Ба саіифаи аслњ

Роі ба сўи Шуури Пок

 

Маїмўаи маѕолаіо 01

 

(Маѕолаіо 001 - 100)

 

0006. Пси:

«ММ – Муъодиліои матлуби ІН».

 

Яке аз рўзіо сарфаімравии «зарарнок будани» ІМ ба вуїуд омад. Дар іамин їо ѕайд кардан зарур аст, ки ІМ ин ДМ набуда, балки маіз муъодиліои матлуби ІН мебошанд. Іис кардани оніо, ба таври аїибе ногувор ва беаѕлона буд. Масалан, манро таъриф (комплимент) карданд, илова бар ин ситоиши мазкур іаѕиѕатан баїо буд ва ман хурсанд шудам: «хеле олњ аст, ваѕте ки туро аз рўи ѕадру ѕимматат баіогузорњ мекунанд». Ва дар як лаіза ба ман назора намудани он ки чњ тавр аз эісоси мазкур , мисли он ки аз сарчашма їўйчаіо ба іар тараф їорњ шуданд, муйясар гардид: ман такони ифтихор (іиси бартарњ доштан аз дигарон) ва такони ташвиш-таассуф-таілукаи беѕадр шуданро іис кардам, яъне фаімиш ба вуїуд омад, ки зуіур кардани ІМ ногузир ба ІН меоварад ва іамчунин баръакс.

Іамин тариѕ, ба андозаи їамъоварњ шудани таїрибаи бартарафсозии ІН ва мушоіидаи пайгиронаи консепсияіои ба асоси оніо бунёд гузошта, фаімиш ба вуїуд омад, ки аксари консепсияіо низ барои муъодиліои матлуби ІН, база мебошанд. Ман дар ин їо истилоіи «муъодилро» ѕасдан истифода мебарам, чунки ІМ ва ІН ду сари як аждаіор мебошанд. Ба саріои мазкур фаѕат худи мо, бо сабаби тафакури консептуалњ ранги шартњ медиіем.

Барои далел як їуфт мисол меорам. Ягон ІН- и аввалин шуда пеш омадаро мегирем. Бигузор ин нороіатњ бошад. Вазъияти маъмулњ: ман хобидаам, іамин іозир хобам бурдааст. Манро занги телефон бедор бедор кард. бархурди ман – нороіатњ. Консепсияро їустуїўй мекунам. «Іама чиз бояд тавре гузарад, ки ман іамон тарз мехоіам ва ба ман іамон тавр осону роіат бошад. Ба ман іеї чиз бояд халал нарасонад». ОК, консепсия ошкор шудааст ва он бояд пароканда карда шавад, аммо ман часпидан ба онро идома медиіам. Агар ман розигњ -шодњ- ѕаноатмандиро эісос намоям, он гоі іама чиз мувофиѕи хости ман амалњ мешавад. Ва іамин тариѕ, ман консепсияи мазкурро іамчун «дорои іуѕуѕи мавїуд будан» шумориданро идома медиіам, аммо дар бора ба худ іисобот додан намехоіам. Бо розигии худ ман барои ба вуїуд омадани норозигњ шароит фароіам месозам. Парешон кардани консепсияи ибтидоњ бошад, ба меінати гарону азим мубаддал мешавад: як ѕадам ба пеш ду ѕадам ба ѕафо.

Ё барои мисол іасад. Вазъият: ман китоби «Роі ба сўи шуури пок» - ро хонда истодаам, мутлаѕан ба маънои чизіои навишташуда сарфаім намеравам, аммо хеле мехоіам, ки маърифатнок шавам. Ман – намефаімам, аммо «іамаи оніо» бошанд – бидуни ягон машаѕѕат сарфаім мераванд. Яке аз вокунишіои ман, іасади бештар «пешрафта», іасади бештар озод буда мебошад. Ман онсепсияро їустуїўй мекунам. «Іар ѕадаре, ки одам озодњ ва ягон намуд сифатіои «хуб» дошта бошад, вай іамон ѕадар зиёдтар медонад, мефаімад. Вай вай іамон ѕадар аз іамон одаме, ки аз сифатіои мазкур маірум мебошад, беітар аст. (ё «беітар» аз худаш, то соіиб шудан ба сифатіои мазкур)». Ва акнун, агар ман эісосоти гувороро аз фикри он ки ман меірубон іастам, ё аз он ки ман забони япониро комилан медонам, ё аз он ки одамон дар вазъиятіои мушкили зиндагњ ба ман барои маслиіат муроїиат мекунанд, аз сар гузаронида истода бошам, бо ин амалам іамон консепсияи дар боло зикршударо парвариш мекунам.

