Ба саіифаи аслњ

Роі ба сўи Шуури Пок

 

Маїмўаи маѕолаіо 01

 

(Маѕолаіо 001 - 100)

 

0001. Силовсин:

«Дарки давронии рашк».

 

Аз їиіати шаівононњ ман озод мебошам. Ба ин нигоі накарда, муносибати шаівонии одамони дигар, новобаста ба он ки одамон дар іаѕиѕат бо якдигар ѕаробат доранд, монанди як чизи махсус, маірамона ѕабул карда мешаванд. Масалан, ман мебинам, ки їавони дўстдоштаи ман бо духтари аз нуѕтаи назари вай зебое сўібат карда истодааст. Ў бо вай дар бораи чизи барои духтар муіим буда – дар бораи ишѕ, самимият сўібат карда истодааст ва ин барои оніо аїиб аст. Оніо бо якдигар саргарм мебошанд ва касеро дар атрофии худ ва іатто манро пайхас намекунанд. Ба оніо нигоі карда истода, ман мефаімам, ки одамон муошират карда истодаанд, оніо іаловат мебаранд, барояшон аїиб аст ва іамаи ин хеле хуб аст. Рашк ба вуїуд намеояд. Аммо іамин ки вай ба духтар наздик шуда, ба бўсидан, навозиш кардани вай ољоз кунад, мавїи рашк боло мешавад, ранїиш ва эісосе, ки гўё маро партофтаанд, ба вуїуд меояд - умуман тамоми атрибутіои рашки маъмулњ. Даріол, дар пеши назар сабаби рашк кардан тавлид мешавад ва он ба андозаи фосилаи сантиметрии байни баданіои ду одам вобаста аст.

Ман сарфаім рафтам, ки шаіват даріол іамчун тарзи ошкорои зуіур кардани ѕаробат интерпретатсия мешавад. Мисли як чизи аниѕ, ки аліол дар байни іар ду одам як чизи махсусе рўй дода истодааст ва іеї кас имконияти ворид шудан ба он їойро надорад. Іангоме ки одамон сўібат мекунанд, эісос кардани ѕаробати оніо осон нест. Аммо ваѕте ман мебинам – ана дўстдоштаи ман бо духтари дигар ба ишѕбозњ машљул аст, он гоі алоѕаи оніо барои ман ошкор мегардад. – рашки кўр – кўрона аланга мегирад ва ў бо он ки дар іаѕиѕат чњ рўй дода истодааст, коре надорад.

Албатта, аз он їо рафтан ва ба оніо нигоі накардан, ѕулайтар мебуд, аммо рашк кардан ба тарзи даішатовар маъѕул нест. Іамчунин онро ба ЗН гузаронида истода, фурў нишондани вайро намехоіам. Барои іамин ман ѕасдан ба диѕѕат додан ба іамаи тамосіои байни оніо шурўъ кардам, наздик омада ба іамаи чизіои рўй дода истода ва ба тамоми їузъиётіои оніо нигоі мекардам.

Ман фаімида истода будам, ки муносибати шаівонњ ин тарзи дигари ифода намудани эісосоте мебошад, ки аллакай дар байни одамон мавїуд аст. Тарз бошад, худ ба худ наметавонад, ки одамонро ба таври назаррас ба якдигар наздик ё дур кунад. Ба он нигоі карда истода, ки дўстдоштаи ман чњ тавр бо духтари дигар ишѕварзњ мекунад, ман дар айни замон ба чњ машљул будани оніоро тасаввур кардам: ин іамон гуфтугўй аст, фаѕат бо забон не, балки дар ин маврид баданіои оніо бо іам муошират мекунанд. Аз якїоя будан оніо хушнуд іастанд ва ба ман хушоянд аст, ки іардуи оніо лаззат бурда истодаанд. Дар іамон ваѕт ман нахостам, ки аз іолати рашк накардан ба іолати рашк кардан мубаддал шавам. Муносибати шаівонии дўстдоштаи ман ба духтари дигар содда гардид, дардовар будани он баріам хўрд.

Аз іама сабаби асосие, ки ман рашкро ѕабул надорам, ин заіролудшавии фаврии аз он ба вуїуд меомадагњ мебошад. Илова бар ин вай маіз дар іамон лаізаіое ба амал меояд, ки лаізаіои мазкур барои инсони дўстдоштаи ман гуворо мебошанд. Ман іеї гоі онро ѕабул карда наметавонам, ки дар сурати ба дўстдори ман гуворо будан, чњ гуна метавонад, ки ИН АМАЛ ба ман бошад! Охир, ин маънои онро дорад, ки іангоми мавїуд будани рашк, ДМ вуїуд надоранд.

