Ба саіифаи аслњ

РОI БА СЎИ ШУУРИ ПОК

 

Ѕисмати 06 – «Стратегияи амалияи самарабахш»

 

Боби 06-02

Рўйхати ДМ бо тасвиріо

 

Бо сабаби хеле танг будани фурсат, (яъне раѕобати баланди хоіишіои шодиомез), ман ба наѕшаи мазкур тадриїан иловаіо ворид месозам.

Ман чунин мешуморам, ки тасвиріои сифатнок (яъне чуниніое, ки бо ДМ дахлдор хеле ѕавњ іамоіангњ мекунанд) чунин тасвиріое мебошанд, ки дар оніо:

а) хусусиятіои хоси ДМ – и мазкур, ки вайро аз ДМ – и дигар дар іадди аксар ба таври назаррас фарѕ  мекунонад.

б) поэтизміо, номафіуміои фалсафњ ва калимаіои дигаре, ки дар оніо комилан дарки мушахас  (монанди  љайриіаѕиѕњ, кайіонњ, фавѕулшуур, мафтункунанда, аѕлнорас ва амсоли иніо) мавїуд нестанд, чунки іамоіангии пурѕувватро,  фаѕат калимаіои ифодакунандаи ашёіо (монанди саг, санавбар, іавои сард, хоіиши нафаскашњ ва амсоли иніо, яъне он чизеро, ки ман боріо аз сар гузаронидаам) соіиб мебошанд. 

Тавсияіои дигарро дар боби «Тасвиріо ва баѕайдгириіо» нигаред.

 

================

 

Сектори матонат:

 

хати 1:

  хоіиши шодиомез

  талабот

  хоіиши ѕатъњ ё суббот ё шодии мубориза

  їидду їаід

 

хати 2:

  ѕатъият

  пуршиддатњ (оташинњ)

 

хати 3:

  интизории шодиомез

  лаззати ѕаблњ

  сарфаімравњ (іиси асрор)

 

хати 4:

  саёіати беохир

  баіори абадњ

  даъват

 

хати 5:

  тааїїуб

  тантана

 

================

 

«Талабот»

*) Хоіиши сахти шодиомез сифатеро соіиб мешавад, ки вай бо калимаи «талабот» іамоіангњ мекунад, яъне як чизе, ки бе вай гўё монанди беоб ва беіавои нафасгирњ мемонњ. Ежатина: «ин монанди талабот ба нафасгирњ, ин боварњ ба он аст, ки ДМ ба ман іаётан зарур аст. Ваѕте ки љутта мезанњ, дар зери об ба мавїудот чашм медўзњ, дар лаізаи дигаре бе шаку шубіа зарурати аз об сар баровардан, бо тамоми ѕафаси сина нафас гирифтан ва аз он сер карданро іис мекунњ» Дар лаізаіои аввал іатто лаззати ѕаблњ мавїуд нест- фаѕат дарки талаботи мазкур ва ѕатъияти бо вай іамоіанг буда вуїуд дорад. Іангоми андеша намудан дар бораи он ки чунин дарк имконпазир аст, осудагњ ва лапиши ваїдият ба амал меояд.

*) Форд: «бо тимсоли гурги ба ѕапѕон афтида іамоіангњ мекунад» - хоіиши озод шудан он ѕадар пурѕувват аст, ки вай панїаи худро газида гирифта, ба озодшавњ муваффаѕ мешавад»

 

«хоіиши сахт» ё «матонат» ё «шодии мубориза»:

 

*) хоіиши шодиомези пуршиддати аз олудагиіои фикріои скептикіо тозашуда, таркиши ІН (масалан нооромњ аз амалњ шудан ё нашудани хоіиш, књ дар бораи ту чњ фикр хоіанд кард ва љайраіо) ба «хоіиши сахт» табдил меёбад.  Вай ба таври љайриоддњ устувор аст, бо калимаіои «устувор» ва «суббот» іамоіангњ мекунад.

*) ваѕте ки  хоіиши сахт їиіати бартарафсозии љамгиниіо нигаронида шудааст, бо вай тимсоли исканїа (пресс) ва гиро (тиски) іамоіангњ мекунад. Дар оніо чизе фушурда шудааст, ки ман шикаста шудани онро мехоіам. Дар іар як дафъа ман ман кўшишіои чандкаратаи якхела ба харї медиіам, ки , то ин ки механизми мефушурдаро  як дандана пеш барам. Аммо, агар іаракат ба пеш ба амал омада бошад, вайро ба аѕиб баргардонида намешавад. Механизми мазкур ба ѕафо баргарданда нест. Ва дар іар як  данданача пеш рафтани механизм, шиддат дар љамгиниіо меафзояд. Вай ба љиїїирос задан, кафидан ољоз мекунад ва лаззати ѕаблњ аз он, ки вай ягон рўз вайрон шуда ба чангу љубор табдил меёбад. пайдо мешавад.

*) ваѕте ки хоіиши сахти ту ба шиддатнокии баланд мерасад ва равшан мегардад, ки тобиши ваїдњ зуіур кардааст, он гоі вай бо калимаіои «шодии мубориза» іамоіангњ мекунад.

*) сарбоз метавонад, ки іазор бор шикастхўриро эісос намояд, вале ў іеї гоі таслим намешавад.

*) ваѕте ки субот ба дарїаи 7 ё аз он боло зуіур кардааст, ман дигар фикри онро намекунам, ки «5 даѕиѕа дар хоб мондаам, ана акнун тамом, як соат бефоида гузашт», балки муттамарказшавњ ба ДМ ва тавлид кардани оніоро идома медиіам. Ваѕте ки суббот заъиф аст, андешаіо дар бораи дар гузашта нокофњ будани шароитіо самарабахш, саъю кўшиши іозираро хеле заъиф месозанд. 10 сония пештар ман ЇХ – ро аз даст додам? Ин аллакай аіамият надорад. Ман дар айни замон низ, бо тамоми ѕувва мубориза кардани худро идома медиіам.

Андешаіо дар бораи самарабахш набудани саъю кўшиш дар гузашта іамон ваѕт ба заъиф шудан дар іоли іозир меоварад, ки мустаѕиман дар айни замон хоіиши ба харї додани саъю кўшиш вуїуд надорад ва андешаіои мазкур мисли сабаб барои худсафедкунњ истифода бурда мешаванд.

*) Суббот бо тимсоли боди дар Їомсом вазанда, ки вай іар рўз ѕарибиіои нисфирўзњ вай аз водњ ба сўи баландњ мевазад, іамоіанг аст. Ѕуввати вай чунин аст, ки баъд аз ним соати дар он воѕеъ гардидан, дар іар як одами маъмулњ нороіатии идоранашавандаи ба девонагњ оваранда ба вуїуд меояд. Шамоли мазкур «їонкоі» аст. Вай ягон сония суст намешавад, як лаіза фурсати дамгирњ намедиіад. Вай одамро  тазйиѕ, медиіад, тазйиѕ, медиіад  ва іеї чиз вайро манъ карда наметавонад.

*) Стриж: «овози бурро беист аз ѕабати парда ба гўш мерасад, хоб. Ин садо хоі 10 іазор бор такрор шавад, пардаро устуворона рахна хоіад кард – «аз баіри чњ мубориза бурдан арзанда аст, Стриж!»».

*) Тайша Абеляр: «садои ягона дар ошхона, садои  якмароми аз филтри оіакњ чакидани  об шунида мешуд. Вай манро ба андеша водор кард, ки їараёни тозашавњ іангоми бахотироварњ низ, іамин зайл тадриїан мегузарад. Баногоі ман аз лаззати ѕаблњ ва ташаббус саршоршавиро  іис кардам.  Дар іаѕиѕат іамин тавр худро таљйир додан мумкин аст. Ѕатра ба ѕатра, андеша аз пушти андеша, мисли оби аз филтри мазкур  гузашта тоза шудан, имконпазир аст.»

Суботкорњ зимни тавлиди ДМ бо тимсоли даррандае, ки бо панїаи нохундор ба сўи худ бозичаро мекашад, іамоіангњ мекунад. Гурбаіо «нохуніояшонро чњ гуна мехоранд». Тамоми панїаашонро боз намуда, чанголіоро дароз намуда, оніоро ба чизе андармон карда,  онро ба сўи худ кашида, бо вай бозњ карда истода, ба вай имкони андак ба ѕафо хазидан дода, аз сари нав ва боз аз сари нав ба сўи худ кашида истода. Чунин тимсоли бо саъю кўшиш мушоиятшаванда, муносибати мўітарамонаро бо ДМ бартараф карда, табъи болида ва бозингаронаеро тавлид мекунад.

 

«Шавѕу раљбат»:

 

*) як баіри бутун бо селоби пурѕудрат ба тангнои харсанг фурў меравад; монеъа вуїуд надорад.

*) аз іисоботи фўк: «манро іеї чиз манъ карда наметавонам. Акнун ман инро аниѕ медонам, манро чизе манъ карда наметавонад. На орзўіои бебокона, на парвози тахаюл, на ширинтарин хобіо – акнун ман инро аниѕ медонам. Ман амалияи бахотировариро зич мекунам, аз пештара дида, саъю кўшиши бахотировариро ба харї медиіам, - дар бораи Рамакришна, дар бораи фўкіо, дар бораи шавѕу раљбатам ба Азсаргузарониіо – ман гуфта наметавонам, ки ягон чизи барїастаеро, ким -  кадом амалияіои хастакунандае ва љайраіоро  иїро мекунам». Іатто гуфтан мумкин аст, ки іозир ман осон зиндагњ карда истодам. Іамту бахотировариро амалњ намуда истода, онро іангоми заъиф шудани муттамарказ будан,  бо амалияіои расмњ мушоият мекунам. Ман бе мушкилњ  бахотироварии бетаваѕѕуфро дастрас менамоям ва ин ба чунон ДМ бўронњ меоварад, ки возеіияти мазкур пайдо мешавад: фаѕат хоіиши дар ин їо мондани ман, метавонад, ки маро манъ кунад, дигар чизи дигаре не».

*) Агава: «харсанги калоне аз ѕулла канда шуда, ногузир  ба поён афтида истодааст».

*) баъзан бо хоіиши аз їой бархоста дар іуїра давидан, чизе сохтан, їустан ва таіѕиѕ кардан іамоіангњ мекунад.

*) бо тисоли ѕатораи калоне, ки дар натиїаи саъю кўшишіои тўлони имконияти аз їой їунбонидани он ба даст омад ва  акнун  ў оіиста – оіиста ба іаракат шурўъ кард, іамоіангњ мекунад. Іаїми вай хеле бузург аст ва аз їой їунбонидани он чњ ѕадар мушкил буд. Акнун ин бузургїуссаи беист ба пеш іаракаткунандаро манъ кардан, іамон тавр мушкил аст. 

 

«Ѕатъият»  

*) ѕатъият іар ѕадар ѕавњ зуіур карда бошад, таъсири фикріо-скептикіо чњ ѕадаре, ки заъиф бошанд, шубіаіои механикњ іамон ѕадар суст мебошад ( яъне іамоніое, ки беасос мебошанд ва ѕатъи назар аз возеіияти аѕлонњ оиди набудани асос дар бораи шубіаіо, іамчунин ѕатъи назар аз хоіиши шодиомези ин ё онро интихоб намудан ё ба назар гирифтани оѕибатіои эітимолњ, фаѕат аз рўи одат зуіур мекунанд).

*) іангоми фикри «даі насли сарбозон ин амалро иїро карда ба натиїа ноил шуданд».

*) Стриж: їумлаи Бодх, ки ѕотеъона іамоіангиро ба вуїуд меорад: «акнун ту медонњ, ки ДМ чњ аст, медонњ, ки маѕсади мубориза бурдан мавїуд мебошад, Стриж… объекти мубориза бурдан іаст!»

*) Дон Хуан: «ту бояд аз ин кори бузургтареро бикунњ. Ту бояд іамеша аз худат болотар бошњ».

*) бо ибораи «ѕатъиян мувофиѕ  набудан бо љамгиниіо» іамоіангњ мекунад.

 

«Пурхашмњ (оташинњ)»

*) оштинопазирии куллњ бо љамгиниіо. Яъне ба он іолатіое, ки азсаргузарониіо зуіур накардаанд. Іатто якчанд сония бахотировариии амалияро  фаромўш карда истода, ба їалбшавиіо дода шудан имконнопазир аст. Чунки фавран заіролудшавии импотентсияи худ ва хоіиши баргаштан ба шавѕу раљбат ба вуїуд меояд. Вазифаи мустаѕим ва маѕсади ширинтарин, амалњ кардани саъю кўшиши доимњ, амалњ кардани саъю кўшиши фавѕулоддаи доимњ мебошад.

*) фикри іамоіангикунанда: «амалия аз сонияи аввали баъд аз бедоршавњ то сонияи охирини пеш аз хобравњ, іамчунин дар хобе, ки ман  ба он сарфаім рафтаам, идома меёбад». Їалбшавиіо ба дарун ворид нагардида, дар сатіи болоњ мелаљжанд.

*) Ибораи іамоіангикунанда: «ѕатъияти саршор», «ѕатъияти бебокона». «Саршор» на ба маънии зиёдатњ, балки ба маънои лабрез.

*) Тимсоли іамоіангикунанда: - зеіи камони то іадди охир таранг кашидашуда, ба андозае, ки аз вай садои базўр шунидашаванда бармеояд.

*) Іангоми таїрибаіои аввалини іис кардани бадхашмњ (оташинњ), хоіиши боздоштнашавандаи фавран іамла намудан ба ІН, фавран шурўъ кардани хоіиши шодиомез, аз анбўіи чакалакзори «іеї чиз рўй надода истодааст» рахна задан ба сўи ДМ, ба вуїуд меояд. Іамзамон метавонад, ки хоіиши шодиомези амалњ кардани хоіиши шодиомез мавїуд набошад. Агар вай мавїуд бошад іам, амалњ кардани хоіиши шодиомез пурхашмиро хотима намебахшад. Доимо «нокифоя» менамояд. Онро нодуруст нишон доданњ шуда, боз іам зиёдтару зиёдтар амалњ кардан мехоіњ. Ин дар ояндаи кўтоімуддат ба зуіур кардани хоіиши механикии ољоз кардани ягон чиз оварданаш мумкин аст. Аммо баъд аз бартарафсозии хоіиши механикии мазкур, іолати баробарвазнии дар сатіи тамоман нав буда, ба вуїуд меояд. Маълум мешавад, ки дар іар як лаіза доимо бо ѕатъият «лабрез» будан ва дар іар лаізае іамчун пайкони нигоі доштанашаванда  будан имконпазир аст. Ин іолати аїибе мебошад ва дар он іар ѕадар зиёдтар іузур дошта бошњ, іамон ѕадар бештар истодан мехоіњ. Возеіият пайдо мешавад, ки то іол ту медузаи (їонвари баірии нармбадан) пўсидаистода будњ ва іатто имконияти ба сар бурдани чунин іаётро намефаімидњ. Мана ана іамин тавр, дар іамин гуна дараїаи саршорњ - омодагии ваїдњ барои амалњ кардани хоіишіои шодиомез,  тамоми ѕувваи худро ба харї дода. 

*) Бо калимаи «ноумедњ» іамоіангњ мекунад, вале ин он ноумедие нест, ки тараіум бар худ, љамгинњ ва љайра ба шумор меравад. Ин ноумедии одами љарѕ шуда истода мебошад. Оне, ки алакай имконияти наїот ёфтанро кайіо аз даст додааст ва баногоі дар масофаи дур аз худ іалѕаи наїотбахшро дидааст. Вай мефаімад, ки акнун як чизи имконнопазирро иїро кардан зарур аст. Фаромўш кардани іаёт ва марг, мунтазир будан ба мўъїиза ва наїотбахшонро ѕатъ намудан лозим меояд. Тамоми чизіои тасаввуршаванда ва тасаввурнашавандаи аз имкониятіои одамњ берун бударо истифода бурда шино кардан зарур аст. Ин ноумедие мебошад, ки дар он тамоми ѕувваіо сафарбар карда мешаванд ва дар он тамоми тасодуфіо, чизіои фикр карда баровардашуда ва дуюмдараїа мисли пучоѕ и нолозим меафтад. Дар гарав зиндагњ истодааст. На ба маънои табдилшуда, на ба маънои шоирона ва фалсафњ, балки хеле ба таври мушахас ва іаѕиѕати  соф. Іолати мазкур аз ѕаноатмандњ ё тараіум бар худ  фарсахіо дур аст.

