Ба саіифаи аслњ

РОI БА СЎИ ШУУРИ ПОК

 

Ѕисмати 03 – «Хоіишіо»

 

03-02: «Муайянкунии эїодиёт ва намунаіо»

 

Мундариїа:

03-02-01) «Чизе»

03-02-02) «Вохўрњ»

03-02-03) «Брусника – меваи болаззат»

 

«Эїодиёт» гуфта ман амалњ кардани хоіиши шодиомези офаридани чунин калимаіо, садоіо, андешаіо, тимсоліо ва љайраіоро меномам, ки бо ДМ ба таври равшан іамоіанг мебошанд.

 

 

03-02-01) «Чизе»

 

Чарлз Дарвин соли 1809 таваллуд шудааст. Ин олими машіурест, ки дар асараш «Пайдоиши намудіо» бори нахуст назарияи эволютсияро ташкил ва кор карда баромадааст. Назарияи мазкур, ки дар соли 1859 чоп шуда буд, ба тарафдории доираіои илмии он замон нигоі накарда, аз тарафи фаѕеіон ба зери іуїуми шадид гирифта шуд. Ба Ч. Дарвин коріои дигари илмњ низ дорад. Вай дар дайри католикии Вестминстерск дафн шудааст. Аз чунин сарсатри энсиклопедия шудан худо паноі диіад.

Ваѕте ки имрўз аз хона баромадам, ман фавран бўи махсуси субігоіонро эісос намудам – ин бўй шаіодат медод, ин бўй ба хотир меовард, ин бўй ба їавоб додан даъват мекард.

Бохирадии ягонакунанда, беаѕлњ, бемаънигњ ва аблаіист. Ахлоѕият, пиетизм, солипсизм, автоматизм, гўштѕиммакунак, зертиреза, телевизори чашмакзананда – ин ѕатор беохир аст, ин саф гипнозкунанда мебошад, ин тартиб іалоккунанда аст.

Пулро аз назди хазина дур нарафта шумор. Харидор іама ваѕт іаѕ аст. Ѕонун бераім аст, аммо ин ѕонун аст. Ба вай имкон надеі, ба іар ош ѕатиѕ нашав. Нашумурда нўі нагўй, бадкирдорро бедор накун.

Тайёр бош. Іафт бор чен кун. Ман зиндагиро дўст медорам, ман меірубониро дўст медорам, ман субгоіњ дар їойхоб хамёза кашиданро дўст медорам, ман эісоси таніоиро мисли шиканїакашии раіокунанда дўст медорам, ки дар даруни пўчоѕи он іамин лаізаіо ресмони нуѕрагини ба сўи асроріо баранда хоіад дурахшид.

Назар кунед, ки ѕуббаіои зарди чарољіо, мебели ѕадима, суратіои байзавњ дар доираіои байзашакл ва дастаи гуліои тару тоза дар гулдони японњ чњ тавр бо іам мувофиѕ афтодаанд. Мана утоѕи ман, бароіаттар нишинед.

Ман бошам ин девори бетониро бо дандоніоям пора мекардам. Биёред ман ин гулдон, ин хилъатро бо пойпўшіо, ин љизоіои биіиштиро бихўрам. Девонагњ либоси мутеъкунанда. Девонагии аѕлнорас. Саг чиро фикр мекунад, санавбар чњ тавр мерўяд, хорпўшт дар куїо зиндагњ мекунад. – моро табиати инсонишуда иіота кардааст, моро шабаііои кароіатангези нотавонии риѕѕатовар иіота мекунанд. Ман дигар хел мебинам. Саг – вай бинии нам дорад, паілўіои вай баланд мешаванд, думаш дар арафаи афшондан аст, чашмони вай айёр мебошад. Ман іамаи иніоро дигар хел мебинам. Ман назар мекунам ва моіияти лаіза дар іамин аст. Ман зиндагњ намекунам ва зиндагњ дар іамин аст, ман нафас намекашам ва нафаси ман дар іамин аст. Набошад, дигар хел чњ тавр мешавад? Табассуми сабуки аз чашм афтида – мисли дуди гулхан фарогир аст – тозакунанда ва дарднок.

Мо мешавем, мо хоіем шуд, мо зиёдем, мо камем, оніоро бояд, іафт бар іашт, барои чњ ин тавр мураккаб аст, чњ – магар не? Не. Ба фикри ман – не. Мо пайгирњ мекунем. Мо іамеша пайгирњ мекунем ва пайіои мо тааффун доранд, тааффуни оніо моро дастрас мекунанд ва печонида мегиранд. Фарёд лаізавњ аст, аммо бўи он маљзи сари пўсидаро дер боз ба изтироб меорад. Іис тавлид нашуда фавтид – вай барои оніо чњ лозим аст – дар оніо тааффуни оніо мавїуд аст. Аз оніо кифоя аст. Бигузор бўй кунанд. Ман ташвиш хоіам шуд. Фикр, агар он дар раљбати ширини ташвишіо тавлид шуда бошад, бояд зиндагии худро хоксорона паси сар кунад ва бо маза доштан бимирад, даромезад, агар барои ў зиндагњ як лаіза офарида шуда бошад, бигузор як лаіза бошад, агар як рўз бошад, он гоі бигузор як рўз бошад – вай мемираду дар ман нишоне боѕњ намегузорад ва ба дигарон низ сади роі намешавад, мазолей намегардад, іамчун гиреі баста намешавад.

«Ин шўъла на аз падар, на аз писар, на аз арвоіи муѕаддас, на аз воіиди салоса, то он даме ки іар яке аз ин се іар яке дар махсусияти худ гирифтор аст, ѕаноатманд нест. Іаѕиѕатро мегўям, ин дунё аз фитрати илоіии модарзодии самаровар ѕаноатманд намегардад. Ман аз ин зиёдтарро мегўям, ки он боз іам аїибтар садо медиіад: ман бо іаѕиѕати нек ѕасам мехўрам, ки ба дунё моіияти илоіии беіаракатии оддњ кифоят намекунад, ки чизе намедиіад ва худ чизе намегирад; зиёда аз ин дунё ташнаи донистан аст, ки ин моіият аз ку куїо меояд., вай ташнаи асоснокии оддњ, биёбони холњ аст, їое, ки іеї гоі ягон тафовутро намебинњ, їое, ки на падар, на писар, на арвоіи муѕаддас мавїуд аст; Дар ѕаъри замин, дар маіали пок, ин дунё ѕаноатманд мешавад ва ў дар он їой нисбат ба худ бо будан, бештар таніотар аст; чунки асоснокии ин їой – оромии оддњ, бо худ таніо ва сокит будан аст. Бо ин рўіи покгардида ва маърифанокшуда ба торикии илоіњ, ба хомўшњ, ба ваідати аѕлнорас ва ифоданашаванда фурў меравад; дар ин фурўравњ тамоми мушобеі будан ва шабоіат надоштаніо нест мешаванд, дар ин фазои беинтиіо рўі мавїудияти худро аз даст медиіад ва дигар іеї чиз дар бораи Худованд, дар бораи худ, дар бораи мушобеі будан ва шабоіат надоштаніо, дар бораи іеї чиз чизеро намедонад; чунки акнун вай вай ба ваідати Илоіњ фурў рафт ва тамоми фарѕгузориіоро аз даст дод».

  Ба ман мегўянд – ту разил, паст іастњ, туро бояд маїаѕ, пора – пора кард – ба ман фаѕат гўш кардан боѕњ мемонад, гўш кардан ва фаімидан – чуѕурњ бетаг аст. Осмони пеш аз шоми зебо, абріои зич, буттазорони тару тозаи сўзанбарг, барф дар болои баргіои афтида. Ту іозир – ин іам іамон тавр зебоиест, ки дар борааш орзў кардан мумкин аст, іамонест, ки гоі – гоі вайро дидан ва іис кардан мумкин аст, аммобо он омехта шудан мумкин нест. Мисли їангал – вай дар назди ман аст, вале аз ман нест, мисли кўііо – оніо дар дили ман мебошанд, аммо ман аз оніо дурам. Ту хозир барои ман іам баірњ, іам кўіњ ва іам їангал, іамаи ин дар туст – чунин духтарбачаи хурд.

Дар шохи хушкида іам гул іаст.

Дар садои дарё, дар гулдурроси ѕатора, дар хишир – хишири баргіо дар іамин лаізаіо мусиѕии аїиби асбобіои ношинос ба гўш мерасанд – бидуни наво, бидуни махсусиятіои барои одам маъмулњ. Аммо мусиѕии дигар низ іаст – маїмўи іисіои лаізавии бо іеї гуна дахолати одамият сангин нагардида (бо ин – оне ки одамият дорад), ба мусиѕии пуріашамати таѕдир, ки баъзан барои гўши ботинии инсон таіамулнопазир мегардад. . Іар касе овози онро шунидааст, вай медонад - аз вай дида хори пуріашаматтаре, ки дунёи овози бешуморро доро аст, вуїуд надорад. Вай медонад – дар ин їо ў бо асрори пурбаіотарин дар тамос мешавад – вай дили дунёро ба даст мегирад.

Баъзан ба ман чунин менамояд, ки ман нестам. Іамин тавр тамоман вуїуд надорам. Ба ман менамояд, ки вазиши сабуки шамол чанги мавїудияти маро парешон мекунад ва монанди он ки фаррош аз роірав баргіоро мерўбад, он чизеро ки ман номида мешудам іамин тавр рўфта мешавад. Ва ман боз ба іамон чизе бармегардам, ки аз чњ сохта шуда будам – ба замин, ба бод, ба барф, ба кунїкобњ. Дар пеши чашмони ман дунболагирона чунин тасвир пайдо мешавад – гўё дар кўлба, дар кўіистони дур, хориї аз ваѕт дар умѕи ѕалбіои худ мўйсафедон зиндагонњ мекунанд, таѕдири оніо даркнашаванда аст. Ва ба майнаи оніо хаёлоте ба вуїуд омад, ки селобіои пурасрори шуурро бо іам пайваста, махлуѕи зиндаеро офаранд ва ба ў іамаи он чизіоеро, ки одам бо он мавїуд доштани худро исбот карда метавонад, доданд – іар яке ба ин бозича чизеро, ки дода метавонист, дод –іиссиёт, таассурот, хотираіо, андешаіо, ишѕ – іар яке чизе дод ва одам ба вуїуд омад. Оё замоне ки хаёлоти оніо ѕатъ мешавад ва таваїїўі ба бозича гум мешавад, чизе боѕњ мемонад? Селобіо пас мегарданд ва ман іамту дар іамин лаіза нопадид мешавам. Ба назарам оніо ба ман имтиёз медиіанд, то ин ки худам ин масъаларо іал кунам – оё ман ба ѕадри кофњ дар оніо таваїїўі пайдо мекунонам? Метавонам, ки оніоро бо ѕувваи самимияти худ дошта бигирам?

Ваѕте ки ман Matia Bazaar – ро гўш мекунам, маро як ташнагии ширини марг фаро мегирад. Шояд ин умуман марг нест? Шояд ин дар іаѕиѕат зиндагњ аст? Дил тазъйиѕ мекунад ва ман дар ким - куїои амиѕи ботинам тобиши офтобро мебинам. Ишѕи бешуурона ва марг – оніо даст ба даст ба сўи лаппиши девонавори бахт мераванд.

Эітимол ман хандаоварам. Эітимол ман ба назар мисли їустуїўйкунандаи тадбир аз таніоњ ва зиѕѕњ бинамоям, мисли муштарии їоніо ва чњ тавр гўям, чњ сон фаімонам, ки ман фаѕат мехоіам нишон бидиіам - чњ тавр наздик, чњ тавр дар паілў Чизе вуїуд дорад.

Як асп ва хорпушт іангоми туман дар Кронштад сайру гашт мекарданд ва дар оніо фаѕат як барг буд. Ин барг парида меомад ва боз парида мерафт – мисли Луи – де- Бройлюи хобіои кўдакии ман. Вай гўё нохушии беинтиіои Бердяева аст, мисли рамзи пенисоидии іиндуіо, ки ба чизи ишоранашаванда ишора мекард, яъне нармбаданњ ва сангдилњ дар сурати љамангези барги дар іаракат буда мавїуд буд. Ман хоб дидам: анкабути љафс пойіояшро овезон карда менишаст. Ду моі ѕабл ман бо духтаре, ки сурољааш мардона буд, шинос шудам. Іамон ваѕт ман инро навиштам, іозир бошад рўи об баромад. Маззаи андрогинњ. Стереои їинсњ. Заірханда. Зоки бомазза. Іамон анкабут ба іоли мо іамин тавр механдид, вай ба іамон офаридаи ноѕис механдид, ки одамон онро виїдон меноманд. Виїдон мисли занбурўљи дарахт аст – гўё занбурўљ - вале дар асл селюлозаи холис аст. Вай гўё як їузъи рўі аст, дар іаѕиѕат бошад селюлозаи холис мебошад. Мана ман дар бораи чњ їиддњ фикр мекунам. Комилан їиддњ. «Туро чњ тавр їељ мезананд?» - пурсидам аз вай. Ва аз іама асосиаш ба куїо? Охир, агар їељ зананд – аз ин мебарояд, ки іатман ба ягон їой. Одамеро, ки бо іаяїон ба марг даъват мекунанд, чиро бояд іис кунад? Ман барфи аз таги поям љеїандаро, яхи каїшуда ва ѕарори ѕатъиро дар хотир дорам: «Агар чанголіои ман маро нигоі дошта натавонанд, ман ба ях бо дандоніоям мечаспам». Ва яхбурро мисли парчам бардошта, ба он їое рафтам, ки касе маро даъват намекард ва дар он їо хушбахт будам. Уѕёнуси аноріои гулафшон дар води Синандалњ. Талотуми сакура дар нишебии Фудзи – іамон туѕумшуллуѕ іоло іам мехазад ё хазида расид ва бо ин даврони зебои шеъліои лаізавњ ва дўстдории абадњ хотима ёфт?

