Ба саіифаи аслњ

РОI БА СЎИ ШУУРИ ПОК

 

Ѕисмати 03 – «Хоіишіо»

 

Боби 03 – 01: «Баррасии умумии хоіишіо»

 

«Іама чиз аз ягон   амали ягона шурўъ мешавад, ки он бояд маѕсаднок, аниѕ  ва бо матонат амалишаванда  бояд бошад. Чунин амалро ба ѕадри кофњ муддати тўлонњ такрор карда истода, одам нияти устувор  ба даст меорад. Нияти устуворро бошад, метавон барои іар чизе ба харї дод. Ва іамин ки вай ба даст омад – роі кушода аст.»

Дон Хуан

 

Мундариїаи боб:

03-01-01) Муѕаддим, анамнез

03-01-02) Таърифіо, аббревиатураіо.

03-01-03) Хоіиши таассурот (= хоіиши ІМ ).

03-01-04) 10 ѕоидаи амалњ кардани хоіиши шодиомез.

03-01-05) Таърифіои минбаъда.

03-01-06) Намунаи таѕсим кардани хоіишіо ба намудіо.

03-01-07) Масъала дар бораи іокимият. «Медитатсия».

 

03-01-01) Аз овони барваѕти кўдакњ ба ту іар рўзу іар даѕиѕа паи іам таълим медоданд, ки ба хоіишіои худ мисли ба як чизи «беодобона», «нохуб», «шармовар», «халалрасонанда» ва «нодуруст» муносибат бикунњ. Калимаіои зиёди ивазкунандаи калимаи «хоіишро» фикр карда бароварда їорњ намудаанд, ки оніо тобиши номатлуби ба таври равшан ифодашударо доро мебошанд: «инїиѕњ», «нозу нуз», «аїоибфеълњ», «худсарњ». «Амалњ кардан» [хоіиш] ба «таљофул кардан», «тўф кардан ба атрофиён» ва «чизеро хостан» бошад, ба «доштани проблема», «саргарангшавњ» иваз карда мешаванд. Одаме, ки хоіишіои худро фурў нишондан намехоіад ва кўшиши амалњ кардани оніоро мекунад, ба мисли «худхоі» ва «худпараст» бадном карда мешавад. Агар ту бо чизе шавѕу раљбати сахт дошта бошњ, туро «якрав», «васвосњ», «шўъбадабоз» меноманд, мумкин ба ту тамљаи «савдоњ будан» (маняк) бизананд ва іатто ин гўё ба таври шўхњ гуфта шуда бошад іам, туро зарур аст бифаімњ, ки дар зери пардаи шўхњ ифода намудани муносибати іаѕиѕњ, хеле осон аст. Дар іолати мазкур ин муносибати хеле номатлуб мебошад, чунки калимаи «васвосњ», аз рўи «мувофиѕати аїиб» барои номгузории їинояткорони хеле хатарнок, ѕотилон, зўроварон истифода бурда мешавад. Бо маѕсади ба хоіишіои худ часпонидани муносибати бепарвоёна ва іатто бадбинона консепсияіо ташкил карда, оніо зўран таімил дода мешаванд, ки дар натиїа одами хоіиш дошта ба атрофиён ва іатто ба худи оніо іамчун одами «мушкилот» дошта ва іамчун одаме, ки «на іама чизи вай дар їояш аст», интерпретатсия карда мешавад. Чунин іисобида мешавад, ки агар «іама чизи одам дар їояш» бошад, он гоі дар вай хоіишіои равшан вуїуд надоранд. Дар муіити европоњ паін гардидани аѕидаіои ба таври гўшношунид муніарифшудаи буддоњ ба мавзўи мазкур хотима мебахшад. Охир, ба аѕидаи оніо «нирвана» іолати хушбахтии олњ мебошад, ки мувофиѕи он тамоми хоіишіо пурра аз байн мераванд. Дар натиїаи іамаи иніо одамон барљалат гумон мекунанд, ки іолати аз іама хушбахтарин, іолати мавїуд набудани хоіиш, ѕаноатмандии умумњ, тирагњ ва їазби сусти таассурот мебошад. Нодида гирифтани хоіишіои шодиомез ва мустаѕиман фурў нишондани оніо ба таъсири тасавурнашавандаи марговар оварда мерасонад, тўдаи ІН, ЗН, кундзеіниро ба вуїуд меорад, одамро аз имконияти іис кардани ДМ маірум мекунад.

Вобаста ба тамоюли дар їамъият ташкилшуда, баъзе шакліои хоіишіои ѕавњ «фоиданок» дониста мешаванд ва дар ин мавридіо одамоне ки хоіишіояшон дар іамин лаіза ба тамоюли їамъият муносиб дониста мешавад, аз «эітиром», пуштибонњ ва ситоиш баіраманд мегарданд. Аммо іамин ки мўд иваз мешавад ё іамин ки одам хоіишіои дигарро низ зоіир мекунад, вай ба зудњ боз ба ѕатори васвосиіою манякіо дохил мегардад. Ин ба он оварда мерасонад, ки одами хоіиши шодиомезаш ба тамоюли їамъият муносиб афтода, маїбур аст, то іамаи хоіишіои дигарашро фурў нишонад, ба таври механикњ хоіишіои «дурустро» яктарафа кунад. Дар натиїа ин зуд ба ўідадоршавии іатмњ, амали механикию бенишот табдил меёбад.

Агар ту фурў нишондани хоіишіои шодиомези худро ёд гирифта бошњ, оніоро пиніонњ іис мекунњ. Дар зимн шарм, іисси гунаігорњ ва тарсро эісос менамоњ, ки ин дар бештари мавридіо боз ба бадхоіии пиніонњ ё ошкорона ва бадбинњ мубаддал мешавад. Ту аз худи їараёни іискунњ ва амалњ шудани хоіишіо маірум мегардњ, аммо дар зимн бошад, іискунњ ва амалњ шудани хоіишіои механикњ ва «дуруст», шодмонњ намеоранд ва ту фаѕат барои ба маѕсади соіиб шудан ба натиїа худро омодаю мисли вобаста будан ба маводи мухаддар тайёр мекунњ. Аммо іангоме ки дар іискунњ ва амалњ кардани хоіиш шодњ мавїуд несту фаѕат хоіиши соіиб шудан ба натиїа вуїуд дорад, он гоі ІН – и нав ба нав - хавотирњ будан аз натиїа, тарси ба даст наовардани натиїа, тарс аз он ки каси дигар аз натиїаи ту истифода хоіад бур два монанди иніо ба сари ту бор хоіанд шуд. Бо іамин сабаб муносибат ба хоіишіо, ба монанди муносибат ба як чизи азиятдиіанда эісос карда мешавад ва хоіишіо іар ѕадаре ки пурзўр бошанд, ІН – тамоми їараёни іискунњ ва амалњ шудани онро мушоияткунанда, іамон ѕадар даішатноктар мебошанд.

 

03-01-02) Таърифи хоіишро додан номумкин аст, чунки таъриф додан маънои онро ба ѕатори чизіои маълум мансуб кардан аст, аммо хоіишро ба ѕатори ба ягон чизи дигар - на ба іиссиёт, на ба фикріо, на ба іисіо мансуб карда намешавад. Масалан одамоне іастанд ва ба дараїае ба чњ ва чњ тавр іис кардани худ беэътино мебошанд, то андозае аз ІН ва консепсияіо кундзеін шудаанд, ки хоіишро аз фикр фарѕ карда наметавонанд. Одами ботаваїїўі ба осонњ фарѕ карда метавонад, ки хоіиш вуїуд дорад ва іамчунин іиссиёту фикріои оніоро мушоияткунанда низ мавїуданд. Ва ин ѕабатіои тамоман мухталифи даркіо м6бошанд. Іисси гуруснагњ метавонад бо хоіиши хўрдан ва іисси таірики шаівонњ бо хоіиши машљул шудан бо секс мушоият шавад; фикри «ў маро фурўхт» бо іиссиёти бадбинњ, бо хоіиши задан, іисси гармо дар сар ё хунукњ дар дасту пой мушоият мешавад ва малакаи камтарини мушоіида намудан аз болои даркіои худ талаб карда мешавад, то ин ки іамаи даркіои мазкур омехта карда нашаванд. Бо мурури он ки ІН, консепсияіоро бартараф ва хоіишіои шодиомезу возеіияти аѕлонњ ва ДМ- и дигарро парвариш менамоњ, лаёѕати фарѕ кардани ту пурѕувват мегардад.

Ман дар бораи чизеро хостанам чњ тавр мефаімам? Ман іозир панир хўрдан мехоіам ё рафта сайру гашт кардан? Агар ман чунин савол диіам, пас ман медонам, ки дар ман ду хоіиш мавїуд аст, аммо ман инро аз куїо медонам? Ман дар ин бора аз он чиз хабардор мешавам, ки дар іамин лаіза іисси маззаи панир ва іисси тимсоли басарњ, бўи їангал, іисси замини сахти зери пой ва хоіиши пурѕувват кардану бештар даѕиѕтар намудани даркіои мазкур вуїуд доранд. Ин ба назар имконнопазир менамояд. Ин чњ тавр мешавад, ки дар даіон маззаи панир іаст, вале дар даіон худи панир нест? Аммо ба іеї кас тааїїубовар нест, ки ман дарахтро надида истодаам, вале тассавур карда метавонам. «Тассавур» кардан чњ аст? Доштани дарки басарии дарахт, іамин аст. Дарки мазкур норавшану ноустувор аст, аммо ин чизи дигар набуда, маіз дарки басарњ мебошад. Агар ман ба дарахт дурудароз нигоі кунам, тимсоли басарњ равшану устувор хоіад шуд, бо даркіои иловагњ пурратар мегардад ва дар натиїа хоіиши пурѕувват кардани тимсоли мазкур метавонад бештару ѕавитар гардад. Бо панир низ айнан іамин чиз рўй медиіад. Маззаи заъифу норавшани панир ва хоіиши пурѕувват кардани он пайдо мешавад. Доир ба ин мавзўъ муколамаи ботинњ ољоз мегардад. Ман метавонам дар бораи он, ки чњ тавр маззаи дилхоіи панирро ба даст биёрам, муіокимаро ољоз бикунам. Іамин тариѕ ман дар бораи он ки дилам чизеро мехоіад.

Фаімида метавонам, чунки дарки ин чизе дар іамин маврид зуіур намудааст, аммо шакли ин зоіиршавњ заъифу норавшан мебошад. Агар ман мехоіам, ки домани ранга бихарам, то ин ки аз нигоіи їавонписарон ѕаноатмандњ іис намоям, дар худи іамин лаіза ва дар іамин маврид ѕаноатмандњ аз доштани доман, таірики эротикњ аз нигоіи їавонписарон, іисси ламсии доманча дар паілуіо ва дарки басарии рангу матои он АЛЛАКАЙ ІАСТ.

Іамин тариѕ ба хулосаи аїиб омадан мумкин аст: Ваѕте ки ман чизеро хоста истодам, ман он чизеро намехоіам, ки іозир мавїуд нест, балки он чизеро мехоіам, ки дар айни замон вуїуд дорад. Аммо онро ба таври оддњ дар намуди равшан, устувор ва пурѕувват мехоіам! Ин хулосабарорњ бо мушоіидаіо бар бораи он ки хоіишіо іамеша ба объект нигаронидашуда мебошанд, мувофиѕ мебошад. Аз чунин натиїагирњ бармеояд, ки «хоіиш» - ин доштани «хоіиши пурѕувват сохтани даркіои мавїудбуда мебошад». Ва боз як натиїаи аїоиб – іангоме ки ба мо мо лаёѕати фарѕкунии даркіо дастрас аст, он гоі дар чунин іолатіо мо ѕудрати фарѕкунии чизіои зеринро надорем: а) хоіиш ва б) амалњ кардани хоіиш. Охир, агар ман панир мехоіам, он гоі маззаи панир аллакай мавуд аст. Яъне хоіиш ва амалњ кардани хоіиш іамзамон аст. Оё ин маънои онро дошта метавонад ки чунин тарзи пурѕувват кардани хоіиши панир мавїуд аст, ки маззаи панир на камтар аз дар даіон будан бошад? Оё имконияте мавїуд аст, ки іамин тавр хоіиши сер шудан имкон дошта бошад, іиси сершавњ ба вуїуд ояд ва тамоми їараёніои физиологњ іамин зайле сурат гирад, ки гўё ту моддаи љизоњ хўрдањ? То он даме, ки ДМ – и бетаваѕуфро іис накунњ, то даме ки нисбат ба хоіишіо іамин гуна муттамарказшавии пурра барои ту имконнопазир аст ва оніо асрори худро ба кушодан ољоз накунанд, саволіои мазкур беїавоб хоіанд монд Аліол фаѕат як чизро ба ѕайд мегирем: ваѕте ки хоіиш мавїуд аст, вай аллакай ѕисман амалишуда ба іисоб меравад.

■ Хоіишіои механикњ (хм) ва бидуни шодњ гуфта ман иніоро меномам:

а) оніо бо сабаби консепсияіои чунин калима – паразитіои гуногуни водоркунанда ва їанбаіои ахлоѕњ дошта пайдо шудаанд: «он їо рафтан лозим аст», «ин тавр кардан лозим аст», «ин тавр рафтор кардан хуб мебуд», «накардани ин кор беадолатњ аст», «аз ман инро мунтазиранд» ва љайраіо. Ту хоіиши шодиомези иїро кардани ин амалро надорњ, аммо азбаски фикри иїбории «инро кардан лозим аст», ё «ин боадолатњ аст» мавїуд мебошад, ту норозигњ ва нахостанро іис карда истода, меравњ ва инро мекунњ. Дар зимн фикріои «хуб шуд, ки ман инро кардам», «ин дуруст аст», іамин тавр кардан лозим аст» - ро дар худ мустаіам намуда истода, кўшиш менамоњ, ки бо ѕаноатманд будан аз худ заіролудшавиро аз ІН – ро їуброн намоњ.

б) бо сабаби ІН – љазаб, тарс, зиѕѕњ ва љайраіо пайдо шудаанд.

в) бо сабаби одатіои механикњ ба вуїуд омадаанд – ту іамеша аз кор баргашта телевизорро равшан мекунњ ва іатто агар ту ба ахбор таваїїўіе надошта бошњ іам, зиѕѕњ, хасташавњ ва љайраро іис карда истода, аз ду сар онро тамошо мекунњ.

г) бо сабаби хм – ии дигар ба вуїуд меоянд, масалан бо сабаби хоіиши аз эътидол зиёд доштан аз он чизе, ки пештар маірум будњ. Агар дар кўдакњ, їавонњ бо сабаби шарм, тарс ва манъкуниіои ахлоѕњ ту бо амаліои шаівонњ кам машљул шуда бошњ, он гоі дар сини 20 – 25 солагњ хоіиши машљул шудан бо секс он ѕадар пуріаяїон хоіад шуд, ки ба андозаи раіо ёфтан аз манъкуниіо, ту дар іар касе хоіиши мазкури худро ѕонеъ карданњ мешавњ. Фаромўш месозњ, ки манъ шуда, аз худ бипурсњ: оё дар іаѕиѕат дар айни замон хоіиши чунин хоіиши шодиомез дар ман мавїуд аст? Аммо агар ту худро манъ кунњ ва іиссиётіои худро санїиданњ шавњ, зуд норозигњ ва фикріо дар бораи он ки ту «худро» маідуд карда истодањ, пайдо мешаванд.