Ежатина: «таасуф бар худ умуман бо ноумедњ таъвам нест. То он ваѕте, ки ба вайл майл вуїуд дорад, фаѕат лаппишіои кўтоіи худ ба худии таассуф мавїуд дошта метавонад. Ба андозае, ки ман дар хотир дорам, тарраіум бар худ як чизи чунон суст мебошад, ки метавонад дуру дароз дољдор кунад + іиси худписандии худ, хоіиши дар бораи худ  фикр кардан, бечорагии худ, ки бо вай ягон нохушњ рўй додаст. Тараіум бар худ одамро фано мекунад, іама чизро фурў менишонад. Ман іозирам, ки аз мубориза даст кашида таслим шавам. Гўё тамоми дунё бар зидди ман мебошад. Ноумедњ бошад, мисли таркиш аст. Баъд аз ба вуѕўъ омадани он дар як їой истодан љайриимкон аст, дил мехоіад, ки іамаи он чизіои боздошткунанда бо дандон пора карда шавад. Гарчанде ман медонам, ки чизеро таљйир дода наметавонам, бо вуїуди ин мубориза кардан мехоіам. Барои он ки  љайр аз  бо мубориза зиндагњ кардан, зиндагии дигархела љайримкон аст. Дар ноумедњ ман ба он касоне, ба оніо  амаліои ман  хушоянд нест, аіамият намедиіам. Дар ноумедњ ѕатъият ва дурўљ мавїуд нест. Дар айни замон дар тараіум бар худ зиндагњ карда истода, чунин мешуморњ, ки гўё абадњ зиндагњ хоіад кард». 

*) Номувофиѕатии пурра бо ѕаноатмандњ.

*) Пурхашмњ бо эісоси їисмонии махсус мушоият мешавад – «хориї шудани ирода» (даріамшиканњ дар мавзеи атрофии ноф, монанди он ки чизе ба берун їастанњ аст) бо ларзиш мушоият шуданро ољоз мекунад. Вай тахминан  7-8 герц буда, аз маркази даріамшиканњ ба тамоми бадан паін мешавад. Эісоси гуворои љайриоддњ.

*) «Рахна кардан зарур аст. Ман дигар дар бораи чизе шунидан, фикр кардан ва сухан гуфтан намехоіам. Ин тахаюл ва афсона набуда, балки іаѕиѕат аст. Илої мавїуд аст. Ман іеї чизро дарељ намедоштам ки ба ин муваффаѕ шавам. Ман аниѕ  медонам, ки ин чиз іаст. Ман даѕиѕа ба даѕиѕа ба ДМ – и ваїдњ ноил хоіам шуд. Іеї ѕиммате мавїуд нест, ки ман барои пардохтани он ба хотири іамин чиз омода набошам»

*) аз іисоботи Ежатина: «хоіиши бо іар ѕиммате хоіиши таљйир додани іолати їисмонњ, то ин ки таїрибаи мустаікам кардани ДМ  ба вуїуд ояд. Дар аввал аз чунин фавран дигаргун шудан ва барои ман нофаімо будаи даркіо іайрат ба вуїуд омад, аммо баъдан хоіиши аз сар дур кардани андешаіои мазкур пайдо шуд. Чњ фарѕ дорад, ки барои чњ? Ѕатъият то іадди худро фаромўшкунњ. Ба худ мўілат муѕарар кардам – муваѕѕатан, то дами дар кўіистон будани Бо. Ѕариб ваѕт нест. Ман іамеша чунин меіисобам, ки ваѕти зиёде дорам.Импотенсияи (ноилоїии)  худам ба їонам расид, Ба їонам расид, ки вай доим бо хурўїхои ноумедњ табдил шуда меистад ва баъд аз оніо боз ѕаноатмандњ меояд. Ба харї додани саъю кўшишіоро ољоз кардам. тимсоли љамгиниіои асосњ пайдо шуданд – хавотирњ дар донишкада халал расонида метавонад, ІМ ба Стриж халал расонида метавонад, ІН аз бемориіо халал расонида метавонад. Баногоі   фаімидам, ки оніо барои ман дигар вуїуд надоранд. Оніо нестанд, вассалом. Ман фаѕат як маѕсад дорам. Ман іеї чизро бо вай ваз намекунам, Ваі, чњ гуна іаловате! Тамоми дунё аз вуїуд доштанаш бозистод. На мисли бегонашавњ аз Стриж – гўё агар вай набошад, бо іамин сабаб МН іам, нест. Іангоми андеша дар бораи вай, дар бораи он ки ман дигар іеї гоі нисбат ба ў  МН эісос намекунам, чњ гуна шодии ваїдњ ба вуїуд меояд, ѕаноатмандњ аз іузур доштани вай, аз донишкада».

Тамоми љамгиниіо чњ тавр осон афтиданд! Медонам, ки ин фаѕат дар тўли як даѕиѕа – фаѕат дар айни замон аст. Агар ман ба іолати мазкур муттамарказ нашавам, вай гум хоіад шуд. Се соат баѕайдгирии 10 сониягии ин хоіишро иїро кардам. Іеї ваѕт чунин маѕсади ягонаву равшанро эісос накарда будам. Ман іатто дар назди худам интихоб намегузорам, ки «ё раіо мешавам, ё…». Ман бояд  садди мазкурро рахна намоям. Іеї гуна интихоб вуїуд дошта наметавонад.

Шояд пештар, ваѕте ки ман рахна кардани будам, хоіиши ман хеле норавшан буд. Іеч гоі чунин маѕсади ягонаи равшанро іис накарда будам. Љайр аз вай дигар іеї чиз вуїуд надорад ва бо іамин сабаб ваїдият ба вуїуд меояд. То он даме ки маѕсади мазкур іосил нашудааст, ман аз іеї чиз наметарсам, чизе хоста наметавонам, наметавонам, ки ягон чиз хоіам. Ман ваѕт надорам.

Дар соати дуввум – хоіиши истироіат. Шавѕ. Ман ин посбонро мешиносам! Ман аз болои вай бо осонњ меїаіам.

Дунёи батамом пурасрори сентябри соли гузашта, замоне, ки замина зуд – зуд маѕсади ягона буд, баногоі хеле ѕариб шуд. Ман гўё ба хате расидаам, ки ба он хат дар іамон давра, фаѕат амалкунанда расида метавонист. Фаѕат акнун таїрибаи ман бисёртар аст, ман медонам, ки іеї чизи мунтазиршавњ нест. Зарур аст, ки бикунњ, бикунњ, бикунњ. Ба іеї чиз нигоі накарда – ба амалияи фўкіо, ба он нигоі накарда, ки Бо бармегарадад ё не.  Аз болои ин їари бетаг паридан зарур аст. Шавѕ: іеї чиз манъ намекунад, тимсоли їари бетаг, ки ман пештар ба он фаѕат наздик мешудам, нигоі мекардам ва боз ба ѕафо мерафтам. Іозир бошад ман аз болои вай меїаіам ва маро чизе нигоі дошта наметавонад. Боз як кундзеінии шинос: ДМ іар ѕадар равшван бошад, идомааш мушкилтар мешавад. Дар ин низ возеіият ба осонњ ба вуїуд меояд – не, ДМ іар ѕадар, ки равшан бошад, ОСОНТАР мешавад.

Ман аллакай 10 даѕиѕа шуд, ки ваїдияти 4-5 эісос карда истодам. ДМ – ро бошад ду соат боз! Ѕатъият чунон аст, ки дигар хоіиши фикр кардан мавїуд нест, барои чњ ин тавр аст.

Боз посбон: ѕаноатмандњ. Шодњ – 10: ѕаноатмандњ аз чњ, охир ман ба маѕсади худ муваффаѕ нашудаам! Фаѕат таљйирёбии їисмонњ, ба камаш ман розњ нестам.

Ваѕте ки хобам мебурд – эісоси сихи оіанини сахт аз торикњ, ки ба боло ба андозаи 30 см фушурда истодааст»

 

«Лаззати ѕаблњ»:

*) саги кўчагњ чизи аїиберо дид ва ба іамон тараф давид.

*) тимсоли худ іамчун навомўз дар амалия – зиндагњ акнун шурўъ шудааст, ман ѕадаміои аввалинро гузошта истодам. Іама чизіои аїиб дар пеш мебошад.

*) Саргузашт аз Маймунчаи Пахмоѕ: «дар сонияіои баъд аз бедоршавњ, аз хоб їалбшавиіои хаотикњ боѕњ монда буд. Нигоі ба навиштаїот афтод: «ман – навомўз, іама чиз акнун шурўъ мешавад, дар пеш чизіои аїибе іастанд». Лаззати ѕаблњ тавлид карда истода, якчанд маротиба хондам. Баногоі боварњ – возеіият ба вуїуд омад, ки ман іозир пайдо шудам, ман іеї ваѕт дар ин іуїра, дар ин бадан набудам, ман гузашта надорам, ман іеї чиз надорам, ман іамин іоло ба вуїуд омадам. Ба лавіа – шиори болои тахти хоб, ки дар он ман пайдо шудам, нигаристам. Итминон мавїуд аст, ки ман онро нанавиштаам, итминон вуїуд дорад, ки вайро мавїуди дигаре навиштааст. Мавїуде, ки то  ман дар ин їо зиндагонњ мекард. Оне, ки хоіиши худро изіор карда, дастурамалро гузошта рафтааст. Ба мавїуди мазкур іусни таваїїўі ва хоіиши анїом додани іама кор барои амалњ шудани хоіиши вай,  мавїуд аст. Дар іамин маврид, лаззати ѕаблии кори имрўза мавїуд аст, шодњ аз он ки дар пеш боз чњ ѕадар чизіои аїиб, іолати љайриоддии сабукњ іаст. Аз он ки гузашта вуїуд надорад, ман ба касе іеї гуна ваъда надодаам, ба касе чизе ѕарздор нестам, дар назди касе гунаікор нестам, барои чизе шарм намекунам, іеї чизро бохт намекунам ва аз чизе тарс нест».

*) Форд: «бо тимсоли тармаи барфие, ки іамин замон аз  ѕулла ба поён канда мешавад ва ба іолати дар іадди оргазм будан, іамоіангњ мекунад. Бо їумлаи «іамин іозир чизе рўй хоіад дод» іамоіангњ  дорад».

*) Форд: «дар ѕафаси сина эісоси дамандагњ аз фараі, хоіиши чуѕур нафас кашидан, хоіиши шодиомези фаъолият, пайдо мешавад»

*) Фарѕияти хоси сарфаімравњ аз  лаззати ѕаблњ дар он аст, ки іангоми бозгардонии диѕѕат аз объекти лаззати ѕаблњ, вай заъиф мешавад. Дар айни замон бошад, сарфаїімравњ шиддатнокии худро паст намекунад.

 

«Сарфаімравњ»:

*) эісоси асрор, афсонаіо.

*) гўё ман муддати тўлонњ мунтазир будам, дар љамгиниіои беіис «ях мекардам», іозир бошад, об шуда истодам, дар пеш – асрор. Бо саросемавор зуіур кардани хоіиши шодиомези аз амалия иїро кардани чизе, іамоіангњ мекунад.

*) бо шавѕ сахт іамоіангњ мекунад. Энштейн: «аз іама чизи аїибтарине, ки мо эісос карда метавонем – ин эісоси асрор аст. Он касе, ки ин эісосро іеї гоі аз сар гузаронида наметавонад, касе, ки манъ шуда, бо  шавѕи беїуръатона ба фикр фурў рафта наметавонад, вай ба мурда монанд аст ва чашмони вай пўшида» мебошанд.

Лама: «Шаб дар ѕатора. Ваѕте ки ба тиреза менигарњ, торикиро мебинњ ва гоііо дар ин їо ва гоііо дар он їо  оташаки хонаіо, чарољіои деіаіои хурдакак чашмак мезананд. Тимсоли одамоне, ки мисли парвонаіои шабона дар атрофии ин чарољакіо їамъ мешаванд – телевизор тамошо мекунанд,  ба  зиндагии муѕарарии худ машљуланд. Іар як оташак іамчун  їазирачаи чунин муѕарарњ будан ѕабул карда мешавад. Дар атрофии вай бошад, уѕёнуси торики беіудуд, їалбкунанда ва махуф».

 

«Саёіати беохир»:

*) новобаста ба амалияи фўкіои дигар, новобаста ба вазъиятіо, новобаста ба хавфіо ва интизориіо, новобаста ба муваффаѕият ва шикастіо, ман бо амалия машљул хоіам шуд, ман саёіати худро идома хоіам дод.

*) ѕадам ба ѕадам ман даркіои худро иваз хоіам кард ва муіим нест, ки ѕадаміои мазкур хурд мебошанд ё калон- муіим он аст, ки ман манъ намешавам.

*) тимсоли худ  ба мисли роіиби хурд – лама – тулку. Ман дигар шудам, ман барои гирифтани таълим ба назди ламаіои бузург меравам, ба наздикњ чизіои зебо ва аїиберо хоіам донист.

*) дар іар лаіза метавонам, ки аз їой бархоста борхалтаи худро гирифта, ба роі дароям.

*) шамоле, ки вараѕіои китобро рў мегардонад.

*) «ољоз» - іаракати пурѕуввати нигоі доштанашаванда, ки пурѕувват мешавад, дар пеши чашм зиёд мешавад. Ољози іаракати ях, обшавии барф, іаракати їабіаи абріо.

*) тимсоли худ ба монанди латтачае дар ихтиёри шамол, маро боз іам сахттар лаппиш медиіад, дар іар лаізае ман метавонам, ки канда шуда ба номаълумњ парида равам, ман намедонам, ки кадом сарфаімравњ ѕуввати охирин мебошад.

*) Калтакалос: фикри іамоіангикунанда: «ман їои бозгашт надорам».

 

«Баіори абадњ» 

*) зиндагњ таваллуд мешавад, вай заъиф ба назар менамояд, аммо онро нигоі доштан имконнопазир аст; дар баіорон дар іама їо мўљчаіои нав ба шукуфтан сар мекунанд, їўйчаіои хурдакак їорњ шуда яхіоро об кардан мегиранд, ях зудшикан мешавад ва хоіиши  аз вай раіо шудан, афшондан  ва іис кардани сабукњ пайдо мегардад. Іеї чиз омадани баіорро боздошта наметавонад. Агар маїрои їўйча баста шавад, вай ба уѕёнус мубаддал мешавад ва аз сари роіи худ іама чизро шуста мебарад. Калимаіои «іеї чиз, омадани баіорро боздошта наметавонад», іамоіангкунанда мебошанд.  Як чизи хеле дилхоі ва раљбатнок іатман фаро мерасад.

*) Ежатина: «монанди он ки дар баіор барф ба об шудан шурўъ мекунад ва замин намудор мешавад.  Вай  боз ва боз бо барф пўшида мешавад, аммо баіорро боздошта намешавад ва барф бебозгаш об мешавад. Лаппишіои хурди ваїдият ба замина мубаддал мегарданд. Іама чиз бо ваїдият іамоіангњ мекунад, возеіият ба вуїуд меояд, ки ман акнун нав ба зиндагњ кардан ољоз мекунам, фаѕат іозир эісос кардан ва фаімиданро шурўъ мекунам. То ин муддат, тамоми ин соліо гўё дар таги ях будам. Бадан нороіат, безобита мешавад,  – дар вай барои эДМ їой тангњ мекунад, вай мисли заіролудшуда іис карда мешавад ва он бояд таљйир ёбад, аз изіои ІНЭ тоза шавад, бо азсаргузарониіои эДМ ягона гардад».

