанд, хоіиши худро маіз бо он аоснок кун, ки ту мехоіњ оніоро хубтар шиносњ. Бигузор дар байни ин саволіо, саволіо дар бораи секс, іам дар бораи ІН ва іамаи он чизіое, ки дар іаѕиѕат ту оніоро фаімиданњ іастию бароят їолибанд, бошанд. Баъдан холисона їавобіои оніоро биёмўз ва аз рўи оніо хулосаи іаѕиѕњ барор. Аниѕ бикун, саволіои иловагњ бидеі – инро биёмўз.

Ба масъала дар бораи интерпретатсияи іолат мегузарем. Ваѕте ки ба санге сахт пешпо мехўрњ, фикри «бин лаънатиро, дар ин їо хобидааст…» ва ваѕте ки ту китобро боз мекунию дар маротибаи сеюм іам вай аз дастат меафтад, фикри «їин занад, чаро ин хел шуда истодааст » ба вуїуд меояд ва ту ба нороіат шудан ољоз мекунњ.     Чунин зуіуроти аз мавудияти интерпретатсиіои механикии ту шаіодатдиіанда хеле зиёданд – агар бодиѕѕаттар нигоі бикунњ, мебинњ, ки зиндагњ саросар аз оніо пур аст, дар іар як ѕадам интерпретатсия халонида шудаанд. Ту медонњ, ки китоб «бояд» дар маротибаи аввал кушода шавад; ту мунтазир іастњ, ки санг «набояд» дар сари роі хобад; ту итминон дорњ, ки писари іамсоя «бояд» аввалин шуда салом диіад; писари ту бошад «бояд» хубтар хонад; іукумат «бояд» сиёсати монетарии худро беітар ба роі монад, яхдони нав бошад, набояд іамин замон шиканад. Интерпретатсияіои механикии іолат дар іама їой мавїуданд, зиндагњ бо оніо печонида шудаанд.

Ва замоне ки ту интерпретатсияіои механикиро ба бартараф кардан ољоз мекунњ, он гоі тару тозагии махсус, даркіои мунаввар зоіир мешаванд. Дар айёми кўдакии худ, ту аз бори интерпретатсияіо озод будњ, ба дунё бо чашмони калон кушода нигоі мекардњ ва бо мурури бартарафсозии интерпретатсияіои механикњ, ту эісос менамоњ, ки чњ тавр таассуротіои замони кўдакњ ба бозгаштан ољоз мекунанд. Дунё васеътар, баландтар, азимтар, іайратовар, шафофтар шуда, дар он андозагириіои нави даркіое, ки пештар дар їанинашон фурў нишонда мешуданд, нумўъ мекунанд.

Интерпретатсияіо хамираи тунуки афкоре мебошанд, ки дар сохторіои консептуалии чандир гурўібандњ мешаванд. Инро дидан осон аст. Ваѕте ки дар кўча рафта истодањ, мефаімњ, ки іозир «зимистон» аст. Ваѕте ки дар хона іастњ, медонњ, ки дар пушти тиреза чњ іаст. Ваѕте ки ба кор рафта истодањ, даѕиѕан медонњ, ки ту маіз ба он їо меоњ ва дар он їо маіз он чизе мешавад, ки маъмулан мешавад. Ман медонам, ки номи ман чњ аст. Медонам, ки дар кадом мамлакат зиндагонњ мекунам, чњ гуна одамон маро иіота намудаанд. Іамаи ин маїмўи интерпретатсияіои ба таври чандир ба ман насбшуда мебошанд ва ман имконияти дидани чизеро, ки маъмулан намебинам, надорам. Агар ман «дарахтро» мебинам, «медонам», ки «дарахт» - ин шохчаіо, сутун, ва баргіост ва ба равшании байни баргіо аіамият намедиіам, бозии сояіоро намебинам, іисси зебоию ваїдіоеро, ки ба таври асрорангез бо оніо іамоіанг мебошанд, эісос намекунам. Ман ба дурахши хоіиши шодиомез таваїїўі намекунам, тоб хўрда ба дигар тараф намеравам, охир, ман «медонам», ки ба маљоза рафта истодаам.

Сайру гашт кардан – дар шаіри ношинос бемаѕсад ѕадам задан, ба чизіои муѕарарњ нигоі карда, аз сар гузаронидани іиссиёти аїиби аз іама чиз їудою канда будану тару тозагиро іис намудан ба ман маъѕул аст. Таніо барои он ки ман дар ин їо іеї чизро намешиносам, ман дар ин їо набудам ва намедонам, ки дар хамгашт маро чњ интизор аст. Ман медонам, ки дар ин їо маро касе намешиносад ва ман худро озодшуда іис мекунам. Ман намедонам, ки худам баъд аз як ё ду даѕиѕа чиро іис мекунам – іеї чиз барномарезњ нашудааст, одатіо іоло пайдо нашудаанд. Ба ту бошад чњ халал мерасонад, ки мустаѕиман дар іамин їо ва іозир – дар хонаи худ, дар кор, дар наѕлиёт инро эісос намоњ? Таніо одати худро дар «хона» эісос кардан ва ин боз одати іис намудани іис кардани тирагњ, беіис будан, хасташавњ, іеї чизро интизор набудан, ба хоіишіо ва даркіои мунаввари худ гўш накардан аст. Ваѕте ки ман тассавур мекунам, ки дар шаіри дигар зиндагњ мекунам, он ки манро дар ин їо касе намедонад, он ки ман умуман ман нестам, он гоі зиндагњ бедор мешавад, хоіишіои шодиомез тезу тунд хоіанд шуд. Аммо мусаллам аст, ки фавран аѕида пайдо мешавад: «іамаи ин бозист, дар іаѕиѕат бошад, ман медонам, ки дар куїо іастам» ва іама чиз гум мешавад, боз тирагии муѕарарњ іукмрон мешавад. Шуури возеіи аѕлонњ ба даркіои мунаввар албатта мухолиф нест, аммо бо чунин амалияи «фаромўшсозњ» ДМ- еро, ки аз рўи одат дар іолатіои мазкур зоіир намешаванд, ба зиндагњ даъват кардан, оніоро ба ёд гирифтан, тамрин кардан ва новобаста аз интерпретатсияіо іис намудан, мумкин аст. Азбаски он даркіои то ин дам набуда зоіир мешаванд, ин маънои «мани» пешина – аллакай ин «ман» нестам. Охир, «ман» - ин фаѕат ифодаи маїмўи даркіои дар іамин маврид бавуїудоянда мебошад.

Мо іар як даѕиѕа, іар як сония бо худфиребњ мегўем – іамаи ин аллакай ба ман шинос ва маълум аст. Муайян аст, ки чњ іаст, чњ мешавад, баъд аз як даѕиѕа дар куїо мешавам ва монанди иніо. Компютер бетаваѕѕуф дар сар кор мекунад. Ва то он замоне ки кор мекунад, боварњ дошта бош, ки 99% тамоми аїибиіое, ки ту метавонистњ эісос намоњ, аз паілўят гузашта мераванд. Ба дунё наѕшаи тасвиріое фурў меафтад, ки аз іудудіои худ ба берун баромадан имконият нахоіад дод.

Ман субі аз хоб бедор мешавам. Ман мегўям – ман дар хона іастам, ин хонаи ман аст, ин іуїраи ман, шаіри ман мебошад, ман ин кору он корро, іамин гуна наѕшаіоро хоіам кард, дар кўча борон аст, љашовар, љамангез, бидуни оянда… яъне тамоми намудіои фаімишу одатіои ба ин тасвир монанд боло мехезад ва ман ба мавїуди тира ва тиіњ табдил мешавам.

Ман субі бедор мешавам. Ман медонам, ки саъю кўшишро барои бартараф намудани љамгиниіо хоіам гузошт. Барои іамин іар чизе рўй доданаш мумкин аст. Метавонад, ки ягон чизе наве, новобаста аз он ки ман дар куїо іастам, књ іастам, кашф гардад. Зиндагњ дар іар лаіза метавонад таљйир ёбад ва ин каме даішатнок аст, аммо хеле їолиб мебошад. Зиндагии ман махсусан метавонад таљйир ёбад, агар ман ба амаліои аз асорати даркіои ѕолибњ ва муносибати аз дунё озодкунанда, рўй биёрам. Ва ман эісос мекунам, ки ба набзи іаёт даст мерасонам ва дар іаѕиѕат, дар іамон лаіза чизіои аїиб ба рўй додан ољоз мекунанд – фикріои аїиби нав, табъи тару тоза, дурахши ДМ – и наву аллакай ба ту маълум. Ман ба дигар хел рафтор кардан ољоз мекунам, дар ман мустаѕиман роіи нав кушода мешавад.

