Ба саіифаи аслњ

Роі ба сўи Шуури Пок

 

Маїмўаи маѕолаіо 01

 

(Маѕолаіо 001 - 100)

 

0002. Силовсин:

«Асосіои механикии хоіиши таваллуд кардани кўдак».

 

Дар рўзіои наздик бо ман іолати аїибе рўй дод. Ман ба яке аз дўстдоштатарин љамгиниіои худ дар мавзўи он, ки ман аз іама бадтарин мебошам, аз дастам коре намеомад, намеояд ва нахоіад омад, афтидам. Дилам мехост нависам, ки «ман наметавонистам бо іолати мазкур ягон кор бикунам», аммо дар іаѕиѕат ман дар чунин іолат іамту кореро иїро кардан ва таљйир додан намехостам – дар кунїи хона нишаста, рўзи дароз фикр мекардам, ба он нигоі мекардам, ки бо ман чњ рўй дода истодааст. Он іолатро гўё, ки іозир дида истодам, іолати хеле баде буд, аммо ба іар іол ман ба хотир овардам, ки 2,5-3 сол ѕабл іолати мазкур, іолати табии ва доимии ман буд. Барои іамин ман фаімидам, ки дар іар сурат зиндагњ чњ тавр таљйир ёфтааст. Ана акнун, ночизии худро іис карда истода, ки дар зиндагњ ман такягоіе надорам, маро ба даішат меафканд. Гўё дар зери пои ман фарши мустаікам на, балки фарши мудом їунбандаю ларзанда ѕарор дорад. Ман бошам мехоіам, ки дар зери по ягон чизи мустаікам истода бошад. Ман ба тамоми зиндагии худ назар карда дидам, ки дар вай, махсусан дар іоли іозир, ягон чизи пешакњ фаімидашаванда ва фаімо вуїуд надорад. Маълум нест, ки дар іоли іозир бо ман чњ рўй медиіад, баъд аз як сол дар куїо хоіам шуд ва бо сабаби номуайянии мазкур ман дар пешрўи худ чизеро намебинам.

Ва дар заминаи тамоми андешаіои мазкур, баногоі чунин хоіиши рашан тавлид мешавад – ба ман кўдак лозим аст! Хоіиши мазкур маро моту мабіут кард, чунки ман умуман дар бораи худ гуфта наметавонам, ки кўдакро хеле дўст медорам ва ягон ваѕт фарзанддориро хоста будам. Ман бо оніо муносибати хеле мўътадил дорам. Гоііо ба оніо іусни таваїїўі низ дорам, аммо бештар аз ин чизи дигаре не. Кўдакон барои ман як чизи номафіум мебошанд. Іамин тавр рўй дод, ки оніо дар шафати ман іеї гоі набуданд ва нестанд. Ман оніоро фаѕат дар кўча мебинам ва ё іангоме ки аіёнан ба хонаи кўдакдор ба меімонњ меоям. Барои іамин ба ман аїиб буд, ки баногоі хоіиши нобаіангоми доштани кўдан дар ман аз куїо пайдо шуд. Манро ѕуввати хоіиши мазкур ба іайрат овард. Охир шавіар надорам, Аъзои оила іам нест, ки оніо ба ман дар нигоіубини кўдак кўмак расонанд; агар ман ба рухсатии іомиладорњ бароям, сармоя зиндагњ надорам ва пуле надорам, ки хонапулиро пардохт намоям, іатто полис (іуїїати суљуртавњ) надорам, ки ба машваратгоіи занона равам, аммо хоіиши мазкур намехост, ки ба іеї яке аз ин далеліои солим таслим шавад. Вай якравњ мекард ва ва бо фикріои – «іеї гап не, як бало мекунем, ягон кас мадад мерасонад», мушоият мешуд. Іол он ки ба саволи ин накукор књ бошад, їавобе набуд. Ин хоіишро мешуд, ки іамчун хоіиши љайризаминњ, фавѕулодда ѕабул намуд, ки чњ тавр аљлаб заніо мегўянд – «ман фаімидам, ки ба ман фарзанд лозим аст. Намедонам барои чњ, аммо ман медонам, іис мекунам, вай бояд бошад».