 

«Даъват»:

*) іатто дар ваѕтіое ки вай ба зўр пайхас карда мешавад, ба таври тоѕатфарсо дурахшон аст. Тимсоли іамоіангикунанда: дуди  гулхан дар нишебии кўіи іамсоя, оташакіои шабона дар тарафи дигари дарё – як чизи хеле дур, дар уфуѕ.

*) Ежатина: гуё хоіиши нигоі кардан ба уфуѕ  пайдо мешавад, на ба ашёіои гирду атроф.

*) бо іиси гўшанишинњ іамоіангњ мекунад.

*) Аїи: биёбон, шаб, фаімида наметавонам, ки ман дар куїо тамом хоіам шуд ва шаби нарми хунук дар куїо ољоз мешавад, мову ў як іастем, баъд аз ин шаб фардо нахоіад шуд, аммо маіз дар іамин шаб имконият мавїуд аст, ман намедонам, ки имконият ба чњ – аммо іар чизе ки набошад – ба он тараф їалб мекунад ва агар ин іамон чизе набошад, ки ман онро їустуїўй мекардам, ман аз ду сар ин имкониятро мехоіам, барои он ки дигар наметавонам ва іам намехоіам, ки он іамон тавре іастам, бимонам.  

Шаб мисли дараи ба умѕи кўі раванда менамояд ва ваѕте ки ман меравам, кўііо ба іамдигар зич мешаванд, іеї чиз мисли пешина нахоіад шуд.

Ситораіо рўшанњ мекунанд, новобаста дар масофаи дур буданашон – аліол оніо барои ман мавїудоти аз іама наздиктарин мебошанд, ман ба касе ва ба  маіфили оніо дилбастагњ надорам – аз іама чизи беітарине, ки ман дар лаіза мехоіам, фурсате мебошад, ки ман имкон дорам.  Ин лаіза – ин чизе аст, ки ман мехоіам іамроіи худ ба саёіат гирам. Ба іамаи оніое, ки дар ѕафо мемонанд, эісоси сипос, меірубонњ ва дилгармњ ба вуїуд меояд.

*) Ежатина: хоіиши сахти дурахшон ба як чизи нофаімо, іис кардани он ва ва барои вай интихоб накардани іеї гуна объектро мехоіњ. Чунин менамояд, ки іама гуна амал ва падидаи ба ман шинос аз іад хурд хоіанд буд, іеї гоі бо хоіишіои мазкур пурра іамоіангњ нахоіанд кард.

 

«Тааїїуб»:

*) нафас гулўгир мешавад; мавїхезњ шуда истодааст; іеї гоі ин тавр шудан имконнопазир аст; иззату эітиром.

*) іангоми кашф шудани ДМ – нав ба вуїуд меояд.

*) бо шавѕу раљбат ва эісоси асрор бисёр сахт іамоіангњ мекунад.

 

«Тантана»:

*) бебозгашт будани саёіати беохир.

*) тимсоли мўйсафед дар харак: ман аз худ мўйсафедро тасаввур мекунам, дар хараки парки шаірчаи маљорбаста нишастаам, аз назди ман гоі – гоі одамон мегузаранд, боди аіён – аіён вазанда аз замин чанг мехезонад, дар атроф іама якхела ва муѕарарњ аст, касе ба мани пири фартут муттаваїїеі намешавад, ман аз іудуди таваїїўіи одамон берун андохта шудаам, ман пири ба заъф гирифторшудае іастам, ки аз оби даіонам їорист, кар ва ѕариб фалаї мебошам, ман пурра ба амалияи худ муттамарказ іастам, ман азсаргузаронии зебои тасвирнашавандаро іис карда истодаам, ман тантанаи пурхурўшро эісос мекунам.

*) Ежатина: «охири тирамоіи офтобњ, офтоби кабуди шафоф, іавои сард, тару тозагии офтобњ, осудагии беканор. Ман кайіо іамаи фўкіоро  гум кардам, оніо ба Азсаргузарониіо рафтааанд, ман бошам, моііо ва соліои дароз  дар љамгиниіо сарриштаамро гум карда будам, аммо имрўз бедор шудам ва медонам, ки ягон чиз рўй хоіад дод, медонам, ки  ин албатта рўй хоіад дод, медонам, ки ман ба он наздик шудаам. Ман  меравам ва дарки їидду їаід ба вуїуд меояд, гўё манро селоб бурда истодааст, гўё роі нагашта, балки давида истодам. Ин эісоси пешакњ – итминон доштан ба он аст, ки акнун љалаба ногузир аст. Ман медонам, ки ин имрўз рўй хоіад дод ва ман боз Бодх  ва фўкіоро дар дунёи Азсаргузарониіо хоіам дид. Іолати мазкур іамон ваѕте рўй медиіад, ки ман тирамоіи офтобиро мебинам, ба мисли тирамоіи офтобии Муктинтха – дарахтони зарди тирамоіњ, пайраіа бо бо баргіои калон – калони  зард  пўшонида шудаанд, бољи дайрхона, ки дар он їо мо барфбозњ мекардем. Іам баргіои рехта, іам іаври аз даіон баромада, шитирроси баргіо, іар як їузъиёт тантанаи ногузирии љалабаро таірик мекунад».

*) Ежатина: «омодагии ба амал овардани таљйироти бебозгашт. Пешакњ фаімидани он чизе, ки то іол номаълум аст.Ба назар менамояд ки тамоми дунё дар аснои омода шудан ба їаіиш, аз іаракат бозмондааст». Ман таслим нахоіам шуд. Дар ин дафъа иїро нашуданаш илої надорад, ман іеї гоі ин тавр омода набудам. Итминон мавїуд аст, ки маіз рахна ба вуїуд хоіад омад, на лаппиши якмаротибагии ДМ.»

*) їумлаи «ин рўй дод!» іамоіангњ мекунад. Дар забони маъмулњ «тантана» ІМ – ро ифода мекунад, ки он іангоми ягон чиз ба амал омадан, аз сар гузаронида мешавад. «Ба амал омад» дар забони маъмулњ чиро ифода мекунад? Ин маънои «тамом» -ро дорад. Ваѕте ки Спартак ЦСКА – ро бурид, бозњ тамом шуд, ваѕти оби їав хўрдан фаро расид, ѕаноатмандњ ва дилтангњ пахш мекунад. Зиндагњ тамом шуд. Аммо «тантана» - ДМ» чњ аст? «Ба амал омад» чњ мебошад?. Ин таркиши эїодиёт, таркиши лаззат бо таваллуди бетаваѕѕуф, бо саёіат аст, ин интиіат аст, ин интиіо нест, истгоі ва іатто маіали байни намебошад.

 

=====================

 

Сектори Ягонагњ:

 

Хати 1:

  эісоси зебопарастњ

  сарфаімравњ

 

Хати 2:

  іусни таваїїўі, меірубонњ

  кушодадилњ

  фурўравњ ё «саріад нест»

 

Хати 3:

  худфидоњ ё сипос

  дасткашњ аз манфиат ё вафодорњ

 

========================

 

«эісоси зебоњ»:

*) бо шавѕ, вафодорњ ва меірубонњ іамоіангии сахт мекунад.

*) бо дарки «саріад вуїуд надорад» іамоіангии сахт мекунад – хоіиши таілил шудану  як ѕисмати фазо гардидан  ба вуїуд меояд ва дар натиїа лаззат боз іам пурѕувваттар мешавад. Бо эісос кардани сабукии фарогирандаи нарм, аммо бо суръат аз бадан їудошаванда, мушоият мешавад.

*) «файласуфи зебошиносеро», ки ким – чизеро зебо мешуморад, аз одаме, ки іаѕиѕатан эісоси зебоиро аз сар мегузаронад, фарѕ кардан хеле осон аст. Эісоси зебоњ аз чунин даркіое ба вуїуд меояд, ки оніо іатто аз тарафи зебошинос іеї гоі пайхас карда намешаванд. Зебошиносон аз он чизіое, ки аз дидани оніо завѕ намудан маъмул шудааст, завѕ карданашонро вонамуд мекунанд – аз суратіои галереяи Третяков, аз овози примадонна ва љайраіо. Эісоси зебоњ аз он їумла дар навбати аввал аз падидаіои рашан нонамоён буда ба вуїуд меояд – ѕатраи шабнам дар пўсти занбурўљ, пўсти гуворою дурушти дарахти берёзаи кўіна, фарѕияти меваи љубайро дар заминаи баргіои сиёіу сабзи дастаіои пажмурдаи алафіо ва љайраіо. «Зебошиносони барїаста» низ іастанд – оніоро аксар дар байни суратгиріо вохўрдан мумкин аст – оніо зоіиран гўё эісос зебоиро аз сар мегузаронанд ва маіз чизіои ба назар кам намоёнро пайхас мекунанд, аммо аз оніо бипурс, ки чаро маіз сурати іамин чизро аккосњ кардаанд? Ба їои їумлаіои «ман нисбат ба ин шохчаи хушкида зебоиро іис кардам, дилам хост, ки онро ба даст гирам ва ба гармии он сарфаім равам», вай як даста истилоіоти техникиро талаффуз мекунад, яъне ў боз іам ФИКР хоіад кард, ки ин зебо аст. Зебоиро бошад, вай аз сар  нагузаронидааст.

*) дар їангал, дар назди баір ва дигар їойіо «симфонияи зебоиро» эісос кардан мумкин аст – спектри мукаммали лаппишіои эісоси зебоии ба як сўхтори тоѕатфарсои ваїдии омезишшаванда табдилшуда. Тимсоли іамоіангикунанда – іама чизи аз ѕалб хориїшаванда дар тўри дурахшанда дармондааст – іар як алвонїхўрии шохча, шапалаки дар парвоз буда, пари парвоз карда гузашта истода – ба іар як іаракат, тўри мазкур бо шиддати ширин їавоб медиіад, дар дил лаззати тоѕатфарсо ба вуїуд меояд ва баъдан мисли  селоби вулѕон ба тамоми бадан паін мешавад – боиѕтидор, саросема нашуда ва сўзон.

 

«Мафтунњ»:       

*) Бештар замоне ба вуїуд меояд, ки эісои зебоњ ба шиддатнокии  ваїдњ наздик мешавад, ваѕте ки «симфонияи лаззат» мавїуд аст, іамон ваѕт іамоіангиіои зиёд бо ДМ – и дигар ба вуїуд хоіанд омад – бо тантана, таіайюр, даъват ва їидду їаід. Агар лаппиши зебоњ аз дидани объекти мушахас ба вуїуд меояд ва он » бо дарки іамчун «зебоњ» ѕувва мегирад, он гоі мафтунњ аллакай беобъект аст. Вай назар ба эісоси зебоњ ба сифати ваїдият хеле тезтар рафта мерасад.

 

«Іусни таваїїўі» ё «меірубонњ»:

*)  бо калимаи «шинохтан» іамоіангњ мекунад – гуё ин одамро баъд аз їудоии тўлонњ мешиносњ ва шодии вохўриро аз сар мегузаронњ.

*) іусни таваїїўі замоне ба вуїуд меояд, ки іамоіангии яке аз даркіо, ки ман онро «ман ин одамро ѕабул мекунам» ном мегузорам, бо іама гуна ДМ, ки ман онро «ДМ - ман» меномам, мавїуд мебошад.

*) іусни таваїїўіи пуршиддат бо калимаи «меірубонњ» іамоіангњ мекунад – шояд барои он, ки калимаи «меірубонњ», аксаран бо тобиши эротикњ истифода бурда мешавад, Іисіои бо меірубонњ вобастае, ки дўстдоштагон нисбати якдигар эісос мекунанд [іангоми дар іамин лаіза аз ІН озод будан]. Бо вуїуди ин «меірубонњ» фаѕат іамон ваѕт тобиши эротикњ дорад, ки агар одамони меірубонњ эісоскунанда, іамчунин майлу раљбати эротикњ аз сар гузаронанд.

*) Ежатина: «іусни таваїїўі ба мавїуд замоне ба вуїуд меояд, ки дар бораи он андеша кардан, бо ягон ДМ іамоіанг аст». Ман метавонам, ки дар бораи фўкіои гуногун андеша кунам, аммо іамзамон ДМ – и мухталиф ба вуїуд меоянд: ѕатъият, меірубонњ ва љайраіо. Ваѕте ки андеша дар бораи он мавїуд бо ягон ДМ – и ба ман шинос іамоіангњ мекунад, , дарки наздик будани іамон мавїуд, хоіиши он, ки ДМ бо вай іамзамон мавїуд бошанд, хоіиши иїро кардани амаліо барои он ки ДМ дар он їо пайдо шаванд, ба вуїуд меояд.

Ваѕте ки андешаіо дар бораи он мавїуд, ба бедор шудани

ДМ – и ношинос оварда мерасонад, мафтун шудан, чазб шудан ба вай, хоіиши ба вай монанд шудан ба вай ба вуїуд меояд. Ба он нигоі накарда, ман оніоро іамчун ба худ ношинос ба ѕайд гирифта истодаам, шинохтани аїиби ДМ – и мазкур пайдо мешавад.

Іусни таваїїўі бо хоіиши он ки дар дигар мавѕеъіо ДМ низ бошанд, іамоіангњ мекунад.

Яке аз зуіуроти ба ман аїиб будаи вай – іусни таваїїўіи беобъект мебошад. Вай замоне ба вуїуд меояд, ки ДМ  ба дараїаи олитарин шиддатнокии ба ман дастрас буда, мерасанд – он гоі чунин хоіиш пайдо мешавад, ки іамон чизи аз сар гузаронида истодаи манро тамоми мавїудоти дигар эісос намоянд, хоіиши аѕѕалан кореро ба анїом расонидан, ки оніо аѕѕалан ба ѕадри тавоноияшон ба ДМ наздиктар шуда тавонанд, хоіиши їустуїўй кардани фўкіои нав, мукотиба кардан бо навомўзон пайдо мешавад.

Ваѕте ки ман бо навомўзон мукотиба мекунам, худам навомўз іастам, ман іамон чизеро эісос мекунам, ки дар аввали амалия эісос менамудам – гўё дар пеши ман дунёи нав боз мегардад, тамоми саріадіо вайрон мешаванд, ман чизе, ки мехоіам иїро ва аз тамоми чизіо хурсандњ карда метавонам. Ваѕте ки іусни таваїїўі зуіур кардааст, іар як љалабаи мавїуди дигар, хоі навомўз, хоі фўк – аз ду сар лаппиши хурсандњ, лазати ѕаблии аіёнан ваїдњ бударо ба вуїуд меорад.

Іусни таваїїўі іамчун  моил шудан ба мавїуде, ки мехоіад іамон чизеро іис кунад, ки іис кардани он ба ман низ хушоянд аст ва чизе, ки манро їалб мекунад, зуіур мекунад. Хоіиши бартарафсозии ІН ва эісос кардани ДМ –  и одам, хамеша бо іусни таваїїўі ба вай дар іамин мавѕеъ, іамоіангњ мекунад.

Ваѕте ки нисбат ба мавїуд іусни таваїїўі зуіур намудааст,вай ба назар зебо вонамуд шудан мегирад, іол он ки дар іолати дигар ман онро іамчун «безеб» фарѕ карда метавонистам. Ваѕте ки он мавїуди љафс аст, интерпретатсияи вай іамчун «љафс» нопадид мегардад ва тимсоле ба вуїуд меояд, ки вай духтарчаи хурдакаки фарбеіи нармбадан аст. Іамин тариѕ, іусни таваїїўі бо эісоси зебоњ іамоіангњ мекунад.

Іусни таваїїўі іамчунин бо шодии бесабаб, майліои эротикњ, туфулият, таіайюр, мафтунњ, худфидоњ ва хурсандњ аз чизіои оддњ іамоіангњ мекунад.