Пештар ман талаботи ѕатъии дўст доштанро аз сар мегузаронидам, аммо компютер дар сари ман мегуфт- ту мехоіњ дўст бидорњ, аммо касе нест! Охир, іозир дар паілўи ман іамин гуна одаме, ки манро ба ваїд биёрад, іамин тавр одаме, ки ман нисбат ба ў дўстдориро эісос намоям, вуїуд надорад. Ва фавран тирагњ, хирагњ ва кароіат ба вуїуд меояд. Замоне, ки эісоси ишѕ дар вуїуди ман набуд, іамин іолат моііо метавонист давом кунад, чунки касе набуд. Рўзе фаро расид, ки ман аз худам пурсидам – моіиятан чњ фарѕ дорад? Ман мехоіам ишѕро эісос кунам – худи іозир. Магар аіамият дорад, ки касе нест, то ман онро нисбати ў эісос карда тавонам? Шояд ман чунин одамро тассавур кунам, охир ман мехоіам эісоси ишѕро аз сар гузаронам ва ба књ – магар аіамият дорад? Ман кўшиш намудам духтареро тассавур кунам, тимсоле ба вуїуд омад ва ман фаімидам, ки не, тимсоли мавіумро дўст дошта намешавад. Он гоі масъаларо дигар хел гузоштам – шояд ман тавонам ишѕро эісос намоям, агар он гипотезаеро ѕабул намоям, ки дар ким – куїое духтаре аст ва ман агар бо вай вомехўрдам, ўро шояд дўст медоштам. Чашмони ман ўро намебинанд, ман дар бораи ў чизе намедонам, аммо он ки ман хоіиши дўст доштанро эісос мекунам, маънои онро дорад, ки ман ўро іис мекунам ва дўст медорам. Пас, чаро ман бояд бо муіокимаіои худ хоіишу лаёѕати дўстдориро нест кунам? Ин ба он баробар аст, ки бигўњ – азизакам іозир шаб аст, бисёр торик аст, ман туро намебинам – чњ тавр ман туро дўст дошта метавонам? Аблаіњ аст? Аблаіист. Ин іолатіо бисёр монанданд – ман намебинам, намешунавам, дар бораи мавїудияти духтари дўстдошта чизе намедонам, аммо маіз талаботи эісоси ишѕ, донистани бевосита дар бораи вай мебошад. Чунин гипотезаро барои баррасњ ѕабул намуда, ман ошкор кардам, ки ѕобилияти эісос намудани ишѕро дорам! Ман худро дар іамон лаіза як ѕадар аз аѕл бегонашуда іис кардам, шармро эісос менамудам, чунки аѕлам пичиррос мезад: «офарин ба ту … охир чњ тавр каси номаълумро дўст доштан мумкин аст? Ин ким – чњ хел сафсатта аст». Сафсатта аст ё сафсатта нест, интихоб бисёр осон аст- ё ман дар іоли іозир, мустаѕиман онро іис мекунам, ё іис намекунам. Ман іис карданро интихоб намудам ва бо ин іамзамон тавлид шудани даркіои мунавварро амалњ мекунам, тирагии бо консепсияіо кўмаккунандаи вуїуд надоштани духтари дўстдоштаро бартараф месозам. Агар касе эісосоти маро чашмбандњ, аблаіњ ё девонагњ меномад, барои ман фарѕ надорад, чунки ба ман он чизеро, ки дар айни замон іис мекунам, ХУШОЯНД аст.Барои ман он чизе хушоянд аст, ки ман онро дар айни замон эісос мекунам, ба ман он хушоянд аст, ки дар натиїаи эісосоти мазкур зиндагњ чњ тавр таљйир меёбад.

Дар оѕибат, ман ишѕи ба як каси муайян нигаронидашударо ба он дараїае, ки умуман барои гузаронидан ѕувват доштам, аз сар нагузаронидаам. Ба ин муносибатіои шахсњ бо дўстдошта халал нарасониданд, охир шахсиятіои мо бо іам бархўрд накарда буданд ва моилии іамонваѕтаи ман ба ІН монеъ ба ишѕ нашуда буданд. Ишѕи мазкур соіиби хусусиятіои хосе буд. Вай на таніо ба шахси мушахасе нигаронида шуда буд, балки вай іатто аз вуїуди ман іанўз берун намеомад. Ман гўё дар сари роіи сели ишѕе ѕарор доштам, маро фаро гирифта ки аз іеї їое барнамеомад ва ба іеї куїо равон набуд. Баъдтар таїрибаи чунин дўстдорњ, ба ман дўст доштан ва одами мушахасси бидуни омехтагиіои ІН – и худпарастњ, рашк ва љайраіоро буданро омўхт. Ишѕ іаѕиѕатан эісосот гардид, на омехтагии ваішиёнаи ІН ва МН.

Іеї чиз зиндагиро мисли «фаімиши» дурўљини он ки зиндагњ маідуд аст, маідуд намекунад. Озмоишіои ман ба чунин хулосаіо оварда расониданд: іиссиёт ѕисми їудонашавандаи «ман» мебошанд. Оніоро мувофиѕи хоіиш интихоб намудан мумкин аст. Ва ваѕте ки ман ба андеша фурў рафтам, ки чњ мехоіам, он гоі дидам, ки ІН – ин бордонест ва ман онро аз рўи беташаббусњ бардошта мегардам. Ман мехоіам онро партоям. Чунки ман дар пеши худ вазифаи ѕатъ намудани эісоси ІН, - ро гузоштаам, іол он ки іал кардани он хеле аїиб, вале кори на он ѕадар осон шуд.

 

02-01-11) Таљйиротіо дар зиндагии инсон маібаси нави ў мешаванд, чунки оніо на дар натиїаи саъю кўшишіои амалњ намудани хоіишіои шодиомез пайдо шудаанд, балки аз таъсири хоіишіои механикњ, бо сабабіои ІН, консепсияіо ва хавфіо ба вуїуд омадаанд. Масалан, ту ба шавіар на бо сабаби мавїуд будани дўстдорњ ва хоіиши шодиомези бо ин шахс зиндагњ намудан ба шавіар мебароњ, балки «ин лозим аст», «ваѕташ фаро расидааст», «ѕулай аст», «манфиатнок аст», «дугонаіо маслиіат медиіанд», «ѕонунан бо секс машљул шудан мумкин аст», «ваѕти фарзанддор шудан шудааст, охир вазифаи зан…», «одами хуб метобад» ва ба монанди иніо. Аз як іуїраи маібас ба дигараш мегузарњ, объектіои дилбастагњ ва намудіои љамгиниіоро иваз мекунњ, зиндагњ бошад, новобаста аз он ки ту чњ гуна рафтор хоіњ кард, іамчун іамон манбаъи азияткашиіо боѕњ хоіад монд. Ба одамон маслиіати «чизе, ки мехоіњ бикун, дар іар сурат тааассуф хоіњ хўрд», пурра мувофиѕ аст.

Яке аз тарзіои худро дар маібас нигоі доштан – интихоби механикии интерпретатсияіо мебошад, яъне на бо кўмаки муіокимарониіо ё іамоіангњ бо ДМ, балки ба таври автоматикњ, яъне аз рўи одат, дар зери таъсири ІН ва консепсияіо, ки баъд аз он интерпретатсия мурданивор ба іодиса мечаспад ва на іамчун яке аз имкониятіо, балки іамчун ифодаи «моіияти іаѕиѕњ» ба ѕабул шудан ољоз мекунад. Консепсияіои бо интерпретатсияіои ба таври автоматикњ иіотагардида барои одам мустаікамии махсус пайдо намуда, барояш иттико мешаванд, новобаста ба он ки барои ў «иттикои мазкур» чњ гуна азиятіо меоваранд ва хавфіо аѕлро дигар ба ин соіа роі намедиіанд. Масалан, агар дар ту консепсияи «кўдак бояд дарс тайёр кунад» вуїуд дошта бошад, интерпретатсияи «ин кўдаки ман аст» низ мавїуд аст. Он чизе ки ин бечораро дигар іеї чиз наїот дода наметавонад. Ба чњ гуна будани хоіишіои шодиомезаш нигоі накарда – аз бар намудани дарсіо то дараїаи афгоршавњ. Аммо, агар консепсияро дар бораи «кўдаки ман» таіѕиѕ намоем ва ба їои интерпретатсияи «кўдаки ман» интерпретатсияи «одами мустаѕил бо хоіишіои шодиомези худ, ки худаш зиндагиашро интихоб мекунад, худаш дарс мехонад. Аз он їумла аз оѕибатіои дар натиїаи интихоби шахсиаш ба вуїуд омада ибрат мегирад» - ро баррасњ кунем, он гоі консепсия «кўдак бояд» лухт мешавад, барои таіѕиѕ кардан дастрас мегардад. Іукми пешинаи худро бар ту гум менамояд. Манбаъи теъдоди бешумори ІН буданро ѕатъ мекунад ва љайр аз ин барои кўдаки ту имконияти раіоњ ёфтан аз зўроварњ пайдо мешавад. Ољоз кардани эісос ва амалњ намудани хоіишіои шодиомези худ ва шурўъ кардан ба зиндагњ муйясар мегардад.

Одами муѕарарњ ба пораи гўшт назар афканда хўроки шоми болаззатро мебинад, одами вегетерианњ - ѕисми аз мурдаи іайвон буридашударо. Іам дар ин іолат ва іам дар іолати дигар пораи гўшт іамон як пора аст, аммо интерпретатсияіо куллан аз іамдигар фарѕ доранд. Дар іар ду іолат іам одамон чунин мешуморанд, ки интерпретатсияи мазкур іаѕиѕати ягона аст. ІАР ЯК ІОДИСА ва воѕеъа, іатто на он ѕадар муіим, интерпретатсия мешаванд.

Ба интихоби интерпретатсияіо маїмўъи консепсияіо ва одатіо роібарњ мекунад, аммо ба тарзи дигар зиндагонњ намудан мумкин аст. Масалан, туро аз кор озод намуданд. Агар ту ДМ – ро эісос накунњ, он гоі интерпретатсия одатшудаи воѕеъаи мазкур - іамчун сабаби зуіур кардани ІН – ба вуїуд меояд. Агар ман бо амалия машљул бошам, он гоі интерпретатсияіои тамоман дигар пайдо мешаванд: «а) имконият машѕ кардан барои бартарафсозии ІН –и ѕавњ пайдо шуд ва агар ман оніоро пушти сар намоям, он гоі малакаи бартарафсозии ІН муккамалтар хоіад шуд, ДМ ба фаъолтар зуіур намудан ољоз мекунанд. б) ман аз муіите ба берун партофта шудаам, ки дар он теъдоди зиёди одатіои механикњ шакл гирифтаанд. Бенуѕсон пушти сар намудани одатіои мазкур ба ман муйясар нагардида буд ва дар шароити нав ман метавонам даріол одатіои навро ташкил намоям, в) номаълум аст – зиндагњ чњ гуна таљйир меёбад, кадом имкониятіои нав барои ман дар пешанд». Мисоли дигар – ІН ба вуїуд омад. Як интерпретатсия: «ин барои амалияи ман монеъа аст», интерпретатсияи дуюм: «ин амалияро сермаісул хоіад кард, чунки ман боз як таїрибаи дигари бартарафсозии ІН –ро ба даст овардам»; вазъиятеро пайдо кардам, ки ІН дар оніо мисли пештара пайдо мегарданд; бори дигар саъю кўшишро ба сўи ДМ тавлид намудам».