Ман фикр карданро идома додам, Он чиз манро ба іайрат овард,, ки хоіиши мазкур маіз дар айни замон ба вуїуд омад, дар яке аз бадтарин лаізаіои зиндагии ман, дар ваѕтіои охир. Дар ин їо як чизи љайримаъмулие буд. Охир, ман наљз медонам, ки іар гуна амали дар іолати мавїуд будани ІН – и пурѕувват андешида шуда ва амалњ гардида, фаѕат ІН – и нав меоваранд. Хоіиш хеле пурѕувват буд, гўё ба ботини ман арвоі ворид гашта бошад ва іатто ман ба тарсидан шурўъ кардам, ки аліол ба кўча баромада, бо аввалин марди рў ба рў омада мубошират мекунам ва ба хатарнок будани вазъият нигоі накарда , даріол іомиладор мешавам. Ба ман шавѕовар шуд, ки идомаи іодисаіоро чњ гуна тасаввур мекунам. Тасаввур кардам, ки кўдак ба дунё омад. Даріол ман вай ташвишу хавотириро эісос кардам. Ман мустаѕиман дидам, ки дар атрофи вай давидан, гўш андохтан ва љамхорњ намуданро шурўъ кардаам. Илова бар ин, тамоми ташвишіои мазкур тобиши девонагиро доро буд. Ман дар муносибати худ бо ў, іамон муносибатро шинохтам, ки іамеша модарам нисбат ба ман дошт. Вай дар давраи кўдакњ буд ва аллакай аз 20 сол зиёд шуд, ки таљйир намеёбад – мабодо шоша накарда бошам, мабодо пойіоямро тар накарда бошам, оё имрўз хўроки нисфирўзњ хўрдаам ё не ва љайраву іоказо. Ин шинохтан манро тамоман ба іайрат овард ва рўібаланд кард, чунки іамин ки ман дар байни худам ва модарам ягон чизи умумиро бинам, даріол їидду їаід бедор мешавад, чунки ба ман комилан возеі аст, ки ман дар ягон чиз бо вай монанд будан намехоіам. Агар іамин ки ман дар худам ягон чизи вайро эісос кунам, ин нишонаи боэътимод аст, ки ман тамоман ба іамон тарафе, ки мехоіам нарафта истодам.

Гап дар сари он нест, ки ман аз вай ранїидаам, балки дар он аст, ки ман модари худамро наљз медонам. Медонам, ки вай чњ ѕадар бадбахт аст, іатто іангоми іама якїоя дўстона зиндагњ намуданамон, ман іамеша мехостам ки зоіиран ба вай монанд бошам, аммо іаргиз – на бо хислат. Ба ман іамеша намоён буд, ки вай худаш чњ тавр азоб мекашад. Падарам ва іама боѕимондаіоро низ азоб медиіад (аз он їумла манро низ). Дар іолати мазкури соіиби кўдак шудан, ман гўё модари худамро дар худ дидам. Шояд вай іам маро низ тахминан бо іамин сабабіое, ки аліол аз іар касе набошад кўдакдор шудан мехоіам, таваллуд намудааст. Ман тарсеро іис кардам, ки гўё дар зери поям замин вуїуд надорад, ба іамаи чизіои рўй дода истода нобоварњ ва умуман іарос аз зиндагиро эісос кардам. Хоіиши пайдо кардани такягоі аз іамин їо сарчашма мегирад. Яъне як чизе, ки соліои тўлонњ вай іамроіи ман аст ва аниѕ медонам, ки вай дар ман мавїуд аст. Ман эісос кардам, ки дар оянда чњ кор хоіам кард ва дар куїо хоіам буд. – ин іам боз іамон нобоварњ ва іарос дар зиндагњ мебошад: хайр чњ бадњ дорад, ки ман дар їои дигар буда бошам, оё аѕалан ягон ваѕт ман дар їойіои даішатнок будам, ё ба азобу шиканїаіои сангин ѕарор доштам? Не, аммо тарс кундапих аст, ба вай асосіо лозим нестанд, вай іамту вуїуд дораду вассалом.

