РОI БА СЎИ ШУУРИ ПОК

Ѕисми 02 – «Аѕидаіо»

Боби 02-02 Таффакури аѕлонии возеі (ТАВ)

«Ба мо ѕувва ва ваѕтамон яклухт ва пурра лозим аст, то ин ки ба тамоми худхоіиіои худ пирўз шавем»

Дон Хуан

Мундариїаи боб:

02-02-01) ТАВ барои муваффаѕ шудан ба ДМ бетаваѕуф зарур аст.

02-02-02) Раіоњ аз калима - паразитњ. Намунаи калима – паразити «фоида».

02-02-03) Принсипіои коркарди маънии калимаіо.

02-02-04) Соѕит намудани калимаіо; намунаіои муайянкунњ ва бартарафсозњ.

02-02-05) Чаіор давраи ноилшавњ ба ДМ – Возеіият.

02-02-01) Муваффаѕ шудан ба ТАВ яке аз хоіишіои шодиомез мебошад, ки іангоми бартарафсозии ІН ба вуїуд меояд. Љайр аз ин вай барои барои устуворона зуіур намудани ДМ, аз он їумла барои аз сар гузаронидани Возеіият зарур аст. Агар ту калимаіоеро, ки гурўіи даркіои мушахасро ифода намекунанд истифода бурда истода, дар зимн ба таври консептуалњ фикр мекунњ, маълум мешавад, ки дар ту дарки возеіи фарѕгузорњ мавїуд нест. Ту наметавонњ, ки даркіоро ба дилхоі ва љайридилхоі їудо намоњ. Хоіишіои пурѕувати шодиомез зуіур карда наметавонанд ва таљйирот ба вуїуд намеояд.

Одами ба сўи ТАВ їаідкунанда, бо далеліои тарафдори ин ё он нуѕтаи назар дучор шуда, оніоро вобаста ба мавїудияти хоіишіои шодиомези худ, іамон лаіза ё баррасњ мекунад ё намекунад; ІН – и ба вуїуд меомадагиро бартараф месозад. Одами нофаім бадѕаірњ, бадхоіњ, хоіиши рафънопазири радкунњ ва бегонашавиро зоіир менамояд ва аз сар мегузаронад.

Одами ба сўи ТАВ їидду їаідкунанда, барои ба іисоб гирифтани консепсияіои худ таваїїўі зоіир мекунад, дар кори мазкур ташаббус нишон медиіад, аз нуѕтаи назари танѕид аѕидаи худро барои кофњ ва асоснок будан баррасњ мекунад.

Аз одами маъмулњ дар бораи іар чизе, ки мехоіњ бипурс ва ту їавоберо ба мисли «ман бояд фикр бикунам», ё «ман маълумоти кофњ барои он ки нуѕтаи назари асоснок дошта бошам, надорам», «ман дар ин бора фикр кардам, аммо фаімида натавонистам» ё аѕаллан ин ки «дар іамин лаіза ба назарам, ки… чунки ман ман дар ин бора маълумоте дорам». Ту нуѕтаи назари тайёр ва радношавандаро оид ба іар мавзўе хоіњ шунид. Аз мавїуд будани зиндагњ дар Миррих шурўъ намуда, то самарабахш будани трихомониаз дар мубориза ба гамбўсаки колорадагњ ва оид ба масъалаіои маънии зиндагонњ. Ва агар ту кўшиши рад намудани аѕидаи вайро бикунњ ва илова бар ин боз ба воситаи далеліо, он гоі ба МН дучор хоіњ шуд.

Одамон іамеша іама чизро дар бораи іама «медонанд» ва іамин маїмўи тассаввуротіо дунёеро, ки оніо дар он зиндагњ мекунанд, ташкил мекунад. Баріам додани консепсияіо хеле душвор аст, чунки іар яке аз оніо иттикои шабаіњ барои ѕаноатмандњ, оромњ, бадхашмњ ва аксуламаліои дигар мебошад. Баріам додани консепсияіо ба їиљда їиљда шудани їўроби маіини занона монанд аст. Як сўрох кардан дар он кифоя аст, ки аз он теъдоди зиёди рахіои дарида ба тамоми маїмўи муайяни тассаввуріо паін гардад ва дар натиїа вай таілукаи азиме ба вуїуд меорад, охир дунё чаппа мешавад! Одамон аз самимона ва пайгирона андеша намудан хеле метарсанд, охир ба оніо лозим меояд, ки аз тамоми догмаіо, «донишіои аниѕ» їудо шаванд ва фаѕат бо нуѕтаіои назари кам ё бештар далелнок шуда бимонанд. Ва агар маълумоти хеле аіамиятнок пайдо шавад нуѕтаіои назари мазкур іар лаіза метавонанд таљйир ёбанд. Дунё устувор ва муайян буданашро гум мекунад, вай ба асроре табдил меёбад, ки дар асоси мушоіидаіои атрофии он системаи іаракаткунандаи тассаввуріо сохта шудаасту ту худро аз рахти хоби бароіат хориї кардашуда іис мекунњ. Фаѕат баъд аз раіо шудан аз консепсияіо, ту мефаімњ, ки ин рахти хоби роіат не, балки ѕабри љамангезе будааст.

Ѕисмати зиёди одамон танбалњ карда, дар ин бора фикр намекунанд. Оніо хоіиши возеіият надоранд, оніо мехоіанд вояи навбатии маводи мухаддирро ѕабул кунанд (телевизион, хўрок, айшу ишрат ё хархаша). Аз оби їав маст шуда, то пагоіи дигар хобидан ва он гоі шукри худованд кардан, ки дар бораи чизе фикр кардан лозим намеояд – бархостан лозим асту давидан ба сўи мактаб, донишгоі ва кор. Одамон дар худ нодонњ ва кундапихиро ана іамин тавр парвариш мекунанд. Нодонњ – ѕобилияти пайгирона факр карданро набудан аст. Муттамарказнокњ ё малака кифоят намекунад. Кундапихњ аз хоіиши устуворона надоштан барои муіокима кардане, (іатто дар мавзўе, ки одам суханрониро дўст медорад) ки бо мавѕеи таіоїумњ ва муіофизавњ, лаппиши ІН, бо ибораіои «іоло табъи муіокима кардан нест», «ту худат муіокима намекунњ, балки бо калимаіо бозњ мекунњ», «іама манро мефаіманд, фаѕат ту барои чњ бошад, ки іеї фаімидан намехоіњ» ва љайраву іоказо иборат аст. Агар одами кундапих бо їараёни муіокимарониіои ту на аз рўи ноил шудан ба возеіият, балки бо маѕсади аз вазъияти їанїолњ берун шудан розњ шавад, инро пас аз таіѕиѕ кардани рафтори минбаъдаи ў, ба осонњ фаімидан мумкин аст.

Аѕидае ба таври умуми паін гардидааст, ки зиндагњ мураккабу печ дар печ аст ва сарфаім рафтан ба он комилан имконнопазир аст. Ва агар ту ба китобхона рафта китофи файласуфи машіурро кушоњ, он гоі чиро хоіњ дид? Монада, имманентњ, конструктіо, адолат, шуур, тахтушшур, фавѕулшуур, эманатсия, худо, некњ, бадњ,фоида, зарар…, хулоса як вакханилияи истилоіотњ. Истилоіот бидуни ягон муайянии возеі, ки кадом маїмўи мушахаси даркіоро ин ё он истилоі ифода мекунад љарам шудаанд.

Одами ба сўи ТАВ їаідкунанда, аввалан ягон дарк ё маїмўи даркіоро ба ѕайд мегирад, сипас онро бо истилоіи муайяне ифода мекунад. Одами кундапих иститилоіотро бидуни андеша, ки ў истилоіи мазкурро барои ифода намудани кадом маїмўи мушахаси даркіо ба кор бурда истодааст, истифода мебарад. Дир интиіо полуда, омехташавие бо номи «навиштаіои файласуфіо», боварии умумњ дар бораи он ки ѕонуніои рушди рўіии зиндагњ хеле печ дар печ аст, ба вуїуд меояд. Аммо дар асл ин тавр нест. Оніо фавѕулодда содда мебошанд. Одамон сари калобаашонро гум карда, саргардон мебошанд, чунки ба іатмњ будани сарсонњ итминон доранд ва роібаладіо (китобіо дар бораи равоншиносњ, «эзотерика» ва философия) оніоро боз іам бештар гумроі мекунанд. Аз тарафи худ та таілили даркіои мавїуда такя карда, ољоз намудани муіокима барояшон воіимаангез аст… чњ хел, ман худам фикр бояд кунам?? Агар ин іамин ѕадар оддњ бошад, магар іамин ѕадар аѕліо фаімиши возеіро пайдо карда наметавонистанд? Аз ин мебарояд, ки ман іамин ѕадар доно іастаму іамаи онхо кундапих мебошанд? Бале, оніо кундапиханд. Оніо роіро пайдо карда натавонистанд, аммо ту онро ёфта метавонњ. Аѕѕалан барои он ки китоби мазкурро хонда истодањ, ки рохнамо «ба сўи шуури Пок» мебошад. Ту шонс дорњ ва чњ тавр истифода бурдани он, ба худи ту вобаста аст.

Іамин тариѕ, дар роі ба сўи ТАВ барои муіокимарониіо їустуїўй кардани асос лозим аст. Гўё ба назар як чизи забонзада менамояд! Ба іама маълум аст, ки агар аѕидаеро баён кунњ, вай бояд асоснок бошад. Аммо не, іама худро одамони ба ѕадри кофњ солимаѕл меіисобанд ва шурўъ кардани амали мазкур, маънои аз тарафи вай надонистани «чизіои оддитаринро» дорад. Мана Вася іам медонад, ки «таїовуз» чњ аст, ана аз Таня бипурс ва ў ба ту мегўяд, ки «меірубон» чњ мебошад. Ман чњ? Ман магар кундзеінтарин одам іастам? Ман бо бисёре аз муттафакирони касбњ – риёзидоніо, физикіо, иѕтисоддоніо, іуѕуѕшиносіо, файласуфіо, равоншиносон ва амсоли оніо сўібат намудам. Зоіиран, охир књ, агар оніо не? Мана іаминіо охир, бояд парчамбардорони таффакури возеі бошанд. Аммо парадокс аз ин иборат аст, ки іангоми дар назди «муттафакирон» гузошта шудани ба ин монанд саволіое, ки ман іоло медиіам – «барои чњ марди занашро партофта гунаігор мебошад?», «чиро адолат мегўянд?», оніоро ба ѕахру љазаб ва девонагњ меорад. Сабаби дар он аст, ки оніо іеї гуна муттафакир нестанд, оніо іамту дар роіи муѕаррарии одатшуда, мисли одамони дигар равона іастанд.

Іар гуна китоби муттафакири эътирофшударо боз кун. Књ ба ту бисёртар маъѕул аст? Хайдеггер, Гегел? Хосе Ортега-и - Гассет? Кант? Шопенгауэр? Оё ту метавонњ дар он їо як сатрро бидуни даішатіо ба мисли «имманентњ » ва «транссендентњ » пайдо кунњ? Ба луљати философие, ки дар он їо истилоіоти мазкур шарі дода мешаванд, нигоі кун. Охир ин курсии барѕист! Аз сели калимаіои бемаънњ іолати ту садамотњ мешавад. Албатта, агар ту аз фанни фалсафа имтиіон супоридан хоіњ, ба муаллим нагўй, ки маънии калимаіои имманентњ будан» ва «транссендентњ будан» - ро намедонњ. Тафсири дар китоб будаи: «имманентњ - мутааллиѕи дохилњ будан ба іодиса, ашё ва ба їараён» (процесс) ва «транссендентњ – он тарафи таїрибаи ба идрок дастнорас буда», ба ту іеї чизеро фаімонида наметавонад. Чунки ту дарки «мутааллиѕии дохилњ» ва «он тарафи таїриба» - ро надорњ. Дар ин сурат туро іалномаи «кундзеін ва беоянда аст» мунтазир мебошад. Ту медонњ, ки «фаімиши транссендентњ» чњ аст? Ин ба ном «фаімишіои хеле умумњ» - «некњ, іаѕиѕат, покњ» ва љайраіо іастанд. Ба їои он ки калимаіои мазкур бемаънњ номида шаванд, яъне ифоданакунандаи маїмўи мушахаси даркіо ва истифода бурдани оніоро ѕатъ намоянд, оніоро«фаімишіои хеле умумњ» номиданд. Барои сабаѕ шуданаш онро ба майнаи сар бо истилоіи «транссенденталњ» ба зўрњ їойгир намудаанд.

Нигоі кун, ки ба ба «фалсафа» «эзотерикіо» чњ тавр нигоі мекунанд! Агар ту омехтагии љайриоддии калимаіои номафіумро бубинњ, ба їои он ки бо іайрат бипурсњ, ки «муайянкунии фаімои истилоіоти мазкур куїоянд», ту китобро бо фикри: «іа… іаѕиѕатан бузург… фаімиши ман намерасад…» мепўшонњ. Дар китоби дарсии физика низ калимаіои номафіуми зиёде вуїуд доранд, аммо физика дар асоси хулосаіои мантиѕњ ва таілили мушоіидаіо бунёд гардидааст ва іар як истилоіи дар он їо истифодашаванда бо тартиби іатмњ муайян шудаанд Агар дар ин китоб набошад, іатман дар китоби пешина муайян гардидааст. Мавїуд будани їумлаи мазкурро дар китоби дарсии физика тассавур кунед: «атом – хайр ин чизіо чњ тавре, ки іастанд ба мо сифати марбут ба дохилашон намоён мешаванд». Љайриоддњ? Аммо дар фалсафа дар муіокимаронихо мавїуд будани туман ѕоида шудааст. Вай ба дараїаи ѕонуни табиат расонида шудааст.

Мо бо пўпанаки калимаіои бемаънњ нумўъ кардаем, бо шўракали бешумори консепсияіо, ки аз ин истилоіот ташкил ёфтаанд пўшонида шудаем ва іамаи иніо зуіур намудани ТАВ ва ДМ – ро бўљњ мекунанд.

02-02-02) Тоза кардани нутѕ аз калимаіои паразитњ барои муваффаѕ шудан ба ТАВ зарур мебошад, чунки истифода бурдани калимаіое, ки маїмўи даркіои мушахасро ифода намекунанд, бо ТАВ ѕатъиян номувофиѕ аст. Муіандисеро тассаввур кун, ки ў бо рамзіои маънояшон барои вай номаълум амал мекунад. Ў іеї гоі чизе сохта наметавонад.

Бартарафсозии калимаіои паразитњ метавонад бо тараіум, іисси гум кардан мушоият шавад, охир хориї кардани оніо аз таффакур ба имконнопазир шудани нигоідории консепсияіое, ки калимаіои мазкурро іамчун ѕисми таркибии худ дохил намудаанд, оварда мерасонад. Љайр аз ин истифода бурдани калимаіои маънои номуайян дошта, имконияти бо оніо суханбозњ кардан, дарёфтани ихтилофіои беохир, дар муіокимарониіо сарриштаи фикрро гум карданро фароіам месозад. Іамаи иніо бошад, таассуротіоеро ба вуїуд меорад, ки аз оніо акнун маірум мешавњ. Кор бо калимаіои паразитиро ман дар параграфіои оянда баррасњ хоіам кард. іоло бошад, намунаи таілили калимаи «фоидаро» меорам.

Мафіуми мазкурро дар ду їанба баррасњ кардан мумкин аст – мисли фоида «умуман» ва монанди фоида дар чаіорчўбаіои їараёни муайяни баррасњ мешудагњ. Одамон истилоіи мазкурро дар іар ду іолат истифода мебаранд.

Дар бораи «умуман фоида» сухан ронда, мо гумон мекунем, ки як навъ їараён (процесс) метавонад тамоман хотима ёбад ва он іам бошад, бидуни оѕибатіо. Аммо іар як іодиса іамеша оѕибатіои худро доро аст, ки дар бораи он мо чизе дониста наметавонем. Барои іамин мафіуми «умуман фоида» маъние надорад. Ин хеле содда аст, барои іамин таніо ду мисол меорам.

Масалан ман пули бисёр кор кардам ва чунин меіисобам, ки ин «хуб» ва «фоиданок» аст, чунки ман метавонам оніоро барои коріои «фоиданок» ва гуворо сарф кунам. Іол он ки ин тавр нест. Ман хона мехарам ё ба сафар бароям, оніоро тўіфа мекунам ё ба бонк мегузорам, ин іатман рафти зиндагии маро таљйир хоіад дод. ва воѕеъаіои дигарро тавлид хоіад кард. Мо дар бораи он ки ба даст овардани пули бисёр манфиатнок аст, сухан ронда истода, гумон мекунем, ки воѕеъаіои минбаъда ба таври љайриоддњ гуворо ва дилкаш хоіанд шуд. Ё іадди аѕѕал гуворо будани оніо зиёдтар аз он іоіад буд, ки агар ман пуліои мазкурро ба даст намеовардам. Агар іамин тавр мебуд, іар як воѕеъаи «умуман фоиданок», воситае барои бебозгашт беітар намудани іаёт мешуд. Агар пул «умуман фоиданок» мешуд, он гоі сарватмандон аз камбаљалон бештар хушбахтар мебуданд. Барои фаімидани он ки ин тавр нест, дурандеш будан зарурат надорад. Иваз шудани тарзи зиндагњ, сифати онро таљйир намедиіад. Як мушкилот ва ранїурњ бо дигараш иваз мешавад - іатто дар баъзе мавридіо ба мушкилоти аз ин іам зиёдтар.

Мисоли дигар – ман ба давидан ва оббозњ кардан ољоз намудам. Бадан боѕувваттар, саломатњ бошад доимитар гардида, ѕувватам бештар шуд. Іар касе мегўяд, ки таљйиротіои мазкур «фоиданок» мебошанд. Бо вуїуди он ин тавр нест. Агар іамин тавр мебуд, одамони сиіатии комил дошта нисбат ба одамоне, ки бештар ба касалиіо гирифторанд, хушбахтар мебуданд. Маълум аст, ки ин тавр нест. Дар їангал ба давидан шурўъ намудам ва пои худро шикастам. Серљайраттар шуда ба тиїорат маљул шудам ва шикаст хўрдам. Саломатиам хубтар шуду барои саёіат ба Іиндустон рафтам ва бо домана сироят шудам. Барои давидан ба їангал рафтаму ба кино нарафтам, бо духтаре, ки бо ў будан бароям хеле гуворо буд…ва мисоліои дигари ба ин монанд. Мо іеї гоі намедонем, ки ин ё он іолат ба кадом оѕибатіо оварда мерасонад. Пул ёфтњ – «фоида». Ба тиїорат ољоз кардњ ва шикаст хўрдњ – «зарар». Аз ноумедњ ба їангал рафта худро овехтан хостам ва бо духтари дўстдоштаам вохўрдам – «ба іар іол ин бисёр хуб буд». Духтар палид баромад – «не, ба іар іол ман ин корро беіуда кардам». Аз тарафи дигар падари ў одами хеле хуб будааст ва ў маро ба назди худаш ба кафедра гирифт - «ба іар іол ин бисёр хуб буд». Аз мани ношуд, олим набаромад ва маро аз кафедра пеш карданд – «бад». Ман аз баіри олим шудан баромада кашф кардам, ки аз чизи дигаре іаловат мебарам – «хуб». Ва ба іамин минвол. Воѕеъаіои беохирдаврзананда ва ягонтое нест, ки он пешакњ хушбахтњ оварда тавонад. Чунки хушбахтњ дар он нест, ки дар атрофии ту чњ ва чњ тавр сохта шудааст, балки дар іис намудани даркіоест, ки оніо ба ту маъѕуланд.

Іеї гуна «фоида» вуїуд надорад, іамчунин дар іолатіое низ, ки мо кўшиши онро дар чаіорчубаи аниѕе муайян карданњ мешавем.