Ман интерпретатсияіои ба возеіияти аѕлњ мухолиф набуда ва ба ДМ іамоіанг бударо интихоб мекунам, чунки ба худ іисобот медиіам, ки чунин дарке ба монанди «дар іаѕиѕати іол» вуїуд надорад. Ва комилан іатмњ нест, ки ин ким – кадом як интерпретатсия бошад. Оніо метавонанд чандто бошанд, оніо ба якдигар бо іеї чиз халал намерасонанд. Агар ІН падидор шавад, он гоі «дар іаѕиѕати іол» - и мазкур монеъа аст ё їаіишгоі? Дарахт «дар іаѕиѕати іол» чњ мебошад? Баргіо ё равшании байни оніо? Ё іам ину іам он? Ё боз іисси зебопарастњ, ки агар іиїоб дар намуди ІН вуїуд надошта бошад, ІАМЕША ба таври бетаљйир дар ин мавѕеъ монанди даркіои биноњ, ламсњ ва шунавоњ зуіур мекунанд? Охир, ман ба ѕайд мегирам – «эісоси зебоњ іаст», аммо дарки «эісоси зебопарастии ман» вуїуд надорад.

Іангоме ки ба таври механикњ як интерпретатсияро интихоб мекунњ ва ба он боварњ іосил менамоњ, ки вай ягона дуруст аст, ту ба мурда табдил хоіњ ёфт. Ту аблаіе хоіњ шуд, ки ба ў іама чиз «маълум аст». Ваїд, суббот, лаззатіои ѕаблњ ва ба дунболаи оніо ДМ –и дигар низ, ба вуїуд омаданро ѕатъ мекунанд. Аѕл туро тарк мекунад, хоіишіои шодиомез зуіур нахоіанд кард, кашфиётіо ба амал намеоянд ва ІН чеіраи туро ба ниѕоб табдил дода, іукми беіудуд пайдо мекунанду баданатро бошад, ба пучаки дардноки босуръат пиршаванда мубаддал мекунанд. Ба атроф нигоі бикун – ба одамони туро иіота намуда. Іама чиз іамеша маълум аст. Кай бори охирин ту ба саволи худ їавобро дар шакли чунин ибораіо шунида будњ: «ман доир ба ин масъала возеіият надорам», ё «ман асосіои кофњ барои муіокимаи ин мавзўъ надорам», ё «ман дар ин бора фикр кардам, вале ба хулосаи муайян наомадам», ё «дар айни замон нуѕтаи назари ман чунин аст, вай дар натиїаи іамин гуна мушоіидаіо, тахминіо ва іамин гуна маълумотіо асоснок шудаанд ва феълан ман барои иваз намудани нуѕтаи мазкур далеліо надорам»? Ман ба ту їавоб медиіам – іеї гоі ту чунин їавобіоро нашунидањ ва љайр аз одами бо амалияи ман машљулшаванда, аз касе нахоіњ шунид.

Озодњ аз консепсияіо роіро ба сўи эісос намудани ДМ боз мекунад. Масалан, агар хоіиши эісос намудани меірубонњ, іусни таваїїўі, ваїд, эісоси зебоњ вуїуд дошта бошад, аммо одаме набошад, ки нисбаташ ДМ –и мазкурро аз сар гузаронњ, он гоі ту оніоро эісос нахоіњ кард ва дар натиїа бо ин амал ѕурбонии консепсияи - онро эісос кардан мумкин аст, аммо фаѕат ба одами мушахасе, ба касе, ки ўро медонњ, мебинњ іис менамоњ – хоіњ шуд. Ва ту фикр хоіњ кард «охир, касе нест, ки нисбаташ инро іис бикунњ… » ва бо іамин іама чиз тамом мешавад, іол он ки дар асл хеї чиз барои іис намудани ДМ ба ту халал намерасонад.

 

Дар натиїаи самимона таіѕиѕ намудани интерпретатсияіо возеі мешавад, ки іеї гуна «дар іаѕиѕати іол» вуїуд надорад, балки таніо даркіо ва интерпретатсияи оніо мавїуданд, ки метавонанд мантиѕан бо іам мухолиф бошанд ё мухолиф набошанд, бо ДМ іамоіанг іастанд ё не, бо мушоіидаіои мавїуд буда мутобиѕанд ё не, бо назардошти шоіидии таркиб ёфтаанд ё не. Возеіияти мазкур, монанди іар гуна возеіиятіои дигар мисли чизи аїибе, монанди эісоси беіудуди паіновар ва озодњ аз сар гузаронида мешавад.

Возеіияти дар натиїаи озодшавњ аз фишори интерпретатсияіои механикњ ба вуїуд омада, дарки мунаввари мустаѕил мебошад. Ваѕте ки мо дарки мазкурро тасвир мекунем, тимсол ва калимаіоро истифода мебарем, аммо возеіият на тимсол аст на калимаіо. Фарѕхо кам нестанд:

а) іангоми ба вуїуд омадани возеіияте, ки бо калимаіои «тамоми одамони атрофии ман доиман хобанд ё кайіо мурдаанд», іамоіанг мебошад, он гоі возеіият метавонад баъд аз як даѕиѕа нопадид гардад, іол он ки возеіияти аѕлонњ боѕњ мемонад. Аммо ту чњ ѕадаре ки ин їумларо муболиља накунњ, іеї чиз таљйир намеёбад – аз нав тавлид намудани возеіият, фаѕат дар натиїаи саъю кўшишіои нав ва їўшу хурўш ба сўи самимият имконпазир мешавад.

б) возеіият теъдоди зиёди тобишіо, дараїаіоро доро мебошад, іол он ки дараїаи возеіияти аѕлонњ фаѕат якто мебошад – ба ту їараёни муіокимаіо ё фаімо аст ё не.

в) возеіият бо ДМ – и дигар іамоіангњ пайдо мекунонад, іол он ки возеіияти аѕлонии дарк їудо кардашуда мемонад – маіз барои іамин одамони аз їиіати аѕлонњ тараѕѕњ намуда, бисёр ваѕт бефаім ва пурра ба ІН љўтида боѕњ мемонанд.

Ва боз іамин тавр. Дар забони маишњ калимаи «возеіият» іар ду іодисаро ифода мекунад ва ин ба омехта намудан ва нофаімогиіо меоварад.

Боз як мисол: одати баъзе шароитіоро барои амалия іамчун «номусоид» интерпретатсия намудан ва чун шароитіо «номусоид» мебошанд, таніо он боѕњ мемонад, ки ё интизор шавњ то ин ки оніо «беітар» шаванд, ё ољоз намудани «беітарсозии» оніо. Барои амалњ шудани ин кор метавонад умр кифоят накунад ва дар їамъбаст шароитіои навбатии «номусоид» ба вуїуд меоянд. Іудуди шароитіои ба категорияи «номусоид» дохилшаванда метавонад он ѕадар васеъ шавад, ки дар интиіо метавонад іаѕ барорандаи номавїуд будани амалия гардида, тамоми зиндагиро фаро бигирад. Маънии даѕиѕи «номусоид» - ро муайян намуда, іамчунин хоіишіои шодиомезро пайгирњ карда, аз он їумла бо хоіишіои таљйир додани шароитіо ва бо хоіишіои ѕатъ намудани таљйир додани оніо ва бо хоіишіои дар іама гуна шароитіо ба вуїуд оянда худро мутамарказ намуда, ба хатогии мазкур роі надодан мумкин аст. Гоііо амалия маіз дар шароитіои дилнохоіи ту ба таври махсус самарабахштар мешаванд. Агар ѕатъият ва їидду їаіди ту дар дараїаи лозимњ бошанд, он гоі іамон ваѕт шояд хоіиши барои худ ба таври махсус ташкил намудани шароитіое, ки пештар іамчун номуносиб интерпретатсия мешуданд, пайдо гардад (идомаашро дар боби сталкинг ва аскетизм бинед). Мавѕеи амалкунанда чунин аст: іамаи іолатіо барои амалия шароити беітарин мебошанд. Ин даъватест, ки онро бо шодњ ва ваїд ѕабул мекунњ. Туро хешовандони бадїаіл иіота намудаанд? Ин шароитіои хубе барои бартарафсозии МН – и їавобњ, бадїаілии їавобњ ва таассуф бар худ мебошад. Туро касе озор намедиіад, іама чиз бароят фаровон аст ва іеї кас диѕѕати туро ба їои дигар їалб намекунад? Ин шароитіои хубе барои бартарафсозии ѕаноатмандњ, андўі, тирагњ ва хоіишіои механикњ мебошад. Хоіиши таљйир додани шароит, ба іар іол метавонад іамчунин озодона зуіур намояд ва ба таври мувозњ бо дигар хоіишіо, амалњ шаванд. Вазифа фаѕат дар он аст, ки вай бояд шодиомез бошанду бо лаззати ѕаблњ мушоият шаванд, то ин ки вай бо таассуф бар худ ва дигар ІН шартњ нашуда бошанд.

Иѕтибос аз Кастанеда: «сарбоз таѕдири худро мегирад ба чњ гуна будани он нигоі накарда ва бо тавозўъи мутлаѕ онро чњ тавре, ки бошад, іамон гуна ѕабул мекунад, аммо на іамчун сабаб барои таассуф ё ифтихор, балки іамчун даъвати зинда» Калимаи «таѕдир» - ро ба даркіое, ки ту оніоро «іолатіои ба вуѕўъ омада» меномњ ва ба даркіое, ки ту оніоро «бо худ» меномњ иваз бикун. Калимаи «тавозўъ» - ро бошад, ба «мавїуд набудани» ІН ва МН» ва «даъвати зинда» - он чизе, ки бо ваїду їидду їаід іамоіанг мебошад, он гоі маънии їумлаи мазкур комилан фаімо мешавад.