Хусусияти умумии хм – набудани хурсандњ, пуризтиробњ, бесарунугњаст, яъне оніоро амалњ карда истода, ту пурѕувват шудани даркіои мунавварро (ДМ) аз ѕабили меірубонњ, іиси зебоипарастњ, ваїд, суббот ва амсоли иніоро іис намекунњ. Баръакс – пурѕувват шудани заминаи номатлуб (ЗН) идома меёбад, лапишіои ІН шурўъ мешаванд ва муколамаи ботинии бетартиб пурѕувват мегардад. Иѕтибос аз Гурїиев: «одам саінаи мубориза ва раѕобати хоіишіои мухталиф мебошад, іамаи оніо худро «ман» меноманд, яъне худро хуїаин мешуморанд ва ягонтои оніо хоіиши писанд кардани дигарашро надорад. Іар яке аз оніо дар ин муддати кўтоіи муваѕѕатан дар сари іокимият будан кореро анїом медиіад, ки ба худи вай хушоянд аст ва андеша намекунад, ки ислоіи оѕибатіои амали ў ба дўши каси дигар бор хоіад шуд. Дар байни оніо іеї гуна тартиб вуїуд надорад. Іар касе аз байни оніо болодаст шавад, іамон нафар хўїаин хоіад шуд. Вай ба чапу рости іама тозиёна мезанад ва аз іеї чиз наметарсад. Аммо дар лаізаи дигар нафари дигаре ѕамчинро аз дасти ў кашида гирифта, худи вайро ѕамчинкорњ хоіад кард. Іамин аівол дар тамоми муддати зиндагонии башарият идома хоіад ёфт. Мамлакатеро тассавур кунед, ки дар он іар як кас метавонад дар давоми панї даѕиѕа шоі бошад ва іар яке метавонад дар давоми панї даѕиѕа бо шоіигарии мазкур іар чизе ки дилаш мехоіад, бикунад. Охир, дар асл зиндагии мо чунин аст».

Барои он ки дар бораи тамоми зуіуроти хм тасвири пурра дошта бошњ ва ба худ равшан тассавур кунњ, ки бо чњ сару кор хоіњ гирифт, ман тартиб додани рўйхати оніоро ва ба андозаи пайдо кардани хм –ии нав, пурра намудани оніоро маслиіат медиіам.

■ Яке аз намудіо хм, хоіиши фурў нишондани хоіиш (хфнх) аст. Фарѕи фурў нишонданро аз бартарафсозњ ман дар ѕисмат оид ба ІН шарі дода будам – дар сурати фурў нишондан, хм ѕатъ намегардад балки ЗН ба вуїуд меояд. Дар сурати бартарафсозњ, хм ба таври пурра нопадид мегардад, осудагњ ё ДМ ба вуїуд меояд. Іамин тариѕ, хфнх аз рўи муайяншавњ хм мебошад, чунки вай як шакли хоіиши іис кардани ІН аст ва бештар бо сабаби ІН ва консепсияіо пайдо шудаанд. Ба хфнх шакліои гуногуни ба ном «аскетизм» шомил мебошанд. Яъне іангоме ки одам ё ба консепсияіо дар бораи «маърифатнокњ», саломатњ ва амсоли иніо, ё ба боварњ ба одамони обрўманд, ё ба хоіиши пайдо намудани таассурот дар одамони дигар такя карда истода, хоіишіои худро (іам хш ва іам хм) фурў менишонад. Іамзамон вай тўдаи зиёди ІН, ѕаноатмандњ аз «љалабаи» худро іис мекунад, хм – и амалњ кардани хоіиши фурў нишондашавандаро пурѕувват мекунад, асоси бўірони амиѕи рўіиро тарірезњ менамояд, яъне алангаи равшану дуру дароз ва харобиовари ІН ва амаліои дар натиїаи он пайдошударо ба вуїуд меорад.

■ Хоіишіои шодиомез (хш) ба маіакіои зерин мутобиѕ мебошанд.

а) худи іис кардани он ва їараёни амалњ шудани он (новобаста ба натиїаи ниіоњ) бо шодњ, ваїд ва даркіои мунаввари дигар мушоият мешаванд.

б) агар амалњ шудани хш ба амал наояд, (іамчунин іангоми фикр кардан дар бораи он ки амалњ шудани он имкон надорад) ІН ба вуїуд намеояд.

Фаімидан зарур аст, ки агар ту бо амалияи бартарафсозии љамгиниіо машљул набошњ, он гоі тамоми хоіишіои ту – іам механикиіо ва іатто агар хш пайдо шаванд іам, оніо фавран ба хм табдил хоіанд ёфт. Агар ту ба машљул шудан ба амалия шурўъ кунњ, он гоі дар ботлоѕи гандида іаракат ољоз мешавад, їўйчаіои софи хш ба вуїуд меоянд ва бо хм меомезанд. Аз іамин сабаб їараёни доимии ба навбат иваз шудани хш ва хм воѕеъ мегардад. Аз ту харї намудани іам ѕатъият, іам диѕѕат ва іам їидду їаід талаб карда мешавад, то ин ки ба ѕадри тавоноњ бештар ва ба ѕадри тавоноњ бодиѕѕаттар хм –ро аз хш їудо намоњ, аввалинаіоро бартараф сохта дувумиіоро пурѕувват бикунњ.

Масалан, ту ба шустани фарш шурўъ кардњ. Азбаски ин кор бо тоза шудан аз ІН іамоіанг аст, хоіиши шодиомези їисман фаъол будан вуїуд дорад ва онро ту амалњ мекунњ, аммо іангоми баъд аз панї даѕиѕа, ваѕте ки вай ногаіон аз байн мераваду хоіиши дигари шодиомез ба вуїуд меояд, фикри консептуалњ пайдо мегардад: «іамин ки корро сар кардањ, акнун онро то охир ба анїом расон». хм – и «то охир бурда расонидан» зуіур мекунад, хш нопадид мегардад, ДМ ѕатъ мешаванд.

Мисоли намунавии дигар - мавѕуф гузоштани амалњ шудани хоіиши шодиомез (ашхш) «ба баъд»: хоіиши шодиомези дар айни замон сайругашт кардан мавїуд аст, фикр пайдо мешавад «ман іоло дарсіоямро тайёр накардаам – ана тайёр мекунам, баъд меравам», дар натиїа хш нопадид мешавад, тирагњ ва ІН пахш мекунанд, ва ваѕте ки тамоми дарсіо тайёр шуданд, хоіиши сайругашт кардан аллакай нест. Аммо ба їои он ки манъ шуда ба хш гўш кунњ, ту ба сайругашт меравњ, чунки фикри «ман мехостам -ку» мавїуд аст ва дар їамъбаст амалњ шудани хоіиши механикњ (ашхм) ба вуїуд меояд.

Иѕтибос аз Рўбоі: «Хш ба баъди хеле дур гузошта мешаванд, чунки кас мехоіад ба сўи оніо «асоснок» шуда баргардад, омода шавад. Аз кўдакњ бо ман іамин іолат рўй медиіад – ман на аз худи равиши амал, балки аз хаёлот дар мавзўи «чњ хоіад шуд, ваѕте ки …» ѕаноатмандњ іосил мекардам - ман дар ин бора сухан гуфтан ва орзў карданро дўст медоштам. Ман аз хурдњ аз хаёлоти амалњ нагардида љизо мегирам. Гарчанде ки ин ба ман лаззати ѕаблњ муіайё мекард, аммо вай ноустувор, заъиф ва тезгузар буд. Іамеша барои аз хаёлоти нав љизо гирифтан зарурият доштам, љайр аз ин ман дар бештари іолатіо ба амалњ кардани хш ољоз намекардам, ки дар натиїа барои интизориіои ба амал татбиѕнашудаи худ ва дигарон гунаігорњ іис менамудам. Азбаски хш фурў нишонда мешуданд, хш – и нав низ зуіур намекарданд ва лаззатіои ѕаблњ пурѕувват намешуданд».

Агар амал бо сабаби хш бошад, он гоі фикри їамъбастии бо калимаіои иловашудаи «аз іад зиёд» ифода гардида, онро нишон медиіад, ки хш ноаён ба хм табдил ёфтааст. – «аз іад зиёд хўрдам», «аз іад зиёд їимоъ кардам» ва љайраіо. Ту љизо мехўрњ ва ѕаноатмандњ іис мекунњ, аммо ба таври бетартиб хотирпарешон мешавњ ва ана дар іамин ваѕт ту «аз іад зиёд хўрдњ», яъне хш ба хм табдил ёфт. Барои сади роіи ин кор шудан, іамеша ба худ савол додан лозим аст: «ман дар айни замон чњ мехоіам?»

Дарки «лаззати ѕаблии зуіур кардани хш» - ро їудо мекунем. Гўё ки дар пеш їаіиши ширин дар пеш истодааст, гўё зеіи камон сахту бо итминон таранг кашида шудааст. Одами андўігин іам мавїуд набудан ва іам будани оніоро бо машаѕѕат аз сар мегузаронад, яъне дар іар гуна іолат ІН ба вуїуд меояд. Хусусияти хм іамин тавр аст. Дар ин іолат іама чиз баръакс аст: ваѕте ки хоіиши шодиомез нест ва іамзамон ту ІН – ро бенуѕсон бартараф месозњ, барои іамин лазати ѕаблиро іис мекунњ, аммо іамин ки хш пайдо шуд, каноатмандњ аз іис кардани он ва амалњ намудани он низ пайдо мешавад.

■ Бо истилоіи «селексияи хоіишіо» ман раванди аз се зина иборат бударо ифода мекунам:

а) фарѕ кардани хоіишіое, ки дар ваѕти їорњ зуіур намудаанд

б) шинохтани оніо іамчун хм ва хш

в) бартарафсозии хм ва парвариши хш.

Дар натиїаи ба ѕадри кофњ равшан фарѕ кардани хоіишіо, іамчун хш ва хм шинохтани оніо ба таври автоматикњ ба вуѕўъ меояд, аммо агар равшании мазкур заъифу ноустувор бошад, он гоі іангоми гузариш аз а) ба б) мушкилотро іис намудан мумкин аст. Іангоми даѕиѕан фарѕ кардан, «хоіиши алоѕамандкунандаро» шинохтан мумкин аст, яъне хоіиши ба амал овардани шинохти хоіишіои фарѕшуда іамчун хш ва хм. Фарѕкунии мазкур дар навбати худ имконият медиіад, ки ба таври самаранок хоіиши ба амал овардани шинохт тавлид гардад. Вай кофњ хоіад буд, то ин ки раванд минбаъд пора – пора карда нашавад, балки ба тавлид кардани одати аз а) ба б) гузаштан ба даст ояд. Айнан іамин тавр дар нисбати гузариш аз б) ба в) дуруст аст.

Амалияи табдили даврони интерпретатсия (ва табдили хусусият ва шиддатнокии хоіишіои ба вай іамроіикунанда) воситаи селексия кардани хоіишіо мебошад.

■ «таілили таъїилии» хоіишіо – маїмўи амаліое, ки дар давоми чанд сония имконияти ба даст овардани возеіиятро медиіад – хоіиши дар айни замон іисшаванда шодиомез аст ё механикњ. Махсусан іангоме ки шиддатнокии хоіиш калон нест ва іамзамон ё заминаи номатлуб ё заминаи мунаввари заъиф ё «іеї чиз рўй надода истодааст» зуіур кардааст, ба сифати маіак истифода гардидани хамоіангњ бо ДМ мушкил шуданаш мумкин аст.

«Скелети» умумњ кардашудаи хоіишіои механикњ боварњ ба (яъне ба ѕайдгирии мустаіками шуури фарѕкунанда) «агар ман хоіиши мазкурро амалњ намоям, хушбахт хоіам шуд», мебошад Беасосии тасдиѕи мазкур танг карда бароварода мешавад, чунки вай одатњ аст – іангоми амалњ кардани хоіишіои худ, іама тахминан іамин тавр іам фикр мекунанд. Дар зимн мушоіида намудани худ ва дигарон ба осонњ ошкор мекунад, ки «хушбахт будан» маънои «іис кардани хушбахтиро» дорад, яъне ин маїмўи ким – кадом манфиатіо набуда, балки ба аѕидаи одамон он іисиётіое мебошанд, ки іатман баъд аз муваффаѕ шудан ба манфиатіои мазкур ба вуїуд меоянд. Таїрибаіои оддитарин нишон медиіанд, ки бо вуїуди ин соіибшавњ ба мартаба, таваїїўі ва гайраіо «хушбахтњ» - ро не, балки дурахши кўтоіи ѕаноатмандњ меорад. Молик будан [ба амволе] ба іискунњ намеоварад [ іолати «хушбахтњ»].

Барои іамин агар ту фикри «агар ман ин корро кунам, хушбахт хоіам шуд» - ро [бо боварии мутобиѕ буда мушоиятшаванда] ба ѕайд гирњ, ин маънои онро дорад, ки дар таркиби хоіишіои ту хоіиши механикњ мавїуд аст. Дар айни іол, іамзамон метавонанд іам хш ва іам хм (шиддатнокии заъиф дошта) ба як маѕсад нигаронида шуда зуіур намоянд ва іар ѕадар яке аз оніо пурѕувваттар бошад, дигараш заъифтар мебошад. Назорат намудани мавїудияти чунин фикріо ва бовариіо воситае мебошад, ки барои дар як лаіза амалњ кардани селексияи хоіишіо имконият медиіад. Дар навбати худ ин ба пайдошавии хш – и дигар ва ДМ оварда мерасонад, ки ин худ ба худ фарѕкунии даркіоро бо ДМ ба таври пурѕувват іамоіангњ мекунанд.

■ Фарѕ кардани а) хоіиш ва б) хоіиши амалњ кардани хоіиши мазкур (хакх) мувофиѕи маѕсад мебошад. Чунки хоіиш метавонад шодиомез бошад, аммо хоіиши амалњ кардани он бошад, іам механикњ ё іам шодиомез буда метавонад ва агар фарѕкунии мазкур мавїуд набошад, гузаронидани селексия имконнопазир аст. Фарѕкуни мазкур ба озод шудани їараёни іискунњ аз «лундаи изофњ» дар шакли хавотириіо ва ба тарсіои бо андешаіои зерин мушоиятшаванда дар он хусус, ки амалњ намудани он имконпазир аст ё не, ту амалњ кардани онро мехоіњ ё намехоіњ, баъд аз амалњ шудани он чњ мешавад ва љайраіо, оварда мерасонад. Дар натиїа хш бо озодии бештар ба зуіур кардан ољоз мекунанд.

Чунин фарѕкунњ боз ба он оварда мерасонад, ки:

а) хш муайянтар, пурѕувваттар ва бидуни телбагњ аз сар гузаронида мешаванд.