Ман ба ботини худ гўш меандозам – на ин ки ишѕ вуїуд надорад, балки хоіиши баръакс мавїуд аст, хоіиши бехуд будан, пиніон шудан, часпидан. Ва дар іамин іолат баногоі кўдак ба дунё меояд. Ин іамчун такягоіи хубе менамояд, чунки акнун тарзи зиндагии ман даріол аѕѕалан дар давоми 20 сол маълум мешавад. Дар зиндагии ман муайянњ, маънњ, чунон маѕсади пурѕувват ба вуїуд омад, ки акнун дар бораи чизи дигаре андеша накардан мумкин аст, балки фаѕат кўдакро парваридан лозим аст – бољча, мактаб, донишкада ва фурсати сарфаімравњ наёфта мебинњ, ки аллакай пирњ ва нафаѕа фаро расидааст. Беітарин чиз, дигар фикр кардан лозим намеояд, ки ба чњ бояд машљул шавњ ва умуман ту дар ин дунё барои чњ лозим іастњ.

Іангоме ки ман дар бораи кўдаки мазкур фикр мекардам, дар вуїуди ман ягон зарра эісоси дўстдорњ набуд, аммо ман шодиеро, ки бо он вайро хоіам дид, ба хубњ тасаввур кардам. Ман іамон шодиеро, ки ин МАЪНИИ ЗИНДАГИИ МАН ба дунё меояд, мустаѕиман дидам. Дидам, ки чњ тавр вайро танг ба ољўш гирифта мегўям – «ту азизаки манњ, ту як пораи ман мебошњ!». Пештар калимаіои мазкурро шунида ман оіоро дўстдорњ гумон мекардам, акнун бошад ба даішат афтодам – охир ин маісули бадбинњ нисбат ба зиндагњ мебошад! Ва іамаи гуфтаіои мазкур он чизест, ки мо абадан аз іамон їо баста шудаем. Албатта, охир кўдаки дар іамин гуна вазъият таваллудшуда, барои волидайни вай асос ва мазмуни зиндагњ мебошад. Вайро яктарафа кун ва іама сарнагун хоіад шуд, барои іамин дар бораи вай фаромўш намекунњ, ўро ба ёд хоіњ дошт ва іис хоіњ кард. Дар чунин муносибат ман вобастагии маъмулњ буданро ба маводи мухаддир мебинам. Ин шабоіат іар ѕадар даішатангез ба чашм расад іам, охир, майпараст іамеша эісос мекунад, ки шишаи араѕ дар куїо пиніон карда шудааст ва вай барои ў аз іама чизи ѕимматтарин аст. Вай метавонад, іар одамеро ки араѕи ўро ба ташноб мерезад, зада кушад. Ваѕте ки ман кўдаки худро тасаввур мекардам, инро тахминан іамин тавр эісос мекардам. Ман іамчунин эісосоти волидайни ба тарзи фанатикњ дар бораи кўдакони худ љамхорикунанда ва оніоро ба як чизи нолозими нотавон табдилдиіандаро фаімидам – ин тарси бузурги аз даст додан мебошад, іатто агар эітимолияти он ба ѕадри ночиз кам бошад іам. . Беіуда намегўянд, ки «то он ваѕте ки ту худат соіиби кўдак нашавњ, инро намефаімњ», ман охир дар іаѕиѕати іол іеї гоі фаімида наметавонистам, ки оніо чиро эісос мекунанд.