Мисли їараёни об шудан, монандаи їўйча шудан – іамту їорњ шав. Ваѕте ки ман ба мўйсафеди дар пойіояш мўзаіои резинии кўіна, дар дасташ сатили ифлос дошата, ки ба гармњ нигоі накарда, дар кўча кашола шуда рафта нигоі мекунам, дар чашмони вай іамон фаімишро мебинам, ки аллакай чизе барояш дастрас нест, онро мебинам, ки дигар ягон маѕсад ба сари ў їойгир шуда наметавонад – барои амалњ кардан не маѕсад іаст, не ѕувва. Іеї чиз нест – фаѕат он чизе іаст, ки іозир іаст – ин кўча, ин гармии сўзон, дунё дар сари вай инъикос мегардад ва нишоне боѕњ намегузорад – мисли моітоб дар кўлмак. Дар ин чизе іаст, ки аз он кас мехоіад манъ шавад. Тамоман манъ шавад. Іамин хел манъ шавад, ки тамоми дунё манъ гардад. Ва инро іоло ки боз ѕувва іаст, аз сар гузаронад, то ин ки ба ин тавоно шавад, то ин ки инро іамчун ѕувваи зиндагњ бигирад, на іамчун даішати ноилоїњ.

Бо іаёт таваккал кардан – чњ хел ночиз. Іама дар атроф фаѕат іаминро мекунанд – зиндагии іаѕиронаю бемаѕсади оніоро боз чњ хел номидан мумкин аст? Ана бо марг таваккал кардан – бо марг таваккал кардан – ана ин гапи дигар!

Таркиши ханда, зарбаи ѕамчин, доду фарёд, абріои пора – пора бўи алафи сўхта – ман аѕли худро ана іамин хел ором кардам.

Ваѕте ки мусиѕњ нест, он гоі оіанги самадхњ тавлид мешавад, ваѕте ки раљбат нест, раљбати самадхњ тавлид мешавад, вакте ки аѕл нест, аѕли самадхњ тавлид мешавад. Ваѕте ки іар се тавлид мешавад ва оніо мемиранд, он гоі самадхи тавлид мешавад. Ваѕте ки самадхњ тавлид мешавад, чизи гуфтание боѕњ намемонад.

Ваѕте ки ман имрўз аз хона мебаромадам, ким – кадом бўй ба машомам расид – ин бўи сояи парранда буд, ин бўи шилдирроси дарахти дар наздикњ рўида буд, ин бўи тарѕиши асфальт буд.

Нобиноён фаѕат нобиноёнро мебинанд, каріо фаѕат каріоро мешунаванд. Ба фикрам ман дар ин їой дигар чизеро мунтазир нестам. Бо гузашти іар рўз боз іам дуртар. Чизе бебозгашт нопадид мешавад ва ман инро бо тамоми іастиям, бо тамоми їон – бо іамаи он чизе, ки дар ман вуїуд дорад, эісос мекунам. Охир барои бино шудан, дар чашміо сўрох кофтан шарт нест. Аз дарун бино мешанд ва іамин тавр іам омадан лозим аст – аз дарун, яъне аз даруни худ – ин бошад маънои рафтан лозим астро дорад, то ин ки боз биёњ. Ин тавр бошад, то боздид.

Іолати аѕл, ки маконе надорад Масалан, ба худ тассавур кардан, ки манро іозир ѕатл мекунанд. Дар ин іолат сардии маро фарогиранда ва бешаи камдарахтеро, ки бояд їисми манро ѕабул намояд, тобиши накіати ѕобили тасвир набудаи абадиятро пайдо мекунад. Оё дар ин худсарии тахаюли худбинона мавїуд аст? Чунин фикр намекунам.Ин бештар тарзи нохун задан ба торіои нави дунёіискунњ ва дур шудан аз ѕолибіои даркіо мебошад. Іиссиётіо тару тозатар ва шаффофтар мешаванд – аз пушти оніо ба дидани бунёди нобаіангоми іастии іамранги фўлод буда шурўъ мекунам. Ё тасаввур кардани он ки дар зери дарахт дар самадхњ нишастаам – дар айни замон іама гуна масъулияти дурўљин аз байн меравад ва іатто мумкин аст, ки самадхњ ољоз гардад. Баъзе маїмўи эісосот гўё даркіоро ба доираи ношинос тела медиіад. Санъати тартиб додани чунин маїмўъіо дар іаѕиѕат санъати бузург аст. Аз тарафи дигар бошад, шояд моіияти іама гуна санъатіо дар іамин аст. Албатта, іар касе инро барои худ дармеёбад. Аїибњ дар он аст, ки баъзан аксари одамони дигар низ дар ин айнан іамон натиїаро меёбанд. Ба ман шакли дигаргун намудан ба эісосоти дигар хеле ѕаробат дорад. Он дунёіое, ки даркіои ман ба он їо мераванд ба чњ андоза гуногунанд? Дар оніо ба тариѕи іатмњ, аѕѕалан як чизи умумњ мавїуд аст – ин худи ваїд аз он, ки ман дунёро ба худ дигар хел ѕабул мекунам. Одати дигаргун намудани дарк манро ба он омода месозад, то роіеро пайдо намоям, ки он ба самадхњ бештар хос мебошад.

Сару садое, ки барои муттамарказ шудан ва фурў рафтан ба худ халал мерасонад – вай таніо он ваѕте шунида мешавад, ки аѕл бо фикр андармон аст. Ваѕте ки аѕл то ба вуїуд омадани фикр боз іамоне мешавад, ки табиати вай аст – халаліо вуїуд надоранд. Худи халал як чизест, ки дар байни селоб меистад ва монеъаи он мешавад. Агар селоб набошад, халал іам вуїуд надорад. Замоне ки селоб нест, халал іам нест, он гоі набудани селоб низ нест, іамчунин набудани халал низ мавїуд нест. Маіз іамон ваѕт селоб татбиѕ мешавад. Касе, ки медонад, вай сарфаім меравад. Барои чњ ман дар іоли іозир дар самадхњ нестам? Ана саволи ягонае, ки ман мехоіам ба худ бидиіам, іар гоіе ки умуман савол мавїуд бошад.

Ваѕте ки ман имрўз аз хона мебаромадам, бўеро іис кардам – ин бўи марг буд.

Чњ барои ман їонкоі аст – даргузар будани іамаи он чизе, ки рўй дода истодааст. Дар дунёи ман іеї чиз пойдор нест. Аммо дар дунёи одамоне, ки бо іиси масъулияти вазифашиносњ ё тарс іама чиз пойдору мустаікам аст ва ѕаблан алоѕаманду муайян гардидааст, аз ин іам бадтар аст. Он їо умуман іама чиз пўсидааст. Кушододилњ ба диліои кушода лаппиши шигифтангези дўстдориро тавлид мекунад – вай ба он маънњ девона аст, ки іеї чизро, іатто худашро ба іисоб намегирад. Лаппиши мазкур ба он маънњ замон надорад, ки іар як лаіза вай аз сари нав тавлид мешавад ва дар ягон маконе мавїуд нахоіад шуд – на дар гузашта, на дар оянда ва іатто на дар айни замон – байниваѕтњ, набудани фосила. Ваѕте ки іолатіо тамом шуданд ва бо љубори маіини воѕеъаіои бегоіии акнун гузашта пўшонида шуданд, он гоі дар пеши чашміо дунёи нав вонамуд мешавад, аммо дар дунёи мазкур аллакай ду ѕалб мавїуд нест, фаѕат ѕабати нафиси хотираіо боѕњ мондааст – мили рахи тумане, ки ногузир аз таъсири офтоби субігоіњ парешон мешавад… Іам марг ва іам зиндагњ дар лаізаи видоъи іатмњ бо іамдигар меомезанд - іам марг ва іам зиндагњ дар дар ин їо минтаѕаи бетарафро пайдо мекунанд ва дар хуни рехтаи іиссиётіо сулі мебанданд, дастони оніо аз болои дастони мо бо іам васл мегарданд ва нигоііои мо дар рўшноии љамангези фаїри мафтункунандаи шафаѕи абадњ бо іам бофта мешаванд. Ин шафаѕи инсонияти нав мебошад, ин тундбоди дигаргуниіо дар фазо ва ваѕт аст, аммо іар як регрезаи їалбшуда дар осиёи Кали нола мекунад ва љиїиррос мезанад. Агар дар байни ин доира кўлбаи афсурдае мавїуд аст, ки дар он мўйсафедони ѕараѕкарда истиѕомат мекунанд, ришіои оніо фавраи абадият аст ва диліои оніо хилватгўзин мебошанд. Аммо ман инро намехоіам. Ман беітараш ба чашми тўфон медароям ва то он даме, ки маро пора – пора накунад ва ба болои уѕёнус напартояд, мунтазир мешавам – аѕѕалан їони ман дар фазои коинот озодиро дармеёбад.

Ман он чизеро, ки навиштаам, іеї гоі намехонам.

Дар атроф, дар садіо километр барфи сафед, осмони сафед, ѕуллаіои сафед - боди уллоскашанда ѕуллаіоро лухт мекунад ва аз нав оніоро бо барф мепўшонад. Ман дар байни ин абадияти даішатнок таніоям – ва як ѕадам іам ба сўи одами дўстдоштаат намегузорњ – барфтўдаіои чуѕур іама гуна саъю кўшишро фурў мебаранд. Даішат. Даішати тамизкунанда. Ман онро бо миннатдорњ ѕабул мекунам – ман медонам, ки вай бо їорўби шахшўл тамоми чизіои їузъњ, тамоми їисміои бегонаро мерўбад. Ва фаѕат талаби пуршиддат ба ишѕ, эітироси бераіме, ки тамоми їисм, тамоми їони манро дар худ тофта медарорад боѕњ мемонад ва ваѕте ки ин тундбод боло бардошта шуда ба сўи іудуди беинтиіои болои ѕуллаіои кўі бурда мешавад, он гоі тозагии булўрин фаро мерасад. Аз паси он чизе намудор аст, ки барои дарки таффакур, аѕл ва дил дастнорас аст. Нотаи ваішиёнаи боди тирамоіњ. Ман туро то даме, ки зиндаам фаромўш нахоіам кард. Мавїіо дар чашміо. Пораіои шеър. Ларза. Дилзанњ. Муштіо гиреібастаанд. Нигоі іама чизро сўрох мекунанд ва іатто фазои холњ барои вай монеъа нест.

Ман 30 солаам. Ман аллакай мўйіои сафед дорам. Ман ба оніо чашм дўхта мефаімам, ки љамхўриіои самимњ беасар нестанд. Захираи саломатњ ягон ваѕт тамом хоіад шуд. Ягон ваѕт ман ин замин, ин одамонро, ки аз їонам зиёдтар дўст медорам, ин іайвонотро, ки нисбат ба бисёр одаміо бисёртар дўст медорам, ин кўііоро бо даішатіои беохираш, ин баірро бо мавїіои баландаш тарк хоіам кард. Ман меравам, оніо низ хоіанд рафт ва дар куїо вомехўрем? Дар куїо іамдигарро меёбем? Азизакам дар куїо іамдигарро меёбем?