Мисоліои мазкур ба андозаи зиёдтар ё камтар фаімо мебошанд. Іозир бошад, мисоли љайриоддиеро мебинем, ки фаімиши он аз ту саъю кўшиш талаб мекунад. Оё ту баргіо, шохчаіо ва сутуни дарахтро їузъіои дарахт мешуморњ? Мешуморњ. Барои чњ барг як їузъи дарахт аст, аммо машинаи дар зери дарахт истода чаро їузъи он нест? Чунки барг тадриїан месабзад? Аммо машин тадриїан ба назди дарахт меояд. Як тадриїан омадан аз дигар тадриїан омадан чњ бадњ дорад? Барои он ки бо нигоіи бетаваѕѕуф роіро аз барг то сутуни дарахт наззора кардан мумкин аст? Аммо аз машина іам бо нигоі роіро аз машина тавассути замин то сутун бетаваѕѕуф наззора намудан мумкин аст, алалхусус, агар машина ба дарахт дар тамос бошад. Барои он ки тавассути шохчаіо ба баргіо шира їорњ аст? Аммо аз чархи машина іам то дарахт їўйча равон аст. Дар іадди охир маълум мешавад, ки масъала дар бораи он, ки чњ їузъи дарахт маісуб мешавад, бо роіи ѕарордодњ іал мегардад ва маіакіоеро, ки аз рўи оніо іадд муайян карда мешавад, їустуїўй кардан мушкил нест – барги аз дарахт їудо кардашуда іамеша ба таљйирёбњ, хушкшавњ ољоз мекунад. Дар зимн, агар машина як метр дур равад іам, таљйир намеёбад. Баргіо іамеша мутобиѕи давронияти мавсимии маълум вуїуд доранд, дар айни замон миллиардіо дарахтон дар бешазор іеї гоі бо ягон машина дар тамос намешаванд. Акнун савол мегузорем – іисси зебоие, ки ман ба дарахт нигариста эісос мекунам, магар їузъи дарахт аст? Ба іар як одам саволи мазкур аблаіона менамояд, охир, їавоб комилан «равшан» аст – албатта не, іисси зебоњ їузъи дарахт намебошад. Іамин аст, интерпретатсия ба таври маікам муѕараргардида. Намунаи муколамаеро меорам, ки дар он имкон доштани интерпретатсияи дигарро нишон медиіам:

- Іангоме ки ман ба дарахт нигоі мекунам ва сутуни онро мебинам, он гоі дар ман дарки босиравњ вуїуд дорад – ин маіз дарки ман аст, аммо ман онро «дарки їузъи дарахт» меномам ва агар ман іисси зебоии дарахтро эісос намоям, он гоі барои чњ онро низ дарки їузъи дарахт наменомам?

- Барои он ки, іангоми ба дарахт нигоі карданат, ту іар дафъа дарки «дарахтро мебинам» - ро эісос мекунњ.

- Ваѕте ки ман ба дарахт чашм медўзам, дар іар як маротиба іисси зебоиро низ эісос мекунам.

- Дар іар як маротиба?? Ба іар дарахте?

- Іа, іар дафъа, агар ІН – ро аз сар нагузаронам.

- Оіо, яъне агар ту ІН аз сар гузаронида истода бошњ, он гоі іисси зебоњ мавїуд нест?

- Албатта, аммо агар ту чашмони худро пўшњ, он гоі дарки сутун вуїуд нахоіад дошт.

- Аммо тамоми баргіои дарахтон гуногунанд, гуногунии оніо беіудуд аст, іисси зебоњ бошад, іамон якто мебошад. Ана іамин маънои онро дорад, ки іисси зебоњ їузъи дарахт намебошад, балки махсусияти дарки туст. Охир, агар ту айнаки гулобњ монњ, ин маънои онро надорад, ки дунё гулобњ аст?

- Іисси зебоњ іамон якто нест. Вай іам айнан мисли іамин ба таври беохир гуногун аст, аммо ту тамоми зиндагиатро дар ІН аз сар мегузаронњ ва даркіои мунаввар бароят камёб аст. Барои іамин ту барои фарѕ кардани тобишіои іисси мазкур таїриба надорњ.

Мана іамин хел хулосаи љайримаъмулие, ки роіро барои бисёр таіѕиѕіо ва кашфиётіо боз мекунад. . Дар мисоли мазкур сабаби мавїудияти интерпретатсия љалат на таніо номуайянњ дар дар маънии калимаи «їузъ», балки іамчунин мавїуд набудани таїрибаи іис намудани ДМ низ сабаби он мебошад. Іар касе ки фарѕ кардани рангу шаклро машѕ накардааст, мегўяд, ки іамаи баргіо якхелаанд, аммо тамоми кўдакон маїбур іастанд, ки фарѕ кардани ранг ва шаклро ёд гиранд. Чунки іангоми «пиёлаи кабудро деі» гуфтани модарат, агар ту пиёлаи сабзро биёрњ, як миѕдор ІН – ро хоіњ гирифт ва дар ту іавасмандии фарѕ кардани кабуд аз сабз пайдо хоіад шуд. Боз мисоли оддњ, аммо намоишњ мавїуд аст: Іангоме ки дар офис нишастањ, ту «медонњ», ки дар пушти тиреза шаіри серљављо ва ифлос вуїуд дорад. Дар пушти девор бошад – одамони кундзеін ва нороіаткунанда. Аммо дар аѕиби девор ва дар пушти тиреза боз чизіои дигар низ мавїуданд – уѕёнус, беша, кўііо, іайвоніоэ. Иніо іамту аз тиреза намоён нестанд, аммо дар он їо іамаи иніо іастанд ва ту дар ин бора медонњ, чунки саёіат кардањ ва дидањ. Пас чаро ту фикр накарданро дар бораи он чизе ки бо ДМ іамоіангњ мекунад интихоб намекунњ? Іар ду интерпретатсияіо дар бораи дунё, ба тассавуроти ту бо іам мухолиф намебошанд, барои іамин амалкунанда донистани онро, ки дар пушти девор уѕёнус, ѕуллаіои кўісорон, майсазор ва їангаліо мавїуданд, интихоб мекунад.

Боз як мисоле, ки баррасии он оѕибатіои тўлониро доро мебошад. Файласуфіо іар чизе, ки нагўянд, тамоми одаміо (аз он їумла худи іамон файласуфіо) бениіоят ба он боварњ доранд, ки объект ва субъект вуїуд доранд. Дар зимн, ин фаѕат интерпретатсияи даркіои мо мебошад. Шаріи ин ба хубњ намоён аст ва дар ин їо ба іеї гуна таілили амиѕ талабот вуїуд надорад. Худат нигоі бикун: Тамоми даркіое, ки вуїуд доранд – љайр аз он ки оніо вуїуд доранд, дар бораи оніо чњ гуфтан мумкин аст,? Ана іамин чизро: тафовутіои оніоро нишон дода, тафовутіои мазкурро тасвир намудан мумкин аст. Ба гурўііои мухталифи даркіо номіои гуногун гузошта, оніоро дар зиндагии рўзмарра ва амалия истифода мебарем ва натиїаіои дилхоіро ба даст меорем. Табиист, ки мо ба истилоі «саріадро» іеї гоі пайдо карда наметавонем. Мисол: «курсњ» - ин чизест, ки почаіо, нишастгоіи дар болои почаіои мазкур гузошташуда ва пуштмони ба нишастгоіи мазкур устувор кардашударо дорад. Дар маљозаи мебелфурўшњ їинсеро пайдо кардан мумкин аст, ки он іам «курсњ» ном дорад. Аз рўи тасвир як чизест, ки комилан ба їинси тасвир кардаи мо шабоіат надорад. Масалан, бигузор он «пуфча» бошад – бидуни почаіо, бе пуштмон ва бо як чизи андаке «нишастгоі» - и тасвир кардашудаи мо монанд. Онро метавонем іамчунин муваффаѕона ба навъи «болин» дохил намоем. Ин ба іама фаімо аст ва чунин номуайянњ дар фаъолияти іаррўзаамон оид ба амалњ сохтани хоіишіо іеї халале ворид намекунад. Барои іамин мо истифода бурдани ин усулро муваффаѕона идома медиіем – мо даркіоро гурўібандњ мекунем ва дар бораи чњ гуна ифода намудани оніо ба ѕароре меоем.

Идома медиіем: Чиро ман бо калимаіои «дасти ман» ифода мекунам? Маїмўи даркіои мушахаси босиравњ, іиссиёт, даркіо ламсњ. Чиро ман бо калимаіои «дасти ў» ифода мекунам? Маїмўи дигархелтари даркіоро. Аммо, охир ин фаѕат ифода аст ва дар кадом асос мо ким – кадом «худро» ва «ўро» фикр карда мебарорем, іол он ки іеї гуна чунин дарке ба мисли «ман» ва «ў» вуїуд надорад? Аммо, «дарахт» чњ аст? Ин іам маїмўи муайяни даркіо мебошад. Ва дар кадом асос мо мегўем, ки «дарахт» объект аст? Охир іеї гуна дарки «объект» мавїуд нест, фаѕат даркіои мушахасе, ки мо оніоро бо калимаи «дарахт» ифода мекунем, вуїуд доранд, аммо, охир иніо даркіои «ман» мебошанд – іисси ламси пўсти дарахт, маззаи барг – охир іамаи иніо дар худи «ман» мавїуданд, аммо «дарахт» чњ мебошад? номафіум аст. Комилан іаѕиѕат аст, ки «ман», «ту», «объект» фаѕат тарзи ифода кардани дарк мебошанд! Айнан іамин тавр ман метавонам худам бо худам, шартан фикріои баъди гашти «сиёххоро» мисли «ман» ва фикріои баъди гашти сафедіоро іамчун «іарифи ман» їудо намуда, шоімотбозњ кунам.