Мо «фоида барои саломатиро» баррасњ мекунем. Агар ту мариз бошњ, тибѕи дастури духтур сар кардани хўрдани іабіо «фоиданок» іисоб мешавад. Ман худам низ, агар мариз шавам, іаб мехўрам. Чунки ба аѕидаи ман, ин эітимолияти сиіатшавиро зиёд мекунад. Аммо инро «барои саломатњ фоиданок» іисобидан нодуруст мебошад. Їунки ин маънои онро дорад, ки ту гўё маіз дар бораи таъсири іабіои мазкур ба їисмат ва маіз дар іолати мазкур ва оѕибатіои иловагии нохуш доштан ё надоштани он, маълумоти мутлаѕан боваринок дорњ. Аммо чунин маълумот нест ва іеї гоі намешавад. Парасетамол соліои зиёде воситаи самарабахши зидди бемориіои зуком іисоб мешуд ва таніо андаке пештар маълум шуд, ки вай таъсири хеле номатлубе ба їигар дорад. Аппендикс ва љадудіои гулў муддати тўлонњ ѕисматіои нолозими бадан ба іисоб мерафтанд ва барои іамин оніоро аз бадани кўдакон пешакњ бурида мегирифтанд. Баъдтар маълум шуд, ки іам ину іам он дар системаи иммунњ наѕши муіиме бозњ мекунанд. Ягон доруи то ба охир омўхташуда вуїуд надорад. Иттиіодияи азими дорубарорњ метавонад соліо дору истеісол намуда онро дар иамоми дунё паін намояд, аммо баъдан маълум мешавад, ки вай ба инкишоф ёфтани саратон сабабгор мешудааст. Чунин мисоліо кам нестанд. Он, ки ту іангоми таб доштан аспирин мехўрњ, левомитситинро бошад, іангоми исіоли шикам, чизеро таљйир намедиіад: ту іамин тавр амал карданроинтихоб намудањ ва натиїаеро ба даст хоіњ овард, ки туро ѕаноатманд месозад. Аммо ин «фоиданок» аст ё не, маълум нест, чунки калимаи «фоида» як навъ «манфиатро» ифода мекунад, вале дар іолати мазкур барои бадан «манфиат» чњ аст ва «манфиати» мазкурро чњ хел андозагирњ мекунанд, маълум нест. Бадане, ки онро аз дорувориіо пур мекунанд, ѕудрати мустаѕилонаи худмуѕовимат нишондиіиро гум мекунад ва іабро зиёдтару зуд –зудтар талаб мекунад. Ва іангоме ки ту таби баланд дорњ, он гоі ба ѕароре омадан лозим меояд. Ё онро бо антибиотик паст намоњ (ки оніо иммунитетро паст мекунанд, меъдаро заіролуд менамоянд, ба їигар таъсир мерасонанд), ё худат талош варзида раіоњ ёбњ (ва хавфи хатарнок шудани маризњ ва тўлонитар мариз шуданро ба даст орњ). Одами маъмулњ вобаста ба он ки чиро аз їиіати консептуалњ «фоиданок» меіисобад, ѕарори худро ѕабул мекунад. Одами консепсияи «дар бораи фоида»- ро бартараф намуда, тамоми маълумоти доштаашро ба эътибор мегирад ва пас аз он мувофиѕи хоіишіои шодиомези худ амал мекунад. Дар натиїаи чунин амал маълум мешавад, ки он чизи «бадани їисмонњ» номидаи мо, кундаи беіисси бечора нест, онро бояд мисли модари девонавор ба кўдакаш љамхорњ мекардагњ, љамхорњ кунем ва іар як амали онро барномарезњ намоем. Хоіишіои шодиомези худро пайгирњ намуда, ту дунёи нави аїиби эісосіои гуворои ба ДМ іамоіанг бударо кашф мекунњ.

Акнун «фоида барои тиїоратро» баррасњ мекунем. Шояд ба іама маълум аст, ки барои тиїорат, доштани даромад «фоиданок» аст. Омор бошад шаіодат медиіад, ки 80% - и муфлисшавњ маіз дар натиїаи бузургшавии ширкат ба амал меояд, чунки вай ѕурбонии калоншавии худ мешавад: ширкати хурд дар ошёни хурди худ їойгир шуда буд, аммо барои ширкати калон метавонад, ки ошён пайдо нашавад; роібарон ба іаїми хурд сарфаім мераванд, аммо шояд, ки дар іаїміои бузургтар сарфаім нараванд; сохтори тиїоратро таљйир додан зарур аст, одамони навро кироя карда ба оніо таълим додан лозим аст, васеъ намудани дафтари муіосиба, гузаштан ба системаи нави андозбандњ, ба иїора гирифта бинои нав, бо раѕибіои нави пурѕувваттар мубориза бурдан, масъалаи идоракунњ, кољазбозњ ва дигару дигар ба миён меояд…он чизе ки интизораш будем ва он чизе ки дар борааш тассаввурот іам надоштем, аммо роіи бозгашт нест. Ва боз соіибмулкіо метавонанд ба муроди худ расида хотирїамъ шаванд, ки дар натиїа, ширкат зуд шикаст мехўрад.

«Фоида барои кор» вуїуд надорад, чунки дар бораи «фоида барои кор» іарф зада истода, мо онро дар назар дорем, ки ба даст омадани «фоида», «кор» дар шакли «беітарин» хоіад шуд вале он бо таїриба рад карда хоіад шуд. Іама гуна кореро, ки мо «фоиданок» меіисобем, аз аѕиби худ тўдаи оѕибатіои гуногунро меорад ва дар бораи «фоиданокии» вай сухан гуфта истода, мо бо ин тасдиѕ мекунем, ки тамоми оѕибатіои баъдина іам «фоиданок» хоіанд буд. Яъне, агар ширкати ман каме пул кор кор карда бошад, он гоі мувофиѕи мантиѕи мазкур, ин новобаста ба іеї чиз, ба тараѕѕии бебозгашти ширкат оварда мерасонад. Аммо чњ тавр чизеро «фоиданок» іисобидан мумкин аст, ки вай дар ниіояти кор, худо медонад ба кадом оѕибатіо меоварад?

Акнун фоидаро дар чаіорчўбаи васати ваѕти мушахас баррасњ мекунем. Гуфтан мумкин аст, ки ман чњ тавр сурат гирифтани коріоро дар оянда намедонам. Аммо медонам, ки дар іамин лаіза барои ширкат пули бисёртар ба даст овардан «фоиданок» аст. Барои іамин ман дар бораи мавзўъіои баланд муіокимаронњ намекунам. Ман амалеро анїом хоіам дод, ки барои ширкати ман бисёртар даромад меорад – іисоби бонкњ ва ѕудрати пардохт зиёд мешавад, эътибор баланд мегардад, боварии муштариён ба нишони тиїоратии молиёт мустаікам мешавад, ѕиммати саімияіо боло меравад ва маіз іамаи иніо меъёріое мебошанд, ки амалиёти мазкур «фоиданок» буд. Як «фоиданокии дар айни замонро» ба анїом расонида, аз аѕиби амали дигари «фоиданокњ дар айни замон» амал намуда, ман ширкатро ба тараѕѕиёт ва шукуфоњ оварда мерасонам. Маіз, іамин хел рафтор мекунанд – меъёріои «фоиданокиро» муайян намуда амалро анїом медиіанд. Дар айни замон фаромўш мекунанд, ки меъёріои мазкур таніо воситаіои имкониятдиіандаи барѕарорсозии мутобиѕати амали мазкур бо косепсияи ба таври умумњ ѕабулгардида оид ба «фоида» мебошад, аммо ин консепсияіо як чизе монанд ба іаѕиѕати абадњ буда, іамеша дар іаракатанд.Як намуди самарабахш будани иѕтисодњ, дигарашро иваз мекунад. Барои іамин дар ин їо низ іеї гуна «фоидае» нест. Оніо фаѕат амаліои анїом додашудае, ки барои муваффаѕ шудан ба маѕсадіои гузошташуда нигаронидашуда мебошанд.

Мавѕеи одами аз консепсия дар бораи «фоида» озодбуда чунин аст: ман мехоіам ба маѕсаде бирасам, ман ким – кадом маълумотро ба назар мегирам, ман мехоіам іамин хел амаліоро ба анїом расонам. Мавѕеи мазкур озодии мутлаѕро барои амал намудан, мавїудияти возеіият дар хоіишіои шодиомези худ ва имконияти пайгирњ намудани оніо, озод буданро аз амаліои механикии хурсандњ надоштаро таъмин мекунад.

02-02-03) Мо калимаіоеро истифода мебарем, ки маънояшон номуайян мебошанд, ки дар натиїа якдигарфаімњ ва худи фаімидан фаѕат аіёнан ба вуїуд меояд. Ман намехоіам, ки ба калимаіо маънои мутлаѕан аниѕ диіам, чунки ин: а) бо сабаби шартњ будани іама гуна саріадіо, ин умуман имконнопазир аст. б) барои маѕсадіои ман зарур аст. Ман фаѕат мехоіам маънии калимаіоро ба андозае аниѕ кунам, ки оніо барои амалњ шудани хоіишіои ман, ба монанди хоіиши возеіият, хоіиши мубодилаи таїриба намудан бо амалкунандагони дигар, имконият медиіанд. Ба рндозаи он ки «забони мурљона» їои худро ба забони даркіоро аниѕтар инъикоскунанда медиіад, хоіиши минбаъдаи тоза намудани забон ба вуїуд меояд.

Тарзіои коркарди маъниіои истилоіот:

1) Истилоіро муайян мекунам.

2) Даі адад ё зиёдтар ибораіое тартиб медиіам, ки ман дар оніо истилоіи мазкурро пештар истифода намуда будам.

3) Ба їои истилоі муайянии навро мегузорам ва мебинам, ки маънии їумла іамон тавре мешавад, ки ман мехостам онро баён намоям, мебинам, ки он бо аниѕии кофњ ифода ёфтааст?

4) Агар дар бисёрии іолатіо маънии їумла аниѕтар шавад, ман барои ифода намудани маънии мазкур истифода шудани іамин истилоіро мувофиѕи маѕсад медонам. Дар їумлаіои ками боѕимондае, ки маънии оніо камтар аниѕ шудаанд, ман истилоіоти дигарро истифода мебарам.

Мисоліоро дар давомаш бинед. Савол ба миён омаданаш мумкин аст, ки масалан ман калимаи «далел» -ро чњ тавр муайян месозам, бар замми ин бо истифода намудан аз калимаіои номуайяни «натиїа», «мушоіида»? Аз ин мебарояд, ки ман ба воситаи номуайянњ муайян месозам? Ман бо риёзњ ва физика мащљул нестам, балки ман бо фанни амалњ машљулам – муіандисии даркіо. Ман хоіиши іимояи диссертатсия, гирифтани їоиза ва «олим» шуданро надорам. Бо іамин сабаб ман барои іал кардани масъалаіои мавіум, ташкил намудани назарияіои зебо ва системаіои аксиомагњ таваїїўі намекунам. Ман ба вазифаіои бисёр мушахас іусни таваїїўі дорам – гирифтани ѕаноамандии бисёртару бисёртар аз возеіият ва ваѕте ки ба истифодабарии калимае, ки дар натиїаи тадѕиѕоти ман, мушахасии хеле зиёдтар пайдо намудааст, шурўъ мекунам, он гоі ѕаноатмандии бештар мегирам. Таъкид мекунам – «мукаммал» не, «мутлаѕ не», балки «мушахасии хеле зиёдтар». Он одаміое, ки гўё «возеіияти мутлаѕро» меїўянд ва ба амаліои мушахаси муваффаѕ шудан ба возеіияти васатњ бештару бештар эътибор намедиіанд, дар охир комилан кундапих (бефаім) хоіанд монд ва іамчунин оніое, ки ІН – ро бартараф кардан намехоіанд. Ба їои ин «маърифатнокии мутлаѕро» «меїўянд» ва дар охир іамчун іубоби биомассаи пўсандаи бадбинанда боѕњ мемонанд.

Іангоме ки ман истилоіро муайян намудам ва ба истифода бурдани он ољоз кардам, он гоі дармеёбам, ки:

а) дар ифодаіо возеіияти бузурги ѕатъњ ба вуїуд омада, дараїаи якдигарфаімњ бо іамсўібат таквият меёбад, аниѕ намуданіои беохир, баргаштан ба ѕафо ва дигар чизіо талаб карда намешавад.

б) тасвири даркіо ва сохтаніои моделіо, пайдо кардан (!) ва тасвир намудани ба іам алоѕамандиіо осонтар ба даст меояд.

в) Таілилу синтез осонтар мешавад, яъне їараёни озодона таѕсим намудани іодисаіо ба маїмўи унсуріо ва їараёни ошкор кардани алоѕамандии байни оніо (ки ин таъсири мусбии возеіияти аѕлониро ба эволютсияи шуури фарѕкунанда ошкор мекунад).

г) ман аз їараёни таффакур ѕаноатмандии бештар ба даст меорам, хамоіангии даѕиѕтари ТАВ ба ДМ – и рангорангтарин ба вуїуд меояд.

д) ман ѕаноатмандии зиёдтар аз аз ин гуна оѕибатіои возеіияти пайдошударо, ба монанди лаёѕати даѕиѕтар ба наѕша гирифтан ва амалњ намудани хоіишіои шодиомезро ба даст меорам, ки ин ба зуіур кардани оніо, пурѕувват гардидан ва эволютсия меоварад.

е) кор оид ба тоза намудани забон ба маїрои амалияи «пурракунњ» дохил мешавад – ба ѕисмати «Стратегияи амалияи самарабахш» нигоі кунед.

Агар ман, далели характери «академикњ» доштаро таіти роібарњ гирифта, аввал калимаи «ман», «натиїа», «маъѕул аст» ва «лаззатро» муайян мекардам, дар интиіо наметавонистам ба калимаіое, ки дар айни замон истифода бурда истодам, муайянии бештари даѕиѕият дода наметавонистам. Ба лойѕа дармемондам ва дар їамъбаст, ба іар іол истифода бурдани калимаіои мазкурро ба маънои пешинаи норавшанашон идома медодам. Хоіишіои ман, аз он їумла хоіишіои шодиомез низ. (масалан хоіиши гуфтугўй) низ амалњ нашуда мемонданд. Чунки барои амалњ намудани оніо ман маїбур мешудам, ки калимаіои мазкурро истифода барам. Барои іамин ман аз возеіияти камтар ба зиёдтар ва аз ѕаноатмандии камтар ба ѕаноатмандии бештар іаракат мекунам. Дар натиїаи он ки ман ба калимаи истифода шаванда муайянии даѕиѕтар медиіам, ба он нигоі накарда, ки муайянкунњ дар навбати худ аз калимаіои ба таври ноаниѕ муайяншуда таркиб ёфтаанд, натиїаи дилхоі ба даст меорам. Агар дар оянда хоіиши ба калимаи «натиїа» додани муайянњ пайдо шавад, ман ба муайян намудани калимаи «далел» бармегардам. Ё онро ислоі мекунам, ё боз іам бо возеіияти бештар, сарфаімравњ бо онро ољоз мекунам. Іатто калимаи «курсиро» мо аниѕ муайян карда наметавонем, чунки дар байни курсњ ва іар ашёи дигар іеї гуна іадди возеі вуїуд надорад. Масалан, курсиіо дар шакли пуфчаіо низ мавїуданд. Мо чњ миѕдоре, ки хоіем, іамон ѕадар курсиіои дигари аз тахтачаи чор поядор тамоман фарѕият доштаро сохта метавонем, ва «курсњ» номидани он, іатто ба гўшаи хаёли одами бегона намеояд. Бо вуїуди ин, ваѕте ки мо тахтаи іамвори дар чаіор поя устувор шударо ба назар гирифта, «курсњ» мегўем, нисбат ба гуфтани «пешаи илоіњ», дар бораи чњ іарф заданамонро, хеле возеітар тассавур менамоем. Назар ба калимаи «ѕуллай», ки ба їўз ифода намудани іисіои їисмонњ, он дар іама мавриду дар іама їой истифода мешуд, калимаи «либос» хеле бештар фаімотар аст. Барои іамин калимаи «ѕуллайро» муайян намуда, - чњ тавре ки ман ин корро дар поён иїро намудам, - ман дараїаи номафіумии калимаи «ѕуллайро» то дараїаи номафіумии калимаи «либос» кам кардам. Ва ин амал маро пурра каноатманд мекунад, чунки барои амалњ сохтани хоіишіои шодиомез халал намерасонад.

Дар рафти тоза кардани забон, албатта монеъаіо дучор мешаванд. Масалан:

а) карахтаи ибтидоњ – хоіиши аз масъалаи мазкур «гурехтан», онро ба ваѕти дигар монондан ба вуїуд меояд, чунки хоіиши назорат намудани нутѕ, кўшиш ба харї дода аз кундзеінњ баромадан мавїуд нест. Хоіиши истифодабарии маъмулии сухан мавїуд аст. Диѕѕатро муттмарказ кардан зарур аст, охир, лозим меояд, ки іамеша забони худро нигоі дорњ.

б)фикріо – навмедиіо аз ѕабили:

*) «ин кори беохир аст» (навмедии мазкур ба андозаи ољози гузаронида шудани коріо заъиф шудан мегирад ва калима аз паси калима маъниіои аниѕтар пайдо карда, дар нутѕи ту бо маънии нав истифода шудан мегиранд. Маълум мегардад, ки новобаста ба кай тамом шудани кор, ман дар айни замон натиїаіои дилхоіро ба даст меорам, аз їараёни ин кор ва аз дигар їараёніое, ки пештар номбар карда будам, ба іис кардани ѕаноатмандњ шурўъ мекунам).

*) «ба возеіият муваффаѕ шудан љайри имкон аст» - аз ду сар іама чиз нофаімо мемонад. (навмедии мазкур низ, ба андозаи иїро шудани амалия, заъиф хоіад шуд).

*) «аз ду сар манро одамони дигар нахоіанд фаімид. Охир оніо истилоіоти маро истифода нахоіанд бурд» (навмедии мазкур асос надорад, чунки усули муайянсозии истилоі онро дар назар дорад, ки одамони іамсўібати ту, туро мисли пештара мутобиѕи дараїаи возеіияти доштаашон, нисбати истилоіи мазкур хоіанд фаімид ва на бадтар аз пештара, агар ту ба оніо фаімонњ, ки чиро дар назар дорњ, оніо имконияти беітар фаімидани туро пайдо мекунанд).

02-02-04) Баъзе калимаіо 100% хусусияти паразитњ доранд, яъне категорияіои ахлоѕиеро ифода мекунанд, ки ягон їанбаи мушахас надоранд. Ман мехоіам, ки чунин калимаіоро аз нутѕи худ тамоман хориї намоям – масалан калимаи «бад» ва «хуб». Одамон калимаіои мазкурро истифода намуда истода, іеї гоі ягон чизи мушахасро дар назар надоранд. Оніо фаѕат муносибати номатлуб ё матлуби худро ифода мекунанд. «Ту рафтори бад кардњ» - ва ин чњ маънњ дошта метавонад? Ман кадом чизро дигар хел мехостам? Ман чиро гум кардам ва чиро ёфтан мехоіам? Чњ, магар акнун ман дарди їисмониро іис мекунам? Чњ, магар ман ба іис кардани ин ё он ІН шурўъ намудам? Іа, чњ ки хоіед – іеї кас дар ин бора андеша намекунад.

Калимаіои дигар бо вуїуди он ки маъниіои норавшан доранд ва аљлаб бидуни андеша истифода мешаванд, одамон баъзан аз оніо як чизи мушахасеро мефаіманд. Сарфи назар аз он ки ки дар іар як дафъа маъноіои мухталифро дармеёбанд. Агар истифодабарии баъзе калимаіо бо соіае маідуд карда шавад, ба баъзе калимаіо ифодаи муайянњ додан мумкин аст. Масалан ба муайянкунии калимаи «ѕуллай» нигоі кунед. Ман маѕеи истифодабарии калимаи мазкурро бо соіаи зуіур кардани іисіои (їисмонњ) ногувор муайян намудам. Барои соіаіои боѕимонда бошад, ман истилоіоти дигарро їустуїўй мекунам ва дар натиїа аз бесарунўгњ озодии дилхоіро ба даст меорам.

Албатта, ман мехоіам, ки аз нутѕи худ калима – паразитіои классикиро (к - паразитіо), паразитіои алоѕавњ (паразитіои - а) ва жаргонизміои ба ІН хидматкунандаро комилан бартараф созам.

Ман таіти к- паразитіо тамоми маїмўи лўндахои иїбориро мефаімам: «хайр», «баногоі», «яъне», «худи іамон», «мисли», «чњ тавр ўро», «аз ин мебарояд, ки», «ким - кадом», «асосан», «іамту», «як рўз», «умуман», іамчунин, жаргонизміои шакли илмњ доштаи «дар іаѕиѕати іол», «ба тариѕи умумњ», «мехостам бигўям, ки», «іа, аммо…», «аз баъзе їиіатіо іамин тавр», «іисоб мекунем, ки…» ва љайраіо

Ман таіти паразитіои - а тамоми маїмўи лўндахои иїбории фонетикиеро мефаімам, ки калима намебошанд. Маъмулан, ба худи одам на таніо бартарафсозии он мушкил аст, балки ёфтани оніо низ душвор мебошад. Бисёре аз фукіо, іатто баъд аз як соли амалияи босуръат метавонанд бо іайрат дарёбанд, ки ба тамоми пешравиашон дар бодиѕѕат будан нигоі накарда, оніо аз доимо истифода бурданашон аз паразитіои алоѕавњ пай намебурдаанд. Мисоліо:

*) їуфтшавии нарми іамсадои аввали калима дар їумла: «ммана ман чњ мегўям…»

*) дар аввали талаффузи їумла бо пилкіо аз маъмулњ зиёдтар пўшонидани чашміо.

*) бисёртар кушодани (ало кардани) чашміо назар ба іолати маъмулњ.

*) кашиш додани садоноки охирин дар байни ѕисміои їумла: «ман фикр мекунам, киии.. имруз ман…»

*) «э…», «м…» - іои гуногун дар байни їумлаіо.

*) феіристи іаѕиѕатан беохири іаракатіои гуногуни иїборњ іангоми нутѕ – ѕиёфабозии иніирофии мухталиф, хоридан, іамёза кашидан, умуман іаракатіои гуногун бо узвіои мухталифи бадан ва чизіои бисёри дигар.