Машљулиятіое, ки мо барои худ меёбем – ман он ваѕтіоро дар хотир дорам, ки дар іаѕиѕат ба ягон чиз таваїїўі зоіир мекардам. Ба омўзиши забоніо, математика, физика таваїїўі доштам, ман ким – чизеро дар ангораіои равоншиносњ ва фалсафаи неоплатоникіо меїустам, ман саргузаштіои одамони ба худ ношинос ва дурро аз худ мекардам, ман ба бадбахтии ѕаірамоніои адабњ мегиристам ва іангоми хушбахт шудани оніо ман низ хушбахт будам. Ман боз одамони зиёдеро медонам, ки инро то мавїуд шудани ман мекарданд ва іоло низ мекунанд. Ман оніоеро, ки ин корро аз рўи зарурат мекунанд, ба іисоб намегирам – оніое, ки инро аз рўи касбашон мекунанд. Ман оніоеро ба іисоб мегирам, ки оніо аз иїро кардани амали мазкур фарољат мекунанд. Ва ман намефаімам. Охир, агар ба машљулиятіои мазкур аз рўи виїдон нигоі кунњ, оніо ба хокистар мубаддал мешаванд. Персонажіо бофтаанд ё не – иніо ба іар іол персонаж мебошанд. Илм іамагњ илм асту бас. Іама чиз тавассути фанни омўхташавандаи худ маідуд карда шудааст. Іама гуна фаъолият тавассути фанни худ маідуд карда шудааст. Ва зуд ё дер гадо шудани їон ољоз мегардад. Албатта, беохир ким – кадом саъю кўшишеро барои парвариш ва иттико бахшидан ба манфиатіои худ иїро кардан мумкин аст, аммо таніо дар даѕиѕаіои ками бисёр кам осуда будани дил. Аммо іамин ки давраи таназзули энергия бартараф гардид, он гоі боз болоравњ ба пуштаи аз іама баланд ољоз мегардад ва боз гирифтори іамаи бодіо шуда ба ким – куїое бурда мешавад. Шояд ман мариз іастам? Не іаргиз, охир ман тамоми зинаіои роіи худро мебинам ва мебинам, ки іама чиз аз рўи виїдон буд. Ва агар іамаи ин чизіоро аз сари нав гузаштан лозим меомад, ё іама чиз аз сари нав ољоз мегардид, аздусар боз іамин натиїа мебуд. Агар ин маризњ бошад, бигузор іамин хел номида шавад. Аз ин мебарояд, ки ман іамин ТАВР мариз буданро дўст медорам. Аз ин мебарояд, ки ба ѕафо нигоі кардан намеарзад. Аз ин мебарояд, ки боз бархеста рафтан лозим аст. Ба пешвози худ. Ба пешвози ба іеї їой. Ман іамеша мехостам, ки дўст бидорам. Ин іаѕиѕат аст, чњ тавре ки дар овони кўдакњ ман онро чњ хеле ки пиніон намекардам ва чњ хеле ки аз чашми бегона дар іоли іозир пиніон накунам. Ман іамеша мехостам, ки дўст бидорам. Ва іамеша ба пешвози он мерафтам. Оё касе метавонад, ки дар бораи худ айнан іамин чизро бигўяд? Ман бисёр мехостам, ки ба чунин одам назар кунам. Ба ман ѕолибрезии он назариячиёне, ки іамаи чизро мехоіанд ба маїмўи ночизи худмуіофизатњ бипайванданд, нафратовар аст. Іамеша хайрхоіе пайдо мешавад, ки талаби дўст доштани манро ба талаботи оддии худамро дўст доштан, їамъшавии оддии таваїїўіи ба ман нигаронидашуда, ба гардиши оддии мол, ки капитали асосии он таваїїўі ба іисси шаъну шарафи худ мебошад, бо осонњ мефаімонад. Ва бало ба пасаш, бигузор фаімонад.

Хайр инро књ хоіад хонд? Књ љайр аз ман? Ман ба ростњ, худам инро намехонам, пас маълум мешавад, ки ѕасе инро намехонад? Умед бар он ки вараѕи кољаз ба іар іол то сурољаи пешбинишудаи худ рафта мерасад, умеди ночиз бар он ки вараѕи кољаз чуѕурии бетагро мегузарад. Вараѕи бо боди воѕеъаіо бардошташуда, саросема нашуда, фазои аѕонорасро гузашта мустаѕиман ба ОН дастіо, ба назди ІАМОН чашміо рафта мерасанд ва БА ОН ѕалб дастрас мешавад.

Вай дар кўдаки оббозњ мекард ва баногоі дар зери пойіои худ пораи кундаи лаљжонакро эісос намуд. Аз іамон ваѕтіо аз шино кардан натарсад іам, аз умѕи об меіаросад. Сарфаімравњ ба ин саргузаштро биозмоед. Бори дигар хондан, аз сар гузаронидани онро биозмоед ва шумо мебинед, ки дунё ба таври даркнашаванда зиндагии моро рахна мекунад ва дур мешавад. Књ ѕудрати дар пеши ин селоб истоданро дорад? Књ љайрати бо вай рўфта бурда шуданро дорад? Мо хоксорона боліои худро дар пуштамон болои іам мегузорем. Охир, шамол метавонад ба оніо вазад, ва он гоі мо дар болои замин чњ тавр истода метавонем? Худро чњ тавр нигоі дорем? Ба ман он нафареро нишон диіед, ки ў истодагарњ карда тавонад. Іатто агар донад, ки дар пешрўи вай як чизи ѕобили тасвир набуда, аз аѕл берун ва номавїуд истодааст. Ваѕте ки бод ба боліо мевазад, фаѕат парвоз кардан боѕњ мемонад. Бо духтараки хурдакак саргузашти оддие рўй дод. Оё вай іамон ваѕт медонист, ки саргузашти мазкур ўро тамоми умр, мисли саги вафодор дунболагирњ мекунад? Оё іангоми бо мо рўй додани саргузаште, ки нофаімо мебошад, аммо ба зиндагии мо таъсири ногузир мерасонад, мо чизеро іис мекунем? Баъзан баногоі нигоіи тасодуфњ, калимаи бидуни саросемагњ гуфташуда, вохўрии ѕариб хастакунанда, халали ѕариб ноаён рўй медиіад ва ногаіон сарфаім меравњ – ЧИЗЕ рўй дод. Іеї гуна махсусияти дигар вуїуд надорад. Ба чњ андозае, ки ба умѕ нанигарњ, чизеро намебинњ, аммо медонњ ИН рўй дод. Ин асрор аст. Асрори іаѕиѕњ ва наздик шудан ба вай – бррр…, хун карахт мешавад ва роіи нафасро бўљњ мекунад.

Ваѕте ки ман дар кўісор мебошам ду нафар мешавам – ман ва кўі. Кўіе, ки ман мешавад. Ваѕте ки дар вуїуди ман ташнагњ ба зиндагњ ва майл ба марг бо іам мубориза мебаранд, ман дуто мешавам. Оніо мисли ман ва ман муколама мекунанд. Ваѕте ки ман дўст медорам, ман дуто мешавам – ман іамоне ки дўст медорад ва он ки ман вайро дўст медорам.

Заъифие мавїуд аст, ки он маѕсади ягона нест. Фаѕат барои он он заъиф аст, ки аз ѕувва іамчун элементи тиракунандаи шаффофияти дарк дурњ меїўяд. Заъифии мазкур чизе намедиіад, чизеро гум намекунад, ин заъифњ – ѕувваи чандири шохчаи мустаікам мебошад. Заъифии мазкур тарафи чандирии ѕувва аст. Ваѕте ки ман ба ту нигоі мекунам, дар ман фикріои мухталиф тавлид мешаванд. Ман оніоро мепўсонидам – оніо беасос ва норавшан мебошанд, аммо … дил мехоіад оніоро ба таври шунаво баён кунад. Ман оніоро таніо баён карданњ нестам – ваѕте ки ман оніоро ба касе мегўям, ки аз ў хушам меояд, ман дар калимаіои мазкур іаёт ба сар мебарам.

Іамаи чизіои номафіум майсаи думаъно дошта медиіанд. Тамоми фикріои думаъногњ сермаънигњ медиіад, тамоми сермаъногиіо маїмўи ягона медиіад, маїмўи ягона ба хушоіангњ, ба рахнакунњ, ба маілулшавњ ва ба нопадидњ меоварад – іеї чиз ба андозаи он чизи нопадидшуда абадият надорад.

Айёме фаро мерасад, ки тамоми хобіо амиѕ ва аз рўи пурмаъногиашон пуршукўі мешаванд. Вакти бедор шудан медонњ, ки ин іаѕиѕати асл буд. Аммо он іаѕиѕати дурўљин, ки ѕаблан чунин шуморида мешуд – хайр чњ, дар вай низ як андоза іаѕиѕат мавїуд аст, аммо андозаи ахлоттўда он ѕадар зиёд аст, ки … Ба сифати муіаррик сўзишвории гуногунро истифода бурдан мумкин аст. Ба іар іол барои аз їой іаракат кардан іамаи воситаіо хубанд – іам тазйиѕи сексуалњ, іам азобіои таніоњ ва љайраіо. Аммо їаіиши іаѕиѕњ ба пеш энергияи ишѕро медиіад. Іамчун озмоишгари бовиїдон, іамчун одаме, ки бидуни таассуф ба ахлоттўда іамаи чизіои іаѕиѕњ набударо мепартояд, іамоне ки зимни їонканњ барои їустуїўи іаѕиѕат бераімона худ ва дигаронро ба азоб гирифтор мекунад, ман шаіодат медиіам, ки ишѕ аз іама іайратангезтарин чизест, ки ман то іол вохўрдаам. Ваѕте ки рахна ба амал меояд - вай бошад ягон рўз іатман ба амал меояд – он гоі таваїїўі низ дўсти наздики ишѕ хоіад шуд. Ва тамоми вуїуди ман азлаззати ѕаблии зиндагиинав меларзаду метапад, хобіо як їузъи іаѕиѕат мешаванд ва боз чизіои бисёри дигару дигар… Албатта, ман он ишѕеро дар назар дорам, ки аз ишѕи маъмулњ хеле тавофут дорад – ишѕи шахсњ. Мисли муіандиси їони худ ба худ мегўям, ки ман барои мошини худ маіз іамин муіаррикро интихоб мекунам. Ман монанди соіир мебинам, ки ба пешвози ман умѕи љайриоддие омада истодааст. Ман іамчун инсон іис мекунам, ки ин воситаи амалњ кардани ман аст ва дар вай хушбахтии ман мавїуд мебошад.

Ман бисёр чизіоро дида метавонам ва бисёр чизіоро мебинам, аммо ман іамту ба он тараф нигоі намекунам – ба оянда, ба он чизе, ки чњ тавр мешавад ва чњ хоіад шуд. Охир, ман худо нестам. Ман іамагњ тифли навзод мебошам, ки іамин іоло дар самадхњ таваллуд шудаам. Ва ба он чизе, ки мебинам бетарафњ зоіир кардани ман мушкил аст. Аљлаб ба назарам менамояд, ки ман ба зеіни худ, ба инстинкти аблаіонаи одамии «іама чизро беітар кардан» монеъа шуда наметавонам ва селобро халалдор намуда, ба асрори асроріо дахолат мекунам. Барои іамин ман іаминро интихоб кардам, ки іамаи дидагиіоямро то замони мутлаѕан итминон іосил кардан дар бораи он ки дахолат намекунам, кўшиш намекунам то бо чизи дидаам коре БИКУНАМ, мавѕуф гузорам. Дар акси іол іама гум ва расво шуда, іамон љайритасодуфњ будан аз байн меравад.

Сулфазаниро тамом карда ман аз їой хестам ва худро бо нимтана печонида ба канори беша рафтам. Алафи кабуд, дарахтон бо решаіои ба боло сабзида, кўли бо соіили вазнини худ маро пахш намудааст – іама маро гусел мекарданд, іама љиїиррос мезад, навіа мекард ва шалаппос мезад. Зиндагњ пурїўшу хурўш буд, дунё меафзуд, ѕалб дард мекард. Як ѕадам мондан лозим аст. Фаѕат як ѕадам мондан лозим аст. Намедонам ба куїо, вале ѕадам мондан лозим. Ѕадаме іаст, ки ки онро ба ким – куїо гузоштан мумкин нест. Агар ѕадами мазкур ба ким – кучо бошад, пешакњ маълум аст, ки ба он їо нест. Ман ин калимаіоро мисли азоимхон, мисли дони фиреб диіанда такрор менамудам. Ѕадамро наметавон ба ким – кадом тарафе гузошт. Ѕадам бояд гузошта шавад, вассалом. Іамту гузошта шавад. Ѕадами оддњ. Мана парадокс. Мана нафратзадаю пўсида будани аѕлнопазирии амаліои оддњ. Ман калимаіои соддаро дўст медорам, ман эісосоти оддиро ѕадр мекунам. Ман сарољози соддагии ишѕро мебинам ва акнун ба ман лозим аст, ки саъю кўшиш ба харї дода, гузоштани ѕадаміои оддиро биомўзам.

Аѕидаи мазкур бори аввал дар ман хеле пеш тавлид гардида буд. Іамон ваѕтіо вай таніо афсонаи мусбат буд – дар оніо ман бештар озмоишшаванда будам, на озмоишкунанда. Соліо мегузаштанд, афсона іамчун афсона мемонд ва инак лаізае даррасид, ки ман дигар наметавонистам худро іамчун иштироккунандаи љайрифаъоли воѕеъаіои ба худ тасавуршаванда бубинам. Баъдан зиндагии тўлонњ ва якранги маъмулии аз бисёр їиіат мустаѕилияти маро фурўнишонда фаро расид. Аммо дар як лаізаи бисёр хубе орзўи кўіна ва аллакай мурдаи ман аз сари нав, дар шакли дигар таваллуд шуд ва пеши чашмони маро пўшонд. Ман аллакай дигар дар бораи чизи дигар фикр карда наметавонистам.