б) хш барои мушоіида ва таіѕиѕ дастрастар мешаванд.

в) лаёѕати іискунии роіат аз іискунии хш зиёдтар мешавад.

г) іамоіангии хш бо ДМ – и дигар пурѕувват мешавад.

д) Азбаски автоматикњ будани амалњ гардидани хоіиш манъ шудааст, эволютсияи хш имконпазир мешавад ва ба он даркіои боѕимонда низ їалб мешаванд.

Масалан, агар аз паи пайдошавии хоіиши сексуалњ ба таври автоматикњ амалњ кардани он сурат бигирад, он гоі хоіиши сексуалњ бо телбагњ ва нофаімоњ аз сар гузаронида мешавад, ту наметавонњ тобишіои онро іис бикунњ, вай амиѕ ва бошиддат буда наметавонад. Ваѕте ки механизми зуд амалњ шудан боздошта шудааст, эволютсияи хоіишіо, іисіои ба он алоѕаманд буда ва даркіои дигар рўй медиіад. Ба таври дигар гўем, ман онро «инкишофи сексуалњ будан» меномам, Чунки бештару бештар спектри васеи хоіишіо, іисіои нав, ДМ дастрас шуда, бадан бештар іисиётњ мешавад. Ѕисматіои нав ба нави он «нуѕтаи іиси шаівонњ» мешаванд. Амиѕњ ва гуногунии іисіо зиёд мешаванд, љайри чашмдошт акси садои ДМ – и аллакай маълум ва ДМ – и нав ба вуїуд меоянд.

Автоматизми хоіишіо боз ба як оѕибати дигар меоварад: хоіишро іис карда истода, ту аллакай медонњ, ки баъдан чњ рўй хоіад дод. Яъне худи ту инкишофи вазъиятро барномарезњ мекунњ ва бо ин аз лаззати ѕаблњ худро маірум намуда, іама чизро ѕаблан маълум месозњ. Ва хш љизои иловагиро дар шакли іамоіангњ бо ДМ, намегирад ва аљлаб даріол нопадид мешавад, ё бо хм мувофиѕ иваз мегардад. Хоіиш ва хоіиши амалњ кардани онро фарѕ карда, «фосилаи» байнии ба вуїуд омадани оніоро пайдо карда истода, ту гўё имконияти гузоштани асо дар чархи механизми мазкурро ба даст меорњ ва онро манъ мекунњ.

■ Ёдгирии фарѕкунии хоіиши амалњ кардани хоіиши мазкур тамоман оддњ нест. Чунки автоматизми омехташавии оніо дар ту, дар давоми даісолаіо шакл гирифтааст. Ба сифати машѕ дар байни хоіиш ва ољози амалњ намудани он, иїро кардани танаффуси тўлонияташ аѕѕалан чанд сонияро ёд гирифтан мумкин аст. Инро амалияи боздоши амалњ намудан меномем. Ваѕте ки хоіиш ба вуїуд меояд, манъ шав, іис кун, ки аліол маіз чњ мехоіњ, ба чњ махсусан лаззати ѕаблии равшан мавїуд аст. Баъзан худи раванди іис кардани хоіиш нисбат ба амалњ намудани он бештар їолибтар аст. Махсусияти маълуми хоіиши механикии амалњ кардани хоіиш аз он иборат аст, ки іангоми боздошти хоіиши шодиомез, дар як лаіза тўдаи бузурги ІН ба вуїуд меояд. Іол он ки боздошт кардани хоіиши шодиомези амалњ кардани хоіиш натаніо ба ба вуїуд омадани ІН намеорад, балки тамоман он роіатеро, ки ту аз лаззати ѕаблњ іис мекунњ тамоман заъиф намекунад, іамчунин гоііо онро пурѕувват мекунад.

■ Омўхтани фарѕкунии хоіиши іис кардани хоіиш (хікх) мувофиѕи маѕсад аст [барои амалњ кардани селексияи хоіишіо] . Вай іам іамчунин метавонад шодиомез ё механикњ бошад. Масалан, агар ту паи іам оргазми бисёреро аз сар гузаронида бошњ, іангоми таніо як андеша дар бораи секс, инкоркунњ ба вуїуд меояд, аіволат бад мегардад, вале ба іамаи ин нигоі накарда, агар аз паілуят писараки зебое гузарад, ту вайро бо нигоі мегуселонњ ва ба таври механикњ ўро хоіиши хостан мекунњ. Ин барои баріам задании іамон тирагњ ва ЗН – и баъд аз оргазм ба вуїуд омада, іамчунин бо сабаби одатіои маъмулшудаи ту мебошад. Мавїудияти хікх (хмікх) дар ин іолатіо онро собит мекунад, ки ту инкоркунњ, гоііо нафрат ва ІН – и дигарро іис мекунњ. Дар айни замон агар хмікх мавїуд намебуд, ту іамту инро ѕайд мекардњ: «хоіиш ба вуїуд намеояд».

■ Омўхтани фарѕкунии хоіиши пурѕувват кардани хоіиш ва хоіиши заъиф кардани хоіиш мувофиѕи маѕсад аст. Парвариши якум наѕши муіимеро дар парвариши хш бозњ мекунад, Дувумиаш, бисёр ваѕт барои гузаронидани озмоишіо – іангоме ки нисбат ба баъзе хоіишіо равшанњ мавїуд нест ва ту онро пурѕувват месозњ ё заъиф мекунњ ва мушоіида менамоњ, ки даркіои дигар ба ин раванд чњ гуна бархўрд мекунанд – истифода бурда мешавад. Ин ва ё хоіиш дигар метавонад механикњ ё шодиомез бошад. Масалан, ба їои он ки «хш іаст ва ким – кадом хш пурѕувват карда шавад» - ро ба ѕайд гирњ, ту ба консепсияи «хш тавлид намуда онро пурѕувват кардан лозим аст» пайравњ мекунњ. Дар ин маврид хіѕі ва хпкх механикњ, бидуни шодњ ва албатта нолозим хоіанд шуд. Ин таніо ба ІН ва хасташавњ дигар ба чизе намеоварад.

■ Тарзіои пурѕувват кардани хш:

1)                     Парвариши хоіиши пурѕувват кардани хоіиш, яъне бозгардонии диѕѕат ба он чизе ки сахт онро мехоіњ, то ин ки хш пурѕувват шаванд.

2)                     Парвариши лаззати ѕаблии пурѕувват ва шодиомез, чунки вай бо хш іамоіанг аст. Іолатіоеро, ки он ваѕт лаззати ѕаблии пурѕувват доштњ ба ёд биёр ва оніоро муффасал тасвир бикун. Барои тавлид кардани лаззати ѕаблњ, ту метавонњ іолатіои мазкурро ба ёд биёрњ ва бо мурури ваѕт метавонњ, ки ба лаззати ѕаблњ «биїаіњ».

3)                     Пешниіод кардани таљйиротіои дилхоі, мушоият намудани оніо бо амалияи расмии шунаво ифода кардани хоіишіо (ШИКХ)

 

■ Монеъаіои пурѕувват кардани хш:

1)                     Хм бо шумораи зиёди ІН алоѕаманд мебошанд – дилсардњ, нороіатњ, навмедњ ва љайраіо. Іар як кас медонад, ки іар ѕадаре ки хоіиш пурѕувват бошад, ІН – и зуіуркунандаи іамсафари ў низ іамон ѕадар пурѕувват аст. Онро надониста, ки ин хосияти фаѕат хм аст, аммо аз хш нест, одамон тамоми хоіишіои худро фурў менишонанд ва мехоіанд бо ними ѕувва, як аз даі, як аз сад худро хунсо созанд, яъне худро ба хостан ѕудрат надошта месозанду оѕибат ба рўіафтодагњ, тирагњ, депрессия, гум кардани шодии зиндагњ меоваранд. Пайдошавии хш пурѕувват, худ ба худ тарсро аз ІН дар пеш истода ва автоматизми фурў нишондани хш ба вуїуд меоранд. Барои іамин лозим аст, ки:

а) тарси мазкур бартараф карда шавад;

б) хоіиши іис кардани хш ва лаззати ѕаблњ пурѕувват карда шавад;

в) Сарфаімравњ ба он,ки іис кардани хш, ин худаш іис кардани лаззати ба натиїа новобастабуда мебошад;

г) ІН - и зимни фикр оиди амалњ нашудани хш ба вуїуд меомадагњ, бенуѕсон бартараф карда шавад

2)        Фикр – нобоварњ: «іеї гоі, ягон хел хоіиш ба натиїае намеорад – зиндагњ тира буд ва іамин тавр боѕњ хоіад монд». Зарур аст:

а) тавлид кардани возеіияти аѕлонњ дар бораи он, ки таїрибаи пешинаи іискунњ ва амалњ намудани хм – и пешина ба таїрибаи іискунњ ва амалњ кардани хш ягон алоѕамандњ надорад.

б) Ѕабули чунин фикріоро заіри ширин шуморида, оніоро бо саъю кўшиши мустаѕими бозгардонии диѕѕат аз оніо, бартараф кардан лозим аст.

■ Суръат ва устувории таљйиротіои даркіо бо шиддатнокњ ва тўлонияти хоіишіои шодиомез мутаносиб аст. Ѕонунияти одди мазкурро фаімидан осон нест, чунки одамон бисёр ваѕт «фикр дар бораи хоіишіоро» ба їои худи «хоіишіо» барљалат ѕабул мекунанд. Агар одам мегўяд, ки «ман мехоіам фалон одатро иваз бикунам», дар айни замон ў фаѕат фикри хоіиши таљйир ёфтанро мекунад, аммо чунин хоіишро іис намекунад, ё онро хеле заъиф ва кам іис мекунад. Ин омехтакунњ ба таври умумњ паін гардидаааст. Боз метавонад, ки ба їои хоіиш барљалат «хоіиши іис кардани хоіиш» ѕабул карда шавад. Агар ман хоіам, ки дар ботини ман хоіиши пурѕуввати таљйир ёфтан зуіур намояд, аммо худи хоіиши таљйир ёфтан мавїуд нест, ё хеле заъиф аст, он гоі ин барои ољоз шудани таљйирот кофњ нест, махсусан, агар хоіиши ибтидоњ механикњ бошад.

■ Аз тамоми маїмўи хм їудо кардани хоіишіои механикии маълум («хмм») мувофиѕи маѕсад мебошад. Яъне чуниніое, ки механикият, пурљамњ, хостанашавандагњ ва дарднокии оніо барои ту маълум аст. Бартарафсозии хмм бо таассуф бар худ, іиси аз даст додан, фикр дар бораи фишороварњ «ба худ» мушоият намешаванд: дараїаи айният бо хмм іадди аѕалист ва оніо бартарафсозии оніо нисбат ба хоіишіои механикии номаълум («хмн») ба таври муѕоисанашаванда осон мебошад. Мисли іолати бартарафсозии ІН, ки мушкилоти асосњ дар бартарафсозии ІН нест, балки дар он аст, ки бояд дар іаѕиѕат хоіиши сахту даѕиѕ и иїро кардани амали мазкурро дошта бошњ, ин їо іам іамин тавр аст.

Ба ѕайдгирии хаттии таїрибаи ба даст омадаи іискунњ ва амалњ намудани хш имконият медиіад, ки амаліои худро аз назари танѕидњ баррасњ намоњ, тарзіои маъмулии худфиребњ, аѕѕалан постфактум ошкор карда шавад. Масалан, агар кўдак гиря карда истодааст, дар ту метавонад хоіиши ба наздаш омада вайро ором кардан пайдо шавад ва хоіиши мазкурро ту іамчун шодиомез муайян мекунњ. Таілили минбаъдаи таїрибаи мазкур метавонад масъалаи зеринро ба миён гузорад. «Оё ин мувофиѕати аїиб нест, ки меірубонњ ва гўё хоіиши шодиомез маіз дар іамон лаізае пайдо шуданд, ки кўдак гиря мекунад, дар їараёни оромкунњ бошад, ІН – и бетоѕатњ, нороіатњ ё таассуф ба назар расида буданд». Барои гумон кардан дар бораи он, ки дар іолати мазкур худфиребњ їой дошт ва дар оянда зарурати дар чунин іолатіо бодиѕѕаттар таіѕиѕ кардани даркіои худ, ин асос шуда шуда метавонад.

■ Истилоіи «рафтори бенуѕсонро» ворид месозем: Ин амаліои натиїавии пайгирњ аз хш – и дар давоми тамоми тўлонияташон бо лаззати ѕаблњ мушоиятшаванда мебошанд. Іама гуна баіодиіии ахлоѕии амаліои мазкур имконнопазир аст, чунки аз рўи муайяншавњ амаліои мазкур натиїаи нахостани риоя кардани ѕоидаіо, консепсияіо ва одатіо ва нахостани вайрон кардани ѕоидаіо намебошад, балки натиїаи зуіур намудани хш ба іисоб мераванд. Іамин тариѕ, дар далеловарии рафтори бенуѕсон іеї гуна «бо сабаби он ки» ва «барои он ки» вуїуд надорад. Рафтори бенуѕсон – ин «ман инро барои он мекунам, ки хш – ро пайгирњ карда истодаам ва дар айни замон бо дигар ДМ іамоіангњ ба вуїуд меояд». Фаѕат интерпретатсияи консептуалии рафтори бенуѕсонро іамин тарз баіо додан мумкин аст ва сарфаім рав, ки одамони туро иіота намуда, фаѕат іамин тавр рафтор хоіанд кард. Ту дар бораи «мунаввар будани» далеловариіои худ чизе ки нагўњ, одамон туро аз рўи консепсияіои худ, ѕонуніои навишташуда ва нонавишта муіокима мекунанд, инро ба назар намегиранд, тахминіоро дар бораи амаліои эітимолии одамони иіота карда, яъне аблаіие, ки ба оѕибатіои бароят ногувор меоварад, фушурда баровардан лозим аст.

■ амалњ кардани хоіиш бо маѕсади таіѕиѕ намудани іам раванди іискунию амалњ кардани он ва іам оѕибатіои амалњ шудани онро ман «амалияи мушоият» меномам. Амалияи мушоият бештар нисбат ба хмн (хоіиши механикии номаълум) истифода бурда шуданаш хоста мешавад, чунки кас мехоіад онро фаімад. Яъне таѕсим кардани оніо ба ѕисміои таркибњ ва муайян кардани он, ки кадоміое аз оніо хм ва кодоміояшон хш мебошанд. Гоііо хоіиши мушоият намудани хмм ба вуїуд меояд, то ин ки возеіияти худро нисбат ба механикњ будани он мустаікам намоњ. Маіз амалияи мушоият ба он чизе ооварда мерасонад, ки онро «ба даст овардани таїриба» номидан мумкин аст:

а) возеіияти аѕлонњ дар бораи он ки дар натиїаи рафтори муайян кадом даркіо ба вуїуд меоянд;

б) возеіият дар бораи он ки кадом даркіо дилхоі мебошанд ва кадоми он дилхоі нестанд;

в) Харї кардани саъю кўшиш барои бартарафсозии даркіои нохоіам ва парвариши даркіои дилхоі;

Вобаста ба дараїаи возеіият ва самарабахшии саъю кўшишіо, мо дар бораи таїриба зиёд ва кам сухан меронем.