Іусни таваїїўі бо хоіишіои шодиомези «хурд» іамоіангњ мекунад – навозиш кардан, бозњ кардан, чизе навиштан, овардани барги афтода ё кулўлаи дарахти арча аз їангал, нишон додани анкабут. Аммо фарѕи зуіур кардани хоіишіои мазкур аз механикњ дар он аст, ки хоіиши пайдо кунонидани таассурот, хоіиши баіодиіии мусбии он мавїуд нест – ман іамту  шодии худ, мафтунии худро изіор мекунам.

Іусни таваїїўі аксаран бо іоіиши чизеро ёд додан іамоіангњ мекунад. Масалан ба таври мукаммал дар бораи таїрибаи худ наѕл кардан. Ин аз љамхорњ бо он фарѕ мекунад, ки ман ман маіз омўзонидан мехоіам ва барнагаштан ба масъалаи мазкур. Чунки агар ин ба мавїуд  аїиб бошад, вай ба хотир хоіад гирифт, ё худаш  дар ин хусус мепурсад. Ва ваѕте ки ман дар бораи касе љамхорњ мекунам, ман мехоіам дар іар як бор ягон чизро гўшрас кунам, назорат кунам, ки оё вай іамон тарзи гуфтаи манро мекунад, ташвиш мешавам.

Ваѕте ки іусни таваїїўі мавїуд аст, хавотирњ аз аѕида ба вуїуд намеояд, кушодадил будан мавїуд аст. Хоіиши іеї чизро пиніон накардан, мудофиа кардан мавїуд аст. Хоіиши такрор бо такрор тадѕиѕ кардани он чизе, ки нофаімо мебошад, вуїуд дорад. Хоіиши ѕабул кардан ва додани даркіо, омўхтан ва омўзонидан вуїуд дорад.

Ваѕте ки іусни таваїїўі мавїуд аст, тамоми даркіои дигар гўё шафоф, сабук ва фарогиранда мешаванд. Ваѕте ки  іусни таваїїўі нест, ман гўё дар даруни пучоѕ іастам  ва бо іамин сабаб шунидан базўр, дидан норавшан аст ва меірубонона даст расонидан љайриимкон мебошад. Ваѕте ки іусни таваїїўі зуіур мекунад, ин девор об мешавад, ба болои ман гўё дунёи іаѕиѕњ ва лухтшуда фурў меафтад. Гўё ман то ин дам тамоми зиндагиро бо мавїгири лаганшакл нигоі мекардам ва баногоі ба кўча, ба їангал баромадам. 

Ваѕте ки іусни таваїїўіи равшан мавїуд аст, тамоми даркіо дар ин мавѕеъ бо шафофият шўълавар мегарданд. Калимаи «тозашавњ» омада мерасад. Тозагии булўрин -  нозуку фарогиранда ба дараїаи ашковар, іайронњ мавїуд аст – ин кадар дунёи бузург! Ва чунин зудшикан: ба назар чунин менамояд, ки агар ба вай  даст расонида шавад, вай їарангос хоіад зад. Ваѕте ки іусни таваїїўіи ваїдњ мавїуд аст, ба вай тоб овардан имконнопазир аст, майли гиря кардан пайдо мешавад. Фикр: «ин дунёро фаімида намешавад, аз ин дунё беинтиіо мафтун шудан мумкин аст, дар вай будан ва дар вай ба оіистагњ харакат кардан  лозим аст, вагарна вай чунон їарангос зада истодааст, ки тоѕатфарсост».

Іисіои їисмонии іамроіикунанда – гўё аз баљал ресмоніои нозук тавассути даст ба кафи даст мераванд, барои іамин хоіиши ламс кардан ва даст расонидан пайдо мешавад. Эісоси таркиши мулоим дар ѕафаси сина. Зарурати иїро кардани ягон амаліои тўлонии мураккаб нест, фаѕат андаке даст расонидан мумкин аст ва дар натиїа селе ба вуїуд меояд, ки имконияти рўфта бурданро дорад.

*) Аїи: хоіиши дар канораш будан [бо он касе, ки нисбати вай ман іусни таваїїўі эісос мекунам], аммо бо чашм диданашаванда, бо іузури доштани сукут, мисли шамоле, ки гоі – гоі вазида мўйіои ўро іангоми парвоз, парешон мекунад.

*) Форд: «зимни іусни таваїчўі, эісоси гармњ дар бадан ва дарки ранги тиллоњ дошта ба вуїуд меояд, ки аз асабіои болои ноф то фарѕи сар боло меравад ва баъдан  тавассути чашміо ба берун мерезад Аз ин сутун риштачаіои зарин и борик їудо шуда, ба ѕисматіои гуногуни бадан медаванд».

*) Форд: «меірубонњ іамеша аз эісос кардани мавїи гарму нарми зичи ѕитиѕкунандаи аз асабіои болои ноф ба боло, ба ѕафаси сина, ба гулў ва дастіо баромадаистода, шурўъ мешавад. Вай бо таркиши хурд – лаппиши лаззат дар ѕафаси сина, гулў ва нўги ангуштони дастон, хотима меёбад» .

 

«Кушодадилњ»:

 

*) Форд: «кушодадилњ» бо хоіиши иїозат додан барои мушоіида кардани фикріо, іисіо, эісосот ва амаліои худ  ба одаме, ки ман ба вай іусни таваїїўі дорам, іамоіангњ мекунад: хоіиши чизеро пиніон доштан вуїуд надорад; їои тарсидан нест – Биё ва бубин. Бо тимсоли булўри кўіњ (шафоф ва дурахшанда) іамоіангњ мекунад. Сабукњ ба вуїуд меояд, он боре, ки онро пиніон мекунњ, вуїуд надорад ва шодњ аз он ба вуїуд меояд, ки ту іамин гуна сабук, дурахшанда ва шафоф іастњ. Ва іар касе, ки тавассути бадани ту менигарад, іеї гуна сояро намебинад, чунки он вуїуд надорад.Шодњ аз он, ки туро мешиносанд. Аз он ки барои бо мавїуди мазкур якїоя амал кардан монеъа нест, эісоси шодњ ба вуїуд меояд: гўё деворе, ки имконияти дар паілўи ин мавїуд давидан ва іамроіи ў иїро кардани кореро манъ мекард, фурў меравад. Аз он ки ту бо он мавїуд іамроі іастњ, шодњ ба вуїуд меояд ва ту гўё ба вай имконият медиіњ, то туро їалб кунад. Дар бораи он ки ин ба чњ хоіад овард, бепарво іастњ».

 

«Фурўравњ» ё «саріад мавїуд нест»:

 

*) Скво: «дар аввал заминаи мунаввар мавїуд аст – їидду їаід, лаззати ѕаблњ, эісоси зебоњ ва ѕаноатмандњ дар шакли заъиф зуіур  кардааст. Ваѕте ки ба дарахт, ба оташ, ба осмон менигарам, эісоси їалбшавшавии бо іусни таваїїўі ва эісоси зебоњ мушоиятшаванда пайдо мешавад. Дил мехоіад, ки  іаракатро ѕатъ кунњ, ба ин эісоси кашолёбанда назора кунњ ва худро дар он афканњ». Баъдан, дар тўли 1-5 сония чунин эісосе ба вуїуд меояд, ки гўё дарахт ё оташ (ё он чизе, ки ман ба он нигариста истодам ва ё ба он іусни таваїїўі зоіир карда истодаам) дар ин мавѕеъ, дар минтаѕаи шикам, ѕафаси сина ва гулў їойгир мешавад. Ин эісоси маіз дарахт бо шохчаіояш ё оташ нест, балки эісоси ким кадом шаклест, ки дастрасонњ ба вай, бо лаззати афзуншаванда ва васеъшаванда мушоият мешавад. Ваѕте ки узви таносули писар дар махрамгоіи духтар аст ва эісоси гуногуни гуворо мавїуд мебошад, шакли узвро аз рўи іисиётіо муайян кардан љайриимкон аст. Іатто іиссиётіо вуїуд надоранд, ки ин узви таносули ким – кадом одам асту дар он іисиётіои ман мавїуд нестанд. Аммо дар зимн эісоси расиш бо ким – чизе вуїуд дорад. Бо дарахт ва оташ низ айнан іамин тавр сурат мегирад. Даркіои басарњ мисли пештара боѕњ мемонанд, ба їои  бадан эісоси оргазми нарми тезу тундшаванда, ки он бо пурѕувват шудани эісоси зебоњ ва шавѕу завѕ мушоият мешавад, ба вуїуд меояд.  Эісоси оргазми нарм васеъ мегардад, вай аз іаїми диаметраш 40 см дар мавзеи ѕисмати болоии бадан шурўъ гардида баъдан то як метр рафта мерасад ва эісоси фурўравњ-таілилёбњ-васеъшавњ ба вуїуд меояд. Мавїудоте, ки дар ин лаізаіо ман ба оніо менигарам, іамеша іамчун зинда, хеле наздик, зебо, эісосотњ, пурасрор ва дар айни замон іамчун «оддњ», іис карда мешаванд. Їудо кардан ба наздик - дур вуїуд надорад. Маѕсадіо мавїуд нестанд. Іама чиз фаѕат «дар айни замон» мавїуд аст ва пуррагии «дар айни замони мазкур» бо мавїіои шодњ дар ѕафаси сина, ба гулў, ба шикам мерезад, бо лаззати афзуншаванда васеъ мегардад. Таіѕиѕ кардани он дар замоне, ки дарки мазкур вуїуд дорад – ин таілил ва муѕоиса набуда, балки фурўравњ ба он чизе мебошад, ки ман мехоіам онро таіѕиѕ кунам.  Дар таіѕиѕи мазкур фикріо вуїуд надоранд». 

*) Ежатина: «ваѕте ки муѕарарњ будан мавїуд аст, ман боварњ дорам, ки зиндагии ман дар чаіорчўбаіо маідуд карда шудааст ва ман хоіам донист, ки имрўз ва баъд аз як сол чиро эісос хоіам кард. Дар іолати мазкур ман аз назди дарахтон дар бораи оніо «дарахт фикр карда истода», хоіам гузашт. Оніо ба іоли худ ва ман низ бо іоли худ. Ваѕте ки «саріад вуїуд надорад», ман гўё шубіа мекунам – дар атроф ин ѕадар Мавїудот! – не дарахт, не дарёча, не замин. Фикр: «Хама чиз имкон дорад».

*) Чайка: «амалияи бозгардонии диѕѕатро бо чашмони пўшида иїро кардам ва дар лаізае, дар тамоми бадан сабукњ пайдо шуд, манро субстансияи шодиомез фаро гирифт. Баъдан дар тўли чанд лаіза бадан тамоман нопадид гашт – ман вуїуд надоштам! Ба їои ман іеї чиз набуд. Шамол ва садои кўл тавассути гўшіо фаімида намешуд, балки вай іамту вуїуд дошт. Калимаи «холигњ» іамоіангњ мекунад. Дар ин мавѕеъ холигии пурра вуїуд дошт. Чунки на бадан вуїуд дошт, на фикріо, на хоіишіо на эісосот, балки таніо дарки садои кўл ва боди вазанда мавїуд буд, іолати умумњ буд, фикріо, «ман» вуїуд надошт. Ба іеї куїо їалбшавњ  набуд, чизи поракунандае набуд, іеї чиз азият намедод ва шилѕин намешуд, іеї гуна «манро» набуд. Баъдтар, ваѕте ки фикріо пайдо шуданд, дарки сабукњ мавїуд буд. Гўё гелий іаппаки іавоиро пур кард ва он омодааст, ки парвоз кунад. Іисиётіо – тобхўриіои сахт ва сўзиш дар минтаѕаи ноф, тамоми бадан гўё шўълапошњ мекунад, лабрез шудааст, дар іама їо эісоси гуворо мавїуд аст».

*) Форд: «мафіуми «ман» маідудияти худро гум мекунад ва дар чаіорчўбаіои маълум муайян буданро ѕатъ мекунад. Боварии мустаікам пайдо мешавад, ки  «ман» - ин іамон баір, іам осмон, іам їангал ва іам чўби ба таги пой афтода ва іам вазиши шамол аст».

*) Гум шудани маідудияти «ман» метавонад, бо іисиётіои їисмонии аз минтаѕаи дидашавандаи бадан хориї буда, мушоият шавад. Масалан, метавонад, ки іисиёт на дар даст на дар по, балки дар нўги дарахт пайдо шавад! – шуур аз ин падида бо іайрат манъ мешавад, фикріо шах мешаванд ва намуди дунёе, ки пештар ба ту чунин таљйирноёбанда намудор мегашт, бо нармњ ба дигаргуншавњ шурўъ мекунад. Илова бар ин, аз ин низ іамон тавр лаззати зеінњ, ки  аз іангоми іал кардани масъалаи зебои бозии шоімот ба даст меояд, ба вуїуд меояд.

 

«Худфидоњ» ё «Сипосгузорњ»  

*) ЗМ: ман роіиби кўіансол іастам ва ѕариб тамоми зиндагии худро барои тарбияи ламіо мебахшам – ба оніо іамон чизи камеро, ки худам медонам ва иїро карда метавонам, таълим медиіам. Оніо іама чизро хеле зуд ёд гирифта ба назди ламаіои бузург мераванд, то ки таълимгирии худро дар назди оніо идома диіанд.  Ман бошам боз ба таълими хурдсолони дигар машљул мешавам ва іамин тавр то даме, ки зиндагњ ба охир нарасад. Ман аз он ки хати таълим идома дорад тантана эісос мекунам. Ман іамчунин іангоми фикр дар бораи он, ки бо шарофати будани шогирдіоям, доимо худфидоиро эісос мекунам ва онро зимни  таълим додани оніо зуіур мекунаму бо ин ДМ – ро дар іамин мавѕеъ мустаікам менамоям, тантанаро аз сар мегузаронам.

*) ЗМ: ман писарбачаи тибетии  хурд- роіиб, таїїасуми Ламаи бузург іастам. Манро ба дайр овардаанд ва бо таълим – таззакури ибтидоии ман роіибіои кўіансоли «худфидоиро» эісоскунанда машљул мешаванд. Ман медонам, ки іамаи он чизіоеро, ки ба ман нишон медиіанду меомўзонанд,  ба тезњ ёд мегирам. Сипас ба дайри дигар мегузарам ва дар он їо бо таълими ман дигарон машљул хоіанд шуд – роіибіои бештар хирадманд буда. Іамин тавр, то он даме, ки ба саріади охирини їабіаи фаъолиятам нарасам. То ба іамон саріади їабіаи фаъолияте, ки зиндагонии пештараи ман тамом шуда буд. Ман саёіати худро идома медиіам ва нисбат ба оніое, ки худро барои ман худро пурра бахшида буданд ва барои тезтар расидан ба саріади мазкур кўмак расонидаанд, ман ДМ – и бо калимаіои «худфидоњ» ва «сипозгузорњ» іамоіангикунанда эісос мекунам. Дар ин мавѕеъ эісоси афзалият доштан ё сентименталњ будан нест. Дар вай тантанаи маѕсади ягона, їидду їаіди ягонае, ки амалкунандаіо новобаста ба аз дараїаи наздик буданашон ба  эДМ – и бетаваѕѕуф фаро гирифта шудаанд, мавїуд аст. Ваѕте ки ман таълим гирифта истодаам, ман тамоми ѕувваи худро сарф карданњ іастам, то ин ки ба дараїаи ниіоњ самимњ бошам, то ин ки мавїудоти мазкур ба ман таъсир расонида тавонанд. Тавонанд, ки  таїрибаи худро ба ман бидиіанд.

*) ЗМ: ман то іадди имкон ѕувва ва ваѕти худро барои муошират бо амалкунандаіои їидду їаідкунанда мебахшам, то ин ки ба оніо шаріу эзоі диіам ва таїриба иваз кунам. Хоіиш эісос мекунам, ки оніо ДМ – и дар ин мавѕеъ зуіур кардаро ѕабул кунанд.