Ва чњ натиїа ба даст хоіад омад? Ягон чиз ба вуїуд хоіад омад. Ва он чунон ба тарзи фалокатовар аз тамоми чаіорчўбаіои тарзи маъмулии дидани дунё хориї аст, ки мо онро іамту танг карда мебарорем. Онро ѕабул кардан намехоіем ва бо ин амали хеш самимњ набудан, тарсончакию кундзеіниро парвариш менамоем. Хотиррасон мекунам, ки фикр ва возеіият даркіои комилан бо іамдигар мухталиф мебошанд. Тасвият додан ва аѕлан фаімидани їараёни муіокимарониіо осон аст, аммо барои аѕлонњ фаімидани їараёни муіокимарониіо саъю кўшишіои махсус – саъю кўшиши ѕатъ кардани дар худ доштани кундзеінњ, саъю кўшиши їидду їаід ба сўи самимият, лозим аст. Агар ягон кас хеле ва хеле самимњ бошад, агар вай ба сўи возеіият монанди одами љарѕшавандае, ки барои як нафас талош мекунад, їидду їахд менамояд, ба ў фаѕат хондани їумлаіои мазкур кофист ва ў дар як лаіза возеіияти пурраро ба даст меовард. Бо ба даст овардани возеіияти мазкур «дарёфтани дутарафа набудан» - ро соіиб мешавад. Азбаски чунин одамон вуїуд надоранд, ман ба амалияіои васатњ рў меоварам, яъне ба ташкил намудани їазирачаіои васатии возеіият.

Агар касе бигўяд, ки «дутарафа набуданро дарёфтааст», бо ин вай эълон мекунад, ки ягон лаіза ІН – ро аз сар намегузарнад ва бетаваѕѕуф ДМ – и дурахшонтаринро іис мекунад. Барои іамин дурўљгўйро ошкор кардан хеле осон аст. ба шарте ки бо кундзеінии беіудуд фарогир нашавњ ва инсонро ба хилофи аѕли солим тасвир накунњ.

 

02-01-12) Ягон консепсияро тасвият бидеі, масалан: «шавіари ман аз он ки ман бо дўсти худам бо секс машљул мешавам, азоб мекашад, аз ин мебарояд, ки ман барои азобкашии вай гунаікорам». Онро зери шубіа ѕарор бидеі: «магар ман ўро азоб медиіам? Ман фаѕат фаѕат хоіиши шодиомези худро пайгирњ менамоям ва ман инро ба ў фаімонидам. Магар худи ў бо он ки рафтори манро іамчун таіѕир ва бетвофутњ нисбати худаш интерпретатсия карда, худаш худашро азоб намедиіад?» Ба ин зиддидалел ёфтан мумкин аст: «Іа ў ана іамин тавр интерпретатсия мекунад, аммо ин нокомилии вай аст, акнун чњ іоїат аст, ки ў озор ёбад?» Ба ин зид баромадан мумкин аст, ки одамони бисёре аз ман чизе мехоіанд ва айнан ман бо іар як амали худ ягон касро «азоб» медиіам ва іеї гуна тарзи раіо намудани одам аз ин гуна азобіо вуїуд надорад. Инро таніо худи ў, бо саъю кўшишіояш иїро карда метавонад. Шавіари ту талаб дорад, ки 10 ѕоидаро риоя бикунњ ва ту метавонњ иїро намудани оніоро биозмоњ. Аммо хоіишіои шодиомези ту ва шодњ аз зиндагњ низ дар якїоягњ бо оніо ба хушкидан ољоз мекунанд. Ў бошад ба зудњ ѕоидаіои нави дигарро созмон медиіад, ки риоя накардани оніо аз сари нав дар ў нороіатњ, ранїиш, нооромњ ва дигаріоро «пайдо » мекунонад. Ин исбот мекунад, ки вай дигар хел зиндагњ намуданро намехоіад. Боз як зиддидалели дигар: Агар ў азоб мекашад ва дигар азоб кашидан нахоіад, бигузор бигўяд, ки кадом амаліои мушахасро ан їом додаст, то ин ки дигар азоб накашад ва таљйир биёбад.

Маѕсади далеловарњ ва зиддидалеловариро метавон тўлонњ идома дод ва ман маслиіат медиіам, ки рўйхати пурратари далеліо ва зиддидалеліо ва зидди зиддидалеліоро тартиб дода, маіз іаминро бояд кард, ки іеї чиз пиніон намонад, то ин ки іар як далели ба ту маълум баррасњ гардад. Бо одамони дигар сўібат кун, шояд дар оніо далеліои зиёди аз тарафи ту пайдо нашудаи «тарафдор» ва «зид» пайдо гардад.

Дар їамъбаст равшан мешавад, ки чизеро исбот кардан љайриимкон аст – маѕсади далеліо ва зиддидалеліо беохир аст, аммо чизе ки бетаљйир мемонад, іисси гунаікории ту мебошад, яъне ту тавре зиндагонњ хоіњ кард, ки гўё гунаігориат ба іар іол собит шудааст. Ба консепсия іуїум ташкил бикун: іамеша ба мавзўи мазкур баргард, навиштаіои худро кушода аз нав ва аз сари нав далеліоро аз назар гузарон, дар бораи беасос будани гумон, ки дар азобкашиіои шавіарат ту «гунаігор мебошњ», возеіият іосил кун. Возеіиятро оид ба мавїуд набудани асос дар бораи ноіаѕ будани іисси гуноі дар іолати мазкур ва возеіиятро дар бораи он ки іисси гуноі іатман ба вуїуд меояд, ба іам муѕобил гузор. Машѕи мазкурро 100 ё іазор бор такрор бикун, онро ки асоси аѕлонњ барои гуноі вуїуд надорад, ба ѕайд бигир, іисси гуноі бошад, то лаізаи дар їамъбаст ба вуїуд омадани сифати нави возеіият мавїуд аст. Он бо дараїаи нави озодњ аз іисси гуноі дар іолати мазкур мушоият мешавад.

Албатта, исбот кардан, рад намудани консепсия љайриимкон ас.т Охир вай бо истилоііое амал мекунад, ки ягон чизи мушахасро ифода намекунанд: «гунаігор аст», «адолатнок аст», «лозим аст». Барои мисол, таіти калимаи «ишѕ», іар як кас маїмўи даркіои озодро дар назар дорад, аљлаб, ба он їо іамчунин чунин ІН – и харобиовар ба мисли рашк, бадїаілњ, таассуф бар худро ворид мебошад. Іеї кас дар бораи он фикр іам намекунад, ки кадом маїмўи даркіоро вай бо калимаи «ишѕ» ифода мекунад. Ин ба одамон халал намерасонад, ки дар бораи «ишѕ» сўібат кунанд, дар бораи он баіс намоянд, якдигарро фаіманд, іол он ки комилан фаімост, ки іеї гуна фаімиш вуїуд дошта іам наметавонад, то ваѕти муайян гардидани он, ки сухан дар бораи чњ рафта истодааст.

Ба возеіияти аѕлонњ тамоми іамин гуна калимаіо – паразитіоро ба калимаіои бароят маънои муайяни пурра доштаро иваз нокарда, ноил шудан, љайриимкон аст. Бо вуїуди ин, іатто бидуни гузаронидани чунин амал, тавассути тарзи дар боло тасвиршуда, аз іукми консепсияіо озодњ ба даст овардан мумкин аст. Дар баъзе давраіои баррасии далеліо ва зиддидалеліо бемаънњ будани консепсия метавонад ошкор шавад.

Таілили пайдаріами консепсияіои мавіум низ бемаънњ будани оніоро ошкор мекунад. Масалан чунин савол мегузорем: «Іангоме ки одам таљйир меёбад, оё ў дигар мешавад, ё мисли пешина боѕњ хоіад монд?». Саволи оддист, іамин тавр не? Касе бо итминон хоіад гуфт – «ин іамон одам аст, таніо таљйир дода шудааст». Дигараш на камтар аз ин итминон, бо боварњ мегуфт: «ин одами дигар аст, охир вай таљйир ёфтааст» ва дар асоси боварии мазкур консепсияіои дигар ба вуїуд хоіанд омад – іар як касс аз они худро. Биёед масъалаи мазкурро бодиѕѕат баррасњ намоем.

Гўё маълум аст, ки агар фикріо, эісосот, хоіишіо ва іиссиётіо таљйир ёфта бошанд (іолати бадан таљйир ёфт, аз ин мебарояд,ки іиссиёт низ таљйир ёфт ва іатто таркиби шимиёии бадан – баъзе молекулаіо онро тарк намуданд, баъзеіо пайдо шуданд), маълум мешавад, ки дар ин іолат аллакай маїмўи дигари даркіо ба вуїуд омаданд, яъне одами дигар. Іол он ки фарѕиятіо метавонанд хеле бузург бошанд – хушњ метавонад баъди як сония ба бадњ табдил ёбад, хоіиши ба ољўш гирифтан - ба хоіиши задан. Іама чиз бидуни таваѕѕуф таљйир меёбад. Аммо, агар одам дигар шавад, аз ин мебарояд, ки ба сўи маѕсад таніо їидду їаід намуда истодааст, вале ба маѕсад магар одами дигар муваффаѕ мешавад? Ѕошуѕро ба даіон ман мебарам, вале ў ба даіони дигар мерасад? Комёбњ насиби каси дигар хоіад шуд, нокомњ ба сари одами дигар меояд – «ман худам» аллакай ягон натиїа ба даст намеорам ва «касе», ки ба даст орад іам аз он истифода бурда наметавонад – ин боз ким – кадом одами дигар хоіад шуд… Бо ин хулоса аллакай іеї касс розњ нахоіад шуд ва агар касе чунин вонамуд кунад, ки ў розњ аст, он гоі аз вай пурсидан мумкин аст – ў барои чњ ба сўи маѕсад їидду їачід намуданро давом медиіад, охир натиїаіои оніоро каси дигар истифода мебарад. Агар ў посух диіад, ки «ба ман фарѕ надорад», он гоі ту іамту чизіои ўро бигиру аз худ худ кун. Он гоі ба вай фарѕ доштанро хоіњ дид, ки ким – касе натиїаіои меінати ўро бурда истодааст. Маълум мешавад, ки дар ин їо іеї равшание нест.