Ба таври механикњ амалњ шудани хм ва хмн ба даст овардани таїрибаро таъмин намекунад. Шаіодати ин іар гуна одами пире, ки ту вайро метавонњ дар сандалии назди роірав бубинњ, буда метавонад. Ин одам соліои зиёде зиндагонњ намудааст, дар іар гуна вазъиятіо ѕарор гирифта, хоіишіо ва іиссиётіои зиёдеро аз сар гузаронидааст, бо одамони бисёре сўібатіо дошт, аммо ў на таніо озодњ аз љамгиниіо, возеіияти аѕлонњ, лаёѕати іискунњ ва пайгирњ аз хш, лаёѕати гурехтан аз даркіои нохоіам ва іис кардани даркіои дилхоіро ба даст наовардааст, балки зиёда аз ин сол ба сол бештар ба ІН ва кундзеінњ мељўтад, савияи даркіои ў ба таври тоѕатнопазир содда ва якхела аст. Одамон ба пиршавњ босуръат на дар синни 40 солагњ, на дар синни 50 солагњ, балки дар 20-25 солагњ шурўъ мекунанд. Аллакай дар 30 солагњ бештари одамон мисли нафаѕахўрони тамомшуда менамоянд. Оніо натаніо хш – ро іиснакунанда іастанд, балки іатто бар зидди худи аѕидаи парвариши хш, озод будан аз ІН ва консепсияіо, муѕобил мебошанд. Оніо фаѕат бехудиро дар ѕаноатмандњ, маводи мухаддир, таассуротіои якхела ё ІН їустуїўй мекунанд.

■ «Мукаммалкунњ» - їараёни бисёркаратаи бурда расонидани хмм ва хмн то дараїаи пуррашавии мукаммал бо мувозияти ба ѕайдгирии даркіо, аз їумла хоіишіои шодиомез, ки дар натиїа:

а) заъиф шудани (дар іадди миёна )ѕувваи зуіур кардани хмм ва хмн;

б) селексия содда мегардад;

в) имконияти мушоіида намудани идомаи зуіуркунии таркибіои механикњ ба пуррашавњ нигоі накарда, мавїуд аст ва ин имконият медиіад, ки аз таркиби хоіишіо їудо кардани дар шароитіои гуногун, ёд гирифта шавад;

г) айёният бо хоіишіо заъиф мегардад, яъне:

*) дунболагир будани фикріо аз ѕабили «ин хоіиши ман аст», «ин як ѕисми ман мебошад», «аз он маірум шудан боиси таассуф аст» заъиф мешаванд, оніо іамчун дурўљи маълум ба фарѕ шудан шурўъ мекунанд;

*) сарфаімравии хм іамчун механизми бегона ба вуїуд меояд, яъне фикріои «ин іамту механизм аст, одати номатлуб мебошад» ба вуїуд меоянд, ки бо возеіияти аѕлонњ, ДМ- возеіият ва дигар ДМ мушоият мешаванд;

*) хш – и бартарафсозии хм – и мазкур ба вуїуд меояд;

*) хоіиши пурѕувват кардани хш- и мазкур+ хш заъиф кардан ва тамоман бартараф сохтани хм мазкур ба вуїуд меояд;

д) автоматизми зуіур намудани таркибіои механикии «іалѕаи хоіишіо» (яъне маїмўи чунин хоіишіо, ки дар оніо ман хоіишіои ба таркиби он ворид бударо равшан фарѕ ва мансубияти навъии онро муайян карда наметавонам) іанўз то амалњ кардани селексия ба вуїуд меояд, яъне то равшан шудании таркиб ва мансубияти навъии хоіишіо.

■ Истилоіи «нима баріам хўрдани хм»- ро ворид месозам – заъиф шудани (ба ѕадри миёна) шиддатнокии зуіуроти хм:

а) дар натиїаи таъсири маїмўии селексияи хоіишіо ва амалияи мукаммалкунњ, аммо пеш аз іама аз іисоби амалияи мукамалкунњ, чунки іангоми пурѕувват будани хм, хоіиши шодиомези бартарафсозии он заъиф аст ва мувофиѕатан саъю кўшиши бартарафсозњ пурѕувват шуда наметавонад;

■ Амалњ кардани бартарафсозии мустаѕими хм тарзи самарабахштарини ѕатъ кардани іискунии хм мебошад. Хм іеї гоі бо роіи костакунњ тамом намешавад, дар іар сурат думи чунин дуди тамомшаванда дурудароз хоіад буд. Чунки гуногунии объектіо барои тамоми намудіои хм тамомнашаванда аст - миллиардіо духтарони зебо, бозичаіо ва чизіо… хм бошанд ба тамоми чизіои нав худ ба худ зуіур мекунанд. Табдили хеле ками хм, ба ІН ва тирагњ меоварад. Зуд – зуд амалњ шудани хм хасташавиро пайдо мекунонад. Аз іад зиёд кам амалњ шудани он ихтилоїњ будани хм – ро пурѕувват мекунад ва боз ба іар іол іуїуми ІН – ро низ пурѕувват месозад… - ин зарфи бетаг аст ва пур кардани он имкон надорад. Агар таассуротіои ба даст омада ба іискунии пуррагњ, пурмазмунии зиндагњ оварад іам,… аммо анхм лаппиши кўтоімуддати ІМ ва ѕаноатмандњ медиіад, ки он ѕариб фавран резинњ, бетаъм мегардад. Заіролудшавњ бо думи дароз дар шакли тирагии ѕувватгиранда ва хурўїіои ІН тўлонњ мешавад. Лаззати ѕаблњ ва дар зимн фикр дар бораи он ки хм – ро іамту бартараф кардан мумкин аст ва бар замми он таїрибаи бартарафсозии мазкур, ѕувваи љалабакунанда бар зидди іукмронии хм мебошад. Хш – и бартарафсозии мустаѕими хм мустаікам шуда шодиомезтар ва муайянтар мегардад. Возеіият пайдо мешавад, ки хм низ мисли ІН захр мебошанд. Оніо низ манро заіролуд мекарданд, шиканїа медоданд, аммо ман аз бидуни оніо мондан метарсидам. Ба ман чунин менамуд, ки як ѕисмати муіими худро аз даст дода истодаам. Ѕисмате, ки ба чњ тавр буданаш нигоі накарда, аѕѕалан зиндагии маро пурра мекунад. Бо мурури бартараф шудани ІН, «аѕѕалан чњ хел будани» зиндагњ маро торафт камтар ѕаноат мекунад. Таїрибаи нави зиндагњ ва саъю кўшиш намудан ба сўи таїрибаи нав, ба сўи зиндагњ дар ДМ ба вуїуд меояд Бартарафсозии мустаѕими хм ва бартарафсозии мустаѕими ІН, фавран ба дурахши ДМ меоварад.

■ Амалияи «бартарафсозии маідуди хм» іангоми амалияи коста намудани хмн самарабахш мебошад. Дар їараёни амалњ шудани хмн давра ба давра амалњ карданро ман ѕатъ мекунам ва хмн – ро дар фосилаи ками ваѕт пурра бартараф месозам ва таніо баъд аз он ба амалњ кардани хмн бармегардам. Амалияи мазкур як намуди дарки давронњ аст. Вай ба возеіияти зиёдтар будан дар хоіишіо, ба равшантар таѕсим намудани маїмўи хоіишіо ба хш ва хм меоварад.

 

■ Амалияи аз рўи сектор бартарафсозии муколамаи ботинњ (МБ). Масалан іиссаи хм дар хоіишіои шаівонњ іар ѕадаре ки зиёд бошад, андешаіо дар бораи секс іамон ѕадар бетартиб ва иїборњ мебошанд. Барои самарабахштар фарѕ кардани хм аз хш муддате (соат, рўз) тамоми фикріоро дар бораи шаіват бартараф кардан лозим аст. Дар ин іолат хм заъиф хоіанд шуд (чунки шумораи фикр – триггеріо зуд кам мешаванд), хш бошанд бо равшании бештар зуіур мекунанд. Бартарафсозии минбаъдаи хм (бо іар тарзе ки бошад) дар навбати худ ба зуд заъиф шудани сектори МБ – ии бетартиби мазкур оварда мерасонад.

 

 

03-01-03) Ибораи устувори «хоіиши таассурот» мавїуд аст. Истифода шудани калимаи мазкурро таілил мекунем:

*) «Таассуротро» аз іар чизе гирифтан мумкин аст. Масалан, аз мусиѕњ, китобіо, секс, сайругашт, сўібат, хўроки лазиз, воѕеъаіо, ахбор ва љайраіо.

*) Дар рўйхати тамоми он чизіое, ки одамон аз оніо «таассурот» гирифтан мехоіанд, на таніо чизіои гуворо ва форам іузур доранд, балки дар оніо чизіои ногувор ва нофорам низ мавїуданд. Одамон саъй мекунанд аз марг, азобкашиіо, фалокатіо, кундзеінии одамони дигар, тараіум ва ІН – и дигар таассурот бигиранд. Масалан одамон метавонанд ѕасдан ба тамошои филме раванд, ки аз оніо дидаю дониста барои худ ІН пурѕувват іис намоянд - аз бадбинњ то ТБХ. Брои оніо ин низ «таассурот» мебошад ва іар ѕадаре ки ІН пурѕувваттар бошанд, таассурот низ іамон ѕадар ѕавитар аст. Агар филм «їолиб» набошад, дилтангњ ба вуїуд меояд, аммо дилтангиро одамон «таассурот» наменоманд.

*) Хоіиш тааасурот бардоштан маводи мухаддир мебошад. Ба ин боварњ пайдо кардан бисёр осон аст. Таассурот гирифтанро ѕатъ кун ва ту он чизеро іис мекунњ, ки марди истеъмолкунандаи маводи мухаддир дар ваѕти «аъзошиканњ» іис мекунад. Іангоме ки таассурот мавїуд нест, таъїилан тирагњ, дилтангњ, ноилоїњ, воіима, навмедњ ва даішат фаро мерасад.

Дар бораи «таассурот» сухан гуфта истода, одамон дар асл дар бораи іиссиётіои матлуб (ІМ) сухан мегўянд – шодњ аз моликшавњ, бадхоіњ, ѕаноатмандњ аз худ, ѕаноатмандњ ва љайраіо. Барои чњ аз ІМ «таассурот» гирифтан мумкин аст? Бале, маіз барои он ки аљлаб ІН – и пурѕувват ба ІМ – ии пурѕувват меоваранд. Баръакс будани он низ дуруст аст. Мошини ѕимматбіо харидам ва ба іис кардани тўдаи ІМ шурўъ кардам. Тассавур мекунњ, ки іамсоя чњ тавр ба ту іасад мебарад: мефаімњ, ки акнун духтаріо ба ту таваїїўіи бештар зоіир хоіанд кард, роігузаріо ба ту эітиром хоіанд гузошт ва љайраву іоказо. Мувозњ ба ІМ, ІН низ ба вуїуд меоянд. Яъне хавфи аз даст додан, норозигњ аз он ки зиндагњ пурмазмунтар нашуд, ба хашм омадан аз он, ки мошинатро харошиданд ва љайраіо пайдо мешавад. Барои чњ одамон ба тамошои фалокатіо ва маргіо іарисанд? Ин барои оніо хеле љайримаъмулњ мебошад, ин тўдаи зиёди ІМ – ро тавлид мекунад- «гўш кун, ман имрўз ЯК чизеро дидам… маљзи сари одам дар тамоми фарши роі… ўі… ». ІАМА ГУНА одами ба мурда назар дўхта, дар айни замон дар тассавури худ бо кайфият лаззат мебарад, ки ў чњ тавр дар ин бора ба іама наѕл хоіад кард ва чњ тавр диѕѕати шунавандагон ба вай їалб хоіад шуд. Љайр аз ин бисёрии одамон аз дилтангњ ва тирагњ ба танг омадаанд ва іатто іар гуна ІН – и пурѕувват барои оніо нисбат ба даішати дилтангии таніоњ, ки іеї чиз рўй намедиіад, мароѕовар аст. Їунки іамеша ІН – и пурѕувватро тавре истифода бурдан мумкин аст, ки дар натиїа ІМ ба даст ояд. Масалан, агар ту дар іолати афсурдаіолњ бошњ, метавонњ аз он лаззат барњ, ки ту чњ тавр дар бора ба «дугонаіои» худ наѕл хоіњ кард ва оніо чњ гуна ба ту іамдардњ изіор хоіанд кард, маслиіатіо хоіанд дод, ба ту іусни таваїїўі пайдо хоіанд намуд, яъне ІХП ором мекунњ.

Іамин тариѕ, ІМ ва ІН ду тарафи як нишон мебошанд ва іам ину іам он тарафи он «љамгинњ» мебошанд. Яъне даркіое, ки бо ДМ мувофиѕ нестанд, туро ба мурда табдил медиіанд ва кундзеін мекунанд. ІН одамро тез мекушанд, ІМ бошанд ба оіистагњ фано мекунанд, аммо бар іол мекушанд. Мушкилот дар ин аст, ки одамон маъмулан дурахшіои ДМ – ро барљалат іамчун ІМ меіисобанд. Іамин аст, ки ба рўйхати ІМ іам іусни таваїїўі, іам іиси зебоипарастњ ва іам меірубонњ дохил аст. Тассавур кун, ки ту іам занбурўг ва іам маргимагасро «хўрок» меномњ ва натиїааш «заіролудшавњ» хоіад буд. Барои омехташавии ногузири мазкур, даркіои худро даѕиѕан таілил кардан зарур аст. Таілил кардан зарур аст, ки чњ туро заіролуд мекунад ва чњ ба ту ѕувваи нав мебахшад, ба шодмонњ, іусни таваїїўі, роіат ва їидду їаід меорад Фарѕ бикун ва интихоб намо.

Іамин тариѕ, хоіиши ІМ – ро ман ба ѕатори хм медарорам ва ин мухолифи чњ тавр ѕабул шудани муносибат ба ІМ дар їомеъаи мо мебошад: хоіиши іис намудани ІМ тарзи «ѕонунишудаи» ваѕтгузаронњ шудааст, яъне дар їомеъа їустуїўи «таассурот» на таніо маікум карда намешавад, балки ба іар тарз їонибдорњ мешавад, парвариш меёбад. Вай іамчун тарзи зиндагии аїиб, пешѕадам ва эїодкорона ѕабул шудааст. Консепсияіои [бардурўљи] зиёди некшуморанда ва дастгирикунандаи їустуїўи «таассурот» вуїуд доранд Аммо агар ту таїрибаи тез – тези доштани ДМ – шиддатнокро дошта бошњ, он гоі бе мушкилњ мебинњ, ки хоіиши «таассурот» низ, монанди іар гуна љамгиниіои дигар, ба ДМ ошкоро мамониат нишон медиіанд.