*) Форд: «бо іусни таваїїўі ва шавѕу завѕ  ба зуіуротіо ва амали мавїудоти ба сўи ДМ саъю кўшишкунанда мушоият мешавад».  Бо эісоси зебоњ іамоіангњ мекунад. Эісоси гармии сахт дар ѕафаси сина – кулўлаи ѕаірабоии оташин ба вуїуд меояд»

 

«Худдасткашњ» ё «Вафодорњ»:

*) фикри іамоіангикунанда: ба ман іеї чиз барои худам лозим нест, ман іама чизро ба дўстдорони худ, мавїудоти їидду їаідкунанда медиіам – іамаи он чизіоеро, ки умуман додан мумкин аст. Хоіиши пуршиддати додани іамаи чизіо, аз худ партофтан, іеї чизи аз они худ доштан, іеї чизи барои худ доштан – на амвол, на хоіиш, іатто на азсаргузаронњ ва їабіаи кори ба маърифатнокии худ нигаронидашуда, агар ин маърифатнокии «худ» маіз їудо аз хоіиши истифода бурдани тамоми сифатіои мунаввар, барои таъсиррасонњ ба дигар мавїудоти їидду їаідкунанда, андешида шавад.

*) Іамон ваѕт тавлид мешавад, ки азсаргузаронии іусни таваїїўі ва сипосгузорњ таљйир меёбад.

*) Бо дилмондагњ іамоіангњ мекунад.

*) Ежатина: «азсаргузаронии вафодорњ бо боварии аїибе мушоият мешавад – ин боварњ ба ким – чизе нест, балки боварии беобъектњ, халалнопазир, боварии босубот, набудани саргардониіо  ва даву љечіо  мебошад».

*) Ежатина: «вафодории пуршиддат бо «лаззати ѕаблии на барои худ» мушоият мешавад. Ман тасаввур мекунам, ки іангоми зиёд шудани фўкіо дар ман чунин хоіиши шодиомези ваїдии бошиддат, оштинопазири фидо кардани тамоми іастии худ, тамоми ваѕти худ пайдо хоіад шуд, то ин ки ба оніо таълим диіам. Барои іамин іатто барои амалияи худ , барои кашфиётіо фурсат намемонад; - дар ман чизе боѕи намемонад, дар он їо бошад іама чиз мешавад».

*) Форд: «бо дарки «саріад  мавїуд нест» іамоіангњ мекунад»

*) Форд: «дарки худро ва мавїуди дигарро, ки ба оніо вафодорњ эісос мекунам - мисли ба як чизи ягонае. Осмони љурубњ метавонад, ки тобишіои гуногун дошта бошад, аммо ин осмони ягона аст. Тимсоли Рамакришна іамоіангњ мекунад: «барги дар дарё шинокунанда, «їудо кардани» дарё ба ду ѕисмат, аммо ин як дарё аст»

*) Форд: «іангоми бо хоіишіои шодиомез аз сар гузаронидани вафодорњ, самараи аїибе ба вуїуд меояд – фарѕ кардани оніо ба «худњ» ва «аз ў».

*) Ѕатъ намудани фарѕкунии хоіишіои шодиомез ба «худњ» ва  «аз ў», бо он сабаб аїоиб аз сар гузаронида мешавад, ки «хоіишіои худ» іамеша ѕисми таркибии истиѕлолияти шахсњ буданд ва ѕаробати байни іар ду мавїуд чњ гунае, ки бошад, іамеша фарѕи равшани байни худ ва хоіишіои вай мавїуд аст. Зиёда аз ин, фарѕкунии даѕиѕи хоіишіои худ, шарти іатмии рушди минбаъдаи оніо, рушди ДМ мебошад. Ваѕте ки вафодорњ мавїуд аст, худи лаёѕати фарѕкунњ, іатто нисбат ба муѕарарњ тундтар мешавад, аммо іамту саріад дар байни хоіишіои «ман» ва хоіишіои «ту» нопадид мегардад. Яъне агар мавїуде, ки ту ба вай  вафодорњ эісос мекунњ, хоіиши шодиомез аз сар гузаронда истодааст ва дар ин бора ба ту мегўяд, вайро зуіур мекунад, амалњ карда истодааст, он гоі ту хоіиши мазкурро комилан мисли «аз они худ» ба эісос кардан шурўъ мекунњ (ѕайд кардан зарур аст: фаімост, ки ин маънои ба таври худ ба худ ба вуїуд омадани хоіиши амалњ кардани хоіиши мазкур ба вуїуд намеояд. Барои іамин ба он нигоі накарда, ки спектри хоіишіои шодиомез дар ин мавѕеъ меафзояд, бартариіо дар амалњ кардан, метавонанд мисли пешина боѕњ бимонанд ё ѕисман таљйир ёбанд ва іамзамон «амалияи муштарак» ба вуїуд меояд – їудошавии аїиби амалияи роіи рост).

 

========================

 

Сектори Мавїудият:

 

Хати 1:

  «іеї чиз лозим нест», «интиіои ташвишіо»

  «дилмондагњ»

 

Хати 2:

  їиддият

  халалнопазирњ

 

Хати 3:

  тару тозагњ

  осудагњ

 

Хати 4:

  ѕувваи барѕ

  сукут

  анестезия

  манъкунњ, сахт шудани бадан

 

  пурии ѕафаси сина

  холигњ дар ѕафаси сина

  сахтњ

  пўсти канда гирифташуда

  хориї шудани ирода

  мавїи лаззат

  сфераи холигии мутавассит

  сфераи холигии хурд

  сфераи холигии калон

  чакраіо

  (азсаргузарониіои їисмонии мазкур аліол дар як тўда бидуни їудокунњ ба навъіо їамъоварњ карда шудааст)

 

Хати 4:

  ѕаірабо

  партави зарин дар осмони нилгун

 

Хати 5:

  матоъи маїіулии воѕеъаіо

 

        =============================  

 

«Іеї чиз лозим нест», «интиіои ташвишіо»:

*) Тимсол: дар деіачаи дурдасти кўіистон, бегоіњ дар назди камин іамаи аъзои оила їамъ шуда сурудхонњ мекунанд – іам кампиракіо ва іам духтарбачаіои хурдакак. Кампир 80 сола аст. Вай медонад, ки ба наздикњ зиндагиро падруд хоіад гуфт. Ба вай аз ин дунё дигар чизе лозим нест. Дигар іеї чиз ўро ташвиш дода наметавонад. Ба наздикњ вай аз олам мегузарад ва зиндагњ бидуни вай дома хоіад ёфт. Вай дигар чизеро таљйир дода наметавонад, вай фаѕат метавонад, ки марги худро мунтазир бошад.

*) Бегоіии дер, дар равшании чарољи кўча барфи ба оіистагњ афтандаи нарм, медурахшад.

*) Ежатина: хонаи холњ, мусиѕии паст танинандоз аст, аз вазиши шамол дар љиїїирос зада истодааст. Садіо сол паш іамин тавр буд ва  садіо соли дигар іамин тавр хоіад монд.

*) ваѕт тамом шуд.

*) Хусусияти хоси ДМ – и мазкур – алоѕамандњ бо тамоми чизіои іаминлаізавњ. Фикріо бо истифода шудани калимаіои «садіо сол», «іамин тавр хоіад шуд», ё тимсоліои баръакс, масалан тимсоли зикршудаи кампире, ки ба зудњ фавтиданашро медонад ва барои вай ваѕт тамом шудани ваѕтро мефаімад, Іам ину іам он тимсоліое мебошанд, ки барояшон «ваѕт тамом шудааст», бо сабаби љайриоддњ кам ё бузург будани масштаби вай. Іеї гуна маѕсади муѕарарњ дар масштаби мазкур аіамият дошта наметавонад.

*) Калтакалос: «кампир дар гузаргоіи дохили ѕатораи іиндњ. Дар фарш, бо сарии гулобии равшан худро печонида хоб аст. Ифлосњ, шамоли шабонгоіњ аз дари кушода медарояд, вай дар зери садои тараѕо туруѕи ѕатора хоб аст, панїаіои хурд, буїўлакіои хароб, дастони сабзинаи ожангдор дар даспонаіои арзон – ба іама чизіои вай эісоси меірубонњ ба вуїуд меояд. Хоіиши навозиш ва молидани   панїаіои вай пайдо мешавад. Баъдан ў менишинад ва бо лабханди нозук ба одамони аз наздаш рафту омад  дошта чашм медўзад. Іеї кас ўро пайхас намекунад, вай барои оніо іеї кас аст,  аз ахлоттўдае, ки дар байни он нишастааст, бештар намебошад. Дар чашмони вай осудагии кўдакона ва кунїковњ іувайдо аст. Вай аз чизе сари тарс надорад, барояш їои рафтан нест. Вай хеле пир ва гадо аст. Ваѕте ки вай аз їой бархест, боз як лаппиши меірубонњ ба вуїуд омад – вай хеле хурд, лољар ва бисёр хушѕаду ѕомат мебошад. майсаи хушкидае, ки вай хоіиши нигаристану нигаристан пайдо мегардад. Аз вай ким – чизе барои ман їолиб бармеояд – ман инро ѕувва номида наметавонам, ѕувва бо ягон чизи ба таври равшан зуіур карда шабоіат дорад. Аммо гўё ин кампир кайіо вуїуд надорад. Аммо дар іар сурат меірубонњ, осудагњ, вобаста набудан, ки маіз бо дидани вай ба амал меоянд, мавїуд аст. Ман метавонистам ўро іамчун сарбози іамин тавр зиндагиро барои амалияи худ интихоб карда,  тасаввур кунам».

 

«Дилмондагњ»:

*) Скво: «ваѕте ки дилмондагњ ба вуїуд меояд, даркіои шахсиятњ іамчун либос ба ѕабул шудан шурўъ мекунанд – он чизеро, ки пўшидан ва аз тан баркашидан мумкин аст».

*) Иѕтибос аз Вивекананда: «Ваѕте ки одам ба абадњ будани іаёт сарфаім меравад, вай дар лаби дарё ба тамошо љарѕшуда мешинад ва омода аст, зиндагии худро мисли як чизи нодаркорњ таслим намояд. Монанди он ки Шумо ба додани як дона коіи лозим набуда тайёр іастед. Мардонагњ ва ѕаірамонии оніо дар іамин чиз, дар іамеша омода будан барои истиѕбол кардани  марг іамчун бародар, зоіир мегардад. Чунки оніо итминони комил доранд, ки барои оніо марг вуїуд надорад. Он ѕуввае, ки оніоро маљлубнашаванда кардааст, аз іамин иборат аст».

*) парчами тибетии дар іаво партавфишон буда.

*) бо сфераи холигии мутавассит іамоіангњ мекунад.

*) тимсол: гўё лўлачаи ниіонии аз плёнка сохташуда мавїуд аст, вай комилан ашёњ ва їамодњ мебошад, аммо іамин ки пленка ѕабат аз пушти ѕабат, то ѕабати охирин канда гирифта шавад (яъне дар іамин мавѕеъ даркіоро), баногоі маълум мегардад, ки дигар дар он їо чизи дигаре нест. 

Ежатина: мавїуде нест, ки дар борааш гуфта тавонам, ки вай бо чњ зиндагонњ кардани маро фаімад ва чњ барои ман наздик аст. Дар бораи он ки чунин мавїудот ягон ваѕтіо вуїуд доштанд, ягон бахотироварњ нест. Іатто ягон фикр дар бораи  имконияти вуїуд доштани ягон мавїуди наздик, вуїуд надорад. Іатто хоіиши чунин мавїуд нест (Албатта іеї гуна дур будан, бегона будан низ вуїуд надорад, маіз барои іамин чунин парадокси ба назар тобанда, ба монанди резонанси дилмондагњ бо іусни таваїїўі ва вафодорњ имкон дорад. Парадокси ба назар намоёншаванда фаѕат барои он ба вуїуд меояд, ки дар одами љамзада їумлаи «мавїуди наздик нест», бо таври мустаікам бо ІН – таніоњ, ТБХ алоѕаманд мебошад)

*) дилмондагњ ва вафодорњ бо іамдигар іамоіангњ мекунанд. Метавонанд ѕариб іамзамон ва бо ѕувваи якхела, іамдигарро иваз карда истода зуіур кунанд. Гўё ѕаиѕи ба самти уфуѕ  шинокунанда таіти бодбоніои ѕавњ  алвонї мехўрад ва ба мавї мељўтад.

*) Маймуни Пахмоѕ: «бо калимаіои «таніоии шодиомез» іамоіангњ мекунад. – тимсоли роіи васеъи беинтиіо ва ягона чизе, ки дил онро мехоіад, ба пеш нигоі карда, бе манъшавњ ба пеш рафтан аст. Возеіият мавїуд аст, ки ман роіи худро дорам, хоіиши шодиомези дар ин роі рафтан мавїуд аст, такрор ба такрор саъю кўшиш намуда ба маѕсади мазкур расидан.  Ман аниѕ медонам, ки дар ин їо касе нест. Тамоми одамони боѕимонда мисли хоб вонамуд мешаванд. Монанди чизе, ки дар ин дунё вуїуд надорад. Дар ин їо таніо роі мавїуд аст. Дар ин їо воѕеъаіои зиндагии маъмулњ вуїуд надоранд, оніо беаіамият мебошанд, муносибат ба оніо мисли муносибати бедорхобњ нисбат ба хобіо мебошад. Маѕсаднокњ, їидди їаіднокњ. Іар як ѕадам ѕаноатмандњ ва шодњ аст. Іар як ѕадами мустаікам, боваринок ва зиндадилона. Хасташавњ љайриимкон аст. Фикріо дар бораи он ки баъд чњ мешавад ва ман то ба куїо мерасам, вуїуд надоранд. Фаѕат лаззат аз он, ки ман дар іамин мавѕеъ ва аліол рафта истодам, мавїуд аст. Лаззати асрори номаълумие. Дар бораи он боварњ мавїуд аст, ки Бодхњ ва Ежатина бо роіи худ рафта истодаанд, дар он роіе, ки ба їуз оніо каси дигаре нест. Боварњ ба он ки роііои мазкур іеї гоі бо іам мувофиѕ нахоіанд омад. Ваѕте ки ман дар ин бора фикр мекунам хоіиши шодиомези идома додани роі ба вуїуд меояд. Іангоме ки таніоии шодиомез вуїуд дорад, іамеша суббот ва хоіиши шодиомези мубориза бурдан ва ба харї додани саъю кўшиш дар іама гуна іолатіо мавїуд аст. Ман итминон дорам, ки маро іеї чиз аз роіам берун бароварда наметавонад, ман барои бартараф кардани  іама гуна монеъіо омодаам. Омодаам, ки бо оніо мубориза намоям. Ман маѕсади худро мебинам, ман бо іар арзише, ки набошад, ба он муваффаѕ  хоіам шуд, іеї чиз маро аз роі бароварда ва манъ карда наметавонад. Дар іама шароитіо ман бо ин роі хоіам рафт».

*) Маймуни Пахмоѕ: «іамаи фўкіо рафтанд. Ман таніо мондаам. Дигар іеї кас ба ман наменависад, іеї кас љамгиниіои манро нишон намедиіад, іеї кас ба ман фишор намеоварад. Ман таку таніо дар байни роі мондаам – бе чизу чораам, бе ѕалам, бе дафтар, бе фўкіо ва бидуни Бо. Ман дигар ба касе умед надорам ва чизеро мунтазир нестам. Як чиз мемонад – роіи худро идома додан».

 

«Тару тозагњ»:    

*) Іама чиз гўё бо сардии пагоіирўзњ пур мешавад, іама чиз бо іамон тару тозагие фаро гирифта шудаанд, ки пагоіњ барваѕт аз зери чодар ба берун меоњ ва ба ѕуллаи кўііои аз нури офтоб тиллогун шуда нигоі мекунњ.

*) Форд: «бо іис карда шудани іавои сарди моіи мартњ дар чеіра ва шушіо, мушоият мешавад. Хоіиши чуѕур нафас кашидан пайдо мешавад.».

 

«Їиддият»:

  *) Ин їиддият аст – на хавотирњ, на љамгинњ. Вай бо ханда, шўхњ, бозњ, меірубонњ, вафодорњ ва љайраіо мувофиѕ  аст. Бо он чизе, ки вай ноувофиѕ аст, ин муносибати бепарвоёна ба љамгиниіои худ ва дар худ надоштани самимият мебошад.