Іамин тавр, дар байни хўроки субіона ва нисфирўзњ ѕарор додам, ки дунёи нав бунёд кунам. Іиссиёт чизест, ки тўлоният дорад, тўлоният дар ваѕт, азсаргузаронњ бошад іамеша лаізавњ мебошад, вай іамеша дар іамин їо ва дар іоли іозир зиндагњ мекунад. Ин іолати назла аст. Чњ тавре ки ѕудрати ханїар дар тезии нўги он муттамарказ карда шудааст, яъне ба нуѕтае, ки тўлоният надорад, ѕудрати азсаргузаронњ низ дар лаізае муттамарказ карда шудааст, ки дар он на гузашта мавїуд аст, на іозира.

Дар пешрўй ким – кадом абадияти нохуб истодааст – ин іама давуљеч аст. Аздусар зуд ё дер – имрўз, фардо, баъд аз фардо бо худ таніо нишастан ва фаімидан лозим меояд – ана акнун ман менишинам ва на соатро, балки даѕиѕаіоро мешуморам. Ва он гоі ба зудњ іама чиз тамом мешавад. Іама чиз іадду іудуд дорад.

Агар ба ягон лаізаи мушахаси зиндагњ дил баста нашавад, он гоі іиссиётіо їои худро барои азсаргузарониіо холњ мекунанд. Охир іиссиётіо іамеша оѕибат мебошанд, оніо іамеша маісули азсаргузарониіои сарфаімрафташуда іастанд, іатто, агар ин ноаён гузарад іам. Аммо азсаргузаронии соф аз іиссиёт ба куллњ фарѕ дорад – ин худ моіияти іаёт аст ва аз амалияи тозаи азсаргузаронњ то Самадхњ як ѕадам роі аст. Гузаштан ба азсаргузаронии тоза чунин іис карда мешавад, ки гўё ногаіон нафас гулўгир мешавад ва ту ба як їои ким – чњ хел амиѕии махсус дошта меафтњ, дар он їой зиндагњ махсусан, ба таври љайриоддњ пурмазмун ва амиѕ аст. Сифати асосии азсаргузаронии мазкур амиѕњ мебошад. Ту аз іисси амиѕии зиндагњ гулўгир мешавњ, ту іис мекунњ, ки дар ин їой амалњ намудани беіудуд мавїуд аст. Дунё амиѕии љайриоддии худро боз мекунад.

Имтиёзе мавїуд аст, ки он аз ишѕи беїавоб иборат мебошад. Онро ваѕте гирифтан мумкин аст, ки ту ба истиѕболи азсаргузарониіои худ бидуни тарс ва маломат меравњ. Дар ѕаъри пасттарини яъсу ноумедии ишѕи беїавоб хазинаи бузург хобидааст ва он таніо ба одамони пурѕувват ва боэітиросе дастрас аст, ки барои гирифтани он лаёѕати ба ин ѕаър фурў рафтанро доранд. Ин машљулият барои одамони пурѕувват мебошад, аммо аз тарафи дигар ѕувва маіз дар іамин нумўъ мекунад.

Іангоме ки ман фарёди духтарбачаро дар кўча аз дур, ѕариб базўр ва нофаімо мешунавам, садо ё шўхиомез аст, ё даъваткунанда мебошад, ба ман чунин менамояд, ки маро їељ мезананд. Чунин менамояд, ки касе дигар ѕуввати тоѕат кардан надорад ва ба кўча баромадаасту іамту фарёд мезанад ва умед ба шунидани ман дорад. Ман мусиѕњ ва фикріоро паст мекунам, ботинамро аз іаракат бозмононда гўш меандозам ва мунтазир мешавам. Дил мехоіад, ки либос пўшида ба кўча давам ва ба їавобаш фарёд занам – ман іамин їоям!!!

Кўііо іаворо аз ман гирифтанд, ишѕ заминро аз ман гирифт, одамон аз ман бовариро гирифтанд, дард аз ман умедро даррабуд. Ваѕте ки аз нотавонњ гиреіи муштро боз мекунњ, іамаи он чизіои дар дастат буда аз дастони ту љеїида меафтанд ва ман ба дастіои холишуда нигариста мебинам – іама аз даст рафтааст. Дастон аз сари нав чизи гумшударо іис мекунанд ва тамоми чизіои гумшуда аз сари нав дар ман зинда мешаванд. Чизе іаст, ки гум кардани он мумкин нест, аммо іар дафъа ман гум карда истода инро фаромўш мекунам. Ва іар дафъа худро дар рўи ин замин дида боз ба хотир меорам.

Ман пайхас кардам, ки агар Агутагава ягон воѕеъаи бо іам рехтаи ифоданашавандаро изіор карданњ мешуд, вай іиссачаи «- но» - ро истифода мебурд. «Ару сигурэ - но фуру бан – нокото дэс». Ман бошам ба навиштаіои худ нигариста мебинам, ки пайвандаки «ва» -ро зиёд истифода мебарам. Іамчунин аљлаб вергулро сарфи назар мекунам – мудовимат ба ман аз сарфу наів азизтар аст. Вергуліо іар ѕадар зиёд бошанд, ба ман іамон ѕадар зиёдтар халал мерасонанд. Табиист, ки агар оніо бозистиіои табииро ифода накарда бошанд. Дар маротибаи аввалин ман метавонистам, ки баргашта равам. Ва он гоі ин чиз намебуд. Фаѕат андўі дар бораи амали иїронашуда іамчун хиёнат ба худ боѕњ мемонд, аммо ин шояд ин тавр дарднок намебуд. Вале ин интихоб барои ман нест. Ана ин бошад, ба назарам барои ман аст.

Іангоми, ки дар їангал, дар назди гулхан нишастанам, ваѕте ки ман ба ин їо бо хаймаи худ барои ду рўз ё ду соат омадаам, то ин ки дар ољўши табиат, дар зери дарахтони шилдирросзананда нишинам ва китоб хонам, ё дар таніоии оромона дар бораи зиндагии худ андеша намоям, дар ин іолат фикріои ман муттамарказ мебошанд ва ба шаір, ба сўи ташвишіо барнамегарданд. Дар ин лаізаіо фикріои ман ман дар як їо мебошанд, бўи насими форам ба машомам мерасад. Эісос мекунам, ки санавбаріо чњ тавр рост истодаанд, чњ тавр ушнаіо паін мешаванд ва тару тозагии берун, ба тару тозагии ботин мубаддал мегардад. Ваѕти баргаштан ман инро бо худам пас меорам. Ман іеї чизро аз они худ іис кардан намехоіам ва барои іамин дар їое, ки дигарон як даѕиѕа аз давуљеч берун буда наметавонанд, ман худро мисли сайёіи назди гулхан – озод, хотирїамъ, комилан тару тоза ва бепарво іис мекунам.

Як ѕатор номіо ба іеї чиз нигоі накарда, іамеша ба ман ѕарин мебошанд – офарандагони он чизе ки дар ѕалби ман зиндагњ мекунанд ва чизе ки тавассути ман зинда іастанд: Акутагава, Кобо, Абэ, Кавабата, Фаула, Кастанеда, Никол, Лоса, Фриш, Кришнамурти, Сузо, Таулер, Ошо, Нитсше, Рамакришна, Миларепа, Газданов. Ин ѕатори номіои тасхиркунандааст, ки ман оніоро талаффуз карда истода, дар замири худ аз іаракат боз мемонам ва ѕирави сўзон ѕалби маро мепўшонад – ман худро дар ботин эісос мекунам, ман ѕатори беохирро мебинам, ман хомўшии раъдосои аз дил ба дил равандаро мешунавам, ман мешунавам, ки ин раъд тавассути хомўшии булўрин садо медиіад ва он ранги хунин дорад.

Баъзан, ваѕте ки ман бедор мешавам, аз хоб эісосоти аїибе боѕњ мемонад ва агар дастіоро ба сар нарасонњ, чанд муддат наїунбњ ва ба пинаки нимхоб дода шавњ, он гоі барои як дараїа равшантар зоіир шудани іиссиёти мазкур имконият медиіњ. Чунин менамояд, ки вай на бо сюжети хоб, на ба чизи дигар умуман робита надорад – вай як чизи љалатии аз умѕ меомадагњ аст. Вай як андоза бо хавотирњ аз сар гузаронида мешавад, вай бо дигар чизіои дар іаѕиѕати іушёрхобњ, ё дар іаѕиѕати хоб дучоршаванда аз іад зиёд монанд нест. Вай гумон меравад, ки аз іама маіали умѕтарин берун мояд. Эісосоти даішатнок – дар як ваѕт іам тарсонанда ва іам їалбкунанда аст. Тарсонанда барои он аст, ки барои іамаи чизіои дар ў нестанд – іиссиёти фардњ іар ѕадар пурѕувваттар бошад, вай іамон ѕадар бештар сояи тунук ба назар мерасад. Барои он їолиб аст, ки роіи ман ба іамон їониб аст, чунки ин ворид шудан ба азсаргузаронии мустакими фазои холњ мебошад, ки он іама їоро пур мекунад.

Сайёіи таніо дар дунёіои їудогона.

Чунин мешуморанд, ки зан бо іис зиндагњ мекунад. Дар асл іис дар зан зиндагњ менамояд. Чунин шуморида мешавад, ки мард бояд пурѕувват бошад. Дар асл бошад ѕувва мардро ба худ їалб мекунад, чунки вай ба љизо зарурат дорад. Ѕувва ба дасти худ чангча – шараф ва корд – номўсро гирифта, онро ба табаѕча – тарїеі мегузорад ва болаззат мехояд. Ѕувва, іиссиёт мехоіанд, ки зиндагњ кунанд ва барои ин ба оніо љизо зарур аст. Вале ман ба чунин худѕурбонкунњ майл надорам – аз табаѕча берун мешавам, дар он їо либоси худро мегузорам ва меравам. Бигузор шамол їароіатіои маро муолиїа кунад, бигузор вай номи дар рег навиштаи маро кўр кунад ва он ваѕт ѕувва маро намеёбад. Ман бозии рустшавакон мекунам. Ман аз нав тифл іастам. Ман іубобчаіо сар медиіам, ба офтоб чашмонамро ало карда нигоі мекунам, ангуштони худро дар оби сард меїунбонам. Іамвории шилдирросзанандаи оинавори вай ба ман ким – чизе мегўяд, аммо ба ман ин лозим нест.

Хашмгинњ – ана дўсти вафодори ман. Ман одамони бениіоят боодоберо, ки муносибати худро бо одамони дигар монади он ки шаљол бо љизо муносибат мекунад, намефаімам – гўшт бўйгирифта бошад іам, гўшт аст. Боодобиро ба хотири боодобњ, муоширатро ба хотири муошират намепазирам. Ман метавонам даљал бошам, ман метавонам меірубон бошам, ман метавонам хашмгин бошам, агар хашм барои барои шикастани девори байни худ ва нодонии худ нигаронида шуда бошад. Одамони хашмгин ба куїо љайб заданд? Чанголіои ту куїоянд эй зан?

Оташинњ – ин таїовуз нест, ин бадбинњ ва љазаб намебошад, вай бо ин іама ахлоттўдаіо якїоя намебошад. Бадбинњ, таїовуз ва нороіатњ іиссиётіои барбоддиіанда іастанд, оніо заъиф мекунанд, нотавон месозанд, чунки оніо тарафи баръакси іарисњ ба моликшавњ мебошанд. Даъвоіои дилбастагњ ба дунёро ифода мекунанд. Агар дунё іамчун хости ман набошад, ин манро озурда ё дарљазаб мекунад. Оташинњ чизи дигар аст. Оташинњ – ин аз ѕудрати инсонњ шиддатноктар кардани тамоми вуїуди худ барои баркандани парда аст, ин їаід намудан ба сўи рўшноњ ва дурахшандагњ мебошад Оташинњ їаіиши охирину їасурона бо тамоми шиддати ѕувваи дўстдорњ ва меірубонњ аст. Он касе, ки бениіоят меірубон аст, наметавонад, ки ба таври іаѕиѕњ оташин бошад; он касе, ки барои зиндагии худро ба хотири зиндагњ таслим намудан омода нест, наметавонад, ки оташин бошад. Он касе, ки ба хотири одами аввалини бор вохўрдае, ки дар чашмони вай инъикоси таѕдири худро мебинад худро ѕудрати ѕурбонњ кардан надорад, наметавонад, ки оташин бошад. Оташинњ – ин іиссиёте мебошад, ки ба он таніо одами бо їидду їаід ѕудрат дорад. Вай касест, ки тамоми їони худро барои лаёѕати дўст доштан ва ба талаботи дўстдорњ мебахшад – тамоми чизіои боѕимонда аз іад зиёд їўзъњ іастанд, то ин ки оташиниро ба вуїуд биёранд ва одами їўзъипараст бошад, оташин буда наметавонад. Он касе ки ѕудрати муттамарказ шуданро надорад, наметавонад, ки оташин бошад. Оташинњ ѕобилияти аѕлонњ надорад, маіз бо іамин сабаб вай ѕудрат дорад, ки маро аз іудуди марги ман канда гирад. Будои оташин. Оташинњ тамоми чизіои холњ ва шаффофро ба куллњ мехўрад – аз одами оташин меірубонњ ва боодобњ фарсангіо дур аст – вай бо дандоніои худ деворро мехояд – дар ин мавѕеъ барои меірубонњ ва боодобњ їой нест! Оташинњ наметавонад, ки ба їониби ким – чизи холњ ва бо тахаюл бофташуда равона карда шуда бошад – вай рўй баргардонида меравад. Оташинњ худ ба худ интихобњ аст – вай дар бархўрд бо марг тавлид мешавад. Маіз аз іамин сабаб вай наметавонад, ки бар зидди одами дигаре равона карда шуда бошад. Вай метавонад бар зидди нодоние ки їони инсонро аз байн мебарад ва дилро мехушконад равона карда шуда бошад. Ва дар ин мавѕеъ муіим нест, ки ин нодонњ дар ман аст ё дар ту.