Идома медиіем. Шавіарам ба ман хиёнат мекунад. Ман рашк мекунам. Консепсия: «шавіар бояд ба занаш хиёнат накунад». Ва аз он ки шавіарам ба ман вафодор аст ва барои ў заніои дигар вуїуд надоранд, ман дар іолати фараімандњ ва ѕаноатмандњ воѕеъ мешавам, консепсияи мазкурро таѕвият мебахшам. Чунин натиїа ба даст меояд, ки агар ман ІМ ба даст оварданњ бошам, мустаікам кардани консепсияіоеро, ки аз оніо даст кашиданњ іастам, идома медиіам. То он даме, ки муъодиліои матлуби ІН даркіои їолиб ба шумор мераванд, хоіишіои бо іамдигар мухолифи гуногунсамт ба вуїуд меоянд. Аммо іангоми мушоіида кардани он, ки худи азсаргузаронии ІМ чњ ѕадар заіролудкунанда мебошад, яъне ба іам мухолиф буданіо аз байн бардошта мешаванд.

Чунин занїиріоро ба самти баръакс низ сохтан мумкин аст, яъне аз ІМ шурўъ намуда, тавассути консепсия ба муъодиліои ІН (шодњ кардан аз харидани чизе – «моліое мавїуданд, ки тибѕи таъиноташон БА МАН тааллуѕ доранд» - андўіи аз даст додан, таассуфи гум кардан ва љайраіо). Агар эісос кардани хоіиши сахти бартарафсозии ІН хеле осон бошад, (охир, теъдоди зиёди оніоро іатто одами ба худаш он ѕадар диѕѕат надиіанда іам «ранїкашњ» меномад ва ин нишонаи сахт нахостани азсаргузаронии вайро таъкид мекунад) вале дар мавриди ІМ бошад, ин чиз дар худи ибтидо іамин тавр ба назар намерасад. ІМ барои одамони зиёде, махсусан барои оніое, ки доимо ІН –ро эісос мекунанд, дарки дилхоі ба шумор меравад. Ва фаѕат ошкор сохтани консепсияи дар асоси оніо мавѕеъ гирифта, имконияти фаімидан медиіад, ки іам ІМ ва іам ІН аз як реша месабзанд.іар ѕадаре, ки ІН камтар аз сар гузаронад, барои вай ІМ іамон ѕадар камїолиб метобад. Аммо іангоме, ки ДМ ба зуіур кардан шурўъ мекунанд, он гоі нисбат ба ІМ низ, ба мисли нисбати ІН, ѕариб іамин гуна хоіиши равшани эісос накардани оніо ба вуїуд меояд.

Ошкор кардани решаи ягонаи консептуалњ дар ІМ ва ІН + таілили равшани консепсия – ин аз ду тараф ба таги консепсия чуѕурњ кандан мебошад.

Фарѕ кардани ДМ аз ІМ чњ тавр ба даст меояд? Масалан, чњ тавр фарѕ кардан лозим аст? а) шодиро аз меірубонњ, іусни таваїїўі, возеіият ва б) «шодњ» аз соіиб будан ба чизе? Аввалан, истифода бурдани іамон як калимаро барои ифода кардани чунин даркіои гуногун, ѕатъ кардан мувофиѕи маѕсад аст. Дар сурати ІМ –ии соіиб (молик) будан ба чизе, ба їои «шодњ» ман «ѕаноатмандњ» хоіам гуфт. Чунки калимаи мазкур барои ІМ тобиши аниѕтарро доро мебошад.

Дувуман, ман дар ин мавѕеъ саволи дўстдоштаи худ «чаро?»-ро истифода бурдам. Масалан, іангоме ки лаппиши ІМ ба вуїуд меояд, ман аз худам мепурсам, ки чаро ман хурсандњ карда истодаам? Агар їавоб тобиши маъногии молик буданро ифода кунад, дар ин сурат, дар ин мавѕеъ іадди аѕѕал бо ѕаноатмандњ омехтааст. Агар їавоб аз рўи тобиши маъноњ молик буданро ифода накунад, аз ин мебарояд, ки вай ДМ мебошад. Тарзіои дигар дар китоби Бодхи тасвир карда шудааст.