Акнун фарз мекунем, ки одам мисли пешина боѕњ мемонад. Аммо дар ин маврид ихтилоф таъїилан ба вуїуд меояд – агар ў мисли пешина боѕњ бимонад, он гоі дар бораи кадом таљйирот сухан меравад? Аз ин мебарояд, ки на ин ва на он вариант имконнопазир аст. Шояд одам худ ба худ мемонад, аммо таљйирёфта? Аммо чњ маіз бидуни таљйир мемонад? «Ман»? Охир, дарке іамчун «ман» вуїуд надорад ва он даркіои боѕимонда бошанд, іама то охиринаш таљйирёбанда мебошанд.

Мо ба роіи ба таври навмедона сарбаста буда расидем, ки дар натиїаи он консепсияіои мавіуми «одам таљйир меёбад» ва «одам таљйир наёфтааст», аіамияти худро гум мекунанд, тадриїан аз муіокима ва муколамаи ботинњ берун меафтанд.

Консепсияи «гузашта ва оянда» - ро баррасњ мекунем. Іангоме ки мо мегўем «афлесун іаст», он гоі онро дар назар дорем, ки на таніо фикри «афлесун» ё тимсоли афлесун мавїуд іаст, балки боз іиссиётіои гуногуни зиёде низ вуїуд доранд. Мо оніоро «маззаи афлесун», «іисси пўсти афлесун» ва љайраіо меномем. Агар гузашта мавїуд бошад, он гоі љайр аз фикріои «ин гузашта аст», даркіои дигари гузашта низ вуїуд дорад. Агар ман дар гузашта як чизро іис карда бошаму іозир бошад дигар чиз, он гоі мегўем, ки таљйирот ба вуѕўъ омадааст. Яъне мафіуми «таљйирот» ба консепсияи мавіум дар бораи мавїудияти гузашта, іозира ва оянда асос ёфтааст. Барои муѕоиса намудан ба ман лозим аст, ки «ман дирўзаам» - ро аз сар гузаронам ва баъдан бо «ман іозираам» муѕоиса намоям. Аммо инро чњ тавр бояд кард? Ба ёд овардани он чизе, ки ман дирўз аз сар гузаронидам? Аммо ин гузашта нест, балки фикріои дар іоли хозир, дар айни замон мавїуд буда мебошанд. Ман метавонам гўям – дирўз шодиро аз сар гузаронида будам – ин ё фикр буда метавонад, ки дар айни замон вуїуд дорад, ё боз шодие, ки ман ба іар іол маіз дар іоли іозир аз сар гузаронида истодаам. Іама гуна даркіо – ин он чизіое іастанд, ки маіз іозир ба вуѕўъ омада истодаанд, ё аниѕтараш ин іамон чизест, ки вуїуд дорад. Барои он ки калимаи «іозир» аллакай аз консепсияи мавїудотии «пештар» ва «баъдтар» бармеояд.

Аз ин їо чунин хулосаи оддњ бармеояд: калимаіои «іозира, «гузашта» ва «оянда» фаѕат гурўіи мавїуд будаи «іозир» - ро ифода мекунанд, на як чизеро, ки «на іозир» мавїуд іаст. Он чизеро, ки мо «гузашта» номидем, масалан іиссиёти бо фикри «ин дирўз буд» мушоиятшаванда ва тимсоли бо іамон фикр мушоиятшаванда мешудааст. Он чизеро, ки мо « таљйирот» номидем, таніо тимсоли бо фикри «іамин хел буд, аммо ин хел шуд», мушоият мешудааст.

 

02-01-13) Яке аз оддитарин тарзіои бартарафсозии консепсияіо, санїидани оніо дар амалия мебошад. Аммо ин тарзи гўё дар назар соддатарин ѕариб истифода бурда намешавад, ба їои тадѕиѕ намудани таїрибаи худ, одамон кўшиши бо консепсияіо тахриф кардани онро мекунанд. Агар ту консепсияи: «бо духтари зебо бо секс машљул шудан- ин хеле хуш аст» - ро дошта бошњ, он гоі аз іамин їо хоіиши механикии (ХМ) машљул шудан бо секс бо касе ки ту ўро зебо мешуморњ, ољоз мешавад. Аммо іар маротиба, баъд аз маълум шудани он ки духтари зебо бадрашк, беіис асту ва ба секс муносибати номатлуб дорад, ту «фарѕияти хислатіоро» баіона нишон дода, дар вай илова намудани чизеро, ки ѕабул надорњ ва хориї сохтани чизеро, ки ѕабул дорњ, идома медиіњ. Самимњ набудан ва мавїуд набудани таілили пайгирона ба он оварда мерасонад, ки ту таїрибаи бархўрдро бо іаѕиѕат ба даст намеорњ – ту бо сароби худсохти худ шинос шуда, аз вай іам їудо мешавњ ва іама чиз дар давра такрор мешавад.

Агар ту чунин меіисобњ, ки бисёрии физикіо доно мебошанд – инро бисанї. Оніоро тадѕиѕ бикун, саволіо бидеі, їавобіоро таілил намо. Агар ту меіисобњ, ки файласуфіо хирадманданду нависандаіо асрорангез мебошанд, аз дидани іаѕиѕат ва чњ гуна будани іаѕиѕати мазкур натарсида, оніоро самимона тадѕиѕ бикун.

Бо ягон одам мо іамчун ба сифати мавїуди іаѕиѕњ муошират намекунем. Іар яки оніоро мо аз ин їиіат ё аз он їиіат тассавур намуда, баъд аз он бо ин тимсоли аллакай фикр кардашуда сўібат мекунем. Дар навбати аввал ин ба оніое дахл мекунад, ки мо оніоро тўлонитар «мешиносем». Дар атрофи саробіои мазкур, љамгиниіои хеле гуногуншакл, аз он їумла дилбастагњ ва рашк зуіур мекунанд. Іамчунин, дар атрофи оніо абріои бузурги муколамаи ботинии механикњ (МБ) ташкил мешаванд. Іамин хел шуданаш мумкин аст, ки онро пайхас накарда, ту даісолаіо дар муколамаи ботинии худ љарѕшуда мемонњ ва амаліои худро дар назди падару модар ва шиносіоят іаѕ мебарорњ.

Азбаски «муошират» іам дар гуфтугўйіои іаѕиѕњ ва іам дар МД бо мавїуд будани саробіо сурат мегирад, сароб дар намуди пешина боѕњ мемонад ва манбаи ІН хоіад буд. Тарзи самарабахши пайдо намудан ва бартартарафсозии ба анїом расонидани пуррасозии тасвир, дар наздикшавии пайгирона бо одам мебошад, ки дар іар як давраи он ту «портрети» ўро тартиб дода, муносибати худро бо ў муайян месозњ. Масалан іангоми тавассути интернет шинос шудан, аввалан аѕидаатро аз рўи мактуби одам тартиб медиіњ, баъдан аз рўи мактуби дуюм, баътар аз рўи сурат, баъдан аз рўи сурати дуюм, баъдан аз рўи мукотибаіои амиѕтар, баъдан аз рўи натиїаіои гуфтугўи телефонњ, баъдан аз рўи їамъбасти вохўриіои шахсњ ва љайраву іоказо. Їараёни муайянсозии муносибати шахсиро бо одам, мавїуд будани рўйхати сифатіо осон мекунад. Ту онро омўхта баіоіои худро мегузорњ. Дар ољоз натиїаіои байнњ фарѕияти хеле калон доранд, аммо бо мурури соіиб шудан ба таїрибаи пуррасозии тасвир ва танг карда баровардан, муносибати ибтидоии ту ба одам боз іам зиёдтар ба муносбатіои охирин мувофиѕ меоянд.

Іар ѕадаре ки ту ІН – и равшанро аз сар мегузаронњ, рафтори ту іамон ѕадар худ ба худ (автоматикњ) мешаванд ва бо іамин сабаб фарѕ намудани даркіо мураккабтар ва амалњ кардани таілили пайгиронаи оніо мушкилтар мегарданд.

Іар ѕадаре ки ту аз консепсияіо озод бошњ, хоіишіои шодиомези бо ДМ іамоіанг буда, іамон ѕадар тез – тез ва рашантар зуіур мекунанд.

 

02-01-14)    Намунаи интерпретатсияи «таніоњ» ё «дар байни одамон буданро» баррасњ мекунем. Як интерпретатсияро бо дигараш, вобаста ба он ки кадом маъниро ба калимаи «таніоњ» мегузорњ, иваз кардан мумкин аст. Дар байни одамон воѕеъ гардида, худро таніо іисобидан ва аз сар гузаронидани ІН – и іамномро мумкин аст. Аммо аз тарафи дигар дар хона таніо воѕеъ гардида, худро як їузъи баъзе гурўіи одамон дониста, ё ІН – ро аз сар гузаронидан мумкин аст ё ДМ – ро мувофиѕи интихоби ту.

Монанд ба амалияи даркіои давронии бо ІН гузаронида шаванда, мо метавонем іамин гуна амалияро нисбат ба интерпретатсияіо гузаронем. Натиїа – заъиф шудани худ ба худ ба вуїудоии интерпретатсияіо, пайдоиши имконияти муваффаѕшавњ ба возеіияти аѕлонњ ва зуіур намудани дурахшіои іис кардани возеіият.