Дар байни ин доира кўлбаи фарсудае мавїуд аст, ки дар он мўйсафедони маљорбаста истиѕомат мекунанд. Ришіои оніо фавраи абадият ва дили оніо тиіњ мебошад. Пирњ ба оніо хайрхоі аст. Вай наметавонад, ки ба бенуѕсонии содда будани оніо роі ёбад – ба вай пир намудани он чизе, ки ба дунболњ їавонњ часпидааст, дастрас нест. Ѕувват оноро тарк карда наметавонад, чунки худи оніо вайро фиристодаанд, ѕувва ба оніо бевафоњ карда наметавонанд, чунки оніо худро ба дасти заъифњ супорида, худашон кайіо ба вай бевафоњ кардаанд. Іадди ѕувва дар заъифии ибтидоњ мавѕеъ дорад. Чњ метавонад, ки ба ин ѕувваи раъдосои заъифии мутлаѕ дошта пирўз шавад? Ваѕте ки инсон іама чизро месупорад, вай дастнорас мешавад – чуноне ки чакалакзор ва чњ тавре ки гуліои марљзор дастнорасанд. Дар назди далели мазкур кўііо вайрон мешаванд ва ѕуллаіои іазорсола пора – пора мегарданд.

Гунбази кабуди паіноіои замини Бодхњ – боз чњ лозим аст?

Мана аїоибот – ман мехўрам ва менўшам, вале зиндагњ боз іам аз ман дармегузарад. Баъд аз ман чњ боѕњ мемонад? Албатта, албатта, іа… Ман табассум мекунам ва хотираамро такон медиіам. Вай ба ман хидматгузорона мегўяд:

 

Пас аз ман чњ мемонад?

Гуліо дар баіорон,

Бум дар тобистон,

Барфи тамизу хунук дар зимистон.

 

Беіисшавии табињ, биёбони орому хунук – вай дар ботини іар як одам мавїуд аст ва іангоме ки азобіо тоѕатфарсо мешаванд, їон худаш роі ёфта ба самти ин сукути сард мелаљжад. Ба он мавзеъ фурў рафта ѕариб камоли саодатро аз сар мегузаронњ – дард нест, чизе нест. Ѕариб камоли саодат. Холњ, булўрин, аммо ѕариб хушбахтист. Чизи зангшзанандае вуїуд надорад. Ва фаѕат іамин «ѕариб» іамчун абрчаи ягона дар гунбази фалаки осуда боѕњ мемонад. Оё ман бо ин «ѕариб» оштњ буда метавонам?

Іар касе мавѕеи заъифе дорад. Ва маіз іамин мавѕеъ ўро пурѕувват мекунад.

Дар атроф шабаііо, шабаііо…. Чњ кунам, ки одамгурез нашавам? Іама аз тарс меларзанд, ки агар як ѕадам ба тарафи дигар гузоранд, он гоі оніоро номаълумњ мунтазиранд ва дар натиїа оніо ба кўлмаки худ мешинанд. Ман аз ин кўлмак берун хазидам ва чњ шуд? Наход, дуроіагњ акнун чунин аст, ки ман ё бояд аз мардум раіо шавам, ё ба кўлмаки худ баргардам? Одам метавонад фикр кунад, ки дар байни зиндагии кўіна ва нави худ пул месозад, аммо аз ин їари бетаг тавассути пуліо гузаштан имконнопазир аст. Іар гуна пул моро ба ѕафо низ мебарад ва он пул іеї гоі то охир сохта намешавад. Їарњ дар байни маълум ва номаълум хеле васеъ аст – ин іамту тарзіои мухталифи зиндагњ ба сар бурдан мебошад. Ва тамоми ин пўлсозиіо фаѕат тарзи беітарини худтаскиндиіњ ва беіушгардонњ аст. Їарњ фаѕат тавассути їаіидан тасхир карда мешавад – їаіиши їасурона ва навмедона. Књ хоіад гуфт, ки ман омодаам? Кадоме аз гуфтагиіо меїаіад? Іар нафари їаіида їариро тасхир мекунад, аммо инро то он даме, ки їаіишро иїро накунњ, намефаімњ. Ман дигар баргашта наметавонам, ба куїо, охир?… ба ихтиёри худ ба маібас… барои іамин сарфаім меравам, ки чњ тавр оіиста, вале дилпурона меравам – дуртар ва боз іам дуртар. Он чизе, ки маро ба іаяїон меорад, іамон уфуѕіои дар пешрўи ман буда мебошанд. Оніоро іатто ба касе нишон дода намешавад. Охир, барои дидани оніо аѕѕалан чашміоро бардошта аз пеши назар пиёдароіро бо канораіояш дур кардан зарур аст. Бо гузашти іар як соат ман бебозгашт дур мешавам. Фаѕат ѕудрат дорад, ки робитаи аѕлнорасро тавассути їаріои аѕлнорас бунёд кунад – таніо ба ишѕ аз нигоіи аввал ва бидуни андеша итминон дорам.

Ваѕте ки ман ба чашмони вай нигоі кардам, дар оніо ишѕи беинтиіоро дидам. Дар асл ин чњ буд? Ман іозир бояд аз худам дар ин бора бипурсам – не ман іозир бояд барои худ ба ин савол їавоб гардонам. Ваѕте ки ман ба чашмони вай нигоі кардам, дар іаѕиѕати іол дар оніо чиро дидам? Шояд чашмони вай фаѕат іамту оинае буд, ки ман ба он нигариста, фаѕат инъикоси девонагии худро дидам? Чашмони бо оина пўшонидашуда – дар ин ким – чизе іаст – љамро іис мекунњ – љамро мебинњ, шавѕро іис мекунњ – шавѕро мебинњ. Вале чњ тавр аз худро, чњ тавр дили худро. Магар вай аз ѕафаси сина ба берун намеїаіад, магар ў пардаіои оинагиро намеканад? Ба назарам – не, Шояд тарс ва марг дар он їо аллакай дар їашни худ раѕсида буданд?

Їое, ки тунук аст он їо НА меканад. Агар ин фаѕат іисси нозуки фарогирандаи ишѕ бошад.

Ба іам овардани ишѕро ба фаімиш дўст намедорам. Охир фаімиш мавѕеро танг мекунад, мебуррад ва мушахас мекунад. Іамин тариѕ ё ба тарзи дигар фаімиш аз барои худ тамоми дунёро барканор мекунад. Іис бошад, баръакс - бар дўши худ тамоми дунёро аз їузъият даст кашида истода, мебарад. Тамоми їинсіо аз фазои беинтиіои ношинос зуіур мекунанд ва ба воситаи іар яке аз оніо ба ин фазои беинтиіо нигаристан мумкин аст. Ман ба фазои беинтиіо тавассути ишѕ назар карданро тарїеі медиіам – не, худи ишѕ фазои беинтиіо мебошад. Ваѕте ки іис ба нуѕтаи олњ расад, дар ин іол сукут мекунњ Аммо маълум мешавад, ки боз аз ин дида болотар, боз іам болотар… мавїуд аст.

 

 

03-02-02) «Вохўрњ»

 

Ман ба акси ту нигоі мекунам. Ѕариб ду даѕиѕа бодиѕѕат нигоі мекунам ва дар зимн таваїїўіи худро ба чизе андармон намесозам, таваїїўі ба оіистагњ ба сайру гашт медарояд, акс зинда мешавад, сурат ба ларзиш шурўъ карда, дар назар ба чарх задан медарояд… ман дар назди кати роіате, ки дар болои он ту дароз кашидањ, истодам. Ман намедонам, ки ба кадом тараф іаракат кунам. Дилам мехоіад, ки дар паілўи ту сари по нишинам. Дар паілўят нишастам, ту каме пойіои худро їафс намудњ, то ин ки ман ба ман їой диіњ, дастони ман беихтиёр ба сўи пойіои ту дароз мешаванд ва оніоро ба даст мегиранд – ман намехоіам, ки ту оніоро аз ман дур кунњ. Маіз дар іамин лаіза нигоіи ман аз паси іаракати дастонам ба пои ту мелаљжад… ба болотар, ба зонуи чапи ту, ки іамин тавр дар болои пои ростат хобидааст, мелаљжад… тобиши бунафш дар пеши чашмони ман пайдо мешавад. Ин ранги чњ тавр хобидани пои ту аст, ки аз іаракатіои ман андаке алвонї мехўранд… Баногоі ман ба эісос кардани вазни пои ту шурўъ мекунам… ман эісос мекунам, ки чњ тавр вай бо вазни худ ба пои дигари ту фишор меорад. Ман боэітиёт бо дасти чап аз кафи пои ту ва бо дасти дигар андаке болотари он – аз буїулак медорам ва тавре зўр мезанам, ки гўё мехоіам онро андаке бардорам, то ин ки ин вазн каме іаѕиѕњ шавад. Ва дар іамин їо баногоі ба ман гармњ мезанад – ман іис мекунам, ки гармии сўзон чњ тавр маро фаро мегирад – ман гармиро дар он їо – дар байни роніои ту, дар їое ки оніо бо іам мерасанд, іис мекунам. Ман равшан іис мекунам, ки дар байни роніои ту ѕатраіои араѕ пайдо мешаванд – барои бо іам нигоі доштани пойіо гармњ хеле зиёд аст… Ман инро бо чњ іис мекунам? Намедонам – шояд, бо дил. Ман андаке кўшиш намуда пои туро мебардорам ва ба болои зонуи худ мегузорам. Бо дасти чап мисли пештара ман аз кафи пои ту дошта истодам ва кафи дасти ман бо маззаи пои ту пур мешавад – дастамро намеїунбонам – вай худаш ба оіистагњ дар пои ту мелаљжад – іам дар як їо меистад ва іам мелаљжад… дастони ман ба нўги панїаіо мерасанд, ба оніо їафс мешаванд ва ким – чњ хел ларзаи сабуке – аниѕтараш ларзиш дар байни дасти Ману пои ту ба вуїуд меояд. Аз дунболи он, ба ин їо гармии сўзони аз дунёи роніои ту хориїшуда поин мешавад… ман бо кафи дасти худ маззаи кафи пои туро іис мекунам. Гўё ман онро бо забони худ лесида бошам… ба ман сўзон аст… бо дасти дуюм ман ангуштони пойіои туро ба ољўш мегирам ва мефаімам, ки чунон бароям гуворост…ту каме дар болои кат тоб мехўрњ, ба пушт мехобњ, пои дигари ту борояш їой намеёбад ва ман ба ў кўмак мекунам, ки инаш іам ба болои зонуи ман гузошта шавад. Сари ту ба ѕафо партофта шудааст, аммо ин акнун барои суратзебњ нест. Акнун ин пояи энергия аст, ки аз нуѕтаи расиши кафи дасти ман ва кафи пои ту берун їаіида истода, бадани туро сўрох мекунад ва туро маїбур мекунад, ки ба таври ихтилоїњ худро ширин рост кунњ… зонуіои ту андаке ба тарафіо кушодаанд – беѕудратонаю раљбатовар… дасти ман ба сўи оніо мелаљжанд, ман зонуи туро іис мекунам… аммо ба ѕафо бармегардам… набз афзун мегардад… кадом набз? Ман намедонам – ин набзи хомўшист. Ин набзи таппиши гармњ дар ѕафаси синаи ман мебошад. Ман бо іар ду дастонам, кафи пои туро ба даст мегирам ва дастони ман онро ба сўи рўям мекашанд, ман кафи пои туро ба рухсораи худ мефишорам… ман маззаи кафи пои туро равшан іис мекунам. Гўё ман онро бо забон лесида бошам… гўё ки … ин манро ѕаоатманд намекунад – гўё ки … ман дар іаѕиѕат мехоіам маззаи онро бифаімам… забон ба ту мерасад… шарора манро сўрох мекунад. ман мисли бо ѕувваи барѕ задашуда як ѕад мепарам ва бо ту низ айнан іамин чиз рўй медиіад, зонуи ту дар аз рагкашии мушакњ хам мешавад ва ба ман лозим меояд, ки пои туро зўран бигирам… ман аз таги забон тамоми кафи пои туро мегузаронам – оіиста – оіиста, аз чунин амали беайб ва чуни амали тундхўёнаи шаівонњ лаззат гирифта истода. Ман бадани туро дар зери матои тагпўши іарир іис мекунам, ман маззаи туро іис мекунам…вай ба поён мефурояд, ѕафаси синаи ман, шиками ман ва поёнтари манро їўлонда мегирад… іама бо оташи сўзони іамин мазза фаро гирифта шудааст… хамии зери ангуштони туро аз зери забон мегузаронам ва ин ѕариб тоѕатфрсой мебошад… бо дандоніо оіистаяк ангуштчаіои туро мегазам… ту бо тамоми бадан меларзњ, оіиста дод мезанњ… ва ман он чизро дар фазои байни пойіои ту мебинам – дар он їо, дар умѕ кўрраи оташ фурўзон мешавад… ба истиѕболи вай дар умѕи зери нофи ман аллакай сутуни оташ бармехезад… ин іанўз огоіии ѕаблист, ин фаѕат вазиши бод пеш аз тўфон аст… ва аз рўи муждаи даішатноки он ѕудрати вай намудор аст, ки дар ваѕти байни їон ва баданіои мо сар шуданаш, чњ гуна хоіад буд…