*) Їумлаи іамоіангикунанда: «ман ба умеди касе нестам». Ваѕте ки амалкунанда бо дунёи иіота кардаи худ як ба як мемонад, ваѕте ки дар паілўи вай одаме нест, ки  самимњ набудан ва љамгиниіои дигари ўро нишон дода истода, вайро «муіофизат» кунад, дар ин гуна шароитіо возеі мешавад, ки агар ту самимњ набошњ, іеї кас  туро муіофизат нахоіад кард, іеї кас роі нишон нахоіад дод.  Зиндагият пурра дар  дастони худи ту ѕарор дорад. Ту бояд ба кўмаки касе мунтазир набошњ.

 

«Халалнопазирњ»:

*) эроднопазирии мутлаѕ – мисли он, ки чизи мавїуд набуда іеї гоі вайрон нахоіад шуд.

*) їумлаи іамоіангикунанда: «зиндагњ іеї гоі ољоз нашуда буд ва іеї гоі ѕатъ нахоіад шуд».

*) такягоі нест, умуман нест – мавїуд іам нест, набудани он низ нест. – умуман худи мафіуми «такягоі» іама гуна маънии худро гум  мекунад ва аз іамин сабаб іеї гуна нооромии бо мавїуд будан ё набудани он вобаста буда низ, вуїуд надорад. Ягон чизе нест, ки ба он часпњ, іеї чизро муіофизат кардан лозим намеояд, чунки ягон чизе, ки онро ба даст овардан ё гум кардан мумкин бошад, іеї гуна аіамият надорад.

*) Ибораи іамоіангикунанда: - «дар пеш чизе нест». Муттамарказшавии пурра ба «дар ин їо ва дар айни замон», ба ДМ, озодии пурра аз ЗН. Ибораіои «боварии комил», «такягоіи вайроннашаванда», «осудагии  босубот» іамоіангњ мекунанд. Аз нуѕтаи назари мантиѕ  «дар пеш чизе нест» ва «лаззати ѕаблњ» бо іам мухолиф мебошанд, аммо їумлаіои мазкур унсуріои муіокима набуда, балки бо ДМ іамоіангикунанда мебошанд. Барои іамин ман метавонам, ки іар ду їумлаіоро талаффўз кунаму халалнопазирњ ва лаззати ѕаблиро эісос кунам.

*) чунин фикріо іамоіангњ мекунанд: «фаѕат іамин тавр мешавад», «іамеша іамин тавр аст».

*) бо сфераи холигии мутавассит іамоіангњ мекунад.

*) Форд: «бо тимсоли харсанги азим іамоіангњ мекунад,  дар кафіои по эісоси сатіи болоии сахт ба вуїуд меояд».

 

«Вакуум дар ѕафаси сина»:

*) мавзеи эісосот: дар мавзеи ѕафаси сина –  бо ѕутри (бо диаметри) таѕрибан 30 сантиметр ва дар умѕи тахминан 10-15 см.

*) хусусияти эісосот: гўё, ки аз он мавзеъ іаворо кашида гирифта бошанд. Гўё дар он їой мавзеи вакуум ташкил шуда бошад. Фишурдагии ботин, ѕарсас задани он.

*) эісосоти іамроіикунанда: сахти дар іамон мавзеъ, сахтњ дар гулў, гоііо – дилбеіузурњ, фишори табдилшаванда аз дохили сар, хуруї шудани ирода.

 

«Сфераи холигии мутавассит»:

*) мавзеи эісосот: фазои сферавии ба андозаи кам ё зиёд равшан ифода гардида, бо диаметри 1-2 метр дар атрофи дидашавандаи бадан, бо маркази тахминан дар мобайни ѕафаси сина буда. Іангоми таїрибаіои аввалин, номуайян будани шакліо хос мебошанд, вай метавонад іамчун іаїми бешакл эісос карда шавад, ё мисли ѕисмати пеши сфера.

*) хусусияти эісосот: фазои дохили сфера бо вибратсияи љайриоддњ тунук пур мебошад, ки натиїаи пуррагњ ва сахтњ медиіад. Муайянии эісосот метавонад іамин ѕадар баланд бошад, ки зимни гуфтугўй намудан ва іамчунин іаракат карда истода, онро ба таври доимњ іис кардан мумкин аст. Іаракатіои аз іад зиёд босуръат, эісосоти мазкурро паст мекунад. Эісоси сфераи пуррашуда, іатто метавонад  нисбат ба эісоси маъмулии бадан, ки кунд шуда метавонанд ва іатто ѕисман ѕариб тамоман аз байн мераванд,  возеітар бошад.         

 

«Сфераи холигии хурд»:

*) мавзеи эісосот: лўнда бо диаметри 5 сантиметр, дар дохили дидашавандаи худуди бадан зуіур мекунад.

*) хусусияти эісосот: тасвиріои резонансњ: «бемаідуд сахт», «нобуднашаванда», «мустаікамии вайроннашаванда».

 

«Пўсти канда гирифташуда»:

*) мавзеи эісосот: Болои бадан дар тўли якчанд муддат іасосияти баландро соіиб мешавад. Гўё пўсти он канда  гирифта шуда бошад. Іама гуна – ночизтарин тамос бо вай эісоси хеле баланди пуршидатро бедор мекунад. Бо шиканиши махсус дар мушакіо ва дастіо мушоият мешавад. Эісоси мазкур дарднок нест ва бо ДМ іамоіангњ мекунад, аммо ба іар іол хеле хастакунанда мебошад. Баъд аз ДМ – и пуршиддат ва тўлонии ДМ зуіур мекунад – унсури таљйирёбии бадан ба шумор меравад.

 

«Хориї шудани ирода:

*) мавзеи эісосот: - лўнда дар атрофи  ноф бо ѕутри (диаметри) 10-20 см., Илова бар ин эісосот іам дар умѕ ва іам дар іудудіои дидашавандаи бадан вуїуд доранд.

*) хусусиятіои эісосот: даріамшиканњ, гўё ким – чизе аз дарун барои ба берун хориї шудан  їадал мекунад.

*) эісосоти мушоияткунанда:

- а) вибратсия дар мавзеи зикршуда – вай іар хел шуда метавонад:  суръат метавонад аз 10 то 50 вибратсия дар як сония таљйир ёбад. Амплитуда аз заъиф то іадди хеле бузургњ, іатто то ба дараїаи вибратсия кардани мушакіои пресси ту оваранда, ки онро іар одаме дасти худро ба шиками ту монда іис карда метавонад,  таљйир ёбад.

- б) сахтњ дар гулў, дар ѕафаси сина, дар пешонњ

            - в) «анестазия» («карахтњ») дар ѕисмати болои бадан.

 

«Мавїи лаззат»:

*)Мавїи лаззат бо «ларзаіои» сахт тамоми баданро фаро мегирад. Вай аз асабіои болои ноф шурўъ шуда дар намуди  їабіаи васеъ аз тамоми пушт гузашта (бо маркази дар сутунмўіра буда), ба гардан ва ба ким –кадом болотар меравад. Илова бар ин бо эісоси лаззат чандирона рост кардани пушт, бо тез ва андаке ба ѕафо партофтани сар ба аѕиб  ва васеъ кардани шонаіо, іамоіангњ мекунад – чунин амаліо лаззатро то іаддњ ваїдњ пурѕувват мекунад.

 

«Ѕаірабо»:

  *) Равшании нарми шўъоіои офтоб аз ѕабати абр, равшании хираи ѕаірабоњ дар їангали арчаву санавбар. Гўё манбаъи ягонаи раванњ вуїуд надорад, фаѕат равшание мавїуд аст, ки аз іама їой меояд.

*) Субіи офтобии тобистона аз ѕабати пардаи тирезаи іанўз нокушода мегузарад, Тамоми ашёи іуїра нарм медурахшанд, на таніо ашёіо, балки тамоми даркіо бо равшании мазкур мунаввар шудаанд. – хоишіо, амаліо, фикріо – іама мисли ѕаірабои нарм медурахшанд; дар ин дунё ягон ташвиш мавїуд нест, фаѕат кўдакњ, тобистон ва шодии чизіои оддњ вуїуд дорад.

 

«Партави зарин дар осмони нилгун»:

*) Аз ѕабати дунёи дидашаванда фазои ба дараїаи олњ нилгун метобад, гўё дар іама їо осмон аст – мустаѕиман дар іамин їо ва он бо шўълачаіои хурдтарини заррини аз іама їо воридшаванда фаро гирифта шудааст.

 

«Сукут»:

*) паст кардани овоз, бартараф кардани овозіо, возеіияти махсус, мустаікамњ, пуріаїм будани даркіо, бо їалбшавиіои хаотикњ рўіафтода набудан.

*) Форд: «бо тимсоли телевизори абадан коркунанда ва пичир – пичиркунандае, ки онро баногоі яку якбора хомўш намуданд. Овозіо мавїуд нестанд. Бо лаззат, эісоси нармона  пўшонида шудан, мисли он ки оби кўл сангро мепўшонад. Бо ибораи «истода шудани дунё» іамоіангњ мекунад. Монанди набудани іаракатіо ва ваѕт ѕабул карда мешавад. Гўё ман тамоми умр дар мобайни гирдбод будам ва дар атрофи худ девонавор чарх задани бодро мушоіида мекардам ва баногоі гирдбоди мазкур ноаён ноопадид шуд. – оромию сукути пурра фаро расид, іама чиз аз іаракат бозмонд. Бо эісоси сабукњ ва тару тозагњ дар бадан мушоият мекунад. Бо эісоси зебоњ ва ва возеіияти равшан іамоіангњ мекунад».

 

«Анестазия» («Карахтњ»):

*) Іолате, ки дар он сукут афзалиятнок мебошад, гўё ба пеш мебарояд ва тимсоліо, овозіо, ва іисіоро дуюмдараїа мекунад. Дунё гўё манъ шуд ва ту дар маркази тўфон іастњ. Тахаюли бофтаи «яхбандњ», паст шудани іисіо ба вуїуд меояд.

 

«Нигоі дошта шудан, сахтшавии бадан»:

*) Идомаи хати «сукут» ва «карахтшавњ». Бадан гўё шах мешавад, тамоми бадан бо сахтии дар он рехташуда фаро гирифта мешавад, шах мешавад. Хоіиши ором шудан ва іаракат накардан мавїуд аст.

 

«Матоъи маїіули воѕеъаіо»:

*) Іангоми аз сари нав аз сар гузаронидани воѕеъаіои ба зиндагии ман таъсири іаѕиѕатан боаіамият расонида, зуіур мекунад. Яъне на іамин хел воѕеъаіое, ки мувофиѕи консепсияіо ва афзалиятнок шумориданіои механикњ,  «бояд» «аіамиятнок» пиндошта шаванд, балки чунин воѕеъаіое, ки дар оніо як чизи ифоданашавандае іузур дорад, гўё дар сукути амиѕ  он чизе ба таври ноаён ва бебозгашт рўй медиіад, ки минбаъд вай манро дигаргун мекунад. «Аз сари нав азсаргузаонњ» - бахотироварии бениіоят їузъњ + бартарафсозии тамоми ІН мебошад, ки іамон ваѕт вайро іамроіњ мекарданд.

*) Їумлаи іамоіангикунанда: «дарки он чизе, ки дар аѕиби воѕеъаіо истодааст, он чизе ки оніоро муайян мекунад, чизе, ки оніоро бо мазмун пурра мегардонад».

*) Бо дилмондагњ, хориї шудани ирода, сфераи холигњ, ѕатъият, сарфаімравњ ва боварњ мушоият мешавад.

 

======================

 

Сектори Іаловат:   

 

Хати 1:

  шодњ ё «шодии хомўшона»

  шодњ аз чизіои оддњ, шодии бесабаб

  шавѕ

 

Хати 2:

  ѕаноатмандњ (ё лаззат)

  іаловат

  ваїд

  Атман (ољози субъективии (индивидуалии) рўіонњ)

=====================

 

«Шодњ» ё «шодии хомўшона»:

*) тимсоли іамоіангикунанда: саги хонагии беаѕл  бо бинии намнок, бо чашмони бозингар дар іавлњ медавад,  мегазад, аккос мезанад, љайричашмдошт ором мешавад, паілўіои ў медаманд, аз забони вай кафк мерезад ва аз сари нав боз аз їояш медавад.

*) бо рафторе, ки онро фўкіо «ваішигњ» меноманд, іамоіангњ мекунад. Намунаи тасвири чунин рафтор: «мо ба девонагњ кардан, љуррос задан, газидан, љелидан шурўъ кардем. Вай дар ин бозњ дарандаи іаѕиѕњ  буд, чиррос мезад, мељуррид ва механдид. Якчанд лаізае буд, ки заминаи номатлуб дар ин мавѕеъ комилан нопадид мешуд ва дар муносибат ба даррандаи мазкур ва саргармии бозњ бо вай кушодагии пурра мавїуд буд. Вай пурра ба бозњ дода шуда буд, ошкоро буд, ки вай дар бораи чњ гуна намудор шуданаш фикр намекард, вай бидуни андеша, шодона бо пурра дода шудан, девонагњ мекард. Гўё іар дуи мо мавїро дарёфт намуда будем ва он моро бурда истодааст. Тамоми іаракатіои вай бо хоіишіои шодиомези ман іамоіангњ мекунад ва баръакс».

*) Агава: «вазнинњ аз дўш афтид ва бо тамоми ѕафаси сина нафас мегирам. Іама чиз сабук! Хандаи бељами кўдакона. Дар парвоз, зимни роігардњ – эісои їисм мавїуд нест, фаѕат расиши навозишкоронаи кафи по ба роі, бо мавїіои гуворо дар пушт ва дастон мунъакис мегадад».

 

 «Шодњ аз чизіои оддњ» ё «шодии бесабаб»:

*) шодњ айнан аз іамаи он чизіое, ки ба чашм меафтанд, ба вуїуд меояд.  Ин махсусан іангоми дарки одамони ДМ – ро іискунанда ва он чизеро, ки мо «табиат» меномем, ба вуїуд меояд.

*) фикр – чњ тавр шавѕовар аст, ки ана ин санг вуїуд дорад!

 

«Шавѕ»:

*) Агава: «ваѕте ки аз канори соіили баланд ба осмон-дарё менгарњ, нафас гулўгир мешавад».

 

«Ѕаноатмандњ» (лаззат):

*) сабук, оромона, шаффоф.

*) тимсоли іамоіангикунанда: дар паілўи шаршара чакраіои обии резатарин, ѕариб нонамоён ташкил меёбанд.  Фаѕат рангинкамон ва тару тоза будани нафас вайро маълум мекунад.

*) бо калимаи «лаззат» іамоіангњ мекунад, аммо калимаи лаззатро ба хотири роі надодан ба  омехта нагардидани истилоіот, ман асосан барои ифода кардани іисіо истифода хоіам бурд.

*) Ванесса: «бо тимсоли їўйчаи хурде, ки дар байни решаіои їангал роі мекушояд, іамоіангњ мекунад».

Имкон дорад, ки іамоіангии  мазкур боз барои он ба вуїуд меояд ки раванди їустуїўи амаліои ба лаззат оваранда, іаракати їўйчаи аз байни шохчаіо, дўнгњ ва решаіоро мемонад.

 

«Іаловат»:

*) нарм, љализ, аммо дар ваѕти пуршиддат буданаш – боиѕтидор ва іама чизи дар сари роіаш бударо таілилкунанда.

 

«Ваїди олњ»:

*) Ваѕте ки ваїди олњ ба як миѕдор шиддатнокњ мерасад (ман тибѕи муайянкунњ, дараїаи мазкури шиддатнокиро 8 таъин мекунам), вай сифати  бо калимаіои «ба таври тоѕатфарсо хуб» іамоіанг буданро, пайдо мекунад ва  ДМ - и мазкурро ман «ваїди олњ» меномам.