Аммо ин фаѕат таффакури аѕлонии фарѕгузорњ аст, дар ниіояти кор бошад, іамон хоіише пирўз мешавад, ки пурѕувваттар мебарояд. Агар хулоса ба вуїуд ояд, ки эісосоти мазкур, ІМ мебошад, аммо илова бар ин хоіиши сахти азсаргузаронии вай зуіур карда бошад, он гоі вай ба азсаргузаронњ шурўъ мекунад. Сипас, аіволи умумии саломатњ бештару бештар заіролуд мешавад ва дар натиїа таназзули тамоми хоіишіо ба вуїуд меояд, ДМ – и дигар нопадид мешаванд. Таїрибаи мазкур метавонад боиси ба вуїуд омадани чунин хоіише шавад, ки хоіиши бартарафсозии ІМ аз хоіиши азсаргузаронии он пурѕуваттар бошад. Охир, маіз хоіишіо ба таљйирот оварда мерасонанд. Таљйирёбии паллаи тарозу аз ѕаноатмандњ ба шодии бартарафсозии ІМ, шодии аз сар гузаронидани ДМ-и наве, ки іамзамон ба зуіуркунњ ољоз хоіанд кард, ба іамин тарз сурат мегирад.

Агар ба саволи «Чаро?», масалан, чунин їавоб бошад: «Чунки имрўз ба ман муайясар гардид , ки іамон чизи андешидаамро, иїро намоям», он гоі ман фавран аз худам мепурсам: «аз ин мебарояд, ки агар ин кор ба ман муйясар нашавад, он гоі ман љамгин хоіам шуд?» - ва ѕаноатмандњ тез заъиф мешавад. Ё: «ман шодњ мекунам, чунки дар машљулиятіо оид ба амалия пешравии назаррас ба чашм мерасад». Савол: «аз ин мебарояд, ки агар пешравњ ба чашм нарасад, ман худро нороіат іис карда истода сарзаниш мекунам?, охир метавонад, ки іодисаи аз амалия аѕибравњ ва іатто афтиш аз он рўй диіад, аз ин мебарояд, ки дар чунин іолатіо ман бояд ІН –ро эісос кунам?» ва ѕаноатмандњ нест мешавад.

Їумлаи «ѕаноатмандњ нест мешавад», дар одамони љамгин маънои онро дорад, ки ѕаноатманд набудан ба вуїуд меояд, аммо дар одамони ба амалияи бартарфсозии ІН машљул буда ин тавр нест. Дар одами ба амалия машљул буда, іангоме ки ѕаноатмандњ аз байн меравад, іама гуна кўшишіои ба вуїуд омадани ѕаноатманд набуданіо дар як лаіза пешгирњ карда мешаванд, ДМ ба зуіур кардан шурўъ мекунанд. Барои іамин, ваѕте ман мегуям, ки ѕаноатмандњ аз байн меравад, ин маънои иваз шудани іолати хурсандии ман ба тирагњ , рўіафтодагњ ва љайраіоро надорад. Ман ѕаноатмандии заіролудкунандаро иваз мекунам, Каноатмандии боз іам бештар заіролудкунандаро бартараф месозам ва маіз дар іамин іолат аз зуіур кардани ДМ, аз сар гузаронидани шодиро шурўъ мекунам. Ваѕте ки ѕаноатмандии бо сабаби консептуалњ мавїуд буда аз байн меравад, ана дар іамин асно іис мекунњ, ки ин чњ ѕадар бори гароне будааст; ана іамон ваѕт бар ивази вай эісоси озодњ меояд ва он іар ѕадар сабук, норавшан ва базўр шинохташаванда бошад іам, дар худ маззаи іаѕиѕии озодиро дорад. Баъд аз бартараф кардани ѕаноатмандии бо сабаби консептуалњ мавїуд буда, љамгинњ нахоіад омад, балки эісоси шадиди озодњ фаро мерасад. Вай даѕиѕан іамон меъёре шуморида мешавад, ки дар іаѕиѕат муъодили мусбии ІН бомуваффаѕият бартараф карда шудааст. Агар баъд аз бартараф сохтани ІМ іамин эісоси озодии іарчанд оромона, вале пуршиддат ба вуїуд наояд, ин маънои онро дорад, ки ман барои дар худ зуіур кардани автоматизми маишњ иїозат додам – ба зуіур кардани бидуни шодигњ ба їои ѕаноатмандњ.