Жаргонизміо калимаіои ивазкунандаи калимаіои маъмулњ ва иловагии ифодакунандаи ин ё он ІН мебошанд ва оѕибат бо калима чунон «месабзад», ки пайхас кардани он ѕатъ мегардад. Масалан ба їои «ном» «лаѕабе», духтар – «арўс», хўрдан (яъне хўрок) – «чаридан» ва љайраіо. Калимаіои бешумор ба монанди «гап нест», «зўр», «супер» ва іоказо ба іамин їо дохил мешаванд.

Оѕибатіои номатлуби истифода шудани паразитіо фаѕат бо пайдо шудани кундзеінњ ва белаёѕатии фарѕ кардани даркіо оварда намерасонад. (яке аз дўстдорони жаргонизміо дар бораи мушкилоти худ чунин навишта буд: баъд аз кўшишіои иїро намудани баѕайдгирии іаррўза ба карахта меафтодам, сарфаім рафтам, ки даркіоро намефаімам ва намедонам, ки чиро ба ѕайд гирам, іама чиз ба маїрои тези ягона, ба ботлоѕи торик мерезад). Мушкилот дар он аст, ки ІАР ЯК паразит бебозгашт бо таркиши ІН часпонида шудааст, ки вай ба он бояд хизмат расонад ва нигоіубин намояд. Маіз ІН сабаби он шудааст, ки одам истифода бурдани паразитіоро ољоз намудааст. Барои іамин бартарафсозии бечунучарои паразитіо ба ѕатори бетаваѕуфи лапишіои «хурди» ІН ва ЗН – и ба љализњ їавобгар буда, доимњ, заіролудкунанда, ки аљлаб бо сабаби маъмулњ пайхснашаванда буданашон, зарбаи їиддњ мезанад.

Бартарафсозии паразитіо ба самарабахшии калон ва возеіияти зиёд меоварад.

Намунаіои калимаіои муайян;

Далеліо – Їумлаіое, ки: 1) фаімо ва бидуни ихтилоф сохта шудаанд, 2) мушоіидаіо ва натиїаіои таілили ба мавзўи муіокимашаванда дахлдоштаро тасвир мекунанд, 3) мавѕеи муайянеро ифода мекунанд – розигњ, норозигњ, ѕисман розњ будан, пурракунњ. Нутаи назари нав, ислоі ва љайра.

(љайри)/ Маѕсаднок (синониміояш – (љайри/)) функсионалњ, (љайри/) самарабахш – нисбати вай асос барои гумон кардан, ки истифода бурданаш (набурдани он) эітимолияти ба даст овардани натиїаро зиёд мекунад.

Матлуб (/ номатлуб) - нисбати вай асос барои гумон кардан, ки таъсир кардани он (накардани он) эітимолияти ба даст овардани натиїаро зиёд мекунад.

Дурўљ – амалњ кардани хоіиши муніариф намудани даркіои худ (новобаста ба усул – омехта кардани оіанги сухан, ворид намудани норавшаниіо, ивазкунии мустаѕим ва іоказо), ки бо сабаби ІН ё консепсияіо пайдо шудаанд. Бештар ин хавотирњ аз аѕида, нооромњ, ІЗХ, ІХП, хоіиши ба дигарон таассурот бахшидан ва љайраіо мебошанд.

Іаѕѕоният – хоіиши механикии фурў нишондани хоіиши механикии муніариф сохтани маълумотіоро дар бораи даркіои худ.

Самимият - хоіиши шодиомези фарѕ намудани даркіо.

Тахмин - хулосабарорњ, натиїагирњ дар бораи эітимолияти баланди дар асосіои мушахас сохташуда, дар намуди як ѕатор мушоіидаіои мавїуда ва рўйхати ѕонуниятіои маълум.

Асоснокњ – аз шаіодатіо оид ба мушоіидаіо иборат буда, нишон додани ѕонуниятіи маълуме, ки ба равшан намудани масъалаи муіокимашаванда дахл доранд.

Мувофиѕтарин - Іамин тавре ки истифода аз он бо эітимолияти баланди дар асоси ѕонуниятіои маълум тавре ба іисоб гирифта шудааст ва ба чунин характери муваффаѕшавии натиїаи дилхоі оварда мерасонад, ки он хоіиши беітарин ба шумор меравад. Масалан бо фурсати камтарин ё ба таври пурратарин (вобаста ба он ки ман маіз чњ мехоіам – іалли зудтари масъала ё іалли пурратари он ва амсоли иніо), яъне мувофиѕтарин – ин аз іама мувофиѕи масадноктарин будан

«Ѕуллай» - Іамин тавре ки аз истифода бурдани оніо іисіои ногувор пайдо намешавад. Ваѕте ки сухан маіз дар бораи іисіои ногувор намеравад, он гоі калимаи «ноѕулай» истифода бурда намешавад.

Кундапих – дар натиїаи таъсири ІН ё ІМ аз возеіияти аѕлонњ маірум, на дар натиїаи набудани машѕи лозимњ ё набудани маълумот.

Хатогњ – хулосабарории хато, ки дар натиїаи набудани машѕи лозимњ ё набудани маълумот, на дар натиїаи таъсири ІН.

Оддњ – Іамин тавре ки іангоми истифода бурдани он ман бо мушкилот дучор намешавам.

(масалан меъёри оддњ. Пештар дар вазъияти мазкур мо метавонистем «ѕуллай», «мукаммал», «асосњ», «хуб» ва љайраіо бигўем, ки дар натиїа на дар худи мо, на дар іамсўібатамон дар бораи суханіои гуфташуда возеіияти мукаммал ба вуїуд намеомад).

«Метавонам» - тарзи амалкуниіои мувофиѕи маѕсад вуїуд дорад, ки оніо бо эітимолияти баланд маро ба маѕсад мерасонанд (яъне мо имконияти техникиро аз беасосњ їудо мекунем ва бо ин, масалан омехтакуниро дар масъалаи мазкур ислоі мекунем: «Ман метавонам, ки пагоі туро бинам?» Їумлаи «ман ІН – ро бартараф карда наметавонам» низ бемаънњ мешавад, чунки имконияти техникии бартарафсозии ІН іамеша іаст. Ин фаѕат ба хоіиши ту вобаста мебошад. Барои іамин, акнун їумла монанди «ман ІН – ро бартараф кардан намехоіам», садо медиіад. Возеият пайдо мешавад, аммо возеіияти на он ѕадар гуворо, іамин тав не? Дил мехоіад онро аз худат дуртар тела бидиіњ. Калимаіои «метавонњ», «имконият» маънии мувофиѕ пайдо мекунанд.

Бетавофутњ – тарїиі доданіои аіамиятнок дар бораи іамон интихобе, ки дар борааш сухан меравад мавуд нест.

Пиніонкунњ – нагуфтани мавѕеи худ, (муносибати худ) ё худ бо сабаби ІН баён накардани маълумотро дар бораи даркіои худ(масалан бо сабаби хавотирњ аз аѕидаи одамони дигар) ва набудани хоіиши самимият.

Истифодабарњ [ одамро ] - амалњ кардани хоіишіои худ дар муносибат ба одам ё бо иштироки ў. Бо истифодабарњ аз он ки вай дар бораи надоштани хоіишаш рўирост ва исроркорона гап намезанад. Ту ин корро иїро намуда истода, дар зимн 1) ба он таваїїўі зоіир накарда, ки чаро одам ба ту їавоби рад намедиіад – барои он ки аз радкунњ метарсад, ё шарм медорад, ё он ѕадар хоіиши радкунии зиёд надорад ва љайраву іоказо. 2) Ба он одам рўирост нагуфтан, ки ту мехоіњ бо сабаби аз тарафи ў рад нашудани хоіишат вайро истифода бурда истода, хоіишатро амалњ мекунњ ва ба ту фарѕ надорад, ки чаро вай хоіишіоятро рад намекунад.

Самарабахш – (синоним; натиїабахш ) – іамин тавре ки истифодабарњ ё ба кор бурдани он, манро ба натиїаи дилхоі оварда расонд.

Бенуѕсонњ - чунин шакли амал, ки туро ба таври мувофиѕтарин ба натиїаи дилхоі меоварад.

Ранїиш - таассуф бар худ + хашмгинњ, хоіиши ѕасосгирњ.

Палидњ - ІХП + хашмгинњ + бадхоіњ + хоіиши паст задан, боиси хандахариш намудан, їазо додан.

Зарурњ - [ барои расидан ба маѕсаде дар вазъияти мавїуда ] – іамин тавре ки бидуни вай мувофиѕи аѕидаи гўянда іеї кор карда намешавад, агар дар наздат ягон маѕсаде гузошта бошњ ва дар шароитіои мазкур воѕеъ гардида бошњ. Масалан : «Барои он ки іангоми ба об љўтта задан об нафасгират накунад, бояд іаво гирњ, нафаскашиатро нигоі дорњ ва дар таги об нафас накашњ». Дар ин іолат дар хотир доштан зарур аст, ки іангоми таљйир ёфтани іолат, барои нигоі доштани нафаскашњ зарурият боѕњ намемонад (масалан, агар дар ихтиёрат акваланг дошта бошњ), яъне «бидуни нигоі доштани нафаскашњ іам амал намудан мумкин аст».

Часпидан ба ІН – маїмўи даркіо: 1) хоіиши бартарафсозии ІН, 2) ІН – и таъсирнокиашон гуногун, 3) дурахшіои кўтоі ва заъифи ДМ.

Хориїсозии ІН - заъифшавии босуръати (камтар аз 2-3 сония) шиддатнокии ІН дар натиїаи ба харї додани саъю кўшиш барои бартарафсозии ІН.

Хасташавњ - маїмўи іисіои їисмонии баъд аз меінатіои пуршиддати тўлонњ ё їисмонњ ба вуїуд меомада. Аљлаб бо хоіишіои муваѕѕатан ѕатъ кардани аз сар гузаронии меінати їисмонњ ба таври умумњ ё хасташавиіои їисмонии намудіои муайян (масалан, чашмон аз хондани тўлонњ хаста шуданд), мушоият мешавад. Пурра бо ДМ мувофиѕат мекунад. Фўкіо калимаи «хасташавиро» таніо барои ифодаи іисіои їисмонњ истифода мебаранд Дар іолатіои дигар фукіо гуфтани «сустшавњ», ІЭН ва љайраіоро интихоб мекунанд. Чунки іангоми ба їои «сустшавњ», «хасташавњ» гуфтан, мавїуд будани ІЭН – ро іаѕ мебароранд, - гўё ин іамту сустњ нест, балки ин «ман хаста шудам» мебошад.

Истироіат – муваѕѕатан амалњ кардани хоіиши ѕатъкунии машаѕѕатіои їисмонии дар натиїаи хасташавњ ба вуїуд омада. Фукіо калимаи мазкурро таніо ваѕте истифода мебаранд, ки сухан дар бораи хасташавии їисмонњ равад, то ин ки худро фиреб надиіанд ва аз љамгиниіо - сустњ, ѕаноатмандњ, осудашавњ, таљофул накунанд.

Феіристи аниѕтар ва пурратарро дар боби «Истилоіот» бинед.

Намунаіои калимаіое, ки їояшон дар ахлотхона мебошад:

«Фоида» - Ягон тарзи донистани он ки дар оянда оѕибати он амале, ки іамчун фоиданок номида мешавад, чњ хоіад буд ва кадом оѕибатіо аз тарафи ту іамчун хостанашаванда шинохта хоіанд шуд, вуїуд надорад. Гоііо калимаи «фоиданокро» ба маънои «мувофиѕ» ё «мувофиѕи маѕсад» истифода мебаранд ва маіз іамин истилоіотро ман барои дар ин гуна мавриіо истифода бурдан интихоб мекунам. Аѕѕалан, барои он ки оніо бо категорияіои ахлоѕњ сахт монанд нестанд., яъне бо калимаіои ким –кадом «хубият» ё «бадияти» мутлаѕро ифодакунанда шабоіат надоранд. Маісулњ іам чњ ѕадаре ки хоіед: «фоиданок», «бефоида» (іол он ки бо калимаи «бефоида» аксар ваѕт на «бад будан ба маънои мутлаѕро» ифода мекунад, балки маіз љайримаѕсад, аммо ман аз ду сар аз истифодабарии калимаи мазкур даст мекашам, чунки бе зарурият тавлид намудани дубликатіоро намехоіам. Ва барои он ки іатто сояи ин сирояти ба забон часпида – калимаи «фоидаро» эіё накунам.)

«Кўмак» - калимаи мазкур низ ба маънои мутлаѕи «хубият» истифода бурда мешавад. Ва іангоме ки одам кўмак мерасонад, ў фикр мекунад, ки бегуфтугўй амали «хубро» иїро намуда истодааст. Агар ман ман мехоіам, ки чуѕурњ биканам ва ягон кас омада ба ман «кўмак» мерасонад, он гоі ин маънои онро дорад, ки вай дар назди худ таніо барои он маѕсади канданро гузоштааст, ки онро маіз ман канда истодаам. Дар зимн барои вай фарѕ надорад, ки ба ман таніо кандани маъѕул аст ё шояд баръакс – ба ман мушкил аст ва дар ними кор ман ба андеша меравам – дар іаѕиѕат ман онро кандан мехоіам, ё худро барои ким – кадом консепсия ва ё чизи дигаре маїбур карда истодаам. Боз іам «кўмакро» ба ким – кадом «фоидаи» мавіум аппелятсия мекунанд

Масалан одам араѕ хўрдан мехоіад. Ту бошњ, шишаи ўро мепартоњ, яъне бар зидди хоіишіои вай амал мекунњ, аммо инро іам «кўмак» меномњ. Урдўи Шуравњ соли 39 – ум дар якїоягњ бо фашистони Олмонњ Полшаро ба ду ѕисмат таѕсим намуданд. Ба Финландия їанг эълон карданд, баъд аз їанг ба Венгрия, Чехословакия даромаданд, Кишваріои назди Балтикаро забт намуданд ва іамаи ин «кўмак» номида мешуд. Хабаркашіо ба Ікумати Шуравњ барои дар лагеріо іабс намудани одамони аѕидаи мухолифдошта «кўмак» мекарданд. Коммунистіои шўравњ ба «халѕіои бародар» дар пуштибонии режиміои диктатуриашон «кўмак» мерасонданд. Хитоиіо бошанд, то іол ба халѕи Тибет барои аз заіри буддоњ раіо шуданашон расонидани «кўмаки» худро идома дода истодаанд – хуни якуним монахи кушташудаи тиббетњ то іол оніоро сер накардааст. Калимаи «кўмакро» одамон барои он истифода мебаранд, ки калимаи мазкур маънои равшан надорад ва іар гуна амалро ту метавонњ, бо кўшиши ба худ пайдо кунонидани муносибати матлуб,«кўмак» биномњ. Чунки консепсия дар бораи он ки «кўмак – хуб аст» мавїуд аст.

Пешниіод мекунам, ки калимаи мадад истифода бурда шавад. Мадад намудан чњ мебошад фаімост. Одам амалеро иїро мекунад ва дар бораи карданаш эълон мекунад ва мехоіад, ки натиїа ба даст биёрад. Ва ту низ аз тарафи худ чунин хоіњ кард, то ин ки вай натиїае дода тавонад. Дар ин їо іама чиз ба ѕадри кофњ равшан аст.

«Лозим аст». Маркази дараїаи олњ! Синониміояш низ пур: «бояд», «даркор» «бояд ки» (чизеро анїом додан) «меарзад», «лозим меояд,ки».

«Іамкорњ». Таіти калимаи мазкур маъмулан тарзіои іархелаи хеле норавшани табдили маълумотро мефаіманд. Оніо чунон норавшан мебошанд,ки истифода бурдани оніо љайриимкон аст. Бартарафсозии калимаи мазкур ба мушкилоти фаімондадиіњ намеорад, чунки іар яке аз тарзіои имкондоштаи табдили маълумот, ифодаи худро доро аст. Хангоми мавїуд будан хоіиш оніоро ба классіо гурўібандњ кардан осон аст. Баъдан ба классіои мазкур ном гузошта аз оніо истифода бурдан мумкин аст. Синониміояш низ хеле бисьёр аст: «муошират» «мо вай муошират кардем» - инро чњ хел фаімидан лозим аст?. Гуфтугўй кардем? Бо якдигар чунин гаппаронњ кардем. Салом- то боздид? Мубошират кардем? Дар бораи натиїаіои тадѕиѕоти консепсияіо табдили аѕида намудем? Ѕавоѕ андохта ба якдигар назар афкандем?...... Хама «маісуліои» муошират кардан мебошанд

«Бад». Антониміояш хеле зиёд аст: «хуб» «беі» ба іамин їа дохил мешаванд.

«Функсионалњ» хеле илмњ садо медиіад ва синонимии калимаи «мувофиѕи маѕсад» аст.

«Дўст». «дўсти (одами) наздик», «ѕарин» калимаіое мебошанд,ки комилан іеї гуна мушахасњ надоранд. Базўр муносибати хеле норавшани муносибати якдигарии одамонро ифода мекунанд, аммо бештар одати оддии ба іамдигар вуїуд доштаеро ифода мекунанд, ки оніо іаргиз бо меірубонњ ва іусни таваїїўі не, балки бештар бо бадбинњ ва душманњ мушоият мешаванд.

«Бетараф». Синонимии калимаи «бетафовут».

«Таассурот». Ивазкунандаи истилоіи «іиссиётіои матлуб» мебошад. Аз іамин сабаб ба ахлотдон фиристода мешавад. Одам іангоми гуфтани он ки аз ІН, аз ранїкашиіо таассурот гирифта истодааст, ин маънои онро дорад, ки вай ІН ва ІМ - и ба навбат баамалояндаро аз сар гузаронида истодааст. Масалан, вай метавонад бо сабаби рашк азият кашад ва тассаввур намояд, ки дўстдоштаи ў баъдтар, іангоми фаімидани он ки дўстдоштааш вайро бо чњ гуна їоіиле иваз намудааст, чњ тавр таассуф мехўрад. Яъне бадхоіњ ва хоіиши ѕасосро эісос мекунад. Агар ў мегўяд, ки аз бозии шоімот таассурот мегирад, ин маънои онро дорад, ки вай масалан, ѕаноатмандњ аз худро іис мекунад ё тирагњ ва љайраіоро фаромўш мекунад.

«Лаззат» - истилоіе, ки спектри васеъи даркіоро аз ІМ то лаззати сексуалњ ифода мекунад, ва барои іамин іангоми дар матни номушахас истифода шуданаш, ба ахлотдон равона карда мешавад. «Маъѕул аст» - низ ба іамон їо равона карда мешавад.

«Муіим» - Як навъ аіамият мутлаѕ ро мисли калимаи «фоида» ифода мекунад. Ин іам ба ахлотдон.

«Боаѕлона». Ба хушодобњ мутобиѕ аст? Ба тахминіо ва донишіо мутобиѕ аст – барои ин калимаи «мувофиѕ» вуїуд дорад. Бештар ба консепсияіои іамсўібат мутобиѕ аст. Ба ахлотдон фиристода шавад. «Асоснокњ» низ ба іамон їо.

«Гуворо». Калимаи мазкур спектри ба таври беохир норавшани маъниіоро ифода мекунад. Яъне лаззати їисмонии бо секс алоѕаманд набуда, вале алоѕаманд буда ба лаззати шаівонњ, ІМ, ДМ – іар он чизе, ки одам дар іамин лаіза ба іис кардани он ІМ дорад. «Ногувор» низ ба ахлотдон партофта шавад.

«Маънњ» - ба ахлотдон. Агар сухан дар бораи маънии калима ё їумла равад, дар ин іолат гуфтан мумкин аст, ки «ба ин далолат мекунад», «инро ифода мекунад». «Бемаънњ» іам ба сатили юндирезњ партофта шавад.

Мавѕеи їудогона – бартарафсозии ибораіои аз нуѕтаи назари амалия бемаънњ, яъне іамоніое, ки интерпретатсияи љалатро мустаікам мекунанд. Ваѕте ки фук дар нутѕи худ истифода кардани іамин тавр мазмуніоро идома медиіад, вай худаш аз думи худаш ба аѕиб, ба тарафи ботлоѕ мекашад. Ба ибораіои мазкур дохил мешаванд:

«ІН ро пайдо мекунонад». Їумлаи маъмулњ: «беодобии ў дар вуїуди ман нороіатњ пайдо намуд». Намуди табдилдодани он: «вай беодобона рафтор кард ва ман нороіатиро іис намудам». Ё боз іам аниѕтар: «вай беодобона рафтор кард ва ман хостам нороіатиро іис намоям ва нороіатиро іис кардам».

«ЗН боѕњ мондааст». Їумлаи маъмулњ: «ЗН дуру дароз боѕњ монда буд». Дар натиїа чунин фаімида мешавад, ки на ман ЗН – ро боѕњ гузоштаам, балки «вай худаш» бе иштироки ман боѕњ мондааст. Ман бошам ѕурбонњ іастам. Намуди табдил додани он: «ман дурудароз ЗН – ро іис кардам». Ё боз іам аниѕтар: «ман хостам, ки ЗН – ро дурудароз іис намоям ва онро іис намудам».