Касе, ки дар «таассуротіо» маънии зиндагиро мебинад, вай шаробњ хоіад шуд, дар доираи ІМ – ІН гаштугузор карда истода, таассуротіои навро їустуїўй мекунад, Тарзіои нав ба нави пурѕувват кардан ва рангоранг намудани оніоро доимо їустўїўй мекунад. Даішат (іангоми андеша кардан дар бораи он ки таассуротіо метавонанд тамом шаванд), хурўїіои дилмондагњ ва тирагњ, ки іангоми кам шудани таассурот ўро дармеёбанлд, доимо дар таъѕиби ў мебошанд. Аїиб нест, ки хотимаи мантиѕии он, истифода бурда шудани маводи мухадир аст ва он іар ду тарафи раванди мазкурро метезонад – гирифтани таассуротіои равшан, вайроншавњ ва оѕибат мурдан. Ба андешаи ман сабабіои ниіонии наркомания, ки дар соліои охир босуръати хеле тез ва бебозгашт зиёд шуда истодааст, маіз дар іамин аст - раљбат ба таассурот накукорњ ва тасалло аз андўі ба іисоб меравад. Одамон сарфаім намераванд, ки андўі ва тирагњ ва іолати мурдамонанд будан дар бораи он шаіодат медиіад, ки оніо на дунёи атрофашон, балки фаѕат тарзи интерпретатсия кардани дунёи мазкур, консепсияіои іаѕиронаи худ ва іиссиётіоро ёд гирифтаанд. Натиїаи он ё гирифтор шудан ба марги таъїилњ аз маводи мухадир, ё ба оіистагњ фаношавњ аст ва маріалаи охири онро ту метавонњ дар сандалии назди роірави хона бинњ – заъфи їисмонию рўіњ, бадбинњ, кундзеінњ, ноѕисњ, бемориіо, хуллас пўсиши мукаммал.

Дар їараёни їустуїўй ва истифодабарии консепсияіо, одам тамоман он чизеро, ки каси ба сўи ДМ їидду їаідкунанда іис мекунад, аз сар намегузаронад. Іар касе ки ІМ – ро меїўяд, ІМ ва ІН –ро іис мекунад, касе ки ДМ – ро їустуїўй мекунад, ДМ – ро аллакай дар худи їараёни їустуїўй аз сар мегузаронад.

 

 

03-01-04)           10 ѕоидаи аввалини технологияи амалњ кардани хоіишіои шодиомез (акхш):

Мушкилоти аввалине, ки амалкунанда бо он рў ба рў мешавад хоста шудани акхш мебошад. Мавїуд набудани возеіият дар бораи он ки дар іаѕиѕат ў чиро шодиомез мехоіад. Даісолаіо вай хш – ро ба воситаи консепсияіои «ѕарз», «вазифа», «одоб» ва саробіои дигар фурў нишондааст. Барои іамин іайратовар нест, ки хш зуіуркуниро ѕатъ кардаанд, ё ѕариб ѕатъ намудаанд. Ѕадами аввалин дар таїрибаи акхш ёдгирии аз сар гузаронидани хш, ёдгирии диѕѕат додан ба оніо мебошад. Онро набояд фурў нишонњ, он бояд іатман ба таври хаттњ ба ѕайд гирифта шавад ва ин имкон медиіад, ки ба вай бодиѕѕаттар муносибат кунњ. Хш – ро ба соіаіои гуногун таѕсим кардан мумкин аст: ба соіаіои секс, бо саёіат, бо муошират, бо таълим ва соіаіои дигар алоѕаманд буда. Рўйхати умумии хш – и аз сар гузаронидаатро тартиб бидеі, онро тез – тез аз назар гузарон ва баіои шиддатнокии ин ё он хш – ро гузор. Рўйхати хш – и имрўз ва рўзіои дигар аз сар гузаронидаатро тартиб бидеі, Іамин тариѕ:

Ѕоидаи 1: Ба таври хаттњ хоіишіои шодиомезро ба ѕайд бигир, шиддатнокии оніоро аз рўи аѕрабаки аз 1 то 10 баіогузорњ намуда оніоро гурўібандњ кун.

Яке аз љалатіои даљали маріилаи мазкур, бо сабаби «хурд буданашон» беэътиноњ зоіир кардан ба хш мебошад. Масалан, агар дар ту хоіиши аз байни іавзчаи оби роі убур кардан, на балки аз канори он мисли хонумони боназокат гузаштан, пайдо шавад, хиїолати бо чунин фикр мушоиятшаванда пайдо мешавад: «бало ба пасаш, дар ниіояти кор ин чунон хоіиши хурде мебошад, ки агар ман онро амалњ накунам, іеї чиз таљйир намеёбад». Дилат мехоіад, ки ба назди дарахт рафта ба он даст расонњ, аммо танбалњ мекунњ ва бо баіонаи «хурд будани хш» худро сафед мекунњ. Бо чунин муносибат доштан боварњ дошта бош, ки ѕабри худро канда истодањ. ЯГОНТО – ІАТТО ХУРДТАРИН ХОІИШИ ШОДИОМЕЗ БОЯД ФУРЎ НИШОНДА НАШАВАД. [оѕибати оніо ДМ – ро имконопазир мекунанд ва ІН – ро пайдо мекунонанд] Мана ѕоидае, ки ба ту пайраіаи ба сўи ДМ мебурдаро нишон медиіад. Ту дар чунин іолати баде ѕарор дорњ, ки іама гуна іатто хш заъифтарин барои ту арзишноктарин ва шанси аз оніо халос шудан ба іисоб меравад. Љайр аз ин бисёр ваѕт іамчун «хурд» баіогузорњ шудани хш, пурра консептуалњ мебошад. Ту одат кардањ, ки ягон чизро іамчун «муіим» ва ягон чизро іамчун «муіим набуда» іисоб кунњ. Мавїуд будани їои харошидашуда дар мошини ту «муіим» аст, аммо хоіиши даст расонидан ба дарахт «муіим нест». Аммо, агар дар мавѕеи асосњ ДМ гузошта шавад, іама чиз таљйир меёбад ва амалњ шудани хоіиши шодиомези аз нуѕтаи назари консепсия «хурдтарин», метавонад ба дурахши ба таври љайриоддњ пурѕѕувати ДМ оварда расонад.

Боз як љалати маъмулњ – мавѕуф гузоштани хш ба баъд. Масалан ту фарш шуста истодањ ва баногоі дар іамин лаіза дилат мехоіад, ки рафта сайру гашт намоњ, аммо фикр мекунњ: «мана, фаршро шуста тамом мекунам ва даррав меравам, охир іама чизро дар ин іолат партофта рафтан хуб нест…» Ту фавран іис мекунњ, ки хш чњ тавр ноаён меафзояд, ё іадди аѕѕал хеле заъиф мешавад. Іеї гуна «баъд» вуїуд надорад, хш фаѕат дар айни замон мавїуд аст, аммо «баъд» фаѕат фикри «ман мехостам» ва ІН боѕњ мемонад. Барои іамин вогузоштани хш «ба баъд» худфиребњ мебошад, ин фурў нишондани хш ба іисоб меравад. Іолати мазкурро ба ба он іолате, ки хш бо фикри «инро на іозир, балки ягон ваѕти дигар мехоіам бикунам» мушоият мешавад, омехта накун – чунин хш низ вуїуд дошта метавонанд.

Ѕоидаи 2: консепсияро дар бораи «камаімият», «муіим набудан», «хурд будани» хш бартараф бикун. Аіамиятнокии хш аз рўи шиддатнокњ ва іамоіанг будан бо ДМ – и дигар муайян карда мешавад. Хш – ро ба баъд боѕњ нагузор.

Ваѕте ки ту хоіиши іис кардани аз саргузаронии хш – ро іис мекунњ ва махсусан ваѕте ки ба ѕайд гирифтан ва амалњ кардани онро ољоз мекунњ, оніо ба бисёртар зуіур намудан шурўъ мекунанд ва оніо парвои консепсияіои туро надоранд. Ту метавонњ чунин шуморњ, ки хонуміо бояд дар пиёдагарди хиёбон бо пойпушіои пошнабаланд роі раванд, аммо хоіишіои шодиомез метавонанд туро маїбур кунанд, ки по пои бараіна дар замини сиёіу намнок роі гардњ. Ва чњ бояд кард? Бо пои бараіна дар замин роі равњ – аз наѕши хонуми боназокат хориї шуда як тўда ІН – ро іис кунњ, бо зарурати бартараф сохтани оніо рў ба рў мегардњ. Бо пои бараіна дар замин роі нарафтан маънои куштани хш – ро дорад ва дар натиїа ЗН пурѕувват гардида, боз аз сари нав лаппиши ІН пайдо хоіанд шуд. Аммо оніо хеле амиѕтар ва вазнинтар мебошанд. Хавф ба вуїуд меояд – «баногоі ман ягон чизи даішатнокро мехоіам ва ман он гоі чњ бояд кунам?» Ман чунин амалро пешниіод мекунам: аѕѕалан іамон хоіишіоеро, ки барои ту даішатнок нестанд, амалњ бикун. Барои амалњ кардан шумораи оніо кам нестанд. Хш – е, ки амалњ кардани оніо даішатнок аст, ё іатто дар бораи оніо фикр кардан даішатнок мебошад, оніоро хаттњ ба ѕайд гир ва як їо гузор. Бигузор дар рўйхати ту навиштае дар бораи он ки ту инро як ваѕтіо онро амалњ кардан мехостњ, мавїуд бошад. Навиштаіои худро боз карда оніоро аз назар мегузаронњ ва мавїуд будану мавїуд набудани ин ё он хш, шиддатнокии онро ѕайд мекунњ. Кардани он чизеро ољоз кун, ки ту метавонњ аліол фавран иїро кунњ ва тамоми амалияи худро фаѕат бо сабаби он ки іама чизро якбора карда наметавонњ манъ накун.

Ѕоидаи 3: Ба таври хаттњ мутлаѕан тамоми хш – ро ба ѕайд гир ва оніоеро, ки амалњ карда метавонњ, амалњ кун.

Рафтори маъмулии одам 100% ба консесияіои ў, одатіо, тарсіо ва ІН – и дигар, хоіишіои механикњ, стереотипіо – їамъиятњ, шаірњ, миллњ, динњ ва љайраіои ў вобаста мебошад. Одам іеї гоі дар бораи чизе фикр намекунад. Вай бо консепсияіо то замоне, ки як хоіиши механикњ ба хоіиши механикии дигар пирўз нашавад, суханбозњ мекунад. Ваѕте ки ту ба пайгирњ кардани хш шурўъ мекунњ, фавран аз іимояи тамоми ѕонуніо хориї мешавњ. Тарс пайдо мешавад – агар ягон чизи даішатноке, номатлубе рўй диіад, чњ хоіад шуд? Дили ту як чиз мехоіад, тарс бошад чизи дигареро талѕин мекунад, консепсияіо бошанд чизи сеюмро, модар чизи чорумро ва чњ бояд кард?

Ту доим як тўда маълумотіои аз сарчашмаіои мухталиф воридшаванда дорњ. Оніоро дар як рўйхат їойгир кун. Эътимоднокии маълумот, босалоіиятии манбаъіоро таілил кун – инро мувофиѕи имкониятіо ва самимияти худ иїро намо. Тавакаліоро баіо деі, тахминіои худро баён кун – дар ин навъи интиіо чњ хоіад шуд, дар дигар намуди интиіо чњ мешавад. Аз пуррасозии тасвир ва фушурда бароварданіо канораїўњ бикун. Ту бояд хунсард бошию аѕлат бедору чизи соіибистиѕлол бошад – ба нуѕтаи назари аѕл гўш бидеі.

Ѕоидаи 4: Іар он чизе ки ба хоіиши ту дахл дорад, далеліои «тарафдор» ва «зидди» ин ё он амалро навишта бигир. Тасвири онро аз худ пурра накун ва оніоро фушурда набарор.

Акнун чњ амалро анїом додан боѕњ мемонад? Акнун фаѕат як чиз – паридан ба оби хунук. Ту іамаи он чизеро, ки карда метавонистњ, кардњ – хш – ро ба ѕайд гирифтњ, маълумоти мавїуд бударо муѕоиса кардњ, таваккаліои имконпазирро санїидњ. Беинтиіо дар бораи мавзўи мазкур муіокимаронњ кардан, іамеша таіти шубіа ѕарор додан ва іузур доштан дар беѕатъиятии бетаљйир – ин ба куштани хш ва дар якїоягњ бо он тамоми ДМ – и дигар мебошад. Іеї кас ва іеї гоі ба ту ягон кафолат намедиіад ва ту фаромўш накун, ки пайгирњ намудани одатіои їамъиятњ низ ба ту кафолате намедиіад. Охир, ба он нигоі накарда, ки одамони маъмулњ дар іадди 100% механизм шуда истода, ба таврњ ѕабулшуда, «боодобона», «расмшуда» амал мекунанд, боз іам бо оніо ягон чизи номатлуб рўй медиіад, оніо іамеша азоб мекашанд. Барои іамин интихоб оддњ аст: ё таваккали ба даст овардани натиїаи номатлуб + фурў нишондани хш ва ДМ – и дигар, ё таваккали ба даст овардани натиїаи номатлуб + амалњ кардани хш ва пурѕувват сохтани ДМ. Ман дуюмиро интихоб мекунам. Аз іамин їо ѕоидаи 5:

Ѕоидаи 5: Акнун сокит шав, ягон ДМ – ро тавлид кун. (іатто іусни таваїїўі ба харгўши худ) ва ба худ савол бидеі – «ман іозир чиро – баъд аз он ки донистаму фикр карда баромадам – ман чиро ба таври іаѕиѕњ шодона мехоіам?»

Ѕоидаи 6: акнун кореро ѕатъи назар аз он ки аз рўи одат туро шубіа ва тарс фаро мегирад, бикун. Бар оніо љолиб омада хш – и худро ба лаззатіои ѕаблњ, бо сарфаімравњ ба он, ки ту ба зиндагии тамоман нав шурўъ мекунњ, акнун туро на консепсияіои мурда, балки хоіишіои шодиомез идора мекунанд, муттамарказ шуда истода, амалњ бикун. Бо он муттамарказ шав, ки їараёни амалњ кардани хш куллан аз аз амаліои дигар фарѕ мекунанд –фазо дар атрофи ту ва дар худи ту гўё чандир ва пурра мешавад.

Агар хоіиши шодиомези ту ба амал овардани амаліои зиёди байниро дар назар дошта бошад, ту метавонњ дар іар лаізае манъ шавњ ва боз як бори дигар аз худ бипурсњ: «акнун, замоне ки ман барои амалњ кардани хоіишіои худ чанд ѕадам задаам ва бо ин баъзе натиїаіоро ба даст овардаам – акнун чњ мехоіам?» Оё он чизе, ки рўй дода истодааст, ба ман маъѕул аст? Оё хш мисли пештара аст, заъиф шуд, ё ѕувватнок шуд? Ё он самти худро иваз намуд Ё тамоман гум шуд?» Айнан іамин чизро ту метавонњ ба андозаи ворид шудани маълумоти нави аіамиятнок ё дар іолатіое, ки ту баногоі дар бораи хм іамчун хш ѕабул карданат, карда метавонњ.