Ваѕте ки ман барои хобидан дароз мекашам, туро ба ољўш мегирам ва даррав ба іис кардани ту ољоз мекунам. Ман ба хобидани ту халал намерасонам – іамту навозишкорона синаіои туро мемолам. Ин дар ољоз :) . Баъдан ман тоѕат карда натавониста лабонамро ба синаіои ту мерасонам, забонро ба зери нофи ту расонида мегузаронам Аммо чунин амалро бениіоят тўлонњ таіамул карда намешавад – ман ба болои ту мешинам, дастони ту аз они маро меёбанд, лабон бошанд – лабони мо… оніо наметавонанд аз іамдигар їудо зиндагонњ намоянд – барои оніо ин имконнопазир аст – мумкин нест. Ман рухсораіои ту, бинии ту, пешониатро мебўсам, аммо барои ман ин кам аст ва ман мисли саги вафодор чеіраи туро мелесам. ва наметавонам манъ шавам. Ва аз ин дар вуїуди ту чунон чизе тавлид мешавад…ки пойіои ту худашон аз іам їудо шуда маро мепечонанд ва ба сўи худ мекашанд, маїбур мекунанд – тезтар, іозир, охир, даро… Ман аз іис кардани ин амал лаззат мебарам, ки чњ тавр пойіои пурѕуввати ту маро ба сўи худ тела медиіанд… ба хоіиши оніо итоат намуда, ман аз лабони ту канда мешавам, мешинам. Пойіои ту маро печонида мегиранд ва сабр карданњ нестанд. Ман дастонамро ба роніои ту монда оніоро дошта меистам. Ту ба тарафи ман то зич шудан іаракат мекунњ – аз ин наздиктар дигар имконият нест – боз іам наздиктар – ин фаѕат ба дарун аст… Ман медонам, ки чњ мехоіам ва дастони худро машљул медорам, ки дастони туро мунтазир шавам – ман пойіо туро аз бўїулакіояшон дошта боло мебардорам, кафіои оніоро ба рўям мефишорам ва мунтазир мешавам… ман дигар ѕувват надорам, ки мунтазир шавам, аммо ман мунтазирам… ва дастони ту узвро меёбанд, ангуштони ту онро печонида мегиранд ва аз љуввосу ларзаи аз он хориїшаванда фаро гирифта мешаванд. Мани аз интизорњ бемадор гардида, оіиста – оіиста ба іаракат кардан шурўъ мекунам ва узви ман дар дастони ту мелаљжад. Ту вайро ба поёни шикамат зич мефишорњ ва іаракати вай аллакай он ѕадар озодона нестанд. Ман худро андаке ба ѕафо кашида ба ту имконият медиіам, ки онро каме ба тарафи поён хам кунњ ва ана вай ба чизи гарму намнок фурў меравад. Ман пойіои туро сар медиіам, оніо бо шиддат ва тарангњ истодаанд. Ман дар байни оніо гўё бо амбўр фишурда шудаам, ман дастони туро печонида мегирам ва іис мекунам, ки чњ тавр бо мароми узви ман муштони ту гоі майдаю гоі калон мешаванд. Іарорати сўзони узви ман аз байни ангуштони ту ба ман мерасанд. Ана ман іис мекунам, ки дар даромадгоі воѕеъ шудаам. Ба іар іол ман худро маїбур карда худро ба ѕафо мекашам ва дасти худро болои … мегузорам. Ангуштони ман лабонро ба ду тараф їудо мекунанд ва фавран намнок мешаванд – ман мехоіам ин маззаро бифаімам – ман ба ѕафо љеїида дар байни іарду пои ту дароз мекашам, аммо дастони ту маро меїўянд. Он гоі ман давр зада болои ту чаппа мехобам. Акнун іам лабони ман іам лабони ту ва дастіоямон іар он чизеро, ки мехоіанд ёфта метавонанд…. Ман дастони худро ба зери суриніои ту мехалонам ва оніо андаке боло мешаванд. Ман лабони худро ба лабони ту мерасонам. Ман нами туро їаббидан мегирам, ман забонро аз байни оніо расонида мегузаронам. ва онро ба сўрохњ, ки аз шавѕи ихтилоїњ гоі фишурда мешавад ва гоі кушода мегарданд нимрасон мекунам. Бо нўги забон ман каме ба дохили ту ворид мешавам… ва ана дар іамин ваѕт ман аз шиддати яклаізаина хам мешавам, барои он ки дастони узви маро фишурда истода їои худро ба забони нозук иваз мекунанд. Ва ман дигар тоѕат карда наметавонам – ман он чизеро, ки дигар узв іам номида намешавад, мефишорам – ман тамоми алангаи худро ба лабони ту мефишорам ва оніо оіиста кушода мешаванд. Ман ба дохил ворид мешавам ва забони ман бошад, ба дохили ту медарояд ва нолишіои мо бо іам меомезанд. Мо ѕодир нестем, ки ягон амалеро иїро кунем – ман дар дохили ту мебошам – не мо дар дохили іамдигар іастем ва онро іис карда истода, ки чњ тавр їоніои мо ба якдигар ворид мешаванд ва ин чњ тавр имкон надошт, дароз кашидаем Ман забонро дар іалѕа – даруни ту чарх мезанонам ва іис мекунам, ки дандоніои ту чњ тавр ба ман мечаспанд. Дар айни замон забони ту нозукона фишурда шудааст. Ман іаракат мекунам ва дастони ту рост дар суриніои ман мехобанд, мехезам ва бо дастони ту якїоя поин мешавам, ту оніоро іамин ѕадар сахт мефишорњ…

Агар он чизе ки мо іамин іоло шурўъ кардем намешуд, мо аллакай даі бор оргазм дошта метавонистем, аммо ин барои мо нест. Ман дар паілўи ту мешинам ва нўги пистоніои туро мемакам – нозук оніоро газида истода – мо іамдигарро ба ољўш мекашем – мо аз шавѕи беандоза меларзем. Мо бояд хоб кунем, то ин ки субіи фардо бедор шуда іамаро аз сари нав ољоз намоем, аммо аллакай дар гардиши дигари ѕувва ва ишѕ. Ваѕте ки мо чунин барангехта шудаем, оё хоб вуїуд дошта метавонад? Оё моро хоб мебарад, ваѕте ки баданіои мо бо іам печидаанд ва ту омода іастњ, ки рўйпўши дар болои мо бударо бо дандоніои худ пора кунњ, то пайкари манро бубинњ – іангоме ки ман ба ту соіиб шуданро намехоіам – не – таїовуз карданњ нестам. Ман мехоіам ба ту іуїум намоям, дастони туро бандам, пойіои туро васеъ намоям, даљалона – ва бо тамоми шаст тамоми шавѕу раљбати худро ба ту фурў нишонам. То ин ки ту аз лаззати ваішиёна дод занњ, синаіои туро маікам ба даст гирифта ва оніоро дошта истода, ба ту то он даме бизанам, ки доду фарёдат ба хиррос, ба нолиш, ба доду вой мубаддал шавад, то он даме, ки ашк аз чашмони ту їорњ шавад ва он гоі ман ба ту мечаспаму мо ба іамдигар чашм медўзем ва аліол таркишро іис намекунем. Агар мо ба ягон чизи зиёдтар ѕудрат медоштем, мо онро іатман мекардем…ѕатъи назар аз ин хоб кардан мумкин аст – іангоме ки бадан меїўшад ва їон медурахшад хоб карданро ёд мегирем, то ин ки фардо бедор шуда роіи худро идома диіем… фардо – ин соддалавіона садо медиіад, охир мо пас аз як соат бедор шуда, боз ба якдигар іуїум мекунем, то ин ки боз якдигарро канор гузошта ва боз бихобем ва боз бедор шавем…

Ин хоби ту аст ё хоби ту нест? Узви аз маірамгоі баромада истода – ба кули аз хуни іайз дудолуд гардида - ин ханїари аз ѕалб берун омада мебошад. Нўки пистоніо ранги хунин доранд ва хун ранги нўги пистонро дорад. Пойіо ба ду тараф гузошта шудаанд ва дар зону каме хамидаанд – кафіои по ба ду тараф бемадорона афтодаанд… Чашмон аз шиддати шавѕу раљбат танг шудаанд. Бинњ ба расиши забон бедору іассос мебошанд, даіони нимвоз, ки аз он забони тару гулгун намудор аст, ки он то іол маззаи тухмдонро дар худ нигоі доштааст. Іамон маза ва сарфаімравњ ба он ки вай мехоіад маіз іамин тавр – ба даіон - тамом кунад – іамаи ин шиддатнокии махсус ва шавѕи ширинро бунёд мекунад. Лабони ба рўи пойіои ту лаљжанда, вай ангуштони пойіои туро мегазад, нарму їафс забони худро ба оніо мерасонад. Ту бо лабони худ узви аз пуршиддатњ љуввосзанандаро мегирњ, ки барои вай дар даіони ту їой кам аст. Ва ба ту лозим меояд, ки ўро аз бехаш бидорњ, Сараки тарангшуда аз болои забони ту ба сўи гулўят мелаљжад ва боздошт шуда боз ба сўи лабіо бармегардад ва боз ба дохил кўшиши ворид шудан мекунад, тухмдоніои тарангшудаи ба рўи ту їаіанда ва афтанда шудаанд, ту ба болои оніо дастони худро мегузорњ, бо нохунчаіои худ ба он часпида оніоро ба поён мебарњ… нолиши тўлонии сабук, ваѕте ки ангушти ту аз зери нофи вай лаљжида каме ба дарун медарояд… ва ваѕте ки туи аз забони сўзони навозишкунандаи клитор ва ангуштон ба дохилат ворид гардида, комилан бехудшуда іастњ – нармакак, вале ба таври хуб іисшаванда узви ўро мегазњ. Узви вай гўё аспи тозиёна задашуда мебошад ва худро дигар нигоі дошта наметавонад, дар даіони ту худро метапад ва баногоі фавраи тухмаи ту … ва саре, ки бо роніои ту тавассути заработи мушакии ягона маікам нигоі дошташуда ва мушакіои шиками ба таври ихтилоїњ тарангшуда, гўё аз вуїудат тамоми шавѕи боѕимонда, ѕувваи туро їабида мегиранд. Дастони вай зонуіои туро печонида гирифтаанд, синаи ту бо оташи шавѕу раљбат фаро гирифта шудааст, нўги пистоніои сахтшудаи ту ниіоят іасос гардидаанд, іатто ба расиши сабук ба шиками ў…