«Натавонистам» [бартараф кардани ІН ва љайраіо] Агар бартарафсозии ІН ба ту муяссар нашуд ё онро бартараф карда натавонистњ, ин маънои онро дорад, ки ту инро ба ѕадри кофњ нахостњ ва хоіиши іис кардани ІН аз хоіиши бартарафсозии он пурѕувваттар буд. Намуди дигар: «хоіиши іис намудани ІН аз іиссиёти бартараф кардани он пурѕувваттар буд».

02-02-05) Ман чаіор давраи муваффаѕ шудан ба ДМ – Возеіиятро мувофиѕи маѕсад медонам. (минбаъд – ба таври оддњ «Возеіият» - ман калимаи мазкурро бо іарфи калон менависам, то ин ки аз возеіияти аѕлонњ фарѕ кунад).

1) Ба хотир гирифтан.

2) Машѕ дар муіокимарониіо.

3) Амалияіои расмњ.

4) интегратсия дар рафтор

1) Ба хотир гирифтан аз он иборат аст, ки амалкунанда бо маълумот шинос шуда онро ба хотир мегирад. Масалан вай ба хотир мегирад, ки давраи муваффаѕ шудан ба возеіиятро ба чор давра таѕсим намудан мумкин аст. Оніо чњ гунаанд, кадом амалияіои расмњ вуїуд доранд, чиро интерпретатсия дар рафтор мегўянд ва љайраіо.

2) Калимаіоро дар бораи он ки дарки «ман» вуїуд надорад, хондан мумкин аст, бо оніо розњ шудан мумкин мебошад ва … мисли пешина зиндагњ намуданро идома додан мумкин аст. Аксари одамон іамин тавр іам мекунанд – мехонанд, розњ мешаванд ё намешаванд ва зиндагонњ карданро давом медиіанд ва дар зимн сарфаім намераванд, ки дар зиндагии оніо іеї чиз таљйир наёфтааст. Машѕ кардан дар муіокимарониіо барои іаматарафа таілил кардани масъалаи мазкур мусоидат мекунад. Бо амалкунандаи таїрибанок, бо иваз карда истодани тарафіо, ки як тараф консепсияи «ман – вуїуд дорад» - ро муіофизат мекунад ва тарафи дигар онро рад мекунад, гузаронидани машѕ хеле самарабахш мебошад. Иштироки амалкунандаи таїрибанок барои амалњ намудани давраи мазкур имконият муіайё мекунад, чунки консепсия то дараїае ба бадани одам амиѕан фурў меравад, ки ба масъалаи мазкур аз ягон тарафи ногаіонњ нигоі кардан, ба ёдаш намеояд.

3) Амалияіои расмњ возеіияти аѕлонии ба вуїуд омадаро мустаікам мекунанд. Намунаіои амалияіои мазкур:

а) такрори шунавои бамаротиб ва бисёрсоатаи їумлаіое, ки возеіияти ба даст омадаро ифода мекунанд.

б) такрор ба такрор хондани їараёни муіокимарониіо, ба шакли ба хушсохт ва ба хубњ хондашаванда даровардани оніо.

в) дар мавриди консепсияи «ман», ин метавонад паи якдигар їудо кардан ва ба ѕайд гирифтани даркіо бошад. Ба монанди «ин фикр аст, на ким – кадом «ман» ва љайраіо».

г) амалияи муваѕѕатан манъ кардани муколамаи баланди ботинњ самаранокиро пурѕувват мекунад. Масалан, вазифа гузошта мешавад, ки дар зарфи 5 сония іар гуна фикри баландсадо ба муддати як соат таваѕѕуф карда шавад. 2 – 3 сония барои сарфаім рафтани ту ба он ки фикри баландсадо мавїуд аст, дода мешавад ва боз 2 сонияи дигар барои манъ намудани он.

4) Ба возеіияти аѕлонии байнњ муваффаѕ шудан мумкин мебошад, аммо тавре зиндагиро идома додани лозим аст, ки гўё вай вуїуд надорад, гўё ки консепсияи пешина іукмрони комил аст. Барои он ки возеіияти ба даст омада ба рафтор амиѕан фурў нишинад, татбиѕ кардани амалияіои иїтимоњ мувофиѕи маѕсад аст. Масалан, агар возеіияти аѕлонњ дар бораи он ки чунин маїмўи даркіое мавїуд нестанд, ки мо оніоро бо «гузашта» ва оянда ифода мекунем ба даст ояд, он гоі амалияи ивазкунии бовариро «дар гузашта» амалњ карда метавонем. Іангоме ки ман дар болои сабзаи лаби кўл нишастаам, зарурате нест, ки дар бораи номи ман чист, дар кадом шаір воѕеъ мебошам, боварњ доштани худро идома диіам.. Андешаіоро бо калимаіои «буд» ва «хоіад шуд» бартараф кардан мумкин аст. Бо ивазкунии давронии боварњ - «ман дар Иркутск мебошам» - «ман дар Іимолой іастам» машљул шудан мумкин аст. Дар іар ду вариант бо ба ѕайди пуршиддат гирифтани боварњ, ин кор анїом дода мешавад. Ваѕте ки дар натиїаи машѕ кардан аз рўи ивазкунии давронии боварњ, ту мефаімњ, ки дар фикри «ман дар Иркутск мебошам» ва «ман дар Іимолой іастам», боварии якхела іосил шудааст, мебинњ ки бовариіои механикии боѕимонда (оид ба мавїудияти «ман», «гузашта» ва монанди иніо) низ, хеле коіиш меёбанд ва ту метавонњ оніоро мувофиѕи хоіиш идора кунњ. Дар їои кор ба боварњ такя мекунњ, ба он ки дар оянда кадом коріо дар пеши ту гузошта шудаанд, дар гузашта кадом ѕарордодіо буд, чунки ин барои муваффаѕ шудан ба натиїаи дилхоі имкон медиіад. Дар марљзори назди кўл ту ба боварии дигар такя мекунњ ва он барои муваффаѕ шудан ба ДМ, раіо шудан аз консепсия дар бораи «гузашта», консепсияіои дар асоси оніо ѕарор доштаи дар бораи «муттасилњ», «тадриїњ будани таљйирот» ва љайраіо, имконият фароіам мекунад.

Дар натиїаи амалияи чорзинагии мазкур, шўълаіои Возеіият пайдо мешаванд.

Боби 02 – 03: Истилоіот.

«Забони илмњ аз забони ба таври маъмулњ фаімида шудани калимаи мазур чњ фарѕ дорад? Чњ тавр шуд, ки забони илмњ ба забони байналмилалњ табдил ёфт? Сабаби ягонагии мафіуміои илмњ ва забони илмњ дар он аст, ки оніо тавассути аѕліои беітарини тамоми давріо ва одамон офарида мешаванд. Оніо дар таніоњ ва саъю кўшишіои дастаїамъона барои инѕилоби техникњ силоіи маънавњ сохтаанд, ки дар садсолаіои охир іаёти инсониятро ба куллњ таљйир додааст. Мафіуміои ба вуїуд овардаи оніо дар бесарусомонии іайратангези даркіо іамчун ситораи раінамо хидмат мекунанд ва аз мушоіидаіои алоіида їудо карда гирифтани іаѕиѕатіои умумиро ба мо меомўзонанд»

А. Энштейн

Маънии калимаіое, ки одамон барои ифода намудани амаліои иїро намуда ё іис кардаашон истифода мебаранд, хеле обшустаанд. Калимаіои мазкурро истифода карда истода одам гумон мекунад, ки ў дар бораи чњ сухан гуфтанашро «фаімида» истодааст. Боз іам аїибтараш дар ин аст, ки ба хаёли вай одамони дигар низ ўро «мафаіманд»! Дар іаѕиѕат бошад, маъмулан одамон таіти іамон калимаіо чизи каме дигареро ё комилан дигареро мефаіманд, ё іатто мутлаѕан іеї чизро намефаіманд. Ба тариѕи мисол їумлаи «беітар мешавад, ки агар…» ё «дар ин їо іеї чизи баде мавїуд нест»?- ро шарі додан мумкин аст. Аз даі нафар одам хоіиш кун, ки їумлаи мазкурро бо калимаіои дигар нависанд. Навиштаіои мазкурро бо іам муѕоиса намуда истода ту бо осонњ сарфаім меравњ, ки іар яке аз оніо ким – чизи худро дар назар доранд, фардо бошад вай аллакай ким – чизи дигареро «дар назар хоіад дошт».

Дар интиіо бошад, имконияти муваффаѕ шудан ба возеіияти аѕлонњ, якдигарфаімњ мавїуд нест.Іангоми мавїуд набудани возеіият бошад, хоіишіои шодиомез низ зуіур намекунанд ва хоіишіои механикњ пурѕувват мешаванд.

Дар зимн, ба калимаіои муайян додани маъниіои муайян, он ѕадар іам мушкил нест. Барои ин фарѕ кардан зарур аст, ки іангоми иїро кардани амале, ки онро бо як миѕдор калима ном мегузорњ, ту маіз (іамчунин одамони дигар, агар оніо барои фарѕ кардани даркіои худ їидду їаід мекунанд ва оніоро ба ѕайд мегиранд) чиро аз іама бештар тез – тез іис мекунњ.

Дар поёнтар ман рўйхати муайянкуниіои ба іамин монандро меорам. Аз рўйхати мазкур истифода бурдани оніоро МАІЗ ба іамон маъние, ки ба оніо дода мешавад, бисанї ва бубин, ки оё лаёѕати ту барои муваффаѕ шудан ба возеіияти аѕлонњ пурѕувват мешавад, оё хоіишіои шодиомез ва ДМ ба зуіур кардан ољоз мекунанд, оё їараёни гузаронидани таіѕиѕіо осон мегарданд, оё теъдоди кашфиётіо зиёд мешаванд?

Дар аввал ту аксар ваѕт дармемонњ, маъниіоро фаромўш мекунњ, ба луљат менигарњ, аммо бо гузашти ваѕт мушкилиіо бартараф хоіанд шуд ва дар натиїа тез – тез возеіияте, ки бо тимсоли дарёчаи булўрини муссафо іамоіанг аст, пайдо шудан мегирад

Рўйхати мазкурро ман доимо пурра хоіам кард.

(Їусутуїўи калимаро дар WORD ё hmtl бо ёрии тугмачаіои «Ctrl + F») амалњ намудан мумкин аст.

* * * * * * * * * *

*) «Даркіо» - іамаи он чизе ки іаст, дар бораи он чизе мо мегўем, ки «ин ѕабул карда мешавад».

*) «Панї скандх» = «панї намуди даркіои шахсњ» - іисіо [їисмониіо] (босиравњ, таъмњ, ламсњ, машомњ, самъњ, сексуалњ ва љайраіо), іиссиётіо (номатлуб ва матлуб), аѕидаіо, хоіишіо, фарѕкунњ.

*) «іиссиёти номатлуб» (ІН) – іиссиётіое, ки дорои чунин аломатіо мебошанд:

1) іангоми зуіур намудани оніо ва баъд аз оніо кундзеінњ ба амал меояд (яъне тез заъиф шудани лаёѕат ва хоіиши фарѕ намудани даркіо);

2) баъд аз оніо аіволи бади їисмонњ ба вуїуд меояд;

3) баъд аз оніо таваїїўі надоштан, лаззати ѕаблњ, рўібаландњ, ДМ – и дигар ва хоіишіои шодиомез ба вуїуд меоянд;

4) їорњ будани оніо бо таффакури возеі мувофиѕат намекунад;

5) їорњ будани оніо бо ДМ мувофиѕат намекунад;

6) ІН – ро аз сар гузаронида истода, ту ба роботи барномарезишуда монанд мебошњ – аксуламал ва рафторіоро пешакњ фаімидан мумкин аст; амаліои ту хеле бесамаранд;

7) Бе машѕи босубот ва ѕатъњ аз селоби ІН берун баромадан ѕариб номумкин аст – іатто агар ту дар ягон вазъият іис намудани онро ѕатъ карданњ бошњ іам, оніо ѕатъ намешаванд – ѕувваи одати іазор маротиба часпидашуда іамин тавр аст.

(Намунаіои ифодаи ІН: рашк, таассуф бар худ, тарс, хашм, нороіатњ, норозигњ, хафагњ, девонагњ, іайронњ, таіѕир, іасад, хавф, нооромњ, нафрат, кароіат, шарм, ѕасос, андўі,љамгинњ дилмондагњ).

*) «Іиссиётіои матлуб» (ІМ) – аломатіои он:

1) оніо оинавор мухолифіои ІН мебошанд: іасад, бадхоіњ, норозигњ – розигњ, іиси залилии худ («ІЗХ») – іиси худписандњ («ІХП»), нооромњ – оромшавии заъфњ ва тирагњ, андўіи бохт – «шодии» љалаба, андўіи таніоњ – дўстии љамовар, хушомадгўњ ва ба іамин минвол;

2) баъд аз оніо хасташавњ, заъфи рўіию їисмонњ ва бефарѕњ ба вуїуд меояд;

3) баъд аз оніо аіволи бади їисмонњ ба вуїуд меояд, іар чанд ки оніо, монанди маълум будани баъд аз ІН, на он ѕадар маълуманд;

4) іангоми їорњ будани оніо тарси мавїуд аст, ки оніо дер ё зуд ѕатъ хоіанд шуд ва ІН ба вуїуд меоянд;

5) їорњ будани оніо ѕариб 100% бо ДМ мувофиѕ нестанд – ба истиснои іолатіое, ки ІМ ІН – и мутобиѕро мувозина мекунанд ва дар рахнаи озодшуда метавонад акси садои ДМ чашмак занад;

6) зимни зуіур кардан ва баъди он кундзеінњ ба вуїуд меояд;

7) їорњ будани оніо бо таффакури возеі мувофиѕ нестанд, іар чанд ки он ѕадар маълум нестанд, мисли он ки іангоми ІН маълум мебошанд;

8) іамон «роботмонанд» будан, осонии баіисобгирии аксуламал ва рафтори одами іискунандаи ІМ; іамон самарабахш набудани амаліо;

9) хоіиши іис кардани ІМ бештар іолати вобаста будан аз маводи мухаддирро ба хотир меорад – «аъзошиканњ» аз ІМ – и ногирифта метавонанд хеле дарднок бошанд, яъне бо ІН – и пурѕувват мушоият мешаванд.

*) «Даркіои мунаввар» («ДМ») – он даркіое, ки барои ифода намудани оніо, мо калимаіои меірубонњ, іисси зебоњ, їидду їаід, осудагњ, шодњ аз эїод, іусни таваїїўі, ваїд, лаззати ѕаблњ, сарфаімравњ ва љайраіоро истифода мебарем (ба боби « Рўйхати ДМ – ро бо шаріояшон» нигоі кунед).

Хусусиятіои фарѕкунандаи ДМ:

1) іангоми пурѕувват будани шиддатнокиашон фарѕ карда мешаванд – беобъектњ, мавїуд набудани «ба ман тааллуѕдошта»ва «ба ту нигаронидашуда».

(Агар ту меірубонии заъифро аз сар гузаронида истода бошњ, он гоі чунин меіисобњ, ки «ту меірубониро нисбати ў аз сар гузаронида истодањ», аммо агар меірубонњ пурѕувват, махсусан – ваїдњ шавад, он гоі возеіият пайдо мешавад, ки меірубонии мазкур аз «ту нест» «ба ў» хам нест, одами дигар – фаѕат омили мунввар барои меірубонист).

2) іар гуна ДМ – ро бо ДМ – и дигар іамоіангњ мекунад.

3) ДМ бо љамгиниіо мувофиѕ намебошанд – љамгиниіо іар ѕадар пурѕувваттар бошанд, ДМ іамон ѕадар заъифтару камтар мебошанд.

*) «Заминаи номатлуб» («ЗН») – маїмўи ІН шадидии хеле заъиф дорад. Вай ифодаи пурѕуввати лаппишіо надорад, аз їиіати ваѕт хеле тўлонњ аст, метавонад соатіо, рўзіо, моііо, тамоми умр тўл кашад Дар вай фарѕ кардани ІН – и мушахас мушкил аст. Фурў нишондани ІН (ба идомааш нигоі кунед) ЗН – ро пурѕувват мекунад.

*) «Іолати номатлуби энергетикњ» («ІНЭ») маїмўи іиссиётіои [їисмониіо] ногуворе, ки мо маъмулан «аіволи їисмонии бад» меномем: заъф, іусни таваїїўі надоштан, «іеї чиз рўй надода истодааст», «вазнинњ дар бадан» ва љайраіо.

(ІНЭ мисли ІН имкони бенуѕсон бартарафсозиро дорад. Усуліое, ки бо оніо ЗН бартараф карда мешавад, бештар самарабахш мебошад. Ба шарте ки хусусияти зуіур намудани ІНЭ ба ЗН ва усули бартарафсозњ ба ІН монанд бошад, агар хусусияти зуіур намудани ІНЭ дар айни замон ба ІН наздик бошад).

*) «Муносибати номатлуб» («МН») – лаппишіои кўтоі ва заъифи ІН (норозигњ, нороіатњ, бадхашмњ, нафрат ва љайра)

( Дар муѕоиса бо ЗН, ки бо бо ѕабати зичи тумани заірнок монанд карда мешавад, ІН бо намуде аз селаи зичи беіудуди хомўшакіои заірдор монанд карда мешавад.

Лапиши ІН дар одами маъмулњ ѕариб аз іамаи даркіо ба вуїуд меояд, махсусан іангоми фаъолият, воѕеъ будан дар байни одамон, муошират бо оніо ва іангоми дар бораи оніо фикр кардан)

*) «4Н» - ІН, ІНЭ,ЗН ва МН.

*) «Ранїиш» - тараіум бар худ + бадхашмњ + ѕасосгирњ.

*) «Палидњ» - ІХП + бадхашмњ + бадхоіњ + хоіиши паст задан, хандахариш кардан, їазо додан.

*) «Сафаімравњ» - фикре, ки:

а) возеіияти аѕлониро пурѕувват мекунад.

б) бо ДМ – возеіият іамоіанг мебошад.

в) бо ДМ – и дигар іамоіанг аст.

*) «Хоіишіои механикњ» «хм» - чунин аст, ки:

а) Бо сабаби фикріо – консепсияіои иїборие, ки дар таркиби оніо калима - паразитіои мисли «лозим аст» ва ифодаіои водоркунанда, ки баъд аз оніо Франкштейніо аз кабили «ба он їо рафтан лозим аст», «ин тавр кардан зарур аст», «ин тавр кардан хуб мебуд», «ин тавр накардан беадолист» ба даст меоянд, ба вуїуд меояд. Ва ту инро ѕатъи назар аз мавїуд набудани хоіиши шодиомез ва іис карда истодани ІН (норозигњ, тараіум бар худ), ІНЭ (хасташавњ, заъифњ), ІМ (ѕаноатмандњ аз худ, ІХП) ва боѕњ гузоштани консепсияіои дигар («хуб аст, ки ман инро кардам, ин дуруст аства іамин тавр лозим аст), иїро мекунњ

б) бо сабаби ІН (хоіиши фаромўш кардани тирагњ ё андўі, пурѕувват сохтани нороіатњ ва МН) ва ІН (хоіиши іис намудани ІХП, ѕаноатмандњ аз худ) пайдо мешавад.

в) бо сабаби одати механикњ пайдо мешавад – ту іамеша аз кор баргашта ба хона омадан телевизорро равшан мекунњ ва ба іатто агар ба ахбор іеї таваїїўіе надошта бошњ іам, ту аз ду сар онро дар іолати кундзеінии том тамошо мекунњ.

г) бо сабаби ІНЭ ба вуїуд меояд (сустиро іис мекунњ ва онро бартараф намесозњ, балки дар диван дарозкашида худро ба он месупорњ)

д) бо сабаби дигари хм.

*) «Хоіиши молик шудан ба ДМ» - хоіиши механикии истифодабарии ДМ барои амалњ сохтани хоіишіои механикии дигар (бар хилофи «хоіишіои [шодиомез] ДМ» - хоіиши дар айни замон іис кардани ДМ).

*) «Консепсияіо» - дар илм калимаи мазкур барои ифода намудани системаи гипотезаіо љайриихтилофњ ва интерпретатсияи маълумотіои озмоишњ истифода бурда мешавад. Дар матни «амалияи роіи рост (АРР) вай мутобиѕи іамон маънии дар забони гуфтугўњ пайдо намудааш истифода бурда мешавад – «механикњ, яъне беандеша, кўркўрона ѕабул намудани эътиѕод ва тасдиѕіо».

(Консепсияіои ба таври механикњ ѕабулгардида дар зери таъсири хоіишіои механикњ, іиссиёти номатлуб ІН (масалан іиси з алилии худ ІЗХ), хиїолат, хавфи муносибати номатлуб (МН) бар худ, тарси таніо мондан ва љайра), бидуни муіокимаіои шахсњ, бидуни їустуїўи асосіо, ба вуїуд меоян. . Яъне тасдиѕ іамчун эътиѕод ѕабул карда мешавад ва минбаъд одам тавре зиндагонњ мекунад, ки гўё таніо вай іаѕиѕату асоснок мебошад).

*) «Андўііо» - ІН ва ІМ, консепсияіо [љалат] ва муколамаи ботинии механикњ, хоіишіои механикњ, іисіои номатлуб (ІНЭ, іаракатіои маїбурњ, «аіволи бад»).