Ѕоидаи 7: мисли булдозери зангзада ба пеш зўр накун. Іамеша имконияти манъ шудан ва аз худ пурсиданро ёфтан мумкин аст – «акнун хш – и ман чњ гуна аст – баъд аз он ки ман чанд ѕадам ба пеш гузоштам». Намуди хоіишіои шодиомез аљлаб дар їараёни амалњ гардидани худ таљйир меёбанд.  

Дар їараёни амалњ кардани хш зуд – зуд аз худ бипурс, ки хоіиши ту чњ тавр аст – оё он чизеро, ки іис кардан мехоіњ, іис карда истодањ? Таъкид мекунам «магар ман он чизеро, ки мехостам ба даст биёрам, оё гирифта истодам?» ва іатто «магар ман он чизеро, ки мехостам іис накарда истодаам», ман маіз «он чизеро, ки нияти іис кардан доштам, маіз дар айни замон іис карда истодам?» Агар їавоб ба ин саволіо «не» бошад, манъ шав ва ба ѕоидаи 7 бозгард. Агар «іа» іаракати худро идома деі. Хусусияти хоси амалияи пайгирњ кардан аз хш дар он нест, ки ту он чизеро ба даст хоіњ овард, ки аз давраи аз іама аввал гирифтан мехостњ – акнун ин іамеша іамин тавр нахоіад шуд. Вай аз он иборат аст, ки ту іар ѕадар хш – и худро фаъолтар, пай дар пайтар, бисёртар амалњ кунњ, дар натиїаи он ту іамон ѕадар ба іис кардани даркіои бароят їолибтарро дар іамин лаіза ољоз мекунњ. Тимсоли іамоіангкунанда: гўё хш іамин гуна ѕувваи аїибест, ки он ба таври фаімиданашаванда туро бо хатти ба таври љайриоддњ камбари воѕеъаіо пеш мебарад, аммо чунон бо боварњ ба пеш мебарад, ки аз он берун афтидан номумкин аст; на дар перспективаи дур, на дар ягон ваѕти ояндаи дур, балки маіз дар худи іозир – дар іар як лаізаи іаракат дар хатти воѕеъаіо, ту ба таври махсус пуршиддатии пурмазмун будани зиндагњ, пуррашавии ДМ – ро іис мекунњ. Гоііо дар сари роіи ту кашфиётіои іаѕиѕњ, ДМ – и нав ва возеіияти нав дучор меоянд. Іамин тариѕ ман пешниіод мекунам, ки іангоми сухан дар бораи амалњ кардани хш рафтан, маънои мафіуми «натиїа» комилан иваз карда шавад: натиїаи акхш сифати эісосоти ту іангоми пайгирњ кардан аз хоіишіои шодиомез мебошад. Ту аз байни даркіои дар айни замон іисшавандаи худ хш – ро іар ѕадар даѕиѕтар їудо кунњ, іамон ѕадар даѕиѕтар дар байни хш ва хм саріад гузошта метавонњ, натиїа іамон ѕадар равшантар хоіад шуд. Санъати моіир шудан бо амалия ба вуїуд меояд – машѕ кун.

Ѕоидаи 8: доимо аз худат бипурс – оё он чизе ки бароят маъѕул аст, іозир іис карда истодањ?

Ба ѕайд гирифтани їараёни хш, ин худ ба худ машљулияти аїиб ва шодиомез мебошад. Ман маслиіат медиіам, ки іар чизи рўй додаистода «іис карда шавад», іар чизе ки бо їараёни акхш іамроіикунанда аст, іамчун іодисаіои маъмултарин ва іамчун номаъмултарин (на таніо ба маънои воѕеъиятњ, балки ба маънои даркіои љайриоддњ) ба ѕайд гирифта шавад. Барои он ки худи їараёни акхш манъ карда нашавад, дар дафтар фаѕат ѕайдіои кўтоі намудан кифоя аст, ки аз рўи оніо баъдтар барѕарор намудани тамоми пай дар пайии воѕеъаіо ва аз сар гузарониіо осонтар мешавад. Ман маслиіат медиіам, ки аѕѕалан гоі – гоі тасвири пурраи таїрибаи амалњ шудани хш тартиб дода шавад, махсусан дар іолатіое, ки вай ба таври хеле махсус ё махсусан бебарор аст. Дар іолати аввала ту метавонњ љалатіоро пайдо кунњ, дар іолати дуюм боз аз сари нав даркіои їолибро аз сар гузаронњ, іис кардани іамон «маззаи» махсуси іаётро замони іис кардан ва амалњ кардани хш, ёд гирњ.

Ѕоидаи 9: Ба іамаи он чизіое ки рўй дода истодааст, «бо іиссиёт ворид шав», то ин ки дар натиїа имконияти їузъ ба їузъ тасвир кардани тамоми чизи рўй дода мавїуд бошад.

Ваѕте ки їараёни акхш тамом шуд, он гоі новобаста ба маіз чњ гуна тамом шудани он нигоі накарда, манъ шав ва сарфаім рав, ки дар айни замон ба ту дар бартарафсозии ІН, тавлид кардани ДМ іеї чиз халал намерасонад. Яъне дар айни замон ту имкониятіои беітарини бо амалия машљул шуданро дорњ. Агар дар ту тўдаи ІН мавїуд бошад, ту метавонњ ба бенуѕсон бартараф кардани он ољоз кунњ ва ба сўи ДМ їидду їаід намоњ. Агар дар ту ДМ мавїуд бошанд, метавонњ пурра дар оніо бо сар фуру равњ ва барои амалияи муваффаѕиятнок ба ту боз чњ лозим аст? Ин корро іамеша бикун, іам он ваѕте ки ту хш – ро амалњ карда тавонистњ ва даркіои аїибро ба даст овардњ, іам іамон ваѕте ки ту тарсида аз роі ба тарафи дигар тоб хўрдњ, ба ІН, консепсияіо дода шудњ, хм – ро барљалат ба їои хш ва љайраіо ѕабул кардњ. Амали мазкур аіамияти махсус дорад, чунки имконияти сарфаімравњ ба онро медиіад, ки амали интихоб намудаи ту іар хеле ки хотима наёбад, ту дар вазъияти бисёр мувофиѕ ба амалияи худ ѕарор хоіњ дошт. Ин имконият медиіад, ки хавотирњ аз натиїа, хавотириіои дар натиїаи консепсияіои «оянда» бартараф карда шаванд, ба «дар іамин їо ва іозир» мутамарказ шавњ.

Ѕоидаи 10: Новобаста ба натиїа ба он сарфаім рав, ки дар айни замон ту барои амалия шароитіои олњ дорњ.

Агар ту ба машљул шуданро бо амалияи акхш шурўъ кунњ, он гоі іатман пайхас хоіњ кард, ки шиддатнокии оніо, шодиомез будани оніо, іамоіангњ бо ДМ – и дигари оніо чњ тавр ба таври назаррас зиёд мешавад. Файласуфіои іаѕиру буддоии ѕалбакњ лабу лунїро бурма карда ягон чизи пурмаъное ба ин монанд мегўянд: «хайр, охир іамаи ин ночиз аст, ин фаѕат дилбастагии туро ба дхарміо, кармаіо ва хренярміо пурѕувват мекунад. Ана ман барои озодшавии комил їидду їаід мекунам, барои он ки табиати Буддо… мадори микрокайіонњ… моіияти таълимот… іамаи иніо лоиѕ нестанд, ин фаѕат шарту шароитро пурѕувват мекунад…» Ту бошњ дар ваѕти іамаи иніоро гуфтанашон ба рўи оніо нигоі кун – ту наметавонњ фарѕияти калони худат ва оніоро іис накунњ – ѕаноатманд ё беѕаноат буданашон, пураімият буданашон ё кундзеінии оніоро, аімиятнокњ ё бадхоіии оніоро. Теъдоди бешумори касоне мавїуданд, ки аз чунин гуфтугўйіо таассурот мегиранд ва шумораи ками касоне вуїуд доранд, ки суханбозии маънояш ба іеї касе фаімо набударо ѕатъ мекунанд ва ѕадаміои мушахас гузоштанро ба іолатіои барои оніо маъѕул буда ољоз мекунанд.

Ба андозаи амалњ шудани хш шумораи оніо зиёдтар шудан мегирад, аммо иніо маіз хоіишіои ШОДИОМЕЗ мебошанд. Љайр аз ин оніо ба ДМ – и дигар іамоіангњ мекунанд, барои іамин на фаѕат хш зиёд мешаванд, балки шумораи ДМ – и гуногун низ зиёд мешаванд. Самараи «раѕобати хш» пайдо мешавад, оніо дар іаѕиѕат туро ба ѕисміо пора кардан ољоз мекунанд. Маълум мегардад, ки дар тўли як шабонарўз ваѕт хеле кам будааст, ДМ – и нав паи іамдигар кашф мешаванд. Раѕобати хш бо ІН мушоият намешавад, яъне ІН – и маъмулан мушоияткунандаи іолатіое, ки дар оніо хм хеле зиёданд ва имконияти амалњ кардани іамаи оніо вуїуд надорад. Раѕобати хш бо ваїд, лаззати ѕаблњ, лаппишіои іаловат ва љайраіо мушоият мешавад.

Раѕобати хш дар аввал ба проблемаи «харїумарїи хш» меоварад: хш чунон тез – тез якдигарро иваз мекунанд, ки дар оніо устуворњ кифоят намекунад ва дар натиїаи ин натиїаи матлуб ба даст намеояд. Сарфаімравњ ба ин ба зуіур кардани хш – и нав меоварад ва ин аз он иборат аст, ки хш бояд устувории бештар дошта бошанд. Хоіиши мазкур іамон ѕадар тезтар мустаікам мешавад, ки агар харїумарїи хш чњ ѕадаре, ки пурѕувваттар бошанд, натиїа бояд іамон ѕадар камтар бошад. Дар натиїа хосияти зуіур кардани хш таљйир меёбад: оніо ба андозаи кофњ устувор мегарданд, то ин ки натиїаи матлуб іосил шавад.

Баъзеіо мегўянд: «магар іамин тавр мумкин аст, ки іамин тавр тамоми чиз ба хоіишіо вобаста карда шавад, фаѕат хоіишу хоіиш». Іеї чиз бе хоіиш карда намешавад ва фаѕат интихоб кардани он боѕњ мемонад – вай механикњ мешавад, ё шодиомез; вай бо худ заъифњ ва ІН меорад, ё ДМ ва як даври нави саёіати туро.

Амали бо ДМ іамоіангикунандаро дар давоми тамоми тўлонияташ мо «бенуѕсон» меномем. Љамгиниіои маъмулњ, ки іангоми амаліои зерин ба вуїуд меоянд:

а) хавотирњ аз натиїа

б) хавотирњ аз аѕидаи одамони дигар

в) интерпретатсияи номатлуби монеъаіои ба вуїудоянда

г) МН ба (бартарафшаванда ва бартарафнашаванда) монеъіо

д) катъият надоштан, шубіа дар ѕарори интихобшуда

е) саросемагњ, ихтилоїњ будан

ж) кундзеінњ, яъне лаёѕат надоштан барои ёфтани тарзи амал

кардан, бо сабаби мавїуд будани консепсияіо ва ІН

Натиїа – ин ивазкунии дилхоіи даркіо мебошад. Агар ман ІН – ро бартараф карданњ бошам, он гоі амали муваффаѕонаи бартарафсозњ натиїа аст. Агар дар аввал баъд аз бартарафсозњ вай аз сари нав фавран пайдо мешуд, акнун бошад фаѕат баъд аз 5 сония ва ин натиїа мебошад. Агар хоіиши бартарафсозии ІН заъифтар аз хоіиши іис кардан шуд, аммо ман ноомадиро таілил кардам ва хулоса баровардам, он гоі ин іам натиїа аст, чунки пештар таілили мазкур, хулосабарорњ ва амаліо – даркіои матлуб набуданд. Чунки оніо низ ба амалияи бартарафсозии ІН дохил мешаванд.

Агар имрўз бартараф сохтани ІН амалњ шуд ва фардо не – оё натиїаи дирўза натиїа буд? Албатта, чунки бартарафсозњ иїро карда шуд ва ин чизеро баріам намезанаду рафтори ту каме бошад іам, аммо таљйир меёбад. Аммо натиїа аз натиїа фарѕ мекунад, барои іамин мо чунин натиїаіоеро їустуїўй мекунем, ки оніо ба іолати бештари дилхоі, ба іолати бештари роіи мустаѕим биёваранд.

Амалия аз хаёлот бо їидду їаід намудан барои ба даст овардани натиїаіои мушахас фарѕ мекунад ва амалкунандаи самимиро їумлаіои сермаънои дурўљин «дар мактаби мо дар бораи натиїаіо сухан гуфтанро маслиіат намедиіанд», «ба наздики фаѕат гурбаіо таваллуд мешаванд», «умуман беітар шуд» ва љайраіо ѕаноатманд намекунанд.

 

 

03-01-05)           Аз тамоми спектри хш – и гуногун оніоеро їудо мекунем, ки сифатіои зеринро доро мебошанд:

1)         шиддатнокии он аз 5-6 баланд аст.

2)         устувории он барои таъсиррасонњ ба даркіои дигар ва іамчунин тўлонияти зуіуркунњ дар муѕоиса бо дигар хш ба таври љайриоддњ баланд мебошад.

3)         іатман бо пвк ва пвх ва іамчунин (аѕѕалан гоі - гоі) бо дигар ДМ мушоият мешаванд.

4)         бо «эісосотіои їисмонњ» мушоият (аѕѕалан гоі - гоі) мешаванд (ЭЇ) – масалан бо «дарди шикананда» дар атрофи ноф, бо «їўшиши» пушт, бо ширинии баланди дар гулў буда, бо фишор дар пешонњ ва љайраіо

5)         бо «шиддатнокњ» сахт іамоіанганд

Як намуди хоіишеро «тўфон» (циклон) меномам (монандкунњ бо тимсоли тўфон – дар болои даркіои муайян ким – кадом потенсиал, минтаѕаи «шиддатнокии баланди ДМ ба вуїуд меояд, ки метавонад ба сели кашфиётіо ва раъду барѕи сарфаімравњ табдил ёбад)

Аз тасвиріои Ежатина: «баногоі «тундбод» ба вуїуд омад, яъне хеле тез дарки хеле равшан пайдо шуд – маъмулан ДМ суръатро ба оіистагњ афзун мекунад. Ва дар іамин асно дарки хоіиши мазкур мисли тўфон пайдо гардид. Фикр мекунам, ки ман іеї ваѕт іамин гуна чизро іис накардаам. Калимаи тўфон хеле шиддатнок іамоіангњ мекард – хоіиши шодиомези девонавор, ки метавонад дар іар даѕика іамчун ашёи аѕлнорасе инфиїор намояд. Іеї гуна хорпуште мавїуд нест, ба їои хорпушт абри тўфонњ бо ким - кадом ѕувваи азим истодааст».