Ман пайхас кардаам, ки дар ваѕти ба вуїуд омадани рашк, ман фаѕат дар бораи он фикр мекунам, ки чњ тавр аіволи ман бад аст, чњ тавр іамаи ин їизіо нисбати ман беадолатњ мебошад. На дар бораи он ки їавони ман, ки ман ўро дўст медорам, чиро іис карда истодааст, іатто дар бораи ин їизіо андешае іам ба сарам намеояд. Ман ѕасдан худамро барои дар ин бора фикр кардан ва маіз дар эісосоти вай муттамарказ шудан, маїбур намудам – мана вай бо духтаре ишѕварзњ карда истодааст ва ман даріол кўшиш мекунам тасаввур кунам, ки ў чиро іис мекунад, ваѕте ки чунин духтари зеборо навозиш мекунад, кадом кайфиятро эісос мекунад, чњ ѕадар хуб аст, ки духтар ба вай маъѕул аст, ки вай имконияти изіор кардани чизіои іис мекардагии худро дорад ва ман ман эісос мекунам, ки чњ тавр вуїуди маро шодњ фаро мегирад. Шодњ барои вай, ё шодии худ ба худ, намедонам, аммо нигоі кардан ба оніо ба ман хеле маъѕул аст. Рашк нопадид мегардад ва чњ будани іиси мазкур номафіум мешавад. Кас намехоіад, ки аз іолати мазкур берун биёяд, аммо ба іар іол ман ба хотир оварданро ољоз кардам, ки чњ тавр рашк мекардам. Ба хотир овардани фикріои іамон ваѕт дар сарам чархзанандаро аз ѕабили: «Охир, ин їавони дўстдоштаи МАН аст вале бо ман нест, охир вай метавонист, ки іозир маро бибўсад, іамчунин монанди іамин духтар навозиш кунад, дўст дорад, вале аз чњ бошад, ки іамроіи ман нест. Шояд ин аз он сабаб бошад, ки вай аз ман дида хеле хушрўйтар аст, іама чиз фаімост, дар сурати будани чунин духтарони зебо, ман ба вай чњ лозим іастам». Яъне, бо іар баіонае андешаіои мазкурро дар худ пуштибонњ намуда, рашкро дар вуїуди худ таірик мекунам. Дар аввал іамаи ин чизіо бетаъсир мебошанд – оніо мисли як чизи бемаънњ іастанд ва рашк мавїуд нест, аммо ман андешаіои мазкурро ѕавитар кардан мегирам ва дар ниіояти кор вазъият оіиста - оіиста таљйир меёбад: ман аз сари нав ба ранїиш ва іиси залилњ бар худ мељеїам ва худро хеле бад эісос мекунам. Шубіаи аввал, ё аниѕтараш гузариш эітимол 10 даѕиѕа идома кард – чунин іисиёте, ки ту гўё киштии бузургеро идора мекунњ, ки вай ба таври даішатангез идоранашаванда аст ва барои їузъитарин таљйирёбии самти худ, ѕувваи бузургеро талаб мекунад. Баъдан барои худро аз рашк кашида берун баровардан шурўъ мекунам – боз тасаввур кардан, ки аліол ба вай чњ тавр гуворо, , чњ гуна олњ ва чњ тавр ХУБ аст ва љайраву іоказо. Іамин тавр тахминан баъд аз 10 даѕиѕа ба іолати рашк накардан бармегардам. Дар маротибаи аввал ман 4 гузаришро паси сар кардам. Барои зиёдтар ѕувваам нарасид. Дар айни замон машѕи худро барои гузаришіо идома медиіам, муддати гузаришіо кам мешаванд, вале хеле тадриїан. Чунин махсусиятро пайхас кардам – Дар замнаи іама гуна ІН – и дигар, рашк каме пурѕувваттар ба вуїуд меояд ва ба муѕобили он мубориза кардан мушкилтар аст. Агар дар іамин лаіза ман ІН – и дигарро эісос накунам, он гоі рашк ба вуїуд омаданро ѕатъ мекунад. – метавонад, ки ягон чиз іамчун из ё хотира дар бораи он, ки дар іамин мавѕеъ маъмулан рашк вуїуд дошт, чашмак занад. Ва агар ба таври умумњ гирем, вазъият монанди як чизи гуворое эісос карда мешавад. На таніо ба он муваффаѕ мегардњ,ки рашк мавїуд нест, балки бар зами ин саршор шудан аз шодиро низ эісос менамоњ.