Имрўз бо ту буданам чњ хел форам буд… навозишіои мо – оніо ончунон табињ ва зебо мебошанд – мисли бозии харгўшіо дар майсазор, дар зери офтоб. Мисли олучаи љарѕи гул… ин ончунон аїиб аст – гирифтани лаззати шаівонии олњ ва дар он лаззати эісоси зебоњ низ мавїуд аст. Дар іамин асно фавран андешаи ман шодњ мекунад ва он ба іар дуи мо дахл дорад. Вай бозингарона дар тимсоліои худ, пайхасіои худ парадоксіои аїиб ва робитаіои ногаіонии булўринро мебинад., дили ман худро дар ту нурпошњ мекунад., тамоми вуїуди ман – ин іамту як їисми бутун – уди Эол мебошад, ки дар он насими ишѕи ту бозњ мекунад ва овозіои мо бо іам їўр мешаванду чизи иловагие вуїуд надорад. Ту іозир аллакай хобидањ, ман бошам пиніонњ рўпушро як тараф мекунам ва ба ту нигоі мекунам… ту оромона нафас мегирњ, синаи ту… маро чњ тавр оніо ба худ мекашанд… хушбахт мебошњ – ту бемалол хобњ! Ман хеле – хеле оіиста – барои он ки ту бедор нашавњ – лабонамро ба нўги пистони ту мерасонам… ман онро бо лабонам гирифта іамту медорам… ман рўпўшро аз болои ту мегирам – ман хеле сўзонам ва ту хунук нахоіњ хўрд… ту чунон зебоњ… ман аз банди даст то оринїат мебўсам, аз оринї то китф… ман бо узви худ чњ кор кунам… вай бениіоят пуршиддат шудааст… ман онро ба рони ту мерасонам ва аз іаракат мемонам… оромона – хеле оіиста ба болои ту поямро мегузорам ва бо узви худ ба ту зич мешавам… ту хобњ… ман базўр лабони худро ба лабони ту мерасонам ва дар назди ту сари зону менишинам. Ту олиіањ… пайкари ту іатто дар хоб бо раљбат нафас мекашад… дасти ту дар зери ноф гузошта шудааст… ман онро бардошта сарамро ба байни чуѕурчаи байни пойіои фишурдашудаи ту мехалонам. Он їо чњ тавр хушбўй аст… чњ хушбахтист, ки ту хаста шуда барои оббозњ нарафтњ! Ман бо тамоми ѕафаси сина онро бўй мекашам ва он ба ман ворид мешавад, тамоми шушіои маро пур мекунад, ба хуни ман їазб мешавад, ба хуну пусти ман мисли дўзд ворид мешавад, мисли дўзди шабона ман дўздона зонуи туро мебўсам. Ман поинтар мехазам – ба назди кафіои пои ту – ман дўстдориии оніоро іамин ѕадар дўст медорам… ана рухсораи ман аллакай пўсти маіини туро іис мекунад ва лабони ман ба вай ворид мешаванд… ман пои туро бардошта аз іамдигар дур мекунам… ва дар іамин асно ба сари ман хаёли дилфиребе меояд - ман ба болои сарат мешинам ва узви худро ба чеіраи ту мерасонам… ин тоѕатфарсост… ман онро ба чашмони ту, бинии ту, мемолам. Ман дарболои ту мешинам, Сараки ман ба нармњ ба лабони ту мерасанд… ман ѕувват пайдо мекунам, то ки тоѕат кунам, ман намедонам… ман узвро гирифта онро ба лабони ту мемолам… боз… боз… ман ба дарун мехоіам… фаѕат туро бедор накунам… ангуштони ман ба байни лабони ту ворид шуда дандоніои туро боз мекунад, оіиста… бисёр оіиста… ва ниіоят акнун мумкин аст, аллакай мумкин аст, аммо ман їуръат намекунам, узв дар худи іадди охирин шах шуда мондааст. ворид мешавам… ворид мешавам… аз іаракат боз мондам… ман ба рўи ту назар мекунам… ба узви худ, ки варамидасту љуввос мезанад, аммо онро то ним мебинам… ва баногоі ман расиши забон ва молиши лабони ба іам расидаи туро іис мекунам… аммо не… ту бедор нашудњ… ту монанди тифли хурдакак эмизаки худро макида истодањ… ин … ман чњ тавр худро нигоі дорам… ман лаби худро газида мегирам ва хунро іис мекунам… фаѕат іамин манро іушёр мекунад… ман ба іистагњ ва оромона ба іаракат кардан ољоз мекунам – ман нигоіи худро аз чеіраи ту канда наметавонам, аз лабони ту, ки ба он узви ман ворид мешавад ва берун меояд… эітимол ту хоби наљзе дида истодањ…:) шояд ту іамон чизеро, ки іозир рўй дода истодааст, дар хоб дида истодањ. Ман ба чашмони пўшидаи ту нигоі мекунам, ман ба пилкіои ту ворид шуда мебинам… мебинам… іа мебинам… ту хоб дида истодаи, ки ман хобам. Ту навозишкорона узви маро бо лабони худ молида истодањ… бо забон ба тухмдон мерасњ, іарисона онро мелесњ, забони ту ба іама їо расида мегузарад, вай аз маззаи он раљбати дирўзаи дар мо буда, іаловат мебарад… ту бинии худро ба узв мемолњ, бо лабони худ ба сараки намнок мерасњ. Ба оіистагњ, бо муѕобилияти ширину шодиомез саратро хам мекунњ ва онро ба худ ѕабул мекунњ ва онро каме мегазњ… то ин ки тарангии онро іис кунњ ва ба сари ту низ фикри бозигаронае меояд – ту ба поёнтар хам мешавњ дар байни пойіои ман дароз мекашњ, зонуіоро мебусњ. Аз оніо канда шудан хеле мушкил аст… зебогии нафосати зонуи мустаіками мардона… ту пушти зонуи пои маро мегазњ ва мушакіои таранг дар зери дандоніои ту андаке хам мешаванд… ту боз баландтар меоњ, ту бесаброна пойіои манро аз іам їудо мекунњ, ба тухмдон мерасњ, онро ба даст мегирњ, баландтар мебардорњ, ба поёнтар мефурорњ… бо забон мелесњ… мо іар ду як ѕад мепарем – забони ту маро ба оіистагњ навозиш мекунад…. вай боз іам амиѕтар фурў рафтан мехоіад…инро књ хоб мебинад? … ман кайіо инро намедонам… шояд – инро ман хоб дида истодам, ки ту хоб дида истодањ… ман навозишкорона ба болои ту мехобам, ман дар зери худ тамоми їисми туро іис карда истодам, узви ман ба зери нофи ту таранг фишурда мешавад, ман каме поёнтар мефуроям… дар хоб ин имкон дорад… Дар хоб… іамаи ин дар хоб аст… шояд… ман ба чеіраи ту нигоі мекунам ва мебинам, ки дар он їой вай чњ тавр дода мешавад… чњ тавр ба ду тараф боз шуда ба дарун роі медиіад… чњ тавр хоболудона… іамин тавр бидуни хоіиш ба ман дода шуданат… ва мана лабіо боз шуданд, он їо бошад… он їо тропика аст, чњ ѕадар намњ… ба дарун љеїидан кори як даѕиѕагњ аст, аммо ман инро ба назарам то як соати бутун тамдид мекунам… нимхез шуда ман пойіои худро дар паілўи пойіои ту мегузорам ва оніоро мефишорам… акнун пойіо ту ба іам зич карда шудаанд ва ба маіали марказии он ворид мегардад… ман ба болои ту мехобам, аз гарданат ољўш мекунам, чашмонамро мепўшам, ором мешавам… ман іамту дар боло ту хобидаам… ѕариб беіаракат… акнун фаѕат лаљжиши оіиста… беинтиіо оіиста… ба куїо? … ман ба ким – кадом іастии дигар лаљжида истодам… ин іатто хоб нест… мо іар дуямон аллакай якїоя іастем – мо якїоя іастем – офтоб, алаф, оби муссафо… мо дар канори дарёча нишастаем… ту пойіои худро ба поён овезон кардањ, ман туро аз аѕиб ба ољўш мегирам ва мўйіои туро мебўсам… дастони мо іамдигарро ёфтанд ва аз іаракат бозмонданд… абадият ба мо менигарад ва аз даргузарии мо іасад мебарад… одамони боѕуввати чашмкабуд аз паілўи мо мегузаранд ва ба сўи мо табассум мекунанд ва мо бо ханда ба оніо посух медиіем… ин ханда мисли раъду барѕи нуѕрагин дар болои мо садо медиіад ва аз осмон борони тиллоњ меборад. Фавраіои бевазни тиллогин … дунё баногоі хам мешавад ва андозаіои бешумори худро нишон медиіад ва нигоі ба іама їо ворид мешавад- ва іама чиз мешавад, іар чизеро ки мебинад… дар лаізаи ягонаи даркнорас бо мо табдилшавиіои бешумор рўй медиіад…

 

 

03-02-03)           «Ангури сагак – буттамеваи болаззат»

 

1. Оніо іамдигарро ёфтанд - дар байни чангу љубори роі, дар байни талотуми нобарориіои шахсии худ, рўібаландиіо ва давуљечіо – оніо іамдигарро ёфтанд. Ва ин хуб буд. Хонаеро ба иїора гирифтанд, кор оніоро он ѕадар дилбазан намекард – ваѕт доштанд, ишѕ буд, іамту эісоси равшан дар бораи он ки гардиши фалак ба самти дуруст аст, мавїуд буд. Оніо хонаи дуіуїрагиро ба иїора гирифтанд, ба іуїраи аввалњ, ба іуїраи хурдтар оніо чизіои худро партофтанд. Дар іуїраи калонњ муваѕѕѕатан їойгир шуданд. Дар іуїраи хурдњ оніо хостанд, ки ягон чизи љайримаъмулњ ташкил кунанд, то ин ки дар он їо мебел тамоман набошад. То ин ки дар он іуїра ѕолини патдор, растаниіои зиёд, іаво ва равшанњ бошад. Фаѕат дар аввал тамоми ахлотіоро їамъ кардан лозим буд.

Як моі гузашт. Іуїра іамон хел бетартиб буд. Гоі як кор, гоі кори дигар – охир худи шумо медонед - ку – тартиб – ин ваѕте ки іама чиз тоза аст. Агар то охир тоза карда нашавад, дар назар гўё меінат сарф шудааст, тартиб бошад іоло іам нест. Аламовар аст. Барои іамин оніо мунтазир буданд, ки ѕувваи бисёртари іавохўрњ пайдо кунанд ва бо як зарба пирўз шаванд.

Боз як моіи дигар сипарњ шуд. Іуїра ба маіали махсусе табдил ёфт, ки дар бораи он лабхандіои бешумор ташкил карда мешуд. Оніо тамасхур намудани іамдигарро дўст медоштанд ва кашидани наѕшаро дар хусуси он ки, агар оніо оѕибат он їойро ба тартиб биёранд, чњ тавр олиїаноб мешуд, идома медоданд. Дар байни оніо чизе ба монанди фолклори оилавии камеравњ барпо гардид, ки дар он іуїра усси асосро иїро мекард. Ин хандаовар ва умедбахш буд. Оѕибат Рўз фаро расид – оніо субі барваѕт бархоста бољайратона ба кор шурўъ намуданд. Худоё, чњ ѕадар ахлот бароварда шуд, чњ ѕадар чанг, китобіои беинтиіо… Бегоіиро оніо дар ошхона пешвоз гирифтанд – чњ тавре мегўянд – хасташуда, вале ѕаноатманд… Вай ўро ба ољўш кашид – ў хандид, мешукуфт. Аз назди іуїра гузашта истода, оніо тоѕат накарда ба вай як бори дигар нигоі карданд. Іуїра медурахшид. Дар фарш ѕолини патдор партофта шуда буд. Дар кунї – нахли бошукўі. Ѕандиліои гуворо, курсиіои роіати мулоим. Ворид гардида як роіати нарми водорнакунандаро эісос мекунњ. Баданіо ва їоніо – їое нест, ки чашм дар он маіал бозистад. Фазои озоди бисёр – фазои зиёд дар сар. Оніо пои луч дар байни іуїра якдигарро ба ољўш гирифта истода буданд ва дар іамин лаіза оніо іис карданд, ки байни оніо дигар іеї чизи умумњ нест. Ки фикри мазкур дар байни оніо пули ягона будааст. Акнун пули мазкур фурў рафт ва дар їои вай љайричашмдошт чизе намонд. Оніо боз тахминан бист даѕиѕаи дигар истоданд. Іеї гуфтание набуд. Іатто гуфтугўйіо гўё маъниіои худро гум карда буданд Рўзи дигар оніо аз іамдигар ба таври іамешагњ їудо шуданд.

 

2. Ин шўхии олидараїа буд. Шумо эітимол онро медонед. Ба назди духтарак меоњ ва ба вай мегўњ – «Ман туро дўст медорам…» ва баъд аз каме таваѕѕуф – ба іар кас чњ ѕадаре ки нигоі доштани тааѕѕуф муйяссар гардад – то ин ки іамсинфон ба ѕоі – ѕоі задан фурсат наёбанд. Аммо духтарак бояд сурх шавад ва даступохўрда гардад. Баъдан илова мекунњ «бо їорў дар долон пеш карданро». Ин шўхњ ба іама шинос аст, аммо ба ин нигоі накарда вай дар іар дафъаи нав хеле таъсирнок мебаромад.. Ваѕте ки дар синфи оніо духтараки нав пайдо шуд, вай аниѕ медонист, ки іатман бо вай ин бозиро иїро хоіад кард.

Вай муттамарказона дар бораи чизе фикр карда истода портфелашро љундошт ва ба тарафи баромадгоі іаракат кард. Ў пеши роіи вайро гирифт. Духтарак бо китфаш ба вай бархўрд ва іайрону беитоатона ва ноїўр ба мизи талабагњ такя кард. Вай ба духтарак рост нигоі мекард. Гўё іама мазіакаи дар пеш истодаро фаімиданд ва ў аз ѕоі – ѕоіи пурсадо лаззати ѕаблњ гирифта дилпурона гуфт: «Ман туро дўст медорам…». Ва таваѕѕуф намуд. Вай медонист, ки таваѕѕуф іар ѕадар тўлонњ бошад, іамонг ѕадар зарба аниѕтар аст. Бо гўшаи чашм медид, ки чњ тавр іама шиддати дарсро яктарафа карда ба хандидан омода шудаанд. Вай сурх нашуд. таваѕѕуф тўлонњ мешуд. Вай іамту меистод ва нигоі мекард – ба ким – кадом умѕ - ба ким – куїои умѕи вай…

Оніо дар кўча мерафтанд – рўз бисёр офтобњ буд – кўлмакіо аллакай мехушкиданд.