■         Бо истилоіи «сарфаімравњ» ман чунин фикреро ифода мекунам, ки:

1)                                        дар ѕисмати дарки мазкур возеіияти аѕлониро фавран пурѕувват мекунад

2)                                        Бо ДМ – возеіият іамоіангњ мекунад

3)                                        Бо ДМ – и дигар іамоіанг аст

 

Тўфоніо дар саёіати шуур наѕши бузургеро бозњ мекунанд. Оніо самтіои саёіати туро муайян мекунанд ва бо ин фарѕиятіои туро аз амалкунандаіои дигар бозсозњ мекунанд.

■ Азбаски тўфоніо пурѕувват іастанд, љайр аз ДМ оніо боз бо зуіуроти пурѕуввати посбони якумњ – тарси маљлубият мушоият мешаванд (ба ѕисмати «амалияіои самарабахш» нигоі кунед) Тўфоніои бо посбони 1 – ум душворшударо іамчун «1п – тўфон» ифода мекунам. (Калимаи «якум» бо раѕам пеш аз аз калима ифода карда мешавад, масалан 1 – посбон, 1- шикорчњ, іамзамон шиддатнокњ бошад бо раѕами баъд аз калима омада ифода карда мешавад – 1- посбон, 1- шикорчњ 1-6).

■ Хоіиши кашф намудани ДМ – и нав (1 шикорчњ) бо 1 – посбон душвор нагардидааст, ба шарте ки шартіои зарурњ иїро шуда бошанд:

1.          таїрибаи ба ѕадрњ кофњ кашф кардани ДМ нав мавїуданд;

2.          аљлаб дар амалия кашфіои хурд ба вуїуд меоянд, охир маіз іамин занїири кашфіои «хурд» ба таври ноаён кашфіои нави калонро ба мисли кашфи технологияіои нав, ДМ – и нав, тобишіои нави ДМ – и аллакай маълум, малакаіои іискунии шиддатнокњ ва тўлонияти бештар доштаи ДМ, ноил шудан ба возеіият дар ин ё он ѕисмати тасвири умумии амалияро наздик мекунад.

Зарбаи пурѕувват ба 1 – посбон таїрибаи кашфи тармамонанди ДМ, фурўравии пурра ва комилро ба ДМ – и шиддатнокии хеле баланд дошта ба вуїуд меорад.

 ■ Яке аз намуди хш, ки тез – тез ба назар мерасад, хоіиши молик шудан ба ДМ мебошад. Аїибии хоіиши мазкур дар он аст, ки вайро барљалат ба їои хоіиши іис кардани ДМ ѕабул кардан мумкин аст. Дар іаѕиѕат бошад, вай намояндаи маъмулии хм мебошад. Оѕибатіои чунин омехтакунњ бисёр харобиовар аст – ДМ метавонанд, зуіур кардани худро тамоман ѕатъ кунанд ва ин сабаби боз іам афзун шудани хоіиши молик шудан ба оніо мешавад. Ва дар интиіо амалкунанда ду даст дар бинњ мемонад – бе ДМ, бе возеіият дар бораи он ки акнун чњ бояд кард. Дар натиїа вай метавонад, ки таслим шавад ва сафи файласуфіо, эзотерик ва дигар майнагиїкунандаіои суханбоф ва рўз ба рўз аз ІН мирандаро пур кунад. Ё ў метвонад тамоми амалияи худро аз сари нав аз нав дида барояд, далеліои худро зери шубіа гузошта истода, оніоро аз нуѕтаи назари танѕидњ баррасњ намояд.

«Хоіиши моликшавњ ба ДМ» гуфта, ман маїмўи іархелаи чунин хоіишіоеро меномам, ки оніо на ба їараёни іискунии ДМ ва бо іамаи чизіои ДМ ба оніо іамоіангњ дошта нигаронида шудаанд, балки истифода бурдани он барои муваффаѕ шудани ба ин ё он маѕсадіо мебошад. Дар байни маѕсадіои мазкур метавонанд іам маѕсадіои содда ва іам хеле тумтароѕ бошанд. Ба маѕсадіои содда ман хоіиши худситоњ, їалб кардани таваїїўіи одамони дигар, ба мартабаи «фўк» соіиб шудан ва љайраіоро ворид месозам. Мисоли хоіиши тумтароѕ – хоіиши іамешаги худпарастњ ва маљрурњ аз он ки ту іамин тавр амалкунандаи пурхурўш, чунин бетамаъ, дунёбезор ва амсоли иніо іастњ. Іар ѕадаре ки амалкунанда бо васвасаи худпарастњ гирифтор бошад, ба вай амалњ кардани инѕилоби самимият, худфошкунњ, їудо кардани далели љамгинњ, ѕатъ кардани ин бозии нозуки ба воситаи таассурот гузоштан ба одамон їиіати ѕонеъ сохтани ташнагњ аз ІМ, іамон ѕадар мушкил аст. Бо худпарастњ бозњ карданіо метавонанд ба дараїаи аїиби печ дар печњ рафта расад, аммо маіаки оддии самарабахши подзаіріои истифодашавандаи дараїаи самимияти ту мавїуд аст. Ин зуд – зуд будан, амиѕњ ва шиддатнокии ДМ – и іискунандаи ту мебошад.

Зуіуркунии маъмулии хоіиши молик шудан ба ДМ, ин гузаштан аз іискунии ДМ ба зебогњ ва васеъкунии баѕайдгириіои хаттии ДМ ё наѕліо дар бораи он мебошад. Масалан ту метавонњ аз сутунчаіои дарози раѕаміо, бисёр будани навиштаіо, маљруриро іис намоњ, ки ин дар натиїа ба ѕатъ шудани іискуни ДМ меоварад ва ту ІМ – ро ба їои ДМ ѕабул карда истода, боз фиреби бисёртар мехўрњ.

Аз байни подзаіріо иніоро ѕайд мекунам:

1)                     Таіѕиѕ кардани іолатіое, ки ту дар оніо маљрурњ, худпарастњ аз нуѕтаи назари мувофиѕ будани оніо ба ДМ.

2)                     Амалияи даркіои давронии худпарастњ.

3)                     Ба даст овардани таїрибаи мустаѕими бартарафсозии худпарастњ ва худписандњ дар ваѕти бошиддат ва устувор будани возеіият [дар бораи он ки даркіои мазкур љамангезанд, яъне бо ДМ номувофиѕ мебошанд] ба дараїае, ки барои бартараф кардани тамоми «зарраіои пошхўрдаи» ІН - и ба їараёни бартарафсозии ІМ іамроіикунанда, имконият медиіад.

4)                     Саъю кўшиши доимњ барои муваффаѕ шудан ба самимият оид ба масъалаи мазкур, яъне фарѕкунии аниѕи хоіиши іис кардани ДМ ва хоіиши молик шудан ба оніо.

5)                     Саъю кўшиши доимњ барои муваффаѕ шудан ба самимият оид ба паілўіои дигари зиндагии ту.

 

Іангоме ки раѕобати хш ба вуїуд меояд, баъзе хоіишіо дар давоми як муддати муайян амалњ ношуда мемонанд, аммо як муддат бошад, іеї гоі басанда нест. Агар іамзамон ту худро дар дараїаи баланди шиддатнокии ДМ іис кунњ, агар кашфиётіо лабрез бошанд, барои баррасњ кардан дар ин їо чизе нест, чунки хш – и бештар пурѕувват буда ба заъифтаріои он љалаба мекунанд. Аммо чунин іолати олњ дароз давом карда наметавонад. Якум, ки одатіои устувори фаѕат аз хш пайгирњ кардан мавїуд нестанд, дуюм ба майдон посбоніо ворид мегарданд (ба боби «амалияіои самарабахш» нигоі кунед) ва нокомњ ба вуїуд меояд, шиддатнокии ДМ такроран зуд поин меравад. Дар іолате, ки іоло пурмазмунии зиндагњ ба 10 нарасидааст, савол ба миён меояд – магар дар іаѕиѕат маіз хоіишіои шодиомезтарин ва пурѕувваттарин амалњ шуда истодаанд? Охир, агар ту іозир дар авїи шиддатнокњ ва пуррагии ДМ ѕарор надошта бошњ, ин маънои онро дорад, ки «љамгиниіо» (яъне даркіое, ки бо ДМ мувофиѕ нестанд) зуіур кардаанд. Оніо метавонанд іеї гоі на хоіишіои шодиомезтаринро, ки амалњ кардани оніо шиддатнокњ, самарабахшњ ва шодиомез будани амалияро кам мекунад, ба назар намоён кунанд. Тарзи аз іама самарабахштарини селексия хш ва интихоби аз іама шодиомезтарин, «ба хотир овардани марг» мебошад:

а) возеіияти аѕлонњ дар бораи он ки ту дар іар лаіза метавонњ бимирњ. Барои мустаікам кардани возеіияти мазкур, ман бисёртар китоб хондан ё тамошо кардани ахборро, ки дар он фалокатіо ва їасадіои одамон нишон дода мешавад, маслиіат медиіам. Одамон дар ѕатора мерафтанд, вай бошад аз релс баромада бо хона бархўрд. Натиїа – 200 їасад. Іам одамон хуб, іам обрўманд, іам ошўбгарон ва іам касони рафтори хуб надошта, іам риоякунандагони ѕонуният ва іам їинояткорон, іам кўдакон – іамаи касони дар ѕатора буда іалок шуданд. Марг касеро ба таври интихобњ нобуд накард. Одамон доимо на таніо дар їангіо, балки дар їойіои аз іама бехатар іалок мешаванд. Ба мавзўіои навории хабаріо нигоі кун. Аллакай имрўз худи ту метавонњ ба мурда табдил шавњ ва ва ягон ѕуввае дар їаіон туро муіофизат карда наметавонад.

(Табиист, ки бенуѕсон бартараф намудани ІН – и дар натиїаи возеіияти аѕлонии мазкур ба вуїуд меомада зарур мебошад).

б) ДМ – и махсус – дарки «боздеіњ», даст кашидан аз дилбастагиіо, солимаѕлии љайриоддњ мебошад. Даркест - хеле пурѕувват ва ва шодиомез. Дар ин іолат ноумедии хунсардона ва бидуни эісосот мавїуд аст, аниѕтараш іатто ноумедњ не (калимаи мазкур бо ІН – ноумедњ мушобеі аст), балки зарбаи хунсардонаи возеіият, солимаѕлии љулдурросии хунсардона. Іамчунин мавїуд будани ваїди саёіат ба марг ва як чизе ки он бештар аз іама бо калимаи «даъват», «худсупорњ», «таслимшавњ» іамоіанг аст, аммо на іамчун зоіир кардани заъифњ, балки баръакс «таслимшавњ» ба маънои іама чизро партофтан, іама гуна дилбастагњ ва маѕсадіо маънои худро рў ба рўи марге, ки метавонад дар іамин лаіза фаро расад, аз даст медиіанд. Іолати кушодагњ, тару тозагњ ва озодии пурра.

Рў ба рўи ба хотироварњ дар бораи марг, раѕобати хш комилан ба таври махсус їараён мегирад. Бахотироварњ дар бораи марг іар ѕадар пурѕувват бошад, іамон ѕадар бо боварии зиёдтар фаѕат хш – и аз іама пуршиддаттарин, бо ДМ іамоіангтарин, аз іама садои баланд дошта ва аімиятноктарин – фаѕат он чизе ки ту эітимол пеш аз 5 даѕиѕаи пеш аз марг мекардњ, боѕњ мемонанд. Хм іамеша ба натиїа нигаронида шудаанд ва іангоми пешакњ маълум будани номавїудии натиїа аіамияти худро гум мекунанд. Аз іамин сабаб іангоми андеша дар бораи он ки дар дунё іеї чиз кафолат шуда наметавонад, ки ту баъд аз 5 даѕиѕа нахоіњ мурд, хм заъиф мешаванд. Баръакс – іар як лаізаи іискунњ ва амалњ кардани хш арзиши зотан муіим ба іисоб меравад. Аз іамин сабаб ба хотироварии марг хш – ро заъиф намекунад ва ин боз як филтри дигар аст, ки хм – ро ба фоидаи хш софкорњ мекунад.

■ Ду тарзи оддии «назорат кардани їалб нашудан» ба хш мавїуд аст, яъне монеъ шудан бар зидди ба вуїуд омадани таркибіои механикњ, созмон додани «таілили таъїилњ» барои муайянсозии табиати зуіуроти хоіишіо:

1)                                тассавур кун, ки хш тадбиѕ нашуданд, натиїаи амаліои ту сифр баромад ва агар ІН ба вуїуд оянд он гоі ин маънои онро дорад, ки таркибіои механикњ ба дохили маїмўи хш часпидаанд. Дар ин іолат имкон дорад: а) ІН бартараф карда шавад; б) хм бурида гирифта ва бартараф карда шавад; в) ба пайдо нашудани ІМ зимни андеша кардан дар бораи он ки хш – ро амалњ кардан имконият мавїуд нест, муваффаѕ шудан лозим аст.

2)                                хш ва хш іангоми таілил кардан худро тамоман іархела вонамуд мекунанд. Яъне ба худ савол додан: «магар ман іаминро мехоіам», «оё боварњ іаст, ки ман маіз іаминро мехоіам», «шояд дигар хел бояд кард», «оё ин хоіиши механикњ нест», «аммо агар вазъият ин тавр ё он тавр таљйир ёбад, оё хоіиш таљйир меёбад» ва амсоли иніо. Таілили хм іатман бо шубіаіои ихтилоїњ, нооромњ, нобоварии бесубот дар хоіишіо ва ба іар тараф майл карданіо мушоият мешаванд. Баръакс таілили хш іеї гоі ба чунин бесуботњ намеорад, вай іатто бештар равшан, муайян мешавад, ДМ – и іамсафар буда пурѕувват мешаванд. Іатто агар хш пас аз таілил намудани оніо таљйир ёбанд іам, он гоі ивазшавии хоіишіо боваринок, оромона, хориї аз милт – милт ва аз шубіаіои нооромкунанда холњ аст. ДМ – и іамроіикунанда мили пешина зуіур хоіанд кард. Аз Скво иѕтибос меорам: «таілили хш ба наѕш монанд аст, вай бо ваїд ва аїобат мушоият мешавад. Вай монанди садои барг дар дарахтони хоіишіо мебошад – сабук, шаффоф, офтобњ».

 

■ Ба андозаи он ки амалкунанда љамгиниіоро бартараф месозад ва ДМ – ро іис мекунад, хоіиши іис кардани ДМ («хДМ») пурѕуввваттар мегарданд, зуд – зуд зуіуркунанда мешаванд ва аз баъд аз фурсате нисбат ба хоіишіои дигар ба бартарии устувор доштан ољоз мекунанд. Іамзамон «бахотироварњ дар бораи хДМ» татбиѕ мешавад, яъне:

а) мисли їавонписари бениіоят ошиѕшуда, ки бо заминаи доимњ, бо іар чизе ки машљул набошад, хоіиши дидани духтари дўстдоштаашро іис мекунад, хДМ низ заминаи мунаввари доимњ мешавад.