Ман іозир дар бораи іамаи одамон сухан намегўям. Эітимол одамоне іастанд, ки кўдакро бо сабабіои дигар таваллуд менамоянд – ман хеле умед дорам, ки ин тавр іодисаіо низ вуїуд дошта бошанд. Аммо, іангоме ки кўдаки мазкур ва тамоми эісосотро нисбат ба вай тасаввур кардам, ман одамони зиёдеро шинохтам, оніоро іамту дидам, мисле, ки дар филм дида бошам. Ба гумонам ман тамоми модарони дунёро шинохтам ва іатто аліол, ваѕте ки ман чњ тавр ба їои кори фарзандони болиљи худ (ва гоііо ба кўіансолон) занг задани модарон ва аіволпурсии оніоро шунида, дар ин амал низ іамон девонагиро мебинам.

Чњ натиїа бармеояд- ман аз зиндагњ метарсам, ба ман такягоіе лозим аст. Бо іамин маѕсад ман одами навро таваллуд мекунам ва ў каме маънии зиндагии манро таъмин мекунад. Ва аїобат дар он аст, ки дар ин мавѕеъ іеї гуна дўстдорњ умуман мавїуд нест, аммо баногоі ман ин тифлро «дўст дошта мемонам». Іама ваѕт ин як чизи маъмулњ ва табињ ба шумор меравад – охир ин кўдаки ТУ аст, чњ тавр ўро дўст нахоіњ дошт? Боз, аксар ваѕт мегўянд «ту аз манњ, барои іамин ту барои ман беітарин іастњ». Ва чунин вонамуд мешуд, ки ин изіори муіаббат бар ман аст, аммо дар асл – ин изіори муіаббат бар худ мебошад ва іатто на изіори муіаббат, балки хоіиши худхоіонаи он ки ман бояд зиёд бошам, то ин ки дар дунё іама чизіои ман зиёдтар бошад. Ин тантанаи хоіиши соддалаівонатарини хоіиши молик будан аст.

Іамчунин ман консепсияи кўдаки ман як пораи ман астро аз назар гузаронидам. Ваѕте ки ман аз таніо будан аз зиндагњ метарсам, ин як тарс аст. Ваѕте ки ба хотири кўдак метарсам, ман зиёдтар мешавам, ман «їуфт мешавам» ва тарс аз зиндагии ман низ їуфт хоіад шуд. Ин ташвиши параноидњ аз іамин їо сарчашма мегирад, ки ман онро іамчун зуіуроти дўстдорњ мешуморам. Ман метарсам, ки бо вай ягон нохушњ рўй медиіад, аввалан, чунки аз маірумияти такягоіи ягона іарос дорам, сониян, барои он ки ман дар вай худамро эісос мекунам ва тарси барои худ бударо ба кўдаки бадбахт интиѕол медиіам.

Эітимол, хулосаи асосие, ки ман баровардам он аст, ки акнун іангоми истифода бурдани нуѕраи коллоидњ ва лифофіо диѕѕати худро чандин маротиба зиёд мекунам, то ин ки бо тарсу ташвишіои худ, якїоя бо худ боз ягон мавїуди дигарро маъюбу маслуѕ накунам. Ва боз барои ман муіим он аст, ки ман модарони фарзанддори дигар ва одамони ба іамин монанд муносибаткунандаро беітар мефаімам – дар вуїуди ман тасаввуріои романтикњ коіиш ёфтанд. Ман бовар кардан ба дўстдориро ѕатъ накардам, балки акнун ман беітар мебинам ки ишѕ маіз дар куїо асту аз худ кардани одами дигарро ба хотири чњ тавр аз ІН гурехтан, чизіое, ки бо сабаби таніо будан ба таври механикњ ба вуїуд меоянд, тарзіои ба дўши кўдак гузоштани тамоми умедіои худ, аз вай сохтани іубобе, ки вай аз їустуїўи мазмуни маънии зиндагњ фаромўшњ мебахшад, дар куїо аст.