 

3. Вай ба шаір субі даромад. Касе дар ин шояд ким – кадом рамзеро бинад, вале нафари дигар шояд не. Ман шахсан ба чизіо ба чашми оддњ нигоі карданро наљз мебинам. Хайр, даромада бошам, даромадаам – дия. Аллакай офтоб нурпошњ мекард ва роіи мумфарши кўчаіои танг каме гарм шуда буд. Ин гармњ касро гарм намекард, аммо умеди гарм намуданро ваъда медод. Ва ин ваъда барои вай азиз буд. Ман ўро мефаімам – ваъда аз іама гуна яѕинњ іамеша тару тозатар, фарогиртар мебошад. Ба шарте ки яѕинии мазкур іамин тавр набошад, ки дар ниіоди худ холигњ дошта бошад. Холигие, ки дар іар лаіза метавонад, іама чиз дар он фурў равад. Албатта вай дар рў ба рўи худ бо одамон вомехўрд. Шумо шаіри беодамро дар куїо дидаед? Аммо чеіраи ин одамон бо љубор пўшонида шуда буданд. Бо љубори тунук, ки аз ѕафои он базўр наѕши рўйіои оніо намудор буд, вале рўи баъзеи оніоро тамоман имкони дидан набуд. Шояд бухори аз шўъои офтоби сўзон ба амал омада, чунин тасвири љалатиро ба вуїуд омада бошад. Вай бидуни маѕсади муайяне равон буд – ў навакак таваллуд шуда буд ва іанўз маѕсади муайяне надошт.

Баъзан таріи биноіо, гоііо суханіои нимљурма чизеро, ки бештар аз таассурот бармеомад, эісос мекард. Ба ростњ, инро хотира гуфтан мумкин буд. Вале бо вуїуди ин хотира набуд, чунки ў нав таваллуд шуда буд ва чизи ба хотир овардан мавїуд набуд. Ваѕте ки баір ўро ба канори соіил партофт, ваѕте ки дарахтон хам шуданд ва ўро аз тоїіои худ ба замин нарм фуроварданд, алафзор роіро дар пеши вай боз карданд роі намудор шуд ва ин хеле содда буд. Замоне ки алафзор тамом шуд ва чангу љубори роі ба замин нишаст, роі іамон тавр равшан буд. Дар ѕафаси сина ягон фикр пайдо намешуд, фикріои дар сар пайдошавандаро бошад, вай наљз намедид. Вай ба андозае ба оніо іусни таваїїўі надошт, ки оніо инро аз дур іис мекарданд ва кўшиши аз ў дуртар гузаштанро мекарданд. Аз чуѕуриіо махлуѕіои гуногун саріои аїиби худро берун мекарданд, аммо оніо низ іангоми ба оніо афтидани нигоіи зудгузари вай сайъ мекарданд, ки дарунтар фурў раванд. Ваѕте ки ў аз аз паілўи намои дарози бинои зарди зертахтаіои сафеди тиреза доштаи ба берун чаппа гардондашуда мегузашт, моіњ бо номи Таніоњ аз об ба берун љутта зад – вай бо сараш чарх зад, осмон соф буд. Вай на шаст, на чангак, на хоіиши моіидорњ дошт ва моіњ бо рабти ѕадаміои вай думашро їунбонида шино карда рафт. Аз ин іолат іама чиз чунон хуб шуд, ки іатто роі аз ѕаноатмандњ дуѕад шуд ва ба вай лозим омад, то сўрохии дар мумфарш ба вуїуд омадаро давр хўрда гузарад.

Дар ѕафаси синаи ў сурох буд. Яъне іамаи мо медонем, ки дар он їо іеї гуна сўрох мавїуд нест, іатто бо даст палмосидан мумкин аст. Агар касе їунунњ шуда бошад, ў намедонад, ки дар ѕафаси синаи вай сўрох іаст ё нест.Аммо дар синаи ў сўрох буд ва дар он шамол іуштак мекашид, шамол ранги бунафш дошт ва вазнин буд. Вай аз пушт зада баромада печутоб мехўрд ва мўйіои ўро парешон менамуд. Оніо ба таври хандаовар дар пушти гардан фах мешуданд.

Духтарбача дар зертахтаи тиреза ошёнаи дуюм пойіои худро овезон карда менишаст. Албатта іам модару іам падар ба вай боріо гуфтаанд, ки ин тавр нишастан мумкин нест, аммо вай іам ба модар ва іам падар хеле беэтино буд. Агар іар дуи оніо дар як лаіза мемурданд, вай албатта гиря карда мефиристод. аммо андакак. Іамин тавр іамон ваѕт гиря мекунанд, ки агар дар бољчаи кўдакон буттаи хушкидаро шикананд. Буттае, ки ту барои дар зери он дароз кашида ба осмон нигоі кардан, одат кардањ. Вай дар ин їо аллакай соати дуюм аст, ки нишастааст. Офтоб пойчаіои ўро гарм мекард ва аз ин ѕитиѕи нозуке ба вуїуд меомад, аз зери доман ба боло мерафт ва ба зери баљал ба нармњ паін мешуд. Іамин хел мегўянд – «ба зери баљал»? Ё дигар хел мегўянд? Ба іар сурат вай барои зери баљали вай форам ва гуворо буд.

Ваѕте ки ў аз роірави кўчабоље, ки дар он сафедорон мерўиданд, ѕадам мезад, оніо ба рўи вай як мушт пат партофтанд. Вай аз ин бениіоят хурсанд шуд, аммо албатта худро ошкор накард. Бигузор оніо фикр кунанд, ки барои вай фарѕ надорад, Фикр кунанд, ки гўё вай дар бораи ким – чизи худ љарѕи фикр буд ва барои ў як каф пат… іамин тавр, фикр карда истодањ… ба їониби кўчаіои хурд бошад, ўро пойіояш худ ба худ бурданд. Нигоіи вай зуд ба пойіои духтарак афтиданд. Оніо аз іат зиёд ишитиіоовар буданд, ангуштони нозуки ба бозии номаълуме андармон, мўи навбаромадаи аз іад нафиси соѕіо ва мушакіои соѕи по, ки оніоро фаѕат іангоми ба андозае наздик шудан дидан мумкин аст, ки бўи пўстро ба осонњ іис кардан мумкин бошад. Вай наздик шуд, сарашро баланд бардошт. Харгўшіои гулобњ дар таги домани ў давутоз доштанд ва барои муттамарказ шудани ў халал мерасонданд. Он гоі вай нигоіашро баландтар бардошт ва чашмакони ўро дид. Ва онгоі осмон кушода шуд ва раъд љуррид.

 

***

 

- Ман туро медонам?

- Ман туро медонам?

- Ман туро медонам.

- Ман туро медонам.

- Туман буд, буттаи ёс буд, замини сиёі буд, нигоіи ман шаффоф буд, садоям гирифт, іаяїон гулўгирам кард, ѕафаси сина фарёд зад, гирдбод тоб хўрд, ман бедор шудам ва сарамро мезадам. Ман мехостам, ки маро боз хоб барад, ман омода будам, ки барои боз як даѕиѕаи дигари хоб іамаи чизамро диіам. Ман іамин ѕадар мунтазир будам, ман іамин ѕадар орзў мекардам ва чњ шуд – ин ба ман дар як лаізаи хобам дода шуд? Хоби тоза – мисли ашк – ашкіо бефоидаанд, мисли хоб…

- Ман дар бораи ту намедонистам, ман дар ѕатраи об инъикоси туро надидам, дар садои шамол овози туро нашунидам, ман орзў мекардам… Пўсти даљали дарахт, оби тези дарё, осмони беканор – ман туро іамин тавр мекофтам. Ман поіоямро овезон карда нишаста будам, офтоб ба чашмони ман нурпошњ мекард, акси офтоб дар чизе мунъакис шуд ва чашми маро кўр кард, ман чашмонамро поин кардам. Ман туро іамин тавр ёфтам.

- Мо ба якдигар чњ гуфта метавонем?

- Ба мо гуфтугўй кардан лозим нест.

- Мо барои якдигар чњ карда метавонем?

- Аллакай іама чиз карда шудааст.

- Чњ тавр хуб аст.

- Чњ тавр хуб аст. Наход ман зиндагии худро іамин тавр барваѕт ва іамин хел оддњ мегузаронам. Наход іамин тавр, іамин тавр оддњ?

- Ин метавонист фаѕат оддњ бошад.

- Баъд чњ?

- Баъд іеї чиз. Іамту іеї чиз. Іамин хел іам мешавад, ки баъд іеї чиз нест. Фаѕат амиѕтар іаст, фаѕат ба таври дигар іаст. Акнун дигар хел іаст.

- Ба ман даішатнок аст, ба ман хуш аст, ба ман хеле зичњ аст ва зичњ.

- Барои ман тафсон аст, барои ман хунук аст, ман оромам.

- Оніо маро раіо мекунанд?

- Оніо чизе наметавонанд. Оніо хобанд. Ба чашмони оніо нигоі кун.

- Оніо чизе наметавонанд… оніо хобанд…. чњ хел хуб аст… яъне… чњ тавр хуб аст. іамин хел іам мешавад, іамин хел іам мешавад, іамин хел іам мешавад! Мумкин аст, ман боз іазор бор такрор мекунам – «Іамин хел іам мешавад!»

 

***

 

Ваѕте ки борон борид, аз тирезаи кушода каме об рехт ва ѕолин андаке об кашид – хушконидан лозим меояд. Набошад таги вай тоб мехўрад. Аѕѕалан бо чангкаш ё дар ноилоїњ бо фен хушконидан мумкин аст!

 

4. Хам шуда вай аз ѕутти ахлотдон берун їаіид. Яѕинан ўро касе дар ин їо интизор набуд ва іама ба іар тараф гурехтанд. Яке аз оніо бошад аз ин нобаіангомњ рост ба сўи ў давид. Вай камонакро зер кард. «Тра-та-та-та-та» - автомати чўбин ба шиками писарак фишурда шуд, чашмони вай воіимаи куллиро ифода мекард. Ба он нигоі накарда, ки ўро кушта буданд, вай мегурехт. «Тра-та-та-та-та» аз аѕиби садо медод – «бас аст зиндагњ – бимир!». Вай ѕадаміои худро оіиста кард. «Бас аст зиндагњ!»

Дар буттазор зољ ваішиёна ва гўшхарош овоз дод.

 

5. Борон якта нимта меборид – гоі сахттару гоі сусттар. Баногоі ѕатраіо боз іам тезтар садо доданд ва тамоми дунёча дар атрофи истгоіи автобус ба іаракат даромад. Одамон саросема ба сўи шипанги наздиктарин іаракат карданд. Бо гўшаи чашм ман дидам, ки ду зани кўіансол чњ тавр хайрухуш мекунанд. Ба назарам аллакай лабони оніо дар тўли чанд даѕиѕа калимаіои зиёдеро раду бадал буданд, чеіраіои оніо кушода ва хайрхоіона буд. Іамоне ки автобусро мунтазир буд, саросема шуд, халтаіояшро бардошт ва саросемавор раісипор шуд. Баногоі чеіраи дуюмњ каї шуд ва аз чњ бошад, ки бо овози баланд аз ѕафои вай фарёд кард – «дигар автобус намешавад». Фазоро воіима пахш кард, гирдоб ба вуїуд омад. Ду хола дар он босуръат давр мезаданд. Дар атроф бошад, тўдаи мардум истода буд. «Дигар автобус намешавад» - вай исроркорона ва бемаѕсад фарёд карданашро идома медод. Зане ки медавид, ба аѕиб нигоі кард. Вай табассум мекард ва аз табассуми ў дида мешуд, ки барояш іам даішатнок ва іам шармовар аст. Даішатнок барои он аст, ки вай сахт тарсида буд. Шармовар барои он буд, ки вай бемаънњ будани вазъро мефаімид, аммо бо худ чизе карда наметавонист. «Дигар автобус намешавад!» - бори дигар фарёд зад, зани дуюмњ ва баргашта рафт. Іама тавассути автобус гўё дам кашида шуданд. Гирдоб нопадид шуд. Ваѕте ки ман ба хона наздик шудам, дар рў ба рўям бо кампири сагдор вохўрдам – аїиб… Дигарон бошанд мегўянд, ки вай бо мўи дароз сайру гашт мекунад… Ва барои ў дар ин їо сайру гашт кардан лозим набуд - бе ин іам ман іамаашро фаімидам . Чњ гўстохие! Зимнан ман дар халтаам кўлчаіои рављании ширин мебурдам.