*) «Хоіишіои шодиомез» (хш) – хоіишіое, ки іадди аѕал бо лаззати ѕаблњ, рўібаландњ, шодњ ва субот іамоіангњ доранд.

(Як ѕатор аломатіое мавїуданд, ки хоіишіои шодиомезро аз механикњ їудо мекунанд. Масалан агар амалњ шудани хш ба даст наомада бошад, ІН зуіур намекунад, ва љайраіо. Дар китоб бинед).

(Іар гуна хоіиш – ин хоіиши ивазкунии даркіо мебошад)

*) «Їабіаи кор» - маїмўи хоіишіои шодиомез [дар іамин лаіза зуіур намуда] дар їараёни амалњ кардани оніое, ки саъю кўшиш ба харї дода мешавад.

*) «Іамоіангњ» - пурѕувват шудани сареіияти шиддатнокии (ё іар гуна сифатіои дигар) ДМ, іангоми зуіур кардани дарки дигари андўігин набуда (масалан дарки дарахт) ё ДМ.

*) «Омили мунаввар» («ОМ») – дарке, ки бо ДМ іамоіанг аст.

*) «Самимият» - хоіиши шодиомези фарѕ кардани даркіо.

*) «Дурўљгўњ» - хоіиши механикии таіриф намудани [хабари ба касе фиристодашуда] маълумоти ба ѕайд гирифташуда дар бораи даркіои худ.

(Агар ту хабар медиіњ, дар бораи «рашк мавїуд нест», маълумотро ба ѕайд мегирњ, аммо мисли одаме, ки рашкро іис мекунад, рафтор мекунњ, он гоі ман дар бораи дар ту вуїуд доштаи худфиребњ ва дурўљгўњ асос дорам)

*) «Іаѕѕоният» - хоіиши механикии фурў нишондани дурўљ.

*) «Боварњ [оиди мавїуд будани даркіо]» - фарѕ намудани босуботи даркіои мазкур.

(Бевосита дар бораи он ки дарки мазкур фарѕ карда шудааст, ё аз рўи он ки фикри «ман фарѕ мекунам [ин маїмўи даркіоро]» мавїуд аст, [«ин маїмўи даркіо] іастанд», муіокима кардан мумкин аст, ё аз рўи он ки хотираіои даркіои мазкур мавїуданд).

*) «Хотира»- іама гуна дарке, ки бо фикри «ин буд» ва боварњ доштан ба он мушоият мешавад.

*) «Ба ѕайд гирифтани фикрњ [даркіо]» – фарѕ кардан + фикри «ман ин даркро фарѕ мекунам», «ин дарк мавїуд аст».

*) «Истилоі» - калимаіое, ки ман бо оніо маїмўи муайяни даркіоро ифода мекунам.

*) «Ба хотир гирифтан» -, [ дар бораи ДМ] – хш аз сар гузаронидани ДМ (хшДМ) на бо як лапиши зуіуркунанда, балки ба таври хеле камтар ё бештари зичњ дар муддати дарозтари ваѕт. Мутобиѕан метавонем, ки бо ба іисоб гирифтани он дар % аз тамоми ваѕти ба ѕайдгирњ, дар бораи зичии камтар ё бештар сухан ронем.

(хшДМ бо фикри «мехоіам ДМ – ро іис кунам» омехта карда нашавад! Санъати фарѕ кардан, ба воситаи машѕ коркард мешавад.)

Азбаски бахотиргирњ бо хш зич мебошад, аїиб нест, ки вай ба хеле пурѕувват шудани пуршиддатии хмДМ ва ДМ оварда мерасонад.

Азбаски ба хотир гирифтан таффакур намебошад, бо вай мушоият намудани ІАМА ГУНА намуди фаъолият, аз їумла меінати зеінии пуршиддатро ёд гирифтан мумкин аст.

*) «Амалияи роіи рост» («АРР») – пайдаріам иваз намудани даркіои нохоіами ту, ба даркіои дилхоі. Барои ин хоіиши іис кардани шодиомези іамин гуна ивазкуниро доштан зарур аст ва онро чунон босуботу ѕатъият парвариш кардан лозим аст, ки одати ташкилшавандаи нав, одати пешинаи як ваѕтіо ба таври механикњ ташкилшударо пахш кунад. Ман ин роіро маіз барои он «рост» меномам, ки барои амалњ намудани он, як шарти муіим талаб карда мешавад - мавїуд будани хоіиши иваз кардани даркіои дар ту пайдошаванда.

*) «Саъю кўшиш» - хоіиши шодиомези муттамаркази пуршиддат [иваз намудани даркіо аз нохоіам ба дилхоі] «Муттамарказ» - яъне хотирпарешониіои бетартиб (хаотикњ) заъиф мебошанд.

(Масалан, «харї намудани саъю кўшиш барои бартарафсозии ІН» - маънои мушакіои худро таранг кардан, дандоніоро ба іам фишурдан, ё ба таври махсус нафас кашиданро надорад. Ин маънои хоіиши сахти бас кардани аз сар гузаронии ІН, хоіиши сахти іис кардани ДМ ва аз сар гузаронидаи лаззати ѕаблии муваффаѕ шудан ба натиїа мебошад).

*) «Натиїа» [дилхоі] - зуіур намудани даркіои дилхоі баъд аз саъю кўшиш оид ба муваффаѕ шудан ба ин даркіо.

(Іамин тариѕ фўкіо ѕарор медиіанд, ки дар бораи «натиїа» фаѕат дар сурати мавїуд будани хоіишіои дилхоі гап мезананд. Барои фўкіо ин мувофиѕи маѕсад аст, чунки оніо аз якдигар ва худ аз худ дар бораи натиїа пурсида истода, іамеша на хоіишіои механикњ, балки хоіишіои шодиомезро дар назар доранд).

*) «Бохт» - мавїуд набудани натиїа ва ба ѕайд гирифтани он.

*) «Таїриба» - маїмўи натиїаіо ва бохт.

*) «Їамъбаст» - зуіур намудани даркіои дилхоі (аз їумла хоіишіои механикњ) баъд аз хоіиш кардани даркіои мазкур.

(Іамин тариѕ, «натиїа» іолати їузъии «їамъбаст» мебошад.

*) «Оѕибатіо» - іама гуна даркіои баъд аз амалњ шудани хоіишіои шодиомез ва механикњ зуіур намуда.

(Іамин тариѕ «натиїа» ва їамъбаст – іодисаіои їўзъии оѕибатіо мебошанд).

*) «Комплекси сахт алоѕаманд буда [даркіо]» - маїмўи даркіое, ки хеле зуд – зуд, ё ѕариб іамеша ё іамеша дар як ваѕт ё паи іамдигар (бисёр ваѕт бо навбати муайян ) зуіур мекунанд.

(Масалан «дугонаи ман» - комплекси сахт алоѕаманд будаи даркіо мебошад, чунки ман ѕариб доимо ва дар як ваѕт ё даррав паи іамдигар, он чизеро, ки іамчун «рўи ў», «бадани ў», «овози ў», «маънии суханони ў» ва љайраіо номида мешавад, мешиносам, ба худ ѕабул мекунам ва он чизеро, ки «болопўши ў», «меірубониіои ў» ва монади иніо ном мебарам, бисёр ваѕт ѕабул мекунам.)

*) «Комплекси алоѕаманд набуда [даркіо]» - маїмўи даркіое, ки аіён – аіён ё хеле аіёнан дар як ваѕт, ё бевосита аз паси якдигар зуіур мекунанд, барои іамин бо ёрии таілили мушоіидавњ дар бораи оніо ѕонуниятіои устувори зуіур кардани оніоро ёфта намешавад.

Намунаіои ифода кардани чунин комплексіо: «шароит», «тўдашавии бетартибонаи іодисаіо», «харїумарї». «шинохтанашуда» Ѕайд мекунам, ки шуури мунаввари фарѕкунандаи ДМ – возеіият аз чаіорчўбаи ин муайянкунњ берун мемонад.

*) «Іамроіикунанда» [дарк ё маїмўи даркіо]» - іамин тавре ки іамроі бо даркіои «іамроі будан» унсури комплекси сахт алоѕаманд буда ба іисоб меравад. Истилоі барои содда кардани сохтори гуфтор истифода бурда мешавад.

(Дар забони маишњ калимаи «іамроі будан» барои ифода намудани іам комплексіои сахт алоѕаманд (инѕилоб бо хунрезњ іамроі аст) ва іам комплексіои алоѕаманд набуда (заминїунбњ бо борон іамроі буд), истифода бурда мешавад. Дар АРР ман ин калимаро таніо барои ифода кардани комплексіои сахд алоѕаманд буда истифода мебарам. Барои ДМ ман истилоіи «іамоіангњ» - ро истифода мебарам).

*) «Одат» - даркіое, ки іангоми (ё бевосита баъд аз) зуіур кардани маїмўи муайяни даркіои дигар, тавре зуіур мекунанд, ки оніо дар якїоягњ комплекси сахт алоѕамандро ташкил мекунанд.

Масалан – ташкил намудани одати бартарафсозии нороіатњ [фаімост, ки дар лаізаи зуіур кардани нороіатњ] маънои ташкил намудани комплекси сахт алоѕаманди «нороіатњ – саъю кўшиши бартарафсозии нороіатњ» - ро дорад.

(Дар забони маишњ бо калимаи «одат» боз іар гуна даркіои зуд – зуд зуіуркунандаро меноманд. Масалан їумлаи «ў одати нороіат шуданро дорад», ин маъноро дорад, ки ў тез – тез нороіат мешавад. Ин маънои онро дорад, ки нороіатњ ба комплекси сахт алоѕаманд будаи «ин одам» дохил мешавад).

*) «Парвариши ДМ» - ба харї додани кўшиш барои бисёр кардани тезњ, пуршиддатњ ва дигар сифатіои зуіуркунандаи ДМ.

*) «Шахсият» - комплекси сахт алоѕаманди даркіои аз тамоми 5 скандх иборатбуда.

*) «Аккорд» - комлеки сахт алоѕаманди ДМ.

*) «Маѕсади ягона» - хоіиши шодиомези пуршиддат ва устувор, ки аккордро бо лаззати ѕаблњ, субот, ва їиддият ташкил мекунад (бисёр ваѕт ДМ – и дигар низ зуіур мекунанд). Агар дигар хш бо оніо іамоіанг набошанд, заъиф мешаванд.

*) «Їараён» - маїмўи даркіои (давріо) аз паси якдигар меомада, ки іамчун комплекси сахт алоѕаманд їудо карда шудаанд. .

*) «Давр» - унсури їараён.

*) «Пайдаріамњ - [даркіо]» - маїмўи даркіои аз паси якдигар меомада.

*) «Амалњ шудан [хоіиш]» - (мисли пайдаріамњ) – пайдаріамии даркіо, ки бо хоіиши їамъбастњ доштан мушоият мешаванд, нисбати оніо гумон мавїуд аст, ки оніо бо їамъбаст тамом хоіанд шуд.

*) «Амал» - ѕисми таркибии амалњ шудани хоіиш.

*) «Тавлид шудани ДМ» - амалњ шудани саъю кўшиш барои муваффаѕ шудан ба зуіуркуниии ДМ.

*) «Їараёни бартарафсозии ІН»: іадди аѕал аз давріои зерин иорат аст:

1) Баѕайдгирии кўтоі, ѕариб як лаізагњ ва фикрии «ІН іаст».

2) Хоіиши шодиомези ѕатъ кардани ІН.

3) Амали (яъне лаппиши муттамаркази ѕавии хоіиши шодиомез) бартарафсозии ІН.

4) Хоіиши шодиомези ДМ.

5) Саъю кўшиши тавлид намудани ДМ (яъне лаппиши муттамаркази хоіиши шодиомези ДМ мустаѕиман дар іоли іозир, «їаіидан» ба ДМ, худро дар ДМ «ба ёд овардан»).

6) Зуіур кардани ДМ.

Таніо баъд аз он ки банди 6 – ум иїро шуд, їараёни бартарафсозиро ба охир расида іисобидан мумкин аст.

(«Їараёни бартарафсозњ» ваѕте ба вуїуд меояд, ки таїрибаи бартарафсозии ІН заъиф аст, ё хоіиши шодиомези бартарафсозии ІН аз хоіиши механикии идома додани іискунии ІН ба ѕадри кофњ зиёдтар нест – дар іолати мазкур ивазкунии ІН ба ДМ оіиста ба вуїуд меояд ва дар он давріои зикршуда ба хубњ намоён мешаванд. Ба андозаи іосил шудани таїрибаи бартарафсозии ІН ва пурѕувват гардидани хш – и ѕатъ кардани ІН ва іис кардани ДМ, баъзе давріо ба таври маъмулњ ва таъїилњ иїро шудан мегиранд, барои іамин бо гузашти ваѕт мо на дар бораи «їараён», балки оид ба «амали бартарафсозњ» сухан меронем.

Ба давріои номбаршуда метавонанд, давріои дигар низ илова шаванд, масалан хоіиши пурѕувват кардани хш ДМ, ё фикріо – «омиліои мунаввар, іамчунин метавонанд давріои шаклашон аїоиб ба вуїуд оянд»).

*) «Амали бартарафсози ІН» ё іамту «бартарафсозии ІН» - саъю кўшише, ки дар натиїаи он:

а) азІН іатто осори ночизе боѕњ намемонад,

б) ДМ – и бигузор заъиф, вале равшан ба вуїуд меояд.

*) «Технология» - баѕайдгирии [бо тартиби омаданашон] давріои їараёни амалњ кардани хоіишіо.

*) «Ташнагњ ба кашфіо» - аккорди иборат аз:

1) хш кашфіо [дар амалия] (яъне пайдо шудани ДМ – и нав, возеіиятіо, кашфи технологияіои нав ва љайраіо.). Ифодаи дигари іамоіангкунандаи он – хоіиши шодиомези таісил кардан,

2) іисси асрор,

3) їиддият.

*) «Истироіат» - танаффўс дар машаѕатіо [їисмонњ], ки дар оѕибати он хасташавњ ба вуїуд меояд.

(На ІНЭ (пажмурдагњ, іеї чиз рўй надода истодааст ва љайраіо), на ІМ (ѕаноатмандњ, ѕаноатмандњ аз молик будан, бадхоіњ ва іоказо) истироіат іисоб намешавад Іар гоіе ки одам бо ёрии ІМ истироіат карданњ мешавад, ў ба їои омехтагии хасташавњ ва 4І, фаѕат танг карда баровардани 4І - ро амалњ мекунад. Табдил шудани оніо бо ІМ, ногузир ба таъїилан шиддатнок шудани 4І оварда мерасонад. Тарзи ягонаи истироіат кардан, ѕатъ кардани машаѕѕатіои їисмонњ мебошад ва агар одам истироіатро іамчун озодњ аз 4І фаімад, он гоі бартарафсозии оніо ва тавлид намудани ДМ роіи ягона мебошад).

*) «Хасташавњ» - маїмўи іисіое, ки [їисмонњ] дар натиїаи машаѕѕатіои тўлонњ ва пуршиддати їисмонњ ба вуїуд меояд. Бо хоіиши дар машаѕѕатіо танаффўс кардан мушоият мешавад. Таъкид мекунам, ки ІН, ЗН ваІНЭ, іамчунин пажмурдаіолњ, бетаваїїўіњ, танбалњ, якрангии зиндагњ ва љайраіо хасташавњ намебошанд.

Хасташавњ бо ДМ пурра мувофиѕ аст ва зиёда аз ин – агар сабабгори машаѕѕатіои їисмонњ хоіишіои шодиомез бошад, он гоі хасташавњ іисси гуворо ба іисоб меравад.

*) «Мавѕеъ» - маїмўи якчанд дарки дар натиїаи амалњ шудани хоіишіои шодиомез ташкилшуда мебошад.

*) «Іолат» - маїмўи даркіое, ки ѕатъи назар аз хоіишіои ба ѕайд гирифташуда ташкил мешаванд.

*) «Аѕрабаки шиддатнокњ» [дар айни замон истифодашаванда] – дар АРР истифода бурдани аѕрабаки 10 баллњ ѕабул шудааст, ки дар он раѕами 1 ба шиддатнокии іадди аѕѕали дарки мазкур ва 10 ба іадди аксари он мутобиѕат мекунад. Азбаски дар зимни гузаронида шудани амалия шиддатнокии даркіо бемайлон паст/ баланд мешавад, даркіои дар ваѕтіои охир ѕайдшуда (моі, якчанд моі) барои іисобкунњ гирифта мешаванд.

*) «Зичшавии аѕрабак» - аз сари нав іисоб кардани шиддатнокии даркіои љамангез бо сабаби ба таври устувор паст шудани шиддатнокии миёнаи оніо. Он чизе ки пештар 3 - 4 буд, іоло 10 мешавад. Он чизе ки «зиёдтар аз 4» буд, «їунбунда» мешавад. Он чизе ки пештар «хеле заъиф» буд, аз 1 то 5 мешавад.

*) «Муіим» - чунин шиддатнокие, ки іамчун аз 5 боло баіогузорњ карда мешавад.

*) «Боаімият» - чунин шиддатнокие, ки іамчун аз 3 то 5 баіогузорњ карда мешавад.

*) «Бетавофут» - нисбати он чизе ки дар борааш сухан рафта истодааст, хоіиши аіамиятнок вуїуд надорад.

*) «Мушкилњ кашидан», «мушкилњ» - чунин мавѕеъ ё іолате, ки іангоми мавїуд будани он, барои муваффаѕ шудан ба натиїа, саъю кўшиши зиёд сарф кардан зарур аст.

*) «Оддњ» - іамин тавре, ки дар ин іолат мушкилњ ба вуїуд намеояд.

*) «Интизории фаъолона» - іолате, ки ба таркиби он хоіишіои шодиомези зерин дохил мешаванд.

1) маѕсади ягона [барои ноил шудан ба як миѕдор натиїа равона карда шудааст].

2) хш бартарафсозии хм, барои ноил шудан ба натиїаи мазкур равона карда шудааст.

3) хш амалњ накардани хш заъиф ва ноустувор, ки барои ноил шудан ба натиїаи мазкур равона карда шудааст.

4) хш барои он ки хш шиддатноку устувор зуіур кунанд ва оніо бо маѕсади ягона іамоіангњ кунанду барои ноил шудан ба натиїаіои мобайнњ равона шуда бошад.

Мавѕеи интизории фаъолона - оѕибати амалияи парваришу пурѕувват кардани хш ва бо ДМ мушоиятшаванда.

(Дар оѕибат «самараи баста шудан» ба вуїуд меояд – шиддатнокњ ва устувории хш меафзояд, суботкорњ, лаззати ѕаблњ, їиддият пурѕувват шуда, ДМ – и дигар зуіур хоіанд кард).

(Дар зимн хш – и ѕадаміои мобайнњ метавонанд тамоман зуіур накунанд! Аммо ин маънои бохтро надорад. Охир, «маѕсади ягона» іангоми «интизории фаъолона» пурѕувват гардида, аз таркибіои механикњ тоза мешавад, ки дар натиїа вай эітимолияти ноил шудан ба натиїаро бидуни ноил гардидан ба натиїаіои мобайнњ, зиёд мекунад).

*) [амали] «Зўрбазўракњ» - муваффаѕ шудан ба хоіиши механикњ ва амаліои иїрошудаи зимни хоіиши механикњ зуіур намуда – новобаста ба зиёд будани ІН.

*) «Фаъолияти ба ашё нигаронидашуда» - одам – ин фарѕ кардани комплксіои бо хам сахт алоѕамандбуда, їустуїўи ѕонуниятіо дар тарзи зуіур намудани оніо. Кор фармудани оніо барои муваффаѕ шудан ба даркіои дилхоі.

*) «Ашё», «мавїудот», «раванд» - ифодаіои комплекси даркіои бо іам сахт алоѕаманд буда.

*) «Вайронкунњ», «нобудкунњ», «ѕатъкунии» ашё, мавїудот ё мутобиѕи раванд буда - маїмўи даркіое, ки баъд аз оніо яку якбора (ё бевосита аз паси іамдигар) зуіур кардани комплексіои даркіои ба іамдигар сахт алоѕаманд, гум мешавад. (махсусан, агар ин бебозгашт бошад).

*) «Унсуріо» (ё ѕисміои таркибњ), «хусусияти рафторіо» (ё «махсусиятіои характер, шахсият») ва «давраіо» - комплексіои їудо кардашудаи ба іамдигар сахт алоѕаманд дар ашё, мавїудот, ё мувофиѕи раванд буда. (Мутаваїїеі бошед, ки агар бо истилоіоти мазкур дар ифодаіои пешниіодшуда амал намоем, он гоі равшан аст, ки «ашё» ба «сохтор», «мавїудот» ба «рафтор», «раванд» бошад ба паи іамдигар будани давраіо мушобеі нест ва іатто дар он іолате іам, ки комплексіои ба іам алоѕамандии сахт дошта, бо худ тамоми маїмўи даркіои їудо кардашударо дар дар комплекси ибтидоии пурѕувват, фаро мегиранд).