б) возеіияти аѕлонњ мавїуд аст - хДМ хоіиши аз іама аіамиятнок, аз іама раљбатнок мебошад, ки бидуни он іама чиз маънии худро гум мекунад, бидуни вай зиндагонњ вуїуд надорад; оне ки бо лаззати ѕаблњ, сарфаімравњ, іиси асрор пурѕувват іамоіанг аст.

ХДМ маркази дунёи хоіишіо, нуѕтаи саріисоб мегардад, Яъне ба он маънњ, ки тамоми хоіишіои боѕимонда агар бо оніо іамоіанг набошанд, заъиф хоіанд шуд. Хоіишіои шодиомезеро, ки ба чунин хусусиятіо доро мебошанд, ман «маѕсади ягона» меномам. Рафтори одамеро, ки маѕсади ягона дорад, ѕиссаи зерин тасвир мекунад: як роіиби тибетњ дар љор зиндагњ мекард. Вай іар гоіе ки бо маѕсади ѕазои іоїат аз љор мебаромад, хоріои буттаи дар даромадгоіи љори мазкур буда, бадани ўро сахт їароіатнок мекард. Іар дафъа ў аз хаёл мегузаронид: «іоло бармегардам, табарро мегираму онро мебуррам». Аммо пас аз баргаштан вай чунин андеша кард: «ваѕтамро барои бурридани бутта сарф кардан намехоіам, охир аллакай пагоі ман метавонам бимирам ва дар натиїа ба маѕсади худ нахоіам расид!. сонияіои ѕимматбаіои худро аз даст додан намехоіам ва ба їои буридани дарахт, ба амалия машљул хоіам шуд». Ин намунаи бахотироварњ дар бораи маѕсади ягона мебошад.

Маѕсади ягона устувортар ва равшантар хоіанд шуд, агар оніоро иніо іамроіњ кунанд:

а) ДМ – и дигар

б) возеіияти аѕлонњ дар бораи он ки маіз кадом іолат объекти хоіиш мебошад.

в) возеіияти аѕлонњ дар бораи он ки дар іамин лаіза їабіаи кор кадом аст. (яъне дар іамин лаіза таркиби хш – и дигар чњ гунаанд).

г) мавѕеи аждар (ба боби «амалияіои самарабахш» нигоі кунед).

Зуіур кардани маѕсади ягона ба таъсири мушти бозшаванда монанд аст. Ман худро монанди дасти бозшудаистода ва ба озодњ раіошаванда, ки саъю кўшишіои манро манъ карда буд, іис мекунам. Зеі раіо мешавад ва пайкон ба сўи іадаф партоб мешавад. Мушти мазкур – ин шубіа, нобоварњ, іадафи номаълум, їалбшавиіои механикии гуногунсамт мебошад.

Ваѕте ки дар амалкунанда дарки маѕсади ягона зуіур накардааст, вай дар навбати аввал мехоіад возеіиятро ба даст биёрад, ки ІН – и іис карда истодаи ў, дар іаѕиѕат барояш номатлуб іастанд. Аммо, чун возеіият іангоми іискунии ІН бо мушкилии сангине ба даст меояд, іамчунин ІМ имконият пайдо мекунад, ки мустаікам шавад ва ІН – и дигарро тавлид намояд, дар бораи бенуѕсон бартараф шудани ІН іатто їои сухан нест. Агар дар ту маѕсади ягона зуіур кардааст, яъне хоіиши мустаікаму собитѕадамонаи бартараф кардани ІН, новобаста ба он ки дар айни замон возеіият іаст ё нест (чун ІН пайдо шудааст, он гоі аз рўи муайянкунњ дар ин лаіза дараїаи баланди возеіият мавїуд буда наметавонад), іамчунин хоіиши іикунии ІН дар тўли он мўілате, ки возеіият дар бораи номатлубии вай мавїуд нест, он гоі ту ба бартарафсозии бенуѕсон муваффаѕ мешавњ.

 

■ Ваѕте ки ДМ мавїуд аст, он гоі фаімост, ки оніо бо лаппишіои ДМ дергоі бо давраіои љамгинњ їой иваз хоіанд кард. Іангоми дар ин бора фикр кардан хш – и ба іеї чиз нигоі накарда бо ин мубориза бурдан пайдо мешавад. Іатто іангоме ки љамгиниіо пурра іукмронанд. Масалан, иїро кардани амалияіои расмњ (іисоботи хаттњ дар бораи іар як ним соати іаёти аз сар гузаронидашуда, баѕайдгирии іар як даѕиѕагњ, сайѕалдиіии іиссиётњ, даркіои давронњ ва љайра). Маїмўи чунин чорабиниіоро «їабіаи коріои садамотњ» («ЇКс») меномем. Аммо замоне ки ДМ нопадид мегарданд ва іарїумарї, хм, ІН фаро мерасанд, аз як тараф хоіиши іис накардани љамгиниіо мавїуд аст, аммо аз тарафи дигар хш – и иїро кардани ЇКс вуїуд надорад. ДМ ва нияти ѕотеъи ба іеї чиз нигоі накарда, дар давраіои љамгиниіо барои оніо мубориза бурдан іар ѕадар бисёртар ва пурѕувваттар зуіур карда бошанд, іамон ѕадар хоіиши иїро кардани ЇКс дар шароитіои зуіур кардаи љамгиниіо пурѕувваттар мешавад. То он ваѕте, ки хш аз нав ба вуїуд омаданро шурўъ накунанд. Хоіиши мазкурро «їонишини мудир» меномем.

 

■ Дар амалия «хоіиши ѕабул кардани ДМ» наѕши бузурге дорад. Ин чунин хоіишест, ки:

а) бо калимаіои «мехоіам мисли ў бошам», «мехоіам он чизеро, ки ў тасвир кардааст, аз сар гузаронам», ё «мехоіам аз вай іамин хел сифатро ѕабул кунам»;

б) бо ДМ – и пурѕуввати (на камтар аз 7-8 аз рўи їадвали 10 балла) сектори Ягонагњ (іусни таваїїўі, худдасткашњ, худсупорњ ва љайраіо – ба боби «Рўйхати ДМ ва тасвиріои ў нигоі кунед»).

Аїиб бошад іам, хоіиши ѕабул кардани даркіои мунаввар сабаби ба вуїуд омадани іам ДМ – и аллакай ба ту маълум ва іам нав мегардад. Ва тасвири он ба тасвиріои тимсоле, ки сабабгори ба вуїуд омадани хоіиши мазкур шудааст, мувофиѕат мекунад.

Хоіиши ѕабул кардани даркіоро ба он їизіое, ки мо оніоро «офат, зуіуроти табиат, іайвонот, растаниіо ва љайраіо» меномем, низ іис кардан мумкин аст. Дар ин іолат шарти кофњ барои ба вуїуд омадани ДМ, риояи шарти «б»+ иїрои амалияіои бартарафсозии шуури механикии фарѕкунанда ба мисли «на дарёіоіо, на кўііо», ивазшавии давронии боваринокњ ва љайраіо ба шумор меравад. Технологияи пурратари ѕабули ДМ баъдтар, дар параграфи алоіида баён карда хоіад шуд.

Боз «хоіиши таівил намудани ДМ» - ро їудо мекунем.

 

■ Ваѕте ки хш тўлонњ ва пуршиддат зуіур мекунанд, дар як лаізаи муайян падидае ба вуїуд меояд, ки ман онро мехоіам «афтидан ба їидду їаід» биномам – хоіиши ба объет нигаронидашуда гўё ба пушти саіна мегузарад ва заминавњ мешавад, дар пешрўи саіна бошад, «кўшиш» ё «тантана» ё ДМ – и беобъекти равшани сектори Їидду їаід ба вуїуд меояд, ки бо хш іамоіангии пурѕувват пайдо мекунад.

 

Маїмўи фикріоро дар бораи амалњ кардани хш – и іисшавандаро бо калимаіои «ман инро фалон ваѕт кардан мехоіам» ва тимсоліои мувофиѕаткунандашонро банаѕшагирњ меномем. Банаѕшагирњ маъмулан бо боварии ба таври механикњ ба вуїуд омада дар бораи он ки оянда іамон тавре хоіад шуд, ки ту онро банаѕша гирифтањ, мушоият мешавад. Ё агар ту ба іис кардани нооромњ одат намуда бошњ – ту онро маіз іамин хел ба наѕша нахоіњ гирифт. Ба іар іол боварии механикњ ташкил мешавад ва он фавран хш – ро заъиф мекунад. Іолати муѕарарњ пайдо мешавад. Ту гўё ба роі мебароњ. Іангоми банаѕшагирњ сарфаім рафтанат зарур аст, ки оянда вобаста ба хш ва шароитіои ту метавонад іама гуна бошад. Ин ба он оварда мерасонад, ки іангоми банаѕшагирњ ту метавонњ хш – и пуршиддатро іис кунњ, іолатіо бошанд, ба бештар «љализ» шудан ва пур будан бо маънии амиѕи ифоданашаванда шурўъ мекунанд.

«Хоіиши таісил» - яке аз хш – и пурѕувват ва бо шумораи зиёди ДМ хеле пурѕувват іамоіангикунанда мебошад. Ба мафіум «хоіиши таісил» дохил мешавад: іам а) хоіиши соіиб шудан ба сарфаімравиіои нав, хш, ДМ, технологияіои муваффаѕшавњ ба ДМ, іам б) хоіиши соіиб шудан ба донишіои нав (омўзиши забоніои хориїњ, іама гуна илм ва фаніо), іам в) хоіиши ба даст овардани малакаіои нав ба монанди фурўравњ ба об бо акваланг, алпинизм, аспсаворњ ва іар чизи нави дигаре.

Хоіиши таісили одами маъмулњ бо ІН пурѕувваттарин, нобовариіо, танбалњ, тарсіо аз бохт алоѕаманд аст. Сабаби ин дар он аст, ки іанўз аз овони хурдњ кўдаконро ба таври даљалонатарин (то ба дараїаи зўроварии їисмонњ, шантаж, таідид, їазоіои іархела ва тарс аз їазогирњ, талѕини консепсияіо ва љайра) ба мактаб, донишкада рафтан, ёд гирифтани чизіои «таъкидшуда», фаѕат на он чизіои дилхоіи оніо маїбур кардаанд. Дар натиїа чизіои «ёдгирифта» тез фаромўш мешаванд. Худи їараёни таісил бошад ба шиканїа монанд дониста мешавад - на бо шодњ ва лаззати ѕаблњ.

Акнун хоіиши таісилро аз љамгиниіои мазкур раіо кардан зарур аст, то ин ки тамоми ѕудрати мунаввари он іис карда шавад. Барои ин ТАНІО хоіиши шодиомези таісилро, ѕатъи назар аз тарсіо, стереотипіо ва консепсияіо, пайгирњ кардан зарур аст. Дар давоми тамоми їараёни таісил мавїудияти лаззати ѕаблњбояд мушоіида карда шавад. (дар шакли баѕайдгирии 5 даѕиѕагии % - и ваѕти дар лаззати ѕаблии равшани шинохташаванда гузаронидашуда). Системаи арзишіоро иваз намудан зарур аст: фаъолияти асосиро іискунии лаззати ѕаблњ шуморидан зарур мебошад. Фаъолияти дуюмдараїаро бошад - соіиб шудан ба маълумот ва малакаіо. Таніо дар іамин іолат таълим ба іаловатбарии шиддатноктарини бо хўшаіои яклухти ДМ іамоіангикунанда табдил хоіад ёфт.

Амалњ кадани хш – и таісил кардан тарзи беітарини пушти сар намудани «посбоніо» мебошад. Таълими шодиомез дар якїоягњ бо амалияіои расмњ тарани пурѕудратеро ташкил мекунанд, ки девори љамгиниіои ДМ – ро рахна мекунад.

Консепсияіоро дар бораи таълим таіѕиѕ карда оніоро парешон намудан мувофиѕи маѕсад аст. Консепсияіои маъмулие, ки ба хш – и таісил монеъа мешаванд:

1)     «агар сар кардњ – партофтан мумкин нест». Сар кун ва чњ миѕдоре, ки лозим аст парто. Іамин ки хш – и таісил ягон чиз ба вуїуд омад – сар мекунњ ва іамин ки аз байн рафт – ѕатъ мекунњ. Іамзамон ІН – и ба таври одатњ ба вуїудояндаро бартараф намудан лозим аст. Яъне дилхунукњ аз он, ки таълим ба итмом нарасидааст, шарм аз он, ки онро ба анїом нарасонид ва партофт, ІЗХ ва љайраіо. Маіз іамин гуна бархўрд ба таълим, барои муваффаѕ шудан ба донишіои мукаммал ва малакаіо меоварад. Дар айни замон хоіиши эїод ва возеіият ба таври равшан зуіур намуда, хоіиши таісил кардан, хоіиши ДМ пурѕувват мегардад. Агар хш – и таісил кардан харїумарїро ба вуїуд оварад, яъне іамдигарро чунон зуд – зуд иваз мекунанд, ки дар натиїа малакаіои мустаікамро созмон намедиіанд, он гоі ин падидаи муваѕѕатии бо одати фурў нишондани хш алоѕаманд мебошад. Ва бо мурури замон хш пурѕуввату тулонњ хоіанд шуд.

2)      «ба сўи маѕсади муайян їидду їаід намудан лозим аст - іамту фаѕат барои ѕаноатманд будан таісил кардан нодонњ аст. Он чизеро, іаргиз истифода бурда наметавонњ, омўхтан камоли нодонњ мебошад». Аз таісил фаѕат іамон ваѕт лаззати іаѕиѕњ мебарњ, ки маіз аз он чизи омўхта истодаат дар іоли іозир ѕаноатмандњ іис карда истодањ. Хоіишіои механикиро ба мисли «то охири параграф хонда баромадан лозим аст» ва љайраіоро бартараф кардан зарур аст.

  Агар таълими ягон чиз шарти зарурии амалњ шудани хш – и дигар бошад (масалан, хш – и ба ѕадри кофњ бо меінат ба даст овардани маблаљ мавїуд аст, то ин ки хш – и дигарро амалњ намоњ, аммо касби ту бошад зарурати баланд бардоштани тахассусро пешбинњ мекунад), он гоі чунин далеловарњ мунаввар, љайримеханикњ мебошад ва дар їамъбаст аљлаб хоіиши шодиомези омўзиш ба он чизе, ки зарур аст, ба вуїуд меояд. Іамчунин метавонад хш – и иваз кардани тарзи худтаъминкунњ ба вуїуд ояд.

  3) «дар їавонњ таісил бояд кард, дар синну соли ман бошад, аллакай дер шудааст». Іис кардани іаловат аз таълим, мисли саёіат ба ДМ іеї гоі «дер» нест. Пирњ, фартутњ, заъфи їисмонию пирњ чизе намебошад, ки іатман бо фаро расидани пирњ меоянд, балки вай оѕибати ІН, кундзеінњ ва хоіишіои механикњ мебошад. Барои одамон пирњ аллакай дар овони їавонњ фаро мерасад. Одами бо АРР машљул буда, іамроіи љамгиниіо пириро низ бартараф месозад.