*) Іангоми ноилшавњ ба як миѕдор дараїаи шиддатнокњ (тибѕи муайянкунњ ман ба вай дараїаи 7-8 медиіам), ваїди олњ сифати бо калимаи «часпак» іамоіангикунандаро ба даст меорад. Чунин шакли ваїди олиро ман «ваїди олии часпак» меномам. Хусусияти хоси вай дар муѕоиса бо ваїди олии маъмулњ аз он иборат аст, ки мутлаѕан тамоми іама гуна даркіо  (іатто оніое, ки хориї аз ДМ дарднок, ногувор ва хастакунанда бошанд)  фаѕат пурѕувват шудани лаппиши ваїди олиро бармеангезад.

*) Шакли ваїдии іаловат аз ваїди олњ фарѕ мекунад – дар ин іолат омехташавии истилоіот ба вуїуд омаданаш имкон дорад (махсусан дар аѕидаи назариячиён, ки мушкилоти оніо ба ман бетафовут аст, чунки ман маіз ба амалкунандаіо таваїїўі зоіир мекунам, на ба назариячиён),  аммо ман ба ин амал  бо сабаби бо ДМ – и мазкур іамоіанг будани маіз калимаи ваїди олњ роі медиіам.  «Шакли ваїдии іаловат» аз ваїди олњ бо сифате, ки бо калимаіои «тантана», «собитѕадамњ» іамоіангњ менамояд,  фарѕ мекунад.

*) Се маркази зуіур кардани ваїди олњ – мобайни гулў, мобайни ѕисмати болоии ѕафаси сина, дил. Афрўхта шудани іар се марказ, ваїди олиро ба сифати дараїаи тоѕатфарсо бурда мерасонад, ваїди олњ  тамоми бадан ва іудудіои хориї аз онро фаро мегирад, азсаргузарониіои їисмонњ бедор мешаванд, Афрўхта шудани «Атман» ољоз мегардад.

*) Аз рўзномаи Ежатина: «аз эісоси тезу тунди ваїди олњ бедор шудам. Эісос дар гулў, нуѕтаи он ба гумонам поёнтар аз мобайн буд, сареі дар хотир надорам. Боз іамон махсусият – дар нуѕтаи ваїди олњ он ѕадар тоѕатфарсо буд, ки ба назар гўё аз ин тоѕатфарсотар чизе вуїуд надорад. Дар тамоми бадан бошад, - нисбат ба  нуѕтаи асосњ – даріадди мобайн ва дар нисбати он чизе, ки пештар мавїуд буд, ба дараїаи тоѕатфарсо мерасид.

  Пештар, іангоме ки ман ваїди олиро дар гулў іис мекардам ва вай дар мавриди іар ѕадар аз гулў дуртар воѕеъ гардиданаш, іамон ѕадар заъифтар буд ва тадриїан хомўш мешуд. Ман метавонистам тахминан їои онро нишон диіам, ки саріади он дар фалон мавзеъ ѕарор дорад, дар ин їо бошад вай аллакай нест. Дар ин дафъа бошад, ваїд дар тамоми бадан мавїуд буд, іатто дар панїаіо ба дараїаи хеле  возеі,  дар ѕафаси сина, дар назди нуѕтаи марказњ низ вай мавїуд буд.  Боз іамон тимсоли чарољ – дар вай равшанњ дар як лаіза, баробар ва озодона фурўзон мешавад.

Ваѕте ки бедор шудам эісосот акнун ољоз шуда буданд. Іангоме ки вай фурўзон шуд, бадан аз се ду іисса сабуктар гардид, саріадіо бо іам омехта шуданд, пораіои сфераи холигии мобайнњ зуіур карданд. Сфераи аниѕ набуд, аммо ким – чизе дар атроф ташкил шуда истода буд. Ман ба хотир надорам, ки ин чњ ѕадар идома кард. Дар ёд дорам, ки ваїдият якчанд маротиба таназзул мекард ва ман онро бо саъю кўшиш бармегардонидам. Баъдан маро хоб бурд.

Суханони Бо  ба ёдам омад. Вай гуфта буд, ки  секунїаи ваїди олиро афрўхтан зарур аст ва он гоі Атман ба вуїуд меояд, ин бошад іанўз іатто секунїа нест, ин фаѕат пораіои он мебошад, наход чунин даркіо низ вуїуд дошта метавонанд?»

 

«Атман» (ољози индивидуалии рўіонњ)

*) бо эісои їисмонњ алоѕаманд мебошад: «дарозшакл, ба андозаи ангушти хурдњ дар дил».

*) ибораіои іамоіангикунанда: «девонагии тасвирнашаванда», «баландтар аз тамоми лаззатіои имконпазир». «аз іадди имконият берун».

*) ресмоніои дурахшони заррин ба іамаи самтіо дар ботин ва берун аз он паін мешаванд. Саріад вуїуд надорад.

*) Ежатина: «шаб аз эісоси тезу тунди нуѕтаи іаловати тоѕатфарсо дар дил бедор шудам, нафас гулўгир мешуд, нуѕта даріол ба санги сахти іаловати тоѕатфарсо табдил шуд. Дар лаізаи дигар тамоми бадан аз іаловат равшан гардид, гўё ман чароље іастам, ки аз тобишіои гуногуни іаловати тоѕатфарсо їило медиіам. Чарољ –  чунки чунин іолате мешавад, ки іисиётіо дар бадан монанди як чизи љализ мерезанд ва гўё ба вай ким – чизе халал мерасонад, ман метавонам мушоіида кунам, ки дар ким – кадом їое вай равшантар аст, дар ким – куїои дигар бошад, вай он ѕадар равшан нест. Дар ин іолат бошад, паіншавии тадриїњ вуїуд надошт, фавран іама чиз фурўзон шуд, мисли равшании чарољ баробар ва бо тобишіои гуногуни іаловат ба їило додан шурўъ кард.

Дар санги сахти дар дил буда чунон муттамарказшавии ваїди олњ ба вуїуд омад, ки гўё аз вай мурдан мумкин аст. Атман? Даріол скептикіо – дар ман ин тавр шуданаш имконнопазир аст, мегўянд. Даркіо ба хомўш шудан ољоз карданд. Дар іолати мазкур худдасткашњ ба вуїуд омад – ман инро барои худам намехоіам, ман іамаи инро ба Форд додан мехоіам, мехоіам ин сангро дар худ парвариш карда ба Форд диіам. Даркіо фавран пурѕувват шуданд, эісосоти зерин  ба вуїуд омад:  «ДМ – ро барои худам намехоіам, мехоіам, розњ шудан намехоіам, ки дигар іеї касе набошад, ба љор рафта ДМ тавлид  кунам, ДМ – ро фаѕат барои он мехоіам, ки вай  дар їойіои дигар низ бошад, барои мавїудіои дигар мубориза хоіам бурд».

Дар айни замон ман дигар он даркіоро эісос намекунам, ман калимаіоеро такрор мекунам, ки оніоро таѕрибан ба хотир гирифтаам, аммо оніоро аз сар намегузаронам. Ман фаѕат онро дар хотир дорам, ки худдасткашии мазкур, бо Атман ба таври возеі іамоіангњ мекунад.

 

====================

 

Сектори Возеіият:

 

Хати 1:

  Бозии сояіо

  Мавїуд набудани «ман»

  Іама хобанд.

 

Ин їо низ даркіо, аліол бе таѕсимбандњ номбар карда мешаванд.

Бори дигар ѕайд мекунам – возеіият ин ДМ – и мустаѕил ба шумор меравад. Ваѕте ки мо онро тасвир мекунем, ба тимсоліо ва калимаіо рўй меорем, аммо возеіият – ин на тимсоліо ва на калимаіо мебошад

(ба 02-01-10 нигоі кунед).

=====================

 

Сифатіои асосии «Возеіият»:

*) Форд: «Баъд аз хонда баромадани таілили навиштаіои худ, ки он аз тарафи Бо иїро карда шуда буд, возеіияти 10 ва шодиро іис кардам. Пас аз ин дарки худам, мисли іубоби булўрини ба іама тарафіо ранги сафеди хунуки тоза паінкунанда гардида буд. Илова бар ин эісосњ сабукњ ва тару тозагњ мавїуд буд. Баъдан, азсаргузаронии пурѕуввати эісоси зебоњ, шавѕи диданашаванда аз зебоии возеіият: возеіият іамчун мавїуди іайратангез ва ба дараїаи олњ зебо. Хоіиши шах шудан, нафас накашидан ва тамошо кардани зебоии возеіият пайдо мегардад. Баъдан эісоси пуршиддати зебоњ ба 6 поин гардид ва якчанд соат нигоі дошта мешуд. Возеіият ба вуїуд омад, ки возеіият ва эісоси зебоњ іамеша дар як їой зуіур мекунанд, ман инро пештар пайхас намекардам».

 

«Бозии сояіо»:

*) пастравии фаврњ – масалан кулан то ба андозаи сифри том – аіамиятнокии он чизе, ки дар дунёи одамони љамгин рўй медиіад. Пештар воѕеъаіо «аіамиятнок» ва «іаѕиѕњ» буданд, аммо іозир бошад, гўё оніо дуюмдараїа шудаанд, гўё сояіои норавшан ва базўр дидашавандаи ялт- ялткунандаіои чизе, дар дуриіо. Ва усуле мавїуд нест, ки іангоми дарк кардани  сояіои мазкур, дар ман ІН ба вуїуд ояд. Дар пешрўй бошад шавѕ, сарфаімравњ, їидду їаід, іаловат ва љайраіо ѕарор доранд.

*) Форд: «аксаран тимсоли девори охирини аз равшании сурхчатоби гулхан каме равшангардидаи љор, ки дар он сояіои базўр дидашаванда намудор аст, ба вуїуд меояд. Бо возеіият іамоіангњ мекунад: фаімиши іарзаю беіуда будани дилбастагиіо ба вуїуд меояд. Бо «дар іамин їо ва іозир» іамоіангњ мекунад».

*) Форд: «бо азсаргузарониіои їисмонии мабдаъи ботинии мустаіками ѕутраш ѕариб ба ѕутри ними тани одамњ баробар буда іамоіангњ мекунад».

 

«Мавїуд набудани «ман»»:

*) бо фикри зерин  іамоіангњ мекунад: «ба дўши ягон каси дигар таівил додани бартарафсозии љамгиниіоро партофтан, нашояд. Іеї чиз, љайр аз харї намудани саъю кўшиш дар іамин мавѕеъ, наметавонад ки дар іамин мавѕеъ ДМ – ро тавлид кунад. Фаѕат даркіое мавїуданд, ки дар байни оніо дарки «ман» ё «ту»  вуїуд надорад»

*) бо таніои шодиомез, худкифоии мутлаѕ іамоіангњ мекунад.   

 

 «Іама хобанд»:

*) баногоі ошкор мегардад, ки тамоми одамони атрофатро иіота карда хобанд ё мурдаанд, оніо зинда нестанд, оніо іамту механизм мебошанд, фаѕат гоііо дар ким – куїое ягон чизи зиндае милтиррос мекунад.

 

==================

 

Сифати ДМ:

 

«ваїдият»

«муттамарказият» ё «пуррагњ»  ё «зичњ» ё «љализњ» ё «умѕ», ё «іамсадоњ», ё «васеъгии спектр», ё «афзунии тобишіо»

«шиддатнокњ»,

«фарогиранда»,

«маѕнотисият»,

«фарогирии куллњ» ё «лаёѕати рахнакунандагњ»,

«калоніаїмњ» (ба ЗМ хос аст)

«тару тозагњ» (беш аз іама ба эДМ хос аст)

 

Іамчунин сифатіои ДМ – ро бо тарзи резонансњ тасвир кардан мумкин аст:

 

«Ваїдият»:

*) Ежатина: «Бо оби тозаи пурталотум, аммо мутлаѕан шаффофи дарёча іамоіангњ мекунад».

*) Тимсоли іамоіангикунандаи одаме, ки іама гуна эДМ – ро эісос мекунад (ДМ – и ѕуввати ваїдњ дошат): як селаи калони палангіо ба баландии пуштаіо мебароянд – іар яке ба пуштаи худ ва дар іамон їо оніо іама якїоя дамидани субіро пешвоз мегиранд. Як паланг аллакай ба пуштаи худ баромада, забонашро берун карда дамидани субіро мунтазир шуда нишастааст. Ваѕте ки палангіои боѕимонда то пуштаіои худ рафта мерасанд, субі іатман меояд (яъне ДМ – и дигар, дар ин мавѕеъ ба шакли ваїдии худ муваффаѕ мешаванд).

*) Ваїдии пуршиддат бо ашкіо мушоият мешаванд. Іангоми мавїуд будани ІН – и пурѕувват низ ашкіо їорњ мешаванд, аммо фаімост, ки фарѕият дар байни іолатіо хеле бузург аст, іол он ки аз берун пайхас шудани фарѕияти мазкур ба воситаи одами бо  эДМ ношинос љайриимкон аст.

Азбаски пештар ашкіо іамеша бо ІН алоѕаманд буданд, масалан бо ТБХ, дар ин іолат дар бораи мавїуд будан ё набудани омехтагии ТБХ, шубіа ба вуїуд меояд, аммо баъд аз таіѕиѕ кардани даркіо,  ба хулосаи аниѕ  меоњ, ки зимни чунин іодиса ягон ТБХ вуїуд надорад. Гўё  ким – кадом мавїе аз ѕафаси сина ба тарафи сар боло мешавад ва ашк ба вуїуд меояд. Рамакришна мегуфт: агар таніо хотиррасон кардани мавїуде, ки ту нисбат ба он вафодорњ іис мекунњ, сабаби ашкрезњ гардад, ин маънои онро дорад ки барои ту иїро кардани амалияіои расмњ мувофиѕи маѕсад нест. Хоіиши иїро кардани оніо аз байн меравад, чунки чунин ДМ –  и пуршиддат аллакай ѕодир аст, ки худаш худашро ва дигар ДМ – ро, бе иїро кардани амалияіои расмњ, ба вуїуд орад. Їалбшавиіои хаотикњ іамин  ѕадар заъиф мешаванд, ки аллакай ба муттамарказшавии ДМ ва мисли селоб пурѕувват шудани оніо халал расонида наметавонанд.

Шояд маіз дар іамин чиз яке аз хатогиіои паінгардида асоснок шудааст – ваѕте ки корнозмудаіо аз дурњ дар одам зуіур кардани  эДМ – ро мушоіида карданд ва диданд, ки ашкіои вай беист ва дурудароз мерезанд, оніо барљалат хулоса бароварданд, ки вай як чизеро монанда залилии сахт эісос карда истодааст. Шояд парастиши тараіум дар бисёре аз диніо аз іамин їо сарчашма мегирад  (масалан дар дини  масеіњ ва аз нуѕтаи назари дини масеіњ тафсир шудани  дини будоњ, тараіум іамчун тимсоли  «накукорњ», бо калимаи «іамдардњ» ифода мегардад. Іол он ки  «іамдардњ» дар дини будоњ маіз маънои ДМ – ро дорад. Агар мушахас гўем – хоіиши шодиомези ваїдњ,  барои он аст, ки мавїудоти дигар аз љамгиниіо раіоњ ёбанд, барои он аст, ки дар вуїуди оніо ДМ зуіур кунад).

Дар байни ашкіо аз эДМ ва ашкіо аз ІН, фарѕи физиологии назаррас мавїуд аст:

а)  Іангоми эДМ ашкіо метавонанд, ки іама ваѕт їорњ бошанд, илова бар ин хеле босуръат ва дар зимн, на холишавии рўіњ ва на холишавии физиологњ на дар ваѕти ашкрезњ, на баъди он, ба мисли мавїуд будани ІН, ба вуїуд намеояд, балки баръакс – гўё ба ботини ту ѕувваіои нав мерезанд -  іаїми бештару бештари бузурги ваїди олњ ва ДМ – и дигар.