Дигар хел іам гуфтан мумкин аст: «ифода намудан» ба «комилан донистани сохтор ва хосият» мушобеі нест. Дар таїриба бо осонњ муайян мегардад, ки агар дар іамин лаіза їудо шудани (маълум шудани) ягон маїмўи даркіо вуїуд дошта бошад, он гоі ба андозае ки амалияи бартарафсозии љамгиниіо ва парвариши ДМ (ё агар дар бораи ашёіо гап занем, он гоі ба андозаи таіѕиѕи оніо) амалњ мегарданд, таљйироти зерин ба амал меоянд:

1) ба ѕайд гирифтаніои нави фарѕкунњ (шинохтан) ба вуїуд меоянд. Илова бар ин сарфаімравњ (яъне фикри іамоіанг буда бо ДМ) дар бораи он ки фарѕкунии (шинохтани) мазкур, пештар дар іамин мавѕеъ мавїуд набуд. Ин намунаи пурѕувват шудани лаёѕати фарѕкунњ дар натиїаи амалия мебошад. Іамчунин вай намунаи «рушд ёфтани» одам мебошад, яъне зуіуроти даркіои нави пештар ба ў маълум набуда аст.

(Ё ин ки дар бораи ашё гуфта истода, мо метавонем даркіои нав пайдо кунем ва дар натиїаи он:

а) нисбати вай тарзи нави таъсир карданро санїидем - ин намунаи таіѕиѕи табиию илмии маъмулњ мебошад, агарчњ ин, хоі дар дар соіаи физикаи озмоишњ бошад, хоі дар соіаи равоншиносии озмоишњ),

б) ѕудрати базаи озмоишњ (барои асбобіо ва љайраіо имконият фароіамкунанда) ва самарабахшии тарзіои таіѕиѕи шахсият ва љайраіо пурѕудрат гардид.

2) ба ѕайд гирифтаніои нави фарѕкунњ (шинохтан) ба вуїуд меоянд. Илова бар ин сарфаімравњ дар бораи он ки фарѕкунии (шинохтани) мазкур пештар дар іамин мавѕеъ мавїуд буд. Ин намунаи пурѕувват шудани самимият дар натиїаи амалия мебошад.

3) Тарзіои нави фарѕкунии комплексіои сахт ба іамдигар алоѕаманд, дар таркиби комплекси ибтидоњ зуіур мекунанд, ки он метавонад іамчун асос барои ташкил кардани гипотезаіои нав, таіѕиѕ іои минбаъда ва кашф намудани даркіои нав хидмат намояд.

Іамин тариѕ, комплексіои сахт ба іамдигар алоѕамандро бо ин ё ном ифода намуда, ман наметавонам гумон кунам, ки іамаи даркіои фарѕшударо ба ѕайд гирифтам ва дар оянда фарѕкуниіои нави (шинохтаніои) дарк ба вуїуд намеоянду оніоро ба таркиби сохтори комплексіои ибтидоии сахт ба іамдигар алоѕаманд ворид намекунам. Ба он хотир, ки оніо шартіои дар комплексіои сахт ба іамдигар алоѕаманд гузошташударо ѕонеъ месозанд.

Истифода намудани гуфтаіои болоро ба мисоліои мушахас хеле осон аст, барои іамин дигар мисол намеорам, іар касе метавонад, ки инро мустаѕилан иїро намояд. Он чизе ки бо амалкунандаи АРР рўй медиіад, намунаи васеъшавњ ва аникшавии таркиби комплексіои сахт ба іамдигар алоѕаманд, бо номи «ман», «іамин їой» ва «маїмўи даркіо дар іамин їо» мебошад).

*) «Сохтор», «характер» («шахсият») ва «пайдаріамњ» - маїмўи унсуріо, хусусиятіои рафтор ва давраіо мутобиѕанд.

*) «Тасвири [маїмўи даркіо]»

а) «тасвири сохторию рафторњ» - феіристи комплексіои сахт ба іамдигар алоѕаманде, ки фарѕкунии оніо дар гурўіи мазкур муяссар мегардад. (унсуріо, хусусиятіо рафтори маїмўи даркіои мазкур ва унсуру давраіои он) ва/ ё

б) «тасвири іамоіангона» - феіристи даркіое, ки бо ин маїмўъ іамоіангњ мекунанд. Бисёртар тасвиріои гуфторњ ва тимсолњ истифода мешаванд. (аммо маіз бо сабаби одати їудо кардани комплексіои сахт ба іамдигар алоѕаманд, дар байни гурўііои даркіои мазкур).

(Мавїуд набудани тасвири сохторию рафторњ асоси хеле муіим аст, ки їумлаи мазкур на тасвир, балки «шеърнигорњ» мебошад, чунки:

1) агар одам іаѕиѕатан маїмўи даркіои їудо намудааи худро тасвир мекунад, вай іамеша лаёѕат дорад, ки тасвири сохторию рафтории хеле васеъро аллакай баъди таїрибаіои аввалини зуіур намудани даркіои мазкур пешниіод кунад, яъне деталіои зиёди зуіур намудани оніоро тасвир кунад,

2) вай на таніо «лаёѕати тавир намуданро дорад», балки чунин хоіиш дар вай дар сурате пайдо хоіад шуд, ки агар даркіои мазкур мунаввар мебошанд, ё дар худ унсуріои мунаввару давраіоро доранд).

*) «ОО - іамоіангњ» - ифода намудани іодисаи мазкур аз он иборат аст, ки дар байни зуіур кардани ДМ ва хоіиши шодиомези тасвир намудани он, іамоіангии сахт вуїуд дорад.

*) «Муайянкунии истилоі» - тасвири комплексіои сахт ба іамдигар алоѕаманд, ки ман оніоро бо іамин истилоі ифода мекунам.

*) «Аниѕсозии муайянкунии истилоі» = аниѕ сохтани тасвири комплекси сахт ба іамдигар алоѕаманди бо истилоіи мазкур ифодашаванда, яъне :

а) аниѕ намудани комплексіои сахт ба іамдигар алоѕаманд

б) интихоби даркіое, ки бо дарки мазкур (маїмўи даркіо) іамоіангии бештар доранд.

*) «ба ѕадри кофњ муайянсозии аниѕи истилоі»: чунин аст, ки дар айни замон хоіиши шодиомези аниѕ кардани он мавїуд нест, іол он ки истифода бурдани он ба возеіияти аѕлонњ меоварад. (ва шояд бо ДМ – возеіият іамоіангњ кунад).

*) «Калима - паразит» - калимае, ки вай истилоі нест, яъне маънои вай муайян карда нашудааст. Истифода бурдани калима – паразитіо дар нутѕ ро зуд, беробита, маънњ надошта, аз возеіияти аѕлонњ маірум буда ва бо ДМ – возеіият іамоіанг набуда мекунад.

(Дар нутѕи маишњ чунин калимаіо ѕариб мавїуд нестанд, чунки калимаіои «курсњ», «миз», «рўфтан», «биёр» - ро одамони мухталиф ба зудњ муайян месозанд, ба шарте ки чунин маѕсадро дар пеши худ гузоранд. Яъне тарзи дар матн истифода шудани калимаіои мазкур, ба ѕадри кофњ аниѕшуда мебошанд. Іамин хусусият дар гуфтугўи физикіо оид ба физика, сўібати муіандисон оиди асбоби ихтироъшавандаи оніо, дар гуфтугўи механикіо оид ба муіаррики дар таъмир будаашон ва љайраіо, дида мешавад. Ин ба он алоѕаманд аст, ки одамон дар фаъолияти маишњ ва касбњ ба натиїа соіиб шудан мехоіанд. Оніо маїбур мебошанд, ки якдигарро ба аниѕии кофњ бифаіманд, охир дар акси іол натиїа ба вуїуд намеояд ва ин ба іама маълум мешавад. Дар тасвири фаолияти равоншиносии одам бошад, калима – паразитіо бо теъдоди хеле бузург мавїуданд – дар бисёр мавридіо ѕариб 100%. Сабаб дар он аст, ки одамон хоіиши ба даст овардани натиїаро дар шакли муваффаѕ шудан ба іолатіои дилхоі надоранд, іамчунин хоіиш надоранд, ки бисанїанд – оё аз тарафи касе натиїа ба даст омадааст ё не.)

*) «Паразитіои В» («паразитіои вирусњ») – калима – паразитіое, ки истифодабарандагон дар бораашон боварии беасос доранд, ки гўё ифодаи калимаи мазкурро медонанд. Мисол: «лозим аст», «ёрњ», «хуб», «бадхоіњ», «адолат», «дуруст» ва љайра. Яъне одамон іатто сарфаім намераванд, ки калимаи мазкур, калима – паразит мебошад. (ва бештар сарфаім рафтан намехоіанд, чунки мехоіанд кундзеіниро нигоі доранд, аз сар гузаронидани возеіиятро намехоіанд )

*) «Паразитіои С» («паразитіои стандартњ») - калима – паразитіое, ки дар бораашон одамон бештар возеіият доранд, ки оніо ягон чизи мушахасро ифода намекунанд. Мисоліо: лўндаіои иїборњ аз ѕабили «хайр», «ногоі», «яъне», «іамин чиз», «хели», «чњ буд вай», «яъне ки», «ким - кадом», «асосан», «іамту», «як бор», «куллан».

*) «Паразитіои И» («[псевдо]- жаргонизміои илмњ») - намуди паразитіои сироятњ: ба ѕавли истифодабарандагонашон, чунин калимаіо ба фикри гуфташуда муіимият ва арзишнокњ мебахшанд. Паразитіои И ІХП ва худпарастии гўяндаро пурѕувват мекунанд. Іамчунин пешбинњ шудаанд, ки іамсўібат ІЗХ (іисси залили худ)- ро іис кунад, хоіиши рад намуданро фурў нишонад, мустаѕилона андеша нанамояд ва кўр – кўрона консепсияи нотиѕро ѕабул кунад. Гоііо паразитіои И барои ба таври муштарак мустаікам кардани ІХП, якїоя фурў рафтан ба худѕаноатмандии гиїкунанда ва кундзеінњ, истифода бурда мешаванд. Мисоліо: «дар іаѕиѕат», «умуман», «гуфтан мехостам, ки», «іа, аммо…», «гўё ки іамин тавр», «чунин меіисобем, ки», «мутобиѕи баъзе таіѕиѕіо», «ким - кадом файласуф іанўз дар …асри… гуфта буд, ки…», «маълум аст, ки», «ба аѕидаи шахсии ман…», «ба хотири объективият гуфтан лозим аст, ки …», «ман ба Шумо чунин хоіам гуфт…», «иїозат фармоед, аммо …» ва амсоли иніо. Миллионіо одамон худро аз їиіати зеінњ инкишофёфтаю шахсиятіои муіим мешуморанд ва барои іамин теъдоди чунин їумлаіо хеле зиёданд.

*) «Паразитіои К» («паразитіои коммуникативњ») – лўндаіои иловагии фонетикњ, іаракатдиіанда ва иїборњ ба нутѕ:

1) ба таври сабук дуто шудани іамсадои калимаи аввал дар їумла: «мммана ман чњ мегуям…»

2) аз маъмулњ зиёдтар ба воситаи пилкіо нимпўш кардани чашмон дар ољози гуфтани їумла

3) аз маъмулњ зиёдтар боз (ало) кардани чашм

4) мад кашидани садоноки охирин дар байни ѕисматіои їумла: «ман фикр мекунам, киии…»

5) Іар гуна «э …», «м …».

6) феіристи мухталифи іаракатіои иїборњ, зимни сухан гуфтан – муніариф кардани симо, хоридани узвіо, іамёзакашиіо ва іаракатіои зиёди дигар.

*) «Шоирона» - як намуди паразити сироятњ:калима – паразитіое, ки іамчун триггер барои аз сар гузаронидани ІМ ва ІН истифода мешаванд.

*) «Худфиребиіо бо доштани нохунакіо» - шакли хеле такроршавандаи худфиребњ, ки зимни он калима – паразит дар нохунакіо гирифта мешаванд ва дар іамин намуд даѕиѕан мисле, ки пештар истифода мешуд, истифода мегардад.! Дар баробари ин одам фикр мекунад: «охир, ман ин калимаро дар нохунак гирифтам ва аз ин мебарояд, ки он іеї чизеро ифода намекунад». Пас навиштани он чизе, ки іеї чизро ифода намекунад, чњ лозим аст? Он гоі барои чњ ба їои їумлаи «вай ба ман ёрњ расонд», «вай ба ман фбшзго» наменависанд? Саволи мазкурро вай ба худаш намедиіад ва бо идома додан аз истифодабарии калима – паразит, возеіияти аѕлониро фурў менишонад.

*) «Зуіурот» [одам] – маїмўи амаліои одам.

(Бо маѕсади мураккаб накардани шакли баёніо, ман дар бораи худ чизе нагуфта, дар бораи зуіурот ва гумоніои одами дигар сухан мегўям, іол он ки айнан іамин чизіоро іангоми худро ба ёд овардан, дар бораи худ гуфтан мумкин аст. Яъне замони мавїуд будани маїмўи даркіое, ки оніоро ту іамчун «ин аз сари ман гузашта буд», ифода мекунњ).

*) «Рафтор» [ одам] – маїмўи амаліое, [одам] ки іамчун комплекси сахт алоѕаманд шинохта мешаванд.

*) «Омиліои беруна» (ё «шароит» ё «іолат») – маїмўи даркіое, ки ба таркиби комплексіои сахти алоѕаманди аз тарафи ман таіѕиѕшаванда, дохил нестанд. Масалан, агар ман рафтори духтареро, ки ба тарафи ман љамгинона нигоі карда буд, интерпретатсия кардан хоіам, он гоі таъсири чунин омиліои берунаро, ба монанди мавїуд будани шавіари бадрашки ў, кўдаке, ки аз остини вай кашида истодааст ва боз чизіои зиёди дигареро тассавур кардан лозим меояд. Дар натиїа интерпретатсияи аввалаи «ман ба ў маъѕул нестам», метавонад бо интерпретатсияи тамоман баракси вай мубаддал шавад: «вай фикр мекунад – ў чњ гуна аблаі аст, чунки ба їои он, ки бо чунин духтараки олиїаноб сўібат кунад, наѕши хонуми боодоби шавіардорро бозида истодааст».

*) «Асосіо» [барои интерпретатсия ва гумоніо] зуіуроте, ки оніоро ту пештар боріо мушоіида намуда будњ (дар худ ва дигарон). Ва ошкор намудњ, ки оніо бештар ё камтар, ё бо он даркіое мушоият мешаванд, ки мавїудияти оніоро гумон мекардњ, ё бо даркіои дигаре, ки дар навбати худ аљлаб бо он даркіое мушоият мегарданд, ки мавїуд доштани оніоро ту гумон мекунњ.

*) «Гумон» - хулосабарорњ, натиїагирњ дар бораи эітимолияти баланди чизе, ки дар асосе ташкил шудааст [дар намуди як ѕатор мушоіидаіои мавїуд буда ва феіристи ѕонуниятіои маълум]

*) «Интерпретатсия» [зуіуроти шахси дигар] – іодисаи љайримуѕаррарии гумоніо – ин гумон дар бораи он аст, ки кадом даркіо [одами дигар] ба ким – кадом зуіурот [вай] іамсафар аст.

Дар бораи мавїуд будани асоси гумон доштани ким – кадом даркіо дар одами дигар, лозим аст, ки:

а) зуіуроти мушахаси он нишон дода шаванд.

б) мутобиѕи таїрибаи мавїуда оид ба мушоіидаи даркіои мазкур ва даркіои мушоияткунандаи оніо дар шароитіои ба мушоіида наздик, интерпретатсияіои эітимолњ номбар карда шавад.

(Дар бораи «даркіои одами дигар» сухан ронда истода, зарур аст, ки возеіиятро дар бораи он ки худи мафіуми «одами дигар» чизи дигар набуда, балки як чизи ифодакунандаи даркіои МАН мебошад, фаромўш насозем. Тамоми даркіо - ин таніо даркіои ман мебошанд, яъне таніо он чизіое, ки аз тарафи ман фарѕ ва шинохта мешаванд. «Одами дигар», «зуіуроти одами дигар» - иніо низ, ифодаи даркіои ман іастанд, ки комплексіои сахт бо іам алоѕаманд ба іисоб мераванд. Муіокимаіои дар боло гуфташударо рад кардан ва сохтани консепсияіои мўд дар бораи «іаѕиѕат», «фиреби хаёл», «таніоњ» љалат аст, чунки ин суханон калима – паразит мебошанд. Яъне калимаіои мазкур маънои муайян надоранд ва ба сифати унсуріои (дурўљин, беасос)консепсия истифода бурда мешаванд.)

*) «комилан мувофиѕ» - ба гумоніо ва мушоіидаіо мутобиѕ буда.

*) «Таілили маљлубиятіо» - ба ѕайд гирифтани саъю кўшишіои амалишуда, таљйиротіои таркиби даркіо дар раванди саъю кўшишіо ва оѕибатіо. Їустуїўй кардани ѕонуниятіо, ташкил шудани гумоніо дар бораи сабабіои маљлубият, гузаронидани таіѕиѕот. Таілили маљлубият – тарзи ба даст овардани возеіият, самарабахштар намудани саъю кўшишіо, зиёд кардани эітимолияти ноил шудан ба муваффаѕиятіо.

*) «Зарурњ» [барои муваффаѕ шудан ба натиїаіо] – чизест, ки бидуни вай, мувофиѕи гумоніо, ба натиїаіо муваффаѕ шудан имкон надорад.

*) «Дурўљ» - амалњ кардани хоіиши механикии муніариф кардани маълумот дар бораи даркіои худ (новобаста ба усул – таљйир додани оіанги сухан, дохил кардани норавшанњ, табдилкунњ ва љайраіо)

*) «Маълумоти бардурўљ» - амалњ намудани хоіиши шодиомези муніариф сохтани маълумотіо оид ба даркіои худ. (новобаста ба усул – омехтагии аксентіо, ворид кардани норавшанњ, пиніонњ иваз кардан ва љайраіо) Маѕсадіои маъмулии маълумоти бардурўљ:

1) Ваѕте ки асос дар бораи он ки дар амалкунандаи дигар хоіиши шодиомези вазъияти машѕкунњ мавїуд аст, барои ў муіаё кардани вазъияти мазкур.

2) Барои худ ташкил намудани вазъияти машѕњ.

3) Муіофизат аз амаліои бадхоіонаи одамони дигар.

(љамгиниіои маъмулњ: дурўљи худро ба їои маълумоти бардурўљ ѕабул кардан. Іалли он – пурра таіѕиѕ кардани даркіои худ, тавлид намудани хоіиши пурѕувват сохтани самимият (вжв ва љайраіо), ишљол кардани мавѕеи «дар айни замон ман самимњ нестам», барои кўмак ба амалкунандаи дигар муроїиат кунад, то ин ки вай ўро таіѕиѕ кунад)

*) «Хоріо» - зуіуротест, ки барои дар одам мавїуд будани даркіои бо тассавуроти ту мувофиѕ, асоси (тахмин) гумон бурдан мавїуд аст.

*) «Буттамева» - зуіуротест, ки барои дар одам мавїуд будани даркіои бо тассавуроти ту мувофиѕ, набуда, асоси гумон бурдан (тахмин кардан) мавїуд аст.

*) «Фишурда баровардан» - ин амалњ кардани хоіишіои механикњ мебошад:

а) фарѕ накардани «хоріо» дар одам.

б) фурў нишондани хотираіо дар бораи зуіуроти одам - агар дар ин бора гумон (тахмин) ё іатто боварњ мавїуд бошад, ки дар натиїаи хотираіои мазкур, «хоріо» ошкор хоіанд шуд.

в) фурў нишондани фаъолияти аѕлонњ оид ба таілили зуіуроти одам - агар дар ин бора гумон (тахмин) ё іатто боварњ мавїуд бошад, ки дар натиїаи таілили мазкур «хоріо» ошкор хоіанд шуд.

г) іангоми интерпретатсия кардани рафтори одам, фурў нишондани фикріое, ки ба яѕинан будани оніо нигоі накарда, оѕибат ба вариантіои љайридилхоі оварда мерасонанд.

*) «Пуррасозии тасвир» - ин амалњ кардани хоіишіои механикњ мебошад:

а) ташкил намудани боварии љалат дар бораи он, ки ту дар одам «буттамеваро» фарѕ мекунњ (мешиносњ).

б) ташкил намудани боварии љалат оиди он, ки хотира роїеъ ба вуїуд доштани «буттамева» мавїуд аст.

в) ташаббуснок намудани фаъолияти аѕлонњ бо халалдор кардани (іатто хеле ошкорро) алоѕаи мантиѕњ, ба шарте, ки дар натиїаи он оиди дар одам мавїуд будани «буттамева», «хулоса бароварда шавад».

г) іангоми интерпретатсия кардани рафтори одам, таніо іамон фикріое мустаікам карда шаванд, ки ба вариантіои дилхоі оварда мерасонанд.

*) «Таіѕиѕот» - маїмўи амаліои дар поён муайяншуда, ки барои муваффаѕ шудан ба возеіияти аѕлонњ оид ба «объекти таіѕиѕ» - дар комплекси сахт бо іам алоѕаманд, равона карда шудаанд.

Барои «таіѕиѕ» номида шудан, маїмўи амаліо дар таркиби худ бояд іадди аѕѕал чунин чизіоро дошта бошанд:

а) муайян кардани объекти таіѕиѕ .