 

02-01-15) Оё дарки мушахассе мавїуд аст, ки онро ту бо калимаи «ман» ифода бикунњ? Эісосот, фикріо, іисіо ва хоіишіо ба кадом як «ман» мансуб дониста мешаванд, дарки он мавїуд нест - монанди он ки дарки «мутааллиѕ будани» хоіиш ё фикр ба касе. Тасвири аниѕи вазъияти мазкур чунин аст: дар байни тамоми маїмўи даркіо, іамчунин фикріои ба таркиби худ воридкунандаіои калимаи «ман» низ іаст, ки ягон чизи мушахасро ифода намекунад. Яъне фикріои мазкур консепсия мебошанд. Аз ин номуайянњ берун шуда, калимаи мазкурро муайян мекунем. «Ман» ифодаи маїмўи іамаи 5 намуди ба мо маълуми даркіо мебошанд, ки оніо іеї гуна яке ба воситаи дигаре муайян намегарданд ва бо іамдигар як намешаванд. Муайян намудани ин намудіои дарк имконият надорад, чунки «муайян кардан» - ин мутааллиѕсозњ ба ягон чизи дигар мебошад ва дар вазъияти мазкур бошад, имконнопазир аст (масалан кўр аз лаізаи таваллудаш чњ будани «диданро» нахоіад фаімид, іар ѕадар ки кўшиши фаімонидан накунњ). Аз іамин сабаб оніоро фаѕат номбар кардан мумкин аст. Іеї чиз, љайр аз іамин 5 намуди даркіо ба таркиби калимаи «ман» дохил намешавад: іисіо, іиссиётіо, фикріо, хоіишіо, фарѕкунњ.

Іисіои їисмонњ (минбаъд – іамту іисіо) – ин тамоми намудіои даркіое мебошанд, ки мо оніоро дар зери мафіуми «баданіои їисмонњ» муттаіид кардаем. Аѕидаи «бадани їисмонњ» консепсия мебошад, зеро, агар мо дар чаіорчўбаи самимњ будан ба даркіои худ боѕњ бимонем, он гоі іамаи он чизе ки мо гуфта метавонем - ин он аст, ки чандин намудіои даркіои бо аѕли мо мутаіидшуда, мафіуми «бадани їисмонњ» мебошанд: басарњ, шунавоњ, маззагњ, ламсњ, сексуалњ ва љайраіо. Дида тавонистан, маънои доштани іисіои муайяни басарњ аст. Расидан ба «бадан», яъне доштани іисіои муайяни ламсњ мебошад. Аммо айнан іамин хел, іамон тарзе ки іисіоро бо истилоіи «бадани їисмонњ» муттаіид мекунем, мо метавонем тамоми іиссиётіоро бо истилоіи «бадани іиссиётњ» ва фикріоро бо истилоіи «бадани хушбўй» муттаіид созем. Аз рўи одат мо инро намекунем ва аз іамин їо муѕобилгузории љалати іисіо ба іиссиётіо ва фикріо ба вуїуд меояд. Дар натиїа «бадан» як чизи реалњ ва махусусияти асосии «ман» іисоб мешаваду іиссиёт, фикріо ва хоіишіо бошанд, як чизи реалњ буданаш кам ва махсусияташ дуюмдараїа ба іисоб хоіанд рафт. Баъд аз дарки «пироіанамро мебарорам», аљлаб дарки «пистончаіоро мебинам» меояд - ин асоси он мебошад, ки «пистончаіоро» як їузъи «бадани їисмонњ» шуморем. Аммо гоііо даркіои мазкур паи іамдигар намеоянд. Масалан, метавонад аз паи он дарки «пистонбандро мебинам» пайдо шавад, аммо ин чизеро иваз намекунад, чунки аѕл іамаи инро ба наѕшаи ихтилоф надошта їойгир мекунонад. Айнан іамин тавр пас аз дарки «калимаи «аблаіро» мешунавам», аљлаб дарки «іиссиёти хашм» меояд. Гоііо бошад, он ба вуїуд намеояд, агар дарки фикр дар бораи он ки «ман дар іаѕиѕат аблаі мебошам» пайдо шавад. Ман мехоіам нишон диіам, ки іеї гуна асосіои оѕилона барои он ки маїмўи іисіоро «бадани іисіо» номем ва маїмўи іиссиётіоро «бадани іиссиётіо» наномем вуїуд надорад. Ин іамту вобаста ба одат аст.

Шуури фарѕкунанда барои оніое, ки ІН – ро іис мекунанд ва ё намекунанд, ѕариб як дарки дастраснашаванда мебошад. Барои іамин дар кори амалњ оид ба раіоњ аз ІН, консепсияіо, хоіишіои механикњ ва муваффаѕ шудан ба ДМ, мо оніоро аз таваїїўі берун мегузорем ва іоло таніо дар бораи чаіор дарк сухан мегўем.

Аліол, барои мисол маїмўи дарахтон ва дигар растаниіоро, ки їангал аз оніо таркиб ёфтаанд, баррасњ мекунем. Ба іар як одами маъмулњ маълум аст, ки вай іеї гуна їангали мустаѕилона вуїуд доштаро, бидуни аз чизіои таркибёфтааш ѕабул намекунад. Їангал – ин фаѕат ном аст. Ба іамин минвол «ман» - ин таніо номи їангали аз 5 намуд «растаниіо» иборатбуда мебошад. Ѕабули фикри мазкур роі ба сўи озодњ аст. Тамоми умр ба аѕидаи ту, ки ким - кадом «ман» - и амиѕ, ким - кадом махфигоііои «ман», фавѕулшуур, таітушшуур ва дигар анбўііо вуїуд доранд, ки даромадан ба он їо ѕариб имконнопазир аст. Ту гумон доштњ, ки іамаи ин хеле мураккаб, дастнорас, аз аѕл берун, печ дар печ буда, роі ба сўи озодиро таніо одами нобиља ва аз їиіати «маънавњ» фавѕулодда пешрафта пайдо карда метавонад. Ва ногаіон ошкор мегардад, ки «ман» фаѕат 4 намуди даркіо мебошаду халос! Касе андўігин шуда наметавонад, балки іамту андўі вуїуд дорад. Касе нест, ки ба сўи ДМ саъю кўшиш намояд, балки іамту дарки хоіиши шодиомези аз сар гузаронидани ДМ мавїуд аст. «Іеї кас» кундзеін нест, балки іамту дарки кундзеінњ мавїуд аст, ки агар хоіиши бартарафсозии он мавїуд бошад, онро бартараф кардан мумкин аст. Дасту пои іеї кас баста нест, касе нест, ки ўро озод бикунњ. Ин баробар ба он аст, ки ба маібуси тассавуркунандаи ѕаторіои беохири деворіо ва хоначаіои іабсхона бигўњ: аз пеш, ѕафо, чапу рост ва поёну болои ту девор аст – аммо іамааш іамин аст! Аз болои саѕф девори «фавѕулшуур» вуїуд надорад ва іангоме ки ту фаршро сўрох мекунњ, дар зери он «таітушшуур» мавїуд нест. Дар он їо озодист, дар он їо дунёи бепоёни даркіои мунаввар аст Тассавур мекунед, ки хабари мазкур ба дили маібус чњ ѕадар шодњ, боварњ ва ѕатъият пайдо мекунонад? Ту маібус мебошњ ва ман ба ту ин хабари хушро мерасонам: Ман деворро сўрох кардам ва дар пушти он озодиро ёфтам ва дастурамали соддаи мазкурро менависам, то ин ки іар іоіишманд онро истифода намояд. Аз навиди хуш іаловат бубар, дар бораи он андеша намо, онро азиз дон ва сарфаім рав: озодњ тамоман наздик аст. Агар бо субот, бо таваїїўі, ѕатъият ва бо ваїд ба ин кор даст занњ, ту метавонњ онро ба осонњ ба даст биёрњ.

Дар тадѕиѕи консепсияи «ман» усуліои дар боло тасвиршуда истифода шуда метавонанд, аммо бар замми он, ман боз яктои дигарро пешниіод мекунам, ки он амалияи «сарфаіравњ ба мавїуд набудан» ном дорад. Амалияи мазкурро ба таври самарабахш барои парешон намудани консепсияіое, ки монанди консепсияи «ман» хусусият доранд, истифода бурдан мумкин аст. Тассаввур кун, ки дар ман консепсияи ѕавии рафънопазири иборат аз он ки дар хонаи ман баімут зиндагњ мекунад, мавїуд аст. Бо диѕѕати том меїўям, гўш мекунам, бўй мекашам ва зуд ё дер хулоса мебарорам, ки ба назарам ба іар іол баімут нест. Дар іар сурат ба ман дарёфтани іеї гуна шаіодати мавїуд будани вай дастрас намешавад. Барои іамин то он даме, ки шаіодатіои мазкур пайдо нашудаанд, ман тавре зиндагњ мекунам, ки вай дар ин їо нест. Ин хеле оддњ аст, аммо бо ким – кадом сабабе мо бо он боварњ дорем, ки дар байни даркіо ким - кадом іайвони ваішњ – «ман», мавїуд аст.

Умуман амалияи ман хеле содда аст. Талаб карда намешавад, ки барои «манфиатіои» ояндаи шабаіњ чизи нофаімое бикунњ, ба он бовар бикунњ, ки агар ту аз он чизе ки дар іоли іозир мехоіњ даст кашњ, «манфиатіои» дар айни замон ба ту нофаімо, дар оянда хоіанд омад. Роіи самимњ будан дигар аст: агар ту сарфаім рафтњ, ки ким – чизе фиреби іис мебошад, он гоі роіи аѕибгардњ нест, бо боварии кўр –кўрона аѕиб баргаштан имконнопазир аст. Натиїаіои саъю кўшишіои анїом додаат фавран намоён мешаванд ва ту аз оніо дар іамин лаіза іаловат мебарњ: агар ту мустаѕиман дар айни замон ІН – ро бартараф намуда бошњ, он гоі дар іоли іозир лаппиши ДМ – ро іис намудањ. Дар роіи мустаким пайравон ва пешвоён вуїуд надоранд. Іар як кас аз хоіишіои шодиомези худ пайгирњ мекунад ва іар гоіе ки даркіои мунаввар зуіур мекунанд, ту худро кашшофи аввалин іис мекунњ ва іастњ.