б) іатто баъди ашкрезии тўлонњ зимни ДМ, ѕариб ягон варамидани рўй ба вуїуд намеояд ва агар ба вуїуд ояд іам зуд мегузарад – дар муддати чанд даѕиѕа, барои іамин іеї кас пешгўњ карда наметавонад, ки ин одам іамин іоло  ду соат беист «гиря кардааст», балки баръакс – чеіра тару тоза мебошад.

в) Форд: «іангоми эДМ нафасгирњ  бо эісоси равшани лаззат  мушоият мешавад, илова бар ин нафасбарорњ бо лаззати пурѕувваттар нисбат ба нафасгирњ, мушоият мегардад». Іангоми ашкрезњ аз ІН – и ѕавњ, дар бадан эісоси гуногуни дарднокњ, ки баъдтар метавонанд ба маризњ бурда расонанд, ба вуїуд меоянд.

*) Ваїдият бо тез пурѕувват шудани самимият мушоият мешавад. Ѕариб їисман эісос мекунњ, ки чњ тавр дурўљ ва самимњ набудан якїоя бо ашкіо ба берун мерезанд. Асари тозашавии беіудуд ба вуїуд меояд. Фарогири тамоми ДМ фавран тезу тунд мешавад (Ва албатта іеї чизе ба ин монанд, зимни ашкіо аз сабаби ІН рўй намедиіад – баъди вай  фаѕат ЗН пурѕудрат, холишавњ, тирагњ, тараіум бар худ ва хоіиши ѕаноатмандњ ба вуїуд меоянд).

*) Ежатина: «Баногоі дарке ба вуїуд омад, ки гўё сарбанд рахна шуда бошад. Лаззати ѕаблњ зуд пурѕувват гардида фурўзон шуд ва баъдтар чњ шуд, ман ѕариб фарѕ накардам. Ваїдияти аз іама бештар дастрас буда мавїуд буд. Шояд таѕрибан ду даѕиѕа давом карда бошад. Ба ман чунин менамуд, ки агар іатто ман инро хоіам іам, ѕатъ карда наметавонам. Тамом, вай берун їаст, вайро іеї чиз манъ карда наметавонад, ман фаѕат онро аз сар гузаронида метавонистам. Дар ин мавѕеъ шахсият набуд Бадан іамчун зарфе ба назар мерасид, ки дар он Чизе пайдо шуда буд. Іеї чиз набуд, љайр аз тоѕатфарсоњ, фишори сахти тоѕатфарсо. Дарки мазкурро ман пештар селоби боѕудрати ваїдият, селоби пурѕудрати вайроннашаванда меномидам.  Ваѕте ки вай мавїуд аст, ман ѕариб баданамро назорат карда наметавонам. Ва боз іамон сифат – вай наметавонад, ки лаппиши кўтоі бошад – агар рахна карда бошад, дурудароз идома хоіад кард, устуворона, іатто агар ман аз вай кўшиши ба дигар їой їалб шуданро иїро кунам.

Баъд аз вай  беіаракатњ мавїуд аст, дастіо меларзанд, бадан каме мулоим аст, іангоми дар ин  бора фикр кардан, даркіо ѕафаси синаро месўзонанд. Дилмондагњ, гўё іама дуюмдараїа шудааст ва дигар вуїуд надоранд. Як чизе іаст, ки ман онро баъд аз нопайдо шуданаш, тасвир карда наметавонам. Ваѕте ки вай аллакай ѕариб нопадид шудааст, ба ман чунин менамояд, ки ман вайро ин дафъа тасвир карда метавонам, аммо аліол навишта истодам – ба таври пурра аѕалан ягон чизро гум мекунам, ба љайр аз «пурѕудрат аст, тоѕатфарсост, берун їаіид».

Іоло іам аранге дар хотир дорам, ки хоіиши ба вай пурра сарнагун рафтан мавїуд буд. Аліол гўё хоби хеле норавшанро ба хотир оварда истодам. Дарки ин селоби пурѕудрат, мисли як чизи наздике, ки ба он ба таври абадњ фурў рафтан мехоіњ ва дигар хоіиши баргаштанро надорњ, мавїуд буд. 

Тимсол мавїуд буд – ман метавонам, ки мустаѕиман іозир равам. Омодагии 10 барои рафтан вуїуд дошт, ягон дилбастагие нест. Дар он їо ким – чизе іаст, ки ба вай муѕовимат кардан љайриимкон мебошад, ман аллакай набудам, фаѕат іамин  іаловати сўзандаи тоѕатфарсо мавїуд буд, ки вай ба сўи ким – чизи назар ба ин  боз іам тоѕатфарсотар маро мекашид».

*) Ба тасвири эДМ іамчунин он «ноумедиро» низ, ки іангоми вуїуд надштани эДМ гоііо ба вуїуд меояд, дохил мекунам. Калимаи «ноумедиро» маъмулан барои тасвир кардани ІН – и пурѕуват ва іамчунин дар ибораіои навъи «їидду їаіди їонбозона» истифода мебаранд - яъне барои ифода кардани дараїаи охирини ѕатъият. Ман калимаи мазкурро маіз барои ифода кардани «дараїаи охирини ѕатъият, ба тарзи кўіна љайриимкон будани зиндагњ» истифода хоіам бурд. Форд: «бо сабаби набудани эДМ, чунон їидду їаіди їонбозона мавїуд буд, ки дил деворіои хонаро чаппа кардан мехост Худро іамчун паланге дарк мекардам, ки бо панїаіои худ ѕафасро мезанад, сиіои оіанини панїара каї мешаванд, аммо намешикананд».

 

«Муттамарказнокњ» ё «пуррагњ» ё «зичњ» ё «љализњ».

*) ДМ метавонанд мисли абріои аз іам їудогардида канда – канда, зич ва ё  љализ бошанд. Ин калимаіо мутлаѕан аниѕ бо сифати мазкур іамоіангњ менамоянд ва оніоро нишон медиіанд.

*) Наѕли іамоіангикунанда аз Махабхарати:

«Іарду бо ман биёед», - гуфт Дрона. Оніо аз ѕаср берун шуданд. «Ба он тараф нигаред. Ман іадафро бастаам»,- гуфт вай. «Ана дар он їой, дар нўги дарахт тўтии гилин, ки іадафи сурх дар гарданаш шинонда шудааст. Дуродхана,  камони худро бардор ва нишон  бигир. Дуродхана іамаи иніоро иїро кард.

- «Ба тўтњ нигоі кун. Ту чиро мебинњ?»

- «Ман  тўтиро дида истодаам».

- «Тўтњ дар куїо аст?»

- «Дар шохча нишастааст».

- «Дар шохча боз ягон чизи дигарро низ мебинњ?»

- «Іа, дар шафати он якчандто ким – кадом меваіоро».

- «Тўтњ чњ кор карда истодааст?»

- «Іамту нишастааст»

- «Ту іамаи инро дида истодањ?»

- «Іа».

- «Пайкони худро аз камон барор».

- Дуродхана іайрон шуда буд: «Чаро? Ман метавонам, ки                          парронам, Устод»  

- «Не, вайро іамту сар деі». Вай Арїунаро їељ зад «Омода шав ва нишон бигир».

- «Ман омодаам».

- «Ту шохчаро мебинњ?»

- «Не устод».

- «Ту чиро дида истодањ?»

- «Ман фаѕат іадафи сурхро мебинам».

 

«Умѕ, ё іамовозњ», ё «васеъгии спектр», ё «афзунии тобишіо»:

*) Ба андозаи Рушд намудан, ДМ на ба таври лаппишіои яккаи таніо, балки бо спектри бутун ба зуіур кардан ољоз мекунанд.

Иѕтибос аз рўзнома: дар їангал сайру гашт мекардам – офтоби равшан, баіор омада истодааст, іама чиз, тез об шуда истодааст. Баногоі пайхас кардам, ки іангоми ба дарёча по мондан, лаппиши маълумшавандаи ДМ – ро эісос мекунам. Ба вай «гўш андохтанро» ољоз кардам, возеіият ба вуїуд омад, ки он бо калимаіои «лаззат», «шавѕ» ба таври пурѕувват іамоіангњ мекунад. Вайро хеле пуршиддат эісос намудам – гоііо то 10.

Љайричашмдошт бароям пайдо кардам, ки ман аз  даркіои хеле зиёд ва гуногун лаззат іис мекунам – аз тамошои пўсти дарахтон, аз садои чўбчаіои ба іам соишхўранда – шохчаи хушкидаи сарвро бардоштам вайро шикаста чанд пора кардам ва дар дастам оніоро меїунбондам. Овози соишхўрии оніо ва бо іам расидани чўбіо низ лаззатро ба вуїуд меовард. Фарёди паррандаіо, шилдирроси об, намуди сатіи об, намуди шохсаи сўзанбарг, эісоси замини дар таги пой фурўраванда, намуди алафи намнок… іамин ѕадар чизіои бисёре ва іамаи иніо ѕадре тобишіои гуногуни лаззатро бармеангехтанд.

Сарфаім рафтам, ки іангоми бо спектри васеъ зуіур кардани ДМ, оніо устувортар мешаванд. Ман метавонам оніоро тўлонњ ва пуршиддат эісос кунам, ки ин дар навбати худ оніоро барои дар шакли ваїдњ зуіур намуданашон наздик мекунад. Љайр аз ин ДМ – и баландтари хати мазкур низ, іамоіангњ мекунад (боз калимаи «фурўзон мешавад» низ іамоіангњ мекунад). То он ваѕте ки падидаи мазкурро мушоіида ва таіѕиѕ мекардам, боз як ДМ – и дигарро пайдо намудам, ки он бо спектри васеъи хоіишіои шодиомез ба зуіуркунњ шурўъ кард буд. Баногоі оніо зиёд шуданд ва ин ба фурўзон шудани їидду їаід овард расонд. Ба ѕайд гирифтам, ки бо спектри васеъ зуіур кардани лаззат, ба фурўзон шудани іаловат меоварад, аммо зуіур кардани спектри васеъи шодњ ба шавѕ  оварда мерасонад.

Ба їангал омада (ба кўісор, ба лаби баір), ман аксар ваѕт ким – кадом ДМ – и пурѕувватро эісос менамудам, аммо іамин ки кўшиши  тасвир кардан ва ба ѕайд гирифтани онро мекардам, ягон чиз іосил намешуд. Іамин ки ба тасвир кардан ољоз мекардам, як чизи беіудае ба вуїуд меомад – як чизи номуайян,  хамираи аз  омехтагии іархела таркибёфта. Ким – кадам чизи аз іама муіим ба даст намеояд. Дар охири охирон фаімидам, ки ман маіз чиро эісос карда истодам ва фаімидам, ки барои чњ ман онро тасвир карда натавониста будам. Истилоіи мувофиѕ: «симфонияи лаззатіо». ДМ – и гуногун ба вуїуд меоянд, баъзеи оніо бо спектри васеъ зуіур мекунанд – ба спектри тобишіои лаззат, спектри тобишіои зебоњ омехта мешаванд, тобишіои шодиомез илова мегарданд ва љайраву іоказо. Барои іамин, аниѕ тасвири кардани іамон чиз, љайриимкон буд, чунки ман  аз лаізаіои аввалин дар он чизе, ки фавѕулодда асосњ буд, ким – чизи мушахасеро їустуїўй мекардам. Илова бар ин, іамон чизи асосњ  вобаста ба  он, ки дар айни замон  маіз дар кадом даркіои басарњ, самъњ ва љайраіо мавїуд буданашон, доимо таљйир меёфт. «Симфонияи зебоњ» мисли зарбаи саргиїкунанда, мисли фурў рафтан ба чизе, ки гулўгиркунанда аст, мисли маводи аз меъёр зиёд хўрдашудаи  махмуркунанда, аз сар гузарнида мешавад.

*) Иѕтибос аз Ежатина: «іамин ки ман їангалро тасаввур кунам, ё дар он воѕеъ шавам, іар як чизи їузъњ лаппиши дарки мазкурро таірик мекунад ва ман онро дўстдорњ мешуморидам, аммо агар ман онро лаззат номам іам, вай дар іамин іолат низ іамоіангњ мекунад. Аз іар як чизіои їузъии мазкур, аіволи ман ба таври тоѕатфарсо хуб мешавад».

 

«Шиддатнокњ»:

*) Калимаіои дигари іамоіанкунанда барои ифода кардани сифати мазкур – равшанњ, ѕувва, тавоноњ.

 

«Фарогирандагњ»:

*) Калимаіои дигари іамоіанкунанда барои ифода кардани сифати мазкур – лаёѕати рахнакунандагњ, баландии лаін, самимият, тозагњ.

 

«Маѕнотисият»:

*) Калимаіои дигари іамоіанкунанда барои ифода кардани сифати мазкур –  устуворњ, лаёѕат ба худмуттамарказкунонњ, часпиш, халалнопазирњ. Ба аналогия рўй меорам: фарз кардем дар аѕиби ягон сатіе маѕнотиси пуриѕтидоре истодааст. Мо маѕнотиси дигарро (ДМ – и моро) гирифта ба назди саті меорем ва дар натиїа іодисаи «часпиш» ба вуїуд меояд. Вай метавонад, ки базўр іисшаванда бошад. Барои іамин іангоми сар додани даст, маѕнотис меафтад, ё вай метавонад боз іам устувортар бошад, ё чунон сахт часпида метавонад, ки дар назар кандани он љайриимкон аст.

 

«Фарогирии умумњ», «лаёѕати рахнакунонњ»:

*) Ваѕте ки ДМ сифати пуршиддати «фарогири умумиро» дарёфт мекнад, вай гўё туро комилан ва хеле амиѕ  фаро мегирад. Гўё, ѕаблан ДМ таніо дар марказ, дар сатіи болоњ зуіур мекарданд, тамоми боѕимондаіо бошанд, дар шакли инертњ, мисли ба хоб рафта боѕњ мемонданд ва баногоі гўё таркиши мулоиме рўй медиіаду ДМ – ро пурра печонида мегирад, ба «мавзеъіои аз іама ниіонњ»  рафта расида, маљз то маљзи баданро  фаро мегирад. Тимсоли іамоіангикунанда – харсанги бо маљор пўшонидашуда, ба вай аз боло дарёсаи кўіњ їорњ аст ва тамоми харсанг, іар як сангча, іар як пояи алаф бо намњ саршор мебошанд, гўё оніо аз оби вай ба куллњ, то афсурдагии іаловатангез, сер шудаанд.

*)Форд: «Лаппиши љайричашмдошти вафодорњ ѕариб як соат тўл кашид. Ин мисли їаіиши бузург ба пеш, ба боло буд. Баъдан – афтиши ширини оіиста ба їари бетаг. Боварии аниѕ, ки шиддатноки аз 10 баланд аст. Ваѕте ки шиддатнокии ДМ то 10 мебошад, вайро іамчун «танг», «дар саріад» ѕабул мекунам, баъд аз 10 бошад, ДМ метаркад ва мисли осмон васеъу амиѕ мешавад. Аллакай дар бораи шиддатнокии вай, ки чанд балл аст, сухан гуфтан љайриимкон аст. ДМ дар іама їо іастанд, реалњ буданро љарѕ  мекунад ва акнун на «ДМ дар ман», балки «ман дар ДМ» мебошад».

 

«Бузургіаїмњ» (ба заминаи мунаввар хос аст):

*) Тимсоли іамоіангикунанда: гўё ѕабати бузургіаїми об дар ѕаъри іавз андаке їунбида истода, хобидааст. Заминаи мунаввар сифати бузургіаїм, сахт ва їорњ буданро ба даст меорад.

 

«Тару тозагњ» (бештар ба ДМ – и ваїдњ хос аст):

*) Тару тозагии сарди субіи барваѕти кўіњ. Іатто эісоси дурўљини дар тамоми бадан мавїуд будани хунукњ ба вуїуд меояд. Барои он дурўљин, ки дар ин іангом будани гармњ имконпазир аст ва ман гармии мазкурро эісос карда метавонам, аммо агар гармњ сахт бошад, аз вай  эісосоти ногувор нопадид мегарданд.