б) муайян кардани «тарзи таіѕиѕ» - равшан номбар кардани амаліое, ки мувофиѕи гумоніо ва тахминіои мавїуд буда иїро кардани оніо, метавонанд ба чунин таљйирёбии объекти таіѕиѕ оварда расонад, ки таілили оніо имконияти ноилшавиро ба возеіияти аѕлонњ оид ба объекти таіѕиѕ, муіаё мекунад.

в) баѕайдгирии «натиїаіои мутавассити таіѕиѕіо» -

*) амаліои иїрошуда,

*) таљйиротіои объекти таіѕиѕ,

*) гумоніои (тахминіо) ба вуїудоянда,

г) баѕайдгирии «натиїаи таіѕиѕот» - феіристи возеіиятіои ба даст омада.

*) Тарзи дигари муайянкунии «таіѕиѕ» - шаклдиіњ ба саволи мавриди таваїїўіи ман буда ва бо ёрии мушоіида ва таїрибаіо їустуїўи їавоб ба он

*) «Далеліо» - їумлаіое, ки оніо:

1) фаімо ва ихтилофнок сохта нашудаанд,

2) мушоіида ва натиїаіои таілиліоеро, ки ба мавзўи муіокима шудаистода муносибат доранд.

3) мавѕеи муайянеро ифода мекунанд – розигњ, розњ набудан, ѕисман розњ будан, пурракунњ, нуѕтаи назари нав, ислоі ва љайраіо.

*) «Харїкунњ [хоіишіои механикњ]»:

1) бо маротибаи зиёд амалњ кардани хоіишіои механикњ (гоііо то іадди пуррашавњ ва ба андозаи аз пуррашавњ зиёдтар),

2) таіѕиѕ намудани раванди амалњ шуданіо,

3) баѕайдгирии оѕибатіо

4) їустуїўй кардан дар дар оѕибатіои комплексіои сахт бо іам алоѕаманд ва таіѕиѕи оніо.

*) «Селексияи хоіишіо»:

а) баѕайдгирии хоіишіо

б) їудо кардани оніо ба шодиомез ва механикњ,

в) амалњ кардани саъю кўшишіо барои бартарафсозии хм ва пурзўр кардани хш.

*) «Аз байн бурдани нима» [хоіишіои механикњ] - заъиф шудани (дар іадди миёна) шиддатнокии хоіиши механикњ (дар натиїаи таъсири якїояи амалияи харїкунию селексия, бартарафсозии љамгиниіою тавлид намудани ДМ) то дараїае, ки хоіиши шодиомези бартарафсозии хоіиши механикии мазкур, муайяну устувор мешавад ва ба одати іис намудани хоіиши механикии мазкур, дар бештари мавридіо љолиб мебарояд.

*) «Мувофиѕи маѕсад» - дар бораи он, асос барои тахмин кардан мавїуд іаст, ки истифода шудани он эітимолияти ба даст овардани натиїаро зиёд мекунад.

*) «Муносибтарин» - асос барои тахмин кардан мавїуд іаст, ки истифода шудани он, ё таъсири он ба эітимолияти ба даст овардани хусусияти бештари дилхоіи натиїа оварда мерасонад – масалан ба тариѕи таъїилњ ё ба таври пурра. Яъне «муносибтарин» – ин аз іама мувофиѕи маѕсадтарин.

*) «Натиїадор», «самарабахш» - истифода бурдан аз он, ба натиїа оварда расонд.

*) «Љалат» - хулосабарории аѕлонии дурўљ, ки сабаби он набудани машѕи лозимњ дар муіокимаіо, їустуїўй накардани асосіои кофњ, таілил ва љайраіо буда, іамчун оѕибати љамгиниіо ба мисли ІН, хоіишіои механикњ ва консепсияіо намебошад.

*) «Кундзеінњ» - мавїуд набудани (аз таъсири љамгиниіо) хоіиши шодиомези фарѕ кардани даркіо, ки оѕибаташ аз даст додани возеіияти аѕлонњ ва хоіишіои шодиомез мебошад.

*) «Фавѕулкўшиш» - саъю кўшиши шиддатнокияш фавѕулодда баланд (9-10 аз рўи аѕрабаки шиддатнокии їории ту ва їунбандаат). Ѕатъи назар аз боварии худ, ки инро иїро карда наметавонњ, вале ту онро мекунњ.

*) «Доминантаи номатлуб» - чунин ІН ё ЗН - и ба одам ба дараїае одатшуда, ки вай худро хориї аз он тассавур карда наметавонад. Чизіоеро, ки доимо іис мекунад, ба ѕайд гирифта наметавонад, іатто іангоми мавїуд будани хоіиши ошкор кардани ІН ва ЗН – и зуіуркарда, вай наметавонад, ки оніоро бе таіѕиѕи давомдори худ ва саъю кўшишаш барои бартарафсозњ, фарѕ намояд.

(чунин хусусияти доминантаи номатлуб, барои амалия монеъа нест, чунки іамеша теъдоди зиёди љамгиниіои ѕайдгардида мавїуд аст ва маіз дар їараёни бартарафсозии оніо малакаіои фарѕкунњ мустаікам шуда, имконияти фарѕ кардан ва бартараф намудани доминантаи номатлуб ба вуїуд меояд).

*) «Бартарафсозии бенуѕсони ІН» - бартарафсозие, ки дар зарфи 0,5 сония ё зудтар аз ин амалњ шудааст.

*) «Фишурда баровардани ІН» - иваз кардани як ІН ба дигар ІН ё ІМ. Масалан ба їои шарм, іис кардани бадѕаірњ ё истеізо. Ба озодњ аз љамгиниіо намеоварад.

*) «Зуіуроти ІН [беруна]» ё «аломатіои ІН» - унсуріои рафторе, ки барои дар ниіоди ту (дар дигаріо, барои худи ту) тахмин кардани мавїудияти ІН асос мебошанд (ѕиёфабозњ, интонатсия, имову ишора, мазмуни калима)

*) «Зада баровардани ІН» - ба тезњ заъиф намудани (2 – 3 сония) шиддатнокии ІН, дар натиїаи харї кардани саъю кўшиши бартарафсозии он.

*) «Фурў нишондани ІН» - натиїаи маїмўи хоіишіои зерин:

1) хоіиши іис кардани ІН мавїуд аст ва вай аз хоіиши бартарафсозии ІН пурѕувватттар мебошад (ё хоіиши бартарафсозии ІН умуман нест).

2) хоіиши пиніон кардани аломатіои ІН мавїуд аст.

3) самимият хеле заъиф аст (ё умуман вуїуд надорад).

4) хоіиши зада баровардани ІН гоі – гоі іаст (агар хоіиши заъифи бартарафсозии ІН мавїуд бошад).

Фурў нишондани ІН, шиддатнокии ЗН ва ІНЭ ва маротиби ІН – ро пурѕувват мекунад.

*) «Пиніон доштан» - фурў нишондани хоіиши (іам шодиомез ва іам механикњ) баён кардани мавѕеи худ (муносибати худ), хоіиши хабар додан дар бораи даркіои худ.

*) «Амали бенуѕсон» - іама гуна давраи їараёни амалњ шудани хоіиши шодиомез ва іама гуна їараёне, ки таніо аз давраіои бенуѕсон иборат аст.

*) «Гурехтан ба кундзеінњ» - ба їои бартараф сохтани ІН, ту фикріои худро дар бораи он, ки ІН – ро іис карда истодањ, фушурда мебарорњ, баѕайдгирии оніоро фурў менишонњ, кўшиш мекунњ, ки ІН – ро бо ёрии ІМ фушурда барорњ.

*) «Таназзул [дар амалия]» - іолатест, ки хоіиши љамгинњ аз хоіиши ДМ хеле пурѕувваттар аст.

*) «Часпидан [дар амалия]» - фикри «дар айни замон» ІН вуїуд дорад», іаст, хоіиши заъифи ѕатъ кардани аз сар гузаронии ІН мавїуд аст, вале ѕуввати вай, бо сабаби хоіиши механикии идома додани іискунии ІН, кифоя нест, ки ба ѕувваи одатшудаи іис кардани ІН љолиб ояд.

*) «Тугмаи сурхи калон» («ТСК») – амали тассавуршавандае, ки бо ёрии он одами ба ІН часпида, орзўи бидуни ягон кўшиш бартараф созхтани ІН ва муваффаѕ шудан ба іискунии ДМ –ро мекунад. Масалан. дар ягон іолате нишастан, хондани мантра, харидани индулгенсия ва љайраіо. Аммо, бо сабаби он ки тамоми амаліои мазкур кўшиши бартарафсозии ІН ва тавлид кардани ДМ намебошад, натиїа ба даст намеояд.

*) «Бўірони іеї чиз рўй надода истодааст» («бўірони ічрни») – іолатест, ки зимни он ІН пурѕувват ба ѕайд гирифта намешавад, аммо ДМ низ вуїуд надоранд. Хоіишіои шодиомез мавїуд нестанд, хоіишіои механикии ѕавњ вуїуд надоранд. Фаімо нест, ки одам чњ кор кардан мехоіад. Лаззати ѕаблњ мавїуд нест. Іеї чиз ѕобили таваїїўі намебошад.

(барои он ки ічрни ѕатъ шавад, їудо кардан ва бартараф сохтани іатто «їузъитарин» ІН ва бо ёрии амалияіои расмњ тавлид намудани ДМ – ро ољоз кардан лозим аст).

*) «Амалкунандаіои консервативњ» - амаліо оид ба иваз кардани даркіо. Иїро намудани оніоро машѕ карда истода, ту одати иваз кардани даркіо ва хоіиши ивазкунии оніоро мустаікам мекунњ. Масалан, бартарафсозии одати тамоку кашидан, ё иваз кардани іар гуна одати хурди маишњ метавонад, ки хеле вазифаи на он ѕадар оддњ гардад. Аммо, ба іар іол, ин нисбат ба азхуд кардани пурѕувваткунии бартарафсозии ІН хеле осонтар аст. Чунки, аввалан ѕувваи одати іис кардани ІН бузург аст, дуюм, ѕувваи хоіиши механикии іис кардани ІН бузург аст, сеюм, дараїаи вобастагии маводи мухадарњ аз ІН бузург аст.

*) «Амалияи расмњ» («АМР») – амаліое, ки:

1) бо маротиби бисёр, бо зичњ ва силсила иїро мешаванд.

2) бенуѕсон мебошанд

3) бо ба хотироварњ дар бораи ДМ (хуб мешуд) мушоият мешаванд.

4) маѕсади (мустаѕиман ва бевосита) тавлид ва пурѕувват кардани ДМ

5) бо ДМ іамоіанг мебошанд (хуб мебуд).

6) ба ѕайд гирифта мешаванд (хуб мешуд ба таври хаттњ)

*) «Муваффаѕшавњ барои дар хотир нигоі доштан» - маїмўи даркіои расмие, ки имконият медиіанд то ки ба хотироварњ бисёртар, зичтар ва босуръаттар зуіур кунанд. Ба оніо «бо садо ифода намудани хоіиш» (іам дар раванди фаъолият ва іам берун аз он), дар іар як панї даѕиѕа ба ѕайд гирифтани зичии бахотироварњ ва љайраіо тааллуѕ доранд.

*) «Ба амалияи фанерњ машљул шудан» - тавре таѕлид намудани ин ё он амалия (масалан хоіишро бо садо изіор карда истода) ки сабаби иїро шудани амаліо хш набуда, балки хм аст (масалан хоіиши молик шудан ба ДМ, саркўб кардани тирагњ, пайдо кунонидани таассурот ва љайраіо, ё агар ба «наѕшаіои» консепсияіо дар бораи он ки «бо амалия машљул шудан лозим аст» такя карда шавад).

*) «Худро абгор кардан - [іангоми иїро кардани ягон амалия]» - іамин ѕадар зуд – зуд таѕлид кардани ин ё он амалия, ки дар натиїа хш иїро намудани он чунон заъиф мешавад, ки хоіиши механикњ ва ташаббусро суст менамояд ва амалњ шудани он ѕатъ мешавад.

*) «Истифода бурдан [одам]» - амалњ кардани хоіишіои худ ба воситаи одам ё бо иштироки ў - аз он истифода бурда истода, ки вай дар бораи хоіиш надоштани худ дар ин бора рўирост эълон намекунад.Іамзамон:

1) таваїїўі зоіир намекунњ, ки одами мазкур барои чњ хоіишіои туро рад намекунад.

2) Ба он одам хабар намедиіњ, ки ту аз рад накарданаш истифода бурда истода, хоіишіои худро амалњ намуда истодањ ва іоіиши мустаѕилона муайян кардани сабаби рад накардани ўро надорњ.

*) «Сталкинг» - амалияи машѕи бартарафсозии бенуѕсони ІН ва тавлид кардани ДМ дар вазъиятіое, ки іисси худписандии ту озор меёбад (ІХП).

*) «Озмоиши иїтимоњ» - иїро кардани амаліое, ки одамони атрофи ту ба он ба таври номатлуб аксуламал нишон медиіанд. Маѕсади он коркарди бартарафсозии бенуѕсони ІН, пеш аз іама тарс аз МН, бадхоіњ ва нафрати одамон мебошад. Фарѕи он аз сталкинг дар он аст, ки ин зарбаи шадиди якїоя ба ІХП – ии худ набуда, балки таъсиррасонии даѕиѕи аз їиіати ваѕт хеле маідуд мебошад. Яъне на іуїум ба ІХП – ии худ, балки амали кашфиётии муіориба аст.

*) «Гўшанишинњ, зоіидњ» - амалияи бартарафсозии бенуѕсони ІН (пеш аз іама іисси ТБХ ) ва тавлид намудани ДМ дар іолатіое, ки хискуниіои (їисмонњ) ногувор (ё дарднок) мавїуд іастанд. (дар айни замон, іушёр будан лозим аст, ки ба бадани їисмонњ зарари бебозгашт расонида нашавад. Яъне вайрон накардани іамон комплекси сахт бо іам алоѕамандро, ки мо онро «бадани ман» меномем. Іаѕиѕатан, ба ин іам зарурате нест, чунки имкониятіои зиёди дигари іискуниіои ногувори шадид мавїуданд. Масалан дар таїрибаіои комилан безарар, дар худ барангехтани ТБХ).

*) «Аѕидаи фўкіо [дар бораи ягон одам]» - имконият мавїуд аст, ки дар бораи «аѕидаи фўкіо» дар бораи касе ва «муносибати фўкіо» ба касе, на аз нуѕтаи назари іатмии іизбњ, балки іамчун іодисаи боэътимоди оморњ, сухан гўем. Фўкіо мавїудоти фавѕулодда озодона фикркунанда ва эісосњ (дар муѕоиса бо одамони маъмулњ, ки љамгиниіоро бартараф намесозанд) мебошанд, чунки раіоњ аз љамгиниіо, истиѕлолияти таффакур, хоіишіои шодиомез, ва ДМ – ро ро парвариш мекунанд.Барои фўкіо «пайгирњ кардани роіи нишон додашудаи іизб» ѕобили ѕабул нест, чунки љамгинии мазкур бо амалия, бо ДМ номувофиѕ аст.

Ба назар аїиб намуда метавонад, ки дар 90 – 100% - іолатіо аѕидаи фўк нисбат ба ягон навомўз ё думи потенсиалњ, ё фўки потенсиалњ ба куллњ мувофиѕ омада метавонад. Яъне агар ягон навомўз барои фўк аїиб бошад, он гоі дар 90 – 100 % - іолатіо ба думіои дигар низ аїиб аст ва агар ягон кас чунин шуморад, ки фалон навомўз фўки потенсиалњ мебошад, он гоі дар 90% - и іолатіо дигарон низ чунин мешуморанд. 90 -100% - и фўкіои боѕимонда на таніо чунин мешуморанд, балки хоіиши шодиомези ёрњ расонидан ба амалияи ўро іис мекунанд. Аммо ин аїиб нест, чунки дар натиїаи ба амалия машљул шудан, фўкіо дараїаи баланди возеіияти аѕлонњ, ДМ – и равшан, ва озодњ аз пуррасозиіои тасвирро ба даст меоранд. Ба андозаи захира шудани таїрибаи шахсњ дар амалия ва мушоіида аз болои навомўзон, думіо ва фўкіо, лаёѕати шинохтани даркіо низ, дар одам пурѕувват мегардад.

*) «Навомўз [дар АРР] »-он касе, ки дар бораи амалияи худ камтар аз се моі іисобот мефиристад. ((ба шаріи фўкіо нигоі накарда)

(Маъмулан іисоботіои аввалини навомўзон дараїаи бениіоят самимњ набудан, дуруљгўњ, очизњ, носеіњ, бесабрњ боодобњ ва амсоли иніоро ошкор месозад. Ин барои навомўзон як кори маъмулист. Аз іамин сабаб, маъмулан шаріри фўкіо хангоми ошкор кардани љамгиниіои мазкур, дар ботини навомўзон тўфони ІН-ро бармеангезад - іам ІН поракунанда ва іам бўљикунанда. Агар навомўз ноил шудан ба самимият ва раіо ёфтан аз љамгуниіоро идома дода истода, оніоро паси сар кунад, вай іадди аѕѕал имтиёз (шанс) дорад, ки навомўзи абадњ гардад. Воѕеан, бисёр ваѕт іамин тарз мешавад, ки навомўз гўё ІН- пурѕувватро зуіур намекунад, фиристодани іисоботро соліо идома медиіад (!), аммо фўкіо ба вай раљбат зоіир намекунанд – хш –и шарі додан, таъсир расонидан ба ў зоіир намешавад – іисоботіо «мурдаанд», расмњ мебошанд, дар оніо їидди їаіди таљйир ёфтани одам инъикос намешавад. Гоііо шаріу эзоіи фўкіо меафтанд – мисли хишт ба полуда. Полуда болои хиштро мепушонад, вале іатто мавїе вуїуд надорад)

*) «Навомўзи абадњ»- он касе, ки:

а) дар бораи амалияи худ іисобот мефиристад ва/ё дар конфронси навомўзон зиёда аз се моі иштирок мекунад.

б) аз рўи аѕидаи фўкіо, оніо хоіиши хеле сахти ѕаноатмандњ ва самимияти хеле заъиф доранд (1-2) (вай худро бо ѕадри кофњ самимњ мешуморад, то ин ки бо «самимияти» худ дар амалкунандаіо оид ба худ таассурот пайдо кунонад, іол он ки метавонад баръакс сухан гўяд. Хоіиши ІХП ва ІЗН- и хеле пурѕувват доранд. Аксаран имконият іаст, ки раѕобат вуїуд дошта бошад, мавѕеаш мудофиавњ аст, хоіиши пуррасозии тасвир ва доштани консепсияіоро рад намекунад. (іарчанд, ки оиди іамаи иніо баръакс сухан мегўянд), ки он іамеша дар пуррасозиіоии тасвир (ки инро худаш кам эісос мекунад) ва іангоми ба таври васвосњ истифода бурдани консепсияіо дар сухангўњ ва таффакураш зоіир мешавад. Аљлаб нисбат ба фўкіо -2-3 (іамчун ѕисмате аз аксуламали муіофизавњ, яъне іамчун їавоб а шаріу эзоі ва саволіо ) бадїахлњ зоіир мекунанд (ва худи оніо инро баъзан іис намекунанд). Ваѕти іамчун бегона будан ба фўкіо нисбат ба ваѕти іусни таваїїўі доштан ва раљбат зоіир намудан ба оніо, камтар аз 1 аст.

в) устуворона хабар медиіад, ки бо амалия машљул шудан мехоіад ва дар тўли моііо ва соліо іисобот омода мекунад, ин ё он амалеро иїро мекунад

г) оіиста – оіиста бошад, іам таљйирот ба вуїуд меояд. Ин бештар ба ороиш додани утоѕи маібаси худ монанд аст, на ба кўшиши вайрон кардани он. Таљйиротіои устувор ва аіамиятнокро дар навомўзони абадњ, дар нимсол ё соле як маротиба ба ѕайд гирифтан мумкин аст. Аз он ки ѕариб табдил намеёбад, ў ноумедњ іис намекунад.

д) дар іар як лаізаи мазкур, маъмулан фаѕат 10-20%-и фўкіо хоіиши шодиомези ба амалияи навомўзони абадњ мусоидат карданро доранд – шаріу эзоі, савол додан, пешниіод намудани озмоишіо, фаімондадиіњ, наѕл кардан ва љайраву іоказо. Аммо іамин барои оніо кифоя аст, чунин суръати таљйиротіои оніо хеле паст аст ва іаїми зиёди таъсирро дар худ љунїонида наметавонад.

е) ДМ-ро чунон кам іис мекунад, ки (дар як іафта чанд лапиши кўтоі) таъсиріои іамоіангкунандаро интихоб карда наметавонад ва тавсиріои оніо бо даркіои мунаввари фўкіо іамоіанг нестанд. Таназзуліо баъзан іафтаіо ва гоііо моііо тўл мекашанд.

*) «Дум» - он касе ки:

а) дар бораи амалияи худ зиёда аз се моі іисобот мефиристад ва ё дар конфронси навомўзон иштирок мекунад ва ё шахсан бо фўкіо муошират мекунад.