Барои доимњ намудани он фаімиш, ки калимаи «ман» фаѕат ифодаи тамоми даркіо мебошад, саъю кўшиши доимњ зарур аст – на камтар аз саъю кўшиши фарогири іарсониягии назорат барои бартарафсозии ІН. Одати фикр карда баровардани ким – кадом іайвони ваішии мустаѕилона вуїуд доштаро шикастан зарур аст. Ба ман амалњ кардани ин кор, бо роіи интихоб намудани даркіои мавїуд буда, аз іама осонтар буд – ин іаст, ин іам іаст, ва ин іам мана іаст, дигар іеї чиз ѕабул карда намешавад.

Яке аз монеаіои комёб шудан ба «сарфаімравњ ба мавїуд набудан» аз он иборат аст калимаи «ман» ба забони мо хеле мустаікам ворид шудааст. Дар давоми рўз мо онро садіо маротиба истифода мебарем ва бо амали мазкур консепсияіои ба он алоѕамандро мустаікам мекунем. Барои іамин истифода набурдани калимаіои «ман», «ту», «вай» самарабахш мебошад. Онро таніо дар муошират бо касоне истифода бурдан лозим аст, ки ба аксуламали пешбинишудаи оніо манфиат дорњ (масалан дар кор). Ба ба їои калимаи «ман» истифода бурдани ибораи «ин їой» маъѕул аст. Ба їои ибораи «ман мехоіам», «хоіиш іаст» гуфтан мумкин аст, ба їои «ман фикр мекунам», «фикр іаст» -ро истифода бурдан мумкин мебошад.

 

Амалияи сарфаіравњ ба мавїуд набудани «ту», «вай» іамин хел аст. Бояд бифаімњ, ки даркіои «намуди ноф», «танини садо», «маззаи пистончаіо», «расиши забонча ба їоиномаірам», іусни таваїїўі, меірубонњ ва љайраіо іастанд, аммо дарки «вай» нест.

Дар натиїаи чунин возеіият дарки љайримаъмулњ ба вуїуд меояд. Метавонад, ки интерпретатсияи механикиаш, ба монанди «таніоњ» ба вуїуд ояд, аммо ин таніоњ нест, чунки «таніоњ» - ин іангоме аст, ки «ман» мавїуд аст, іангомест, ки «ту» - и дастнорас мавїуд аст ва бо сабабіои мазкур ІН вуїуд дорад. Аммо ин дарки нав бо калимаіои «беіудуд будан», «кушода будан» іамоіанг мебошад. Ту озодии ба андозаи ашковар баландсадо ва шодонаро аз тарси доимии таніоњ эісос мекунњ ва дар интиіо маълум мешавад, ки он як іубобе будааст. Ба ту ошкор мешавад, ки тамоми зиндагњ, маѕсадіо ва арзишіои ту барои «тамошобин», барои «дигаре» тартиб дода шуда будааст. Одамон аз зиндагњ то дами марг дар спектакли бемаънњ ва беохир наѕш бозњ мекунанд. Аліол ин хаёли хом ошкор шуд ва акнун чњ? Дар назди ту гўё бабрчаіои бозингар истодаанд – хоіишіои шодиомези ба сўи даркіои мунаввар їазбкунанда на «барои ким – кадом касе», балки бо сабаби мавїуд будани саъю кўшиши худдоринашаванда. Тамоми іаёт ту худ бо худ шоімотбозњ кардњ: іарифро тасаввур намуда бозиро мебурдњ, мебохтњ, таассуф, ё ѕаноатмандњ, нороіатњ ё хушомадгўиро іис мекардњ. Акнун баногоі саратро боло кардњ … касе нест! Интихоб вуїуд дорад – пўсиш дар љамгиніо, ё саёіат дар дунёи беіудуд ва іайратангези даркіои мунаввар. Сеюмњ дода нашудааст.

Одати фикр карда баровардани «субъектіо» ва «объектіо» фавѕулодда ѕавњ мебошад. Барои іамин сарф намудани саъю кўшиши доимии самимият зарур аст (яъне ба ѕайд гирифтани даркіо чњ тавре ки іастанд, бидуни тасвиріои иловагњ ва тангкунњ, бидуни мамониат ва каїоинагњ), то ин ки одати навро ташкил ва мустаікам шавад. Яъне одати іис намудани возеіият дар бораи он ки даркіои вуїуд надошта вуїуд надоранд ва фаѕат даркіое мавїуданд, ки мавїуд іастанд. Дар іолатіои гуногун, ин бо душвориіои гуногун ба амал меояд. Фаімиши ин, іангоми нишастан дар курсии роіат дигар асту іангоми сухан гуфтан, іангоми вуїуд доштани даркіои садоіои бадхашмона ё меірубонона ба ољўш гирифтаніо бошад, дигар аст. Интерпретатсияіои дурўљин зуіур мекунанд. Масалан, «агар касе нест эісоси меірубонњ чњ лозим аст»? Савол маънњ надорад, чунки худи калимаи «чњ лозим» мавїуд будани ким - кадом субъектро дар назар дорад, ки тасмимгиранда аст. Іамчунин іаминро дар назар дорад, ки хоіиши іис кардани меірубонњ мавїуд нест. Аммо іама чиз хеле содда аст – хоіиши шодиомези іис кардани меірубонњ іаст, хоіиши лаззат бурдан аз меірубонњ іаст. Пас агар хоіиши пурѕувват кардани дарки мазкур мавїуд бошад, хоіиши пурѕувват кардани хоіиши іис кардани меірубонњ низ іаст. Ва ѕувваи хоіишіои мазкур ѕудрати хоіишіои іама чизро мисли пешина гузоштану баргаштан ба торикии ІН ва кундзеіниро, пахш мекунад.

Дар кадом шароит мустаікам намудани возеіияти мазкурро тахмин намудан, имконнопазир аст. Дар љоре таніо нишаста истода ё баръакс - дар гирдоби анбўіи одамон печутоб хўрда. Ин ба шароит вобаста набуда, ба он вобаста аст, ки оё ту хоіишіои шодиомезро пайгирњ мекунњ ё не.

Бо хаёли бофтаи «ман» ту худро аз ду їиіат фиреб медиіњ – аз як тараф ба он бовар мекунњ, ки дар ту ва одами дигар «ман» мавїуд аст. Аз тарафи дигар ба он бовар кардан, ки дар санг, дарахт ва растаниіо, вай мавїуд нест, ки ин љалати маіз аст, чунки чунин дарке бо номи «ман нест», вуїуд надорад. Илова бар ин ки дар бораи чизе, ки муайян нашудаааст ва дар бораи набудани кадом чиз сухан рафта истодааст, іоло чизе нагуфтаем. Агар ягон калимае іеї гуна маїмўи дарки мушахасро ифода намекунад, мо умуман дар ин бора чизе гуфта наметавонем, яъне іеї чиз дар бораи он, ки «он чиз» іаст ва іеї чиз дар бораи он ки «вай» нест. Іиссиётіо, фикр, іисіо мавїуданд, аммо дарки «ман нестам» вуїуд надорад. Фаімидани ин мураккаб нест. Іамин тариѕ, боз як їанбаи амалияи муваффаѕ шудан ба возеіияти набудани дарки «ман» аз он иборат мебошад, ки ту аз вуїуд надоштани дарки «ман нестам» низ, огоі мешавњ. Инкишофи табии амалияи мазкур, амалияи «не дарё, не кўііо» мебошад, ки он дар боби шуури мунаввари фарѕкунанда тасвир шудааст.

Муносибати мазкурро пайгирона истифода карда истода, дар бораи консепсияіои мавіуми дар асоси фарѕкунонии механикњ сохташуда, ба возеіият ноил шудан мумкин аст. Мо ба санги дар баір хобида назар афканда, хулоса мебарорем, ки санг чизи дигару баір чизи дигарест. Хулоса бар он асос ёфтааст, ки саріади санг ва баір намоён аст ва ин саріад имрўз, фардо ва баъд аз як сол вуїуд хоіад дошт. Агар ба тумани тунук назар кунем, он гоі гуфтани он ки туман як чиз ва іаво чизи дигарест, мушкилтар аст, чунки туман ба таври іиснашаванда дар іаво парешон мешавад. Дар зимн ба хубњ маълум аст, ки санг низ баъд аз миллион сол дар уѕёнус іал мешавад. Аз ин мебарояд, ки хулосаи мо хеле шартњ аст. Дар бораи дунёи мавїуде, ки метавонад таніо як рўз зиндагњ намояд, чњ гуна метавон муіокима ронд? Вай метавонист, дар бораи дунё чунон тассаввуроте ташкил намояд, ки ба мо комилан бемаънњ намудор мешуд.

Ба масъалаи мазкур аз дигар тараф назар мекунем: Мо дар бораи ду объекти мухталиф хулоса бароварда истодаем, чунки дар байни оніо саріади равшан мавїуд аст. Аммо дар байни чашму пилк саріади на камтар аз саріади байни сангу оби баір равшантар мавїуд аст. Оё ин ба он асос шуда метавонад, ки одамро як чизи аз чандин объектіои гуногун таркибёфта іисоб кунем? Шаклан мо ин корро карда метавонем ва дар фаъолияти тадѕиѕотњ амалњ хоіем кард, аммо дар зимн дар ёд хоіем дошт, ки одам фаѕат маїмўи якчанд объект набуда, организми мураккабтарин, як чизи ягона мебошад. Пас барои чњ мо санг ва баірро ду объекти іархела меномем? Аз рўи одат. Дар мисоли мазкур стандарти дугонаи таффакури консептуалњ намоён аст.