б) ба аѕидаи фўкіо самимияти ў 3-5, лаппишіо то 8 мебошад (ў самимияти худро 3-5 іисоб мекунад) Давраіои (чанд рўз, як іафта) ѕатъият ва устуворњ (3-5) бо таназзуліои тўлонишаванда (чанд рўз, 1-2 іафта) иваз мешавад.

Хоіиши ѕаноатмандњ дар іадди миёна 5 буда, аз їидду чаід ва ѕатъияти тавлид намудани ДМ ва бартараф сохтани љамгиниіо, ІХП ё ІЗХ, пурѕувваттар аст, аммо дар 20-50%-и ваѕт муборизаи самимњ бурда мешавад. Кор оид ба бартараф кардани пуррасозии тасвир ва консепсияіо бо сустњ бошад іам, бурда мешавад.

Баъзан бегонашавњ нисбат ба фўкіо зоіир мекунанд ( іамчун мавѕеъи муіофизатњ – яъне дар їавоб ба шарі ва саволіо), аммо аз тарафи дум ин мисли љамгинии вазнин баіо дода мешавад. Дар вай хоіиши пурѕуввати бартараф намудани љамгинии мазкур вуїуд дорад. Ваѕти іамчун бегона будан ба фўкіо нисбат ба ваѕти хусуси таваїїўі доштан ва раљбат зоіир намудан ба оніо, камтар аз 0,2 аст.

в) суботкорона хабар медиіад, ки бо амалия машљул шудан мехоіад ва дар давоми моііои зиёд ё сол іисобот омода месозад, ин ё он амалеро иїро мекунад.

г) ба оіистагњ бошад іам, аммо таљйирот ба вуїуд меояд. Ин бештар ба ороиш додани утоѕи маібаси худ монанд аст, на ба вайрон кардани он. Таљйиротіои боустувор ва аіамиятнокро дар як моі 1-2-3 маротиба ба ѕайд грифтан мумкин аст. Баъзан дум аз он ки ѕатъият ва суботкорњ ѕариб таљйир намеёбад, ноумедњ іис мекунад ва он гоі ў іуїуми сартосарњ ташкил мекунад, дар амалияи фавѕўлкушиш анїом медиіад, ки дар натиїа ин ба босуръат ба пурра ва ё ѕисман вайрон шудани маібас оварда мерасонад.

д) дар іар як лаізаи мазкур, маъмулан фаѕат 10-20%-и думіо хоіиши шодиомези ба амалияи навомўзони абадњ мусоидат карданро доранд – шаріу эзоі, савол додан, пешниіод намудани озмоишіо, фаімондадиіњ, наѕл кардан ва љайраву іоказо. Аммо іамин барои оніо кифоя аст, чунин суръати таљйиротіои оніо хеле паст аст ва іаїми зиёди таъсирро дар худ љунїонда наметавонад.

Љайр аз ин дар оніо тўљёни хоіиши шодиомези бо амалия машљул шудан вуїуд дорад.

е) ДМ-ро доимо іис намекунанд (чанд лапиши кўтоі ва тўлонияташон миёна дар як рўз), метавонад даркіои іамоіангкунондаро интихоб кунанд ва тасвиріои ў аљлаб бо ДМ- и фўкіо іамоіанг мебошанд.

ж) баъзан хоіиши шодиомези бо амалияіои расмњ, махсусан бо амалияіои тавлид намудани ДМ машљул шуданро іис мекунад.

*) «Фўк»- он касе, ки:

а) на камтар аз ним сол дум ба іисоб меравад.

б) самимият – 5, лаппишіо то 8, давраіои (чанд рўз, 1-2 іафта) ѕатъият ва їидду їаід (ба 3-6) бо таназзул иваз (барои чанд рўз ) мешавад. Ваѕте ки таназзул ољоз мшавад, фўк онро бо «интизорњ» намегузаронад, балки фаъолона ўро таіѕиѕ мекунад, усуліои пушти сар кардани онро їўстуїўй намуда оніоро истифода мебарад.

Хоіиши ѕаноатмандњ дар іадди миёна 2-5, аз ѕатъияти тавлид намудани ДМ, бартарафсозии љамгиниіо заъифтар аст, ІХП ё ІЗХ дар іадди миёна аст ва 50 %-и ваѕт ба оніо мубориза бурда мешавад. Кор оид ба бартарафсозии пурракунии тасвир ва консепсияіо фаъолона бурда мешавад.

Бегонашавњ ба фўкіо, хавотир шудан аз аѕидаи оніо аіён - аіён зуіур мекунад ва иніо аз тарафи ў іамчун љамгинин вазнин баіо дода мешавад. Хоіиши пурѕуввати бартарафсозии бегонашавии мазкур мавїуд аст. Таваїїўі ба фўкіо баъзан гоііо ва дараїаи вафодорњ расида, то дараїаи ваїдњ боло меравад.

Дар баррасии консепсияіо барои фўкіо «табу» мавїуд нест, мавзўъіои манъшуда вуїуд надоранд – іар гуна масъаларо вай омода аст, ки баррасњ намуда таіѕиѕ намояду дар зимн бар іиси ІХП, бегонашавњ ё ІН-и дигар начаспад.

в) дар тўли чанд моі іисобот омода мекунад, ин ё он амалияро иїро мекунад. Фўк итминон дорад, ки ба іеї гуна таназзул нигоі накарда, іеї гоі аз љамгиниіо ба сўи озодњ саъю кўшиш намудан ва муваффаѕ шудан ба ДМ-ро ѕатъ намекунад (ва вай дар іамин лаіза іамин хел іам іаст).

г) Тез іам набошад, таљйирот мавїуд аст. ОН 50 % ороиш додани деворіои маібаси худ ва 50% кўшишіои вайрон кардани онро ба хотир меорад. Таљйиротіои устувор ва муіими фўкіоро дар 1-2 іафта, моіе як бор ба ѕайд гирифтан мумкин аст. Бисёр ваѕт фўк аз он, ки лапишіои ѕатъият ва субот ба оіистагњ таљйир меёбад, ноумедњ іис мекунад (то дараїаи ваїдњ). Он гоі вай хуїум барпо карда, дар амалияи фавѕулкўшиш иїро мекунад.

д) Дар іар як іамин лаіза, маъмулан фўкіо 80% хоіиши шодиомези ба амалияи фўкіо мусоидат намуданро іис мекунанд - шаріу саволіо додан, пешниіод кардани озмоишіо, фаімонидан, наѕл кардан ва љайраіо. Іамзамон худи іаїми таъсир нисбат ба іаїми таъсир ба думіо ва навомўзон хеле камтар аст, охир фўк аллакай дар барои амалия, оид ба худ, дар бораи он ки амалияи фўкіо навомўзон ва думіо чњ тавр мегузарад, бисёр чизіоро худаш медонад. Таїрибаи ў бузург аст ва хеле босуръат афзун мегардад. Бо іамин сабаб таъсири андаки фўкіои дигар ба ў пурра кифоят мекунад. Охир тўљёни хоіишіои шодиомези бо амалияи машљул шудан, хеле бузург ва доимњ мебошад.

е) ДМ-ро тез-тез іис мекунад. Гоііо дар давоми рўз лаппишіои зиёди муддаташон кўтоі ё миёна ДМ-и бетаваѕуф хеле бошиддат ва бо зичњ чанд даѕиѕа тўлкашанда буда метавонанд. Заминаіои мунаввари бисьёрсоата вуїуд дошта метавонад ва таїрибаи ДМ - и ваїдњ зуіур мекунад. Фўк метавонад бе кўшиши зиёд тасвиріои бо ДМ іамоіанг бударо интихоб кунад ва тасвиріои ў аљлаб бо ДМ - и фўкіо іамоіангњ мекунад. Аљлаб хоіиши шодиомези мусоидат намудан бо амалияи дигар фўкіо, думіо ва навомўзонро мекунад.

(«Ба касе раљбат іис намудан - ин маънои онро дорад, ки зуіуроти ягон кас барои раљбати ту омили мунаввар мебошад. Барои іамин боиси тааїїуб нест, ки фўк ва думіо, фўкіо ва аждарчаіо бисьёртар ва шиддатноктар, нисбат ба навомўзон раљбат зоіир мекунад, аммо хоіиши шодиомези мусоидат кардан, дарки мустаѕил мебошад ва метавонад бо шиддатнокњ, іатто ба он касе, ки зуіуротіои вай дар іамин лаіза бо ДМ фўкіо хеле заъиф іамоіанг аст, зуіур намояд)

ж) Аљлаб, дар оніо хоіиши шодиомези машљул шудан бо амалияи расмњ зуіур мекунад. Махсусан бо амалияіо оид ба тавлид кардани ДМ машљул шуда, аз оніо натиїаіои муіим ба даст меорад. Ба амалияіо эїодкорона муносибат мекунад. Барои истифода бурдани хоіишіои шодиомези мавїуд буда, оніоро ба осонњ дигаргун мекунад. Вай дар амалия барои ба натиїа ноил шудан сахт нигаронида шудааст ва дараїаи баланди худтаъминкуниро соіиб мебошад. Агар баногоі фўк аз дигар фўкіо тамоман їудо гардад іам, ѕудрати паст накардани шиддатнокии машљул шудан ба амалияро доро мебошад.

*) «Аждарчаіо» - аз фўкіо чунин фарѕ мекунанд:

а) бисёр осон, ѕариб аз рўзи аввали машљул шудан бо амалия, ба іис кардани ДМ шурўъ мекунанд. аз їумла ДМ – и ваїдњ ва аз їумла дар дараїаи «шиддатнокии тоѕатфарсо»- ро низ іис мекунанд.

б) бисёр осон ва тез – тез вафодорњ, кушодадилњ, хоіиши мусоидат кардан бо амалкунандаіои дигарро, ки он баъзан то дараїаи ваїдњ боло меравад, іис мекунанд.

в) Дар вай «шинохтани» яклаізавии 100 фоизаи аждарчаіои дигар ба вуїуд меояд, яъне кушодадилии беіудуд, вафодорњ, раљбат, худсупорњ, іиси «мавїуд набудани саріад» мобайни аждарчаіо – гўё ман ва ту як зуіуроти шахсиятіои гуногун мебошем.100 фоизи аждарчаіо дар навбати худ «шинохтани» лаізавии аждарчаи дигарро іис мекунанд.

Іамчуни дар вай шинохтани лаізавии амалия, ѕариб аз їумлаіои аввалини китоб ба вуїуд меояд – гуё ин чизест, ки ў тамоми умр їустуїўй карда буд, гўё ин іамон шўълаи ДМ мебошад, ки дар ботини вай алангаи ДМ – ро фурўзон намуд.

г) Ваѕте ки аждарча ягон чизро дар бораи амалия мефаімад, ў ба возеіият муваффаѕ мешавад. Вай инро чунон бо осонњ ва бо тезњ анїом медиіад, ки гўё чизи наверо на акнун фаімида истодааст, балки чизеро ба хотир овардааст, ки онро кайіо медонист, аммо фаромўш карда буд (ин ўро аз зарурати амалияи ѕатъњ ва босуръат оид ба мустаікам намудани возеіияти мазкур озод намекунад).

д) лаёѕат доранд, ки ѕатъияти ваїдњ, суббот, лаззати ѕаблиро іис намуда, соатіо ё рўзіои дароз амалияи расмиро иїро намоянд, ки ин пешравии оніоро фавѕулодда метезонад.

е) іар ѕадар ки таъсири аждарчаіо ба вай сахту бераімона бошад іам, вай нисбати оніо бегонашавиро іис намекунад. Аіён – аіён нисбат ба фўкіо іиси бегонашавњ зоіир мекунанд (дар шакли аксуламали љамангез ва ба ѕавли оніо ба саъю кўшиши суст, самимияти кам ва љайраи оніо). Тамоми шакліои бегонашавњ, муносибатіои номатлубро нисбат ба љамгиниіои вазнинтарин муіосиба мекунад ва тамоми саъю кўшиши худро ба харї медиіад, то ин ки вафодориро іис кунад.

ж) ба мубориза ба љамгиниіо мисли озод шудан аз маібас муносибат намуда, ба оніо раіму шафѕат надорад, «їароіати аз намакпошњ тарсанда» надорад, ба іама намудіои љамгиниіо мисли бабр іамлавар мешавад – баъзан баъди як ѕадар баіодиіњ ва андешае, ки имконияти муваффаѕшавии возеіияти пурраи муносибаташро нисбат ба оніо, фароіам месозад.

з) таљйиротіои муіим ва бебозгашт метавонанд бо суръати фантастикию бениіоят баланд ба вуїуд оянд – гоііо дар муддати чанд даѕиѕа.

*) «Маразм» - амале ки бе таілили оѕибатіои эітимолњ иїро карда мешавад.

*) «Мавѕеи муіофизавњ»- [ягон одам] маїмўи амаліо [ў] оид ба монеъа шудан барои дастрас гардидани возеіият дар бораи даркіо [он одам].

*) «Нармдилњ» - ІМ – е, ки зимни ивазшавии шиддатнок ва тўлонии ІН ба ІМ - бешиддат ба вуїуд меояд.

(Азбаски одами бо АРР машљулнашаванда намедонад (бештар донистану ёд гирифтан намехоіад), ки ІН – ро дар вазъияти одатшудаи іис кардани ІН ба чњ тарз бартараф кунад, ягона тарзи пайдо кунонидани нармдилњ, ба тезњ иваз намудани вазъияти одатшудаи іис кардани ІН – и шиддатнок, ба вазъияти одатшудаи іис кардани ІМ – и пуршиддат мебошад).

*) «Бегонашавњ» - часпидан ба МН.

*) «Рўіафтодагњ» - часпидан ба ІН – и заъифу бўљикунанда.

*) «Карахтњ» - бадхоіии устувор барои таілили консепсия.

*) «Малака - [чизе]» - маїмўи одатіои шаклгирифта, ки дар бисёр іолатіо бо натиїа хотима меёбад.

*) «Дўстњ» - хоіиши [ба ягон кас] іис кардани ІМ.

*) «Метавонам» - асос мавїуд аст, ки амали иїрошуда бо ягон натиїа тамом мешавад.

*) «Азарт» - хоіиши ІМ аз бурд.

*) «Раљбати варзиш» ё «хоіиши мусобиѕа кардан» - хоіиши шодиомези бозњ кардан.

(Санїидани он ки ту азарт іис мекунњ ё раљбати варзишро аз рўи фарѕ кардани хоіиши шодиомез аз механикњ мумкин аст – масалан тассаввур мекунњ, ки бозиро бохтњ (ё мебозњ) ва ІН пайдо намешавад ва тассаввур кардани бурд (ё ваѕте и бурд мекунњ), дар ин маврид ІМ пайдо намешавад).

*) «Худсафедкунњ» - наѕл оид ба даркіои худ, барои суст намудани іиси гуноі.

*) «Пиетет [ба одам]» - ІЗХ + хоіиши пуррасозии тасвири матлуб+ хоіиши фурў нишондани таілили рафтори одами мазкур.

*) «Шинохтан [аѕида]» - муваффаѕшавии лаізавњ ба ДМ – и возеі бидуни фаъолияти пешакњ оид ба муваффаѕшавњ.

*) «Шинохтан [одам]» - зуіур кардаи ѕаробат бо [ бо зуіуроти ин одам], бидуни таіѕиѕи пешакии [ ин одам] боварњ дар бораи он ки одами мазкур кайіо ба ман наздик аст.

*) «Таљйирот» - дар натиїаи саъю кўшиши ташкил кардани одати нав.

*) «Монеъа» - маїмўи даркіо, дар їамъбасти зуіуроти он, хоіиши шодиомез тадбиѕ намешавад.

*) «Ошиѕњ» - хоіиши соіиб шудан [ ба одам], (ва ІН онро мушоияткунанда) + хоіиши шаіват [ба вай].

*) «Мушоіида» - ба ѕайд гирифтани даркіое, ки дар натиїаи мавїуд будани хоіиши шодиомези муваффаѕ шудан ба возеіият пайдо шудааст [нисбати маїмўи даркіои таіѕиѕшаванда].

*) «Таъѕибкунњ» - ба ѕайд гирифтани он дарк, ки дар натиїаи хоіиши механикии дар бораи маїмўи даркіои таіѕиѕшаванда чизе донистан пайдо мешавад.

*) «Тараѕѕњ» - маїўи таљйиротіо, ки дар натиїаи оніо спектр ё шиддатнокии іама гуна сифати ДМ зиёд мешавад.

*) «Мусоидат [як одам ба одами дигар]» - амале, ки одам мутобиѕи хш – и худ, мехоіад, ки ту онро барои амалњ шудани хш – и вай иїро кунњ.

(Тасвият муніанњ мебошад, аммо барои муносиб кардани он, дар айни замон хоіиш мавїуд нест.)

*) «Таъсир [як одам ба одами дигар]» - амаліое мебошанд, ки дар натиїаи мавїуд будани хоіиши шодиомези таљйирот дар одами дигар, зимни дар он одам мавїуд набудани хоіиши шодиомези ин амаліои ту, аммо іангоми мавїуд набудани хабаріои ў дар бораи хоіиш надоштанаш, то ин ки ту инро иїро бикунњ, ба вуїуд меоянд

(Тасвият муніанњ мебошад, аммо барои муносиб кардани он, дар айни замон хоіиш мавїуд нест.)

*) «Фишор [як одам ба одами дигар]» - амаліое, ки дар натиїаи мавїуд будани хоіиши шодиомези таљйирот дар одами дигар, ѕатъи назар аз он ки вай ваѕт – ваѕт намехоіад, ки ту инро бикунњ, аммо дар айни іол ягон амаліоеро, ки зидди объекти амаліои ту будан бошанд, анїом намедиіад.

(Тасвият муніанњ мебошад, аммо барои муносиб кардани он, дар айни замон хоіиш мавїуд нест.)

*) «Зўроварњ [як одам нисбат ба одами дигар]» - амаліое, ки дар натиїаи хоіиши механикии таљйир додани рафтор ё таркиби даркіои одами дигар ба вуїуд омадаанд, ѕатъи назар аз он ки вай одам ба таври ошкоро нахостани ин амаліои туро эълон мекунад.

(Тасвият муніанњ мебошад, аммо барои муносиб кардани он, дар айни замон хоіиш мавїуд нест.)

*) «Љамхорњ [як одам дар бораи одами дигар]» - амаліое, ки дар натиїаи хоіиши механикњ бо он маѕсад иїро карда мешавад, ки одами дигар ѕаноатмандњ іис намояд.

*) «Заіролудшавњ [аз љамгиниіо]» - яку якбора пурѕувват шудани ЗН бо зуіур намудани минбаъаи эісосіои номатлуб, (ѕариб 100% іамин хеле, ки аз заіролудшавии хўрок ба амал меоянд ) ки дар натиїаи зуіур кардани љамгиниіо ба вуїуд омадааст

*) «Вазифа» - хш – и устуворонаи иваз намудани даркіо.

*) «Оиладўстњ» - іолатест, ки іангоми фурў нишондани хш бо маѕсади нигоі доштани боварии (ба худ, ба одамони дигар) ба коллективе мутааллиѕ будан, ба вуїуд меояд.

*) «Муѕарарњ» - іолатест, ки іангоми фурў нишондани хш бо маѕсади нигоі доштани боварњ (ба худ, ба одамони дигар) дар бораи он ки іама чиз маълум аст, пешгўишаванда аст, ба вуїуд меояд.

*) «Худмазамматкунњ» - амалњ кардани хоіишіои механикии дар одамони дигар (аз он їумла тасаввуршавандаіо) ё ба худ тасвир намудани он чизеро, ки одам љамгиниіои худ (аз їумла он чизеро,ки бо сабаби дар ІН набудан, шояд љамгинњ намешуморад), ІН – и мисли бўљикунанда мушоияшаванда (яъне ноилоїњ, таассуф бар худ ва љайраіо), мешуморад. Іамчунин тасвир намудани іиссиёти худписандиаш ва/ё іисси ѕаноатмандњ аз он ки вай чунин љамгиниіои ѕавњ дорад, мебошад.

(Ва боз худмазамматкунњ барои фушурда баровардани хавфи МН аз тарафи одамони дигар нисбат ба худ, истифода бурда мешавад. Механизми дар овони кўдакњ мустаікамшуда ба кор медарояд: тезтар іар коре карда бошњ, ба гардан гир, чунки дар ин сурат їазои ту нармтар мешавад, охир «афтодаро намезананд»).

*) Ибораи «барои он ки» ба ибораи «дар фикрам буд, ки «ман инро барои он мекунам, ки…»» мушобеі аст.

(Истилоіи «барои он ки» - ро маіз ба іамин маънњ истифода намуда истода, теъдоди зиёди пуррасозии тасвир ва консепсияіоро ѕатъ кардан мумкин аст. Масалан ту алакай намегўњ, ки «дарахт барои он ки рост истад, решаіои худро ба замин чуѕур медавонад» )

*) «Хушњ аз іайвонот» - іайвонот + шодњ

*) «Одати мунаввар» - чунин амале, ки дар іар як маротиба, дар іадди аѕѕал бо саъю кўшиш оид ба тавлид намудани ДМ, ё дар іадди аксар бо зуіур кардани ин ДМ мушоият мешавад.