Ба саіифаи аслњ

Роі ба сўи Шуури Пок

 

Маїмўаи маѕолаіо 01

 

(Маѕолаіо 001 - 100)

 

0013. Силовсин:

«Дарки шахсии Бодхи». (соли 2002).

 

Агар чунин сурат гирад, ки ту муоширатро бо Бодхи на ба воситаи интернет, балки рў ба рў шурўъ кунњ, он гоі имкон дорад ту низ ба іамон мушкилиіое рў ба рў шавњ, ки ман рў ба рў шуда будам. Ба іар іол, ман дар бисёр одамон, іамон чизіои дар худам мушоіида кардаамро, мушоіида мекунам.

Он эісосе, ки аз рўи іикояіои бадеии вай дар ту ба вуїуд омадаанд, метавонанд, ки дар зиндагии іаѕиѕњ комилан зидди оніо ѕарор бигиранд. Ваѕте ки ман бори аввал Бодхиро дидам, аз он дар іайрат шудам, ки ба фикрам вай муносибати дўстонаи хуб надошт. (нисбат ба ман не, умуман ба іама). Ин амал дар даљал будан ё хушмуомила набудан ифода намегардид, балки аз нуѕтаи назари ман ў одами меірубон ва нармрафтор наменамуд. Вай дар бораи ДМ менависад (ва тавре менависад, ки тасавуротіои равшанро ба вуїуд меорад), ІН-ро бартараф месозад ва ба назари ман чунин менамуд, ки ин вайро бояд бештар кушодарўтару ба назар хушбахтар менамуд. Аммо дар іаѕиѕат бошад, ту одами дар назари аввал хеле хунсард ва аз тамоми одамон ба куллњ барканоршударо мебинњ. Ва ягон хушбахтии фараінок дар вай тамоман дида намешавад. Ин барои ман хеле іайратангез буд. Барои іамин ту дар симои Бодхи одами хушбахтро бо чеіраи хандон ва бо ољуши кушода, нахоіњ дид.

Іангоми муошират бо Бодхи, ба хусус агар ту бо вай на таніо як рўз сўібат дошта бошњ ва махсусан на дар тўли як моі (муіим нест – рў ба рў, ба воситаи мактуб ё конференсия ), чизіои зеринро пайхас кардан мумкин аст. Вай аксар ваѕтіо ростгўй ва іатто іангоми ифода кардани аѕида ва муносибатіои худ тундхў мебошад. Вай, албатта ба таври муффасал мефаімонад, ки аѕидаи ў дар асоси чњ бунёд ёфтааст, аммо баъди ин суханони вай нармтар нахоіанд шуд. Ин тундиро ба їои іар чизе ѕабул кардан мумкин аст, дар тундии мазкур іар кас барои худаш чизе меёбад. Бештар чунин тасаввуроте іосил мешавад, ки вай аз іад зиёд оштинопазир аст, суботкорона нуѕтаи назари худро пуштибонњ мекунад ва асосіои возеіу далелнок талаб мекунад. Тундии мазкур мисли корди їарроіии духтур асту вай зуіуроти самимияти оштинопазир мебошад. Бодхи - одами ба таври оштинопазир самимњ мебошад ва агар ў ягон чиз карданњ бошад, вай инро мекунад. Ё іа, ё не ва іеї гуна сарпечии норавшан. Ва муносибати ў бо одамони дигар низ, айнан іамин хел аст: агар ту ба бартарафсозии ІН муваффаѕ шуданњ бошњ, худро аз ботин чаппагардон кун, ба девор часпида баро, фавѕулкўшиш ба харї деі, аммо инро бо іар арзише, ки набошад, иїро кун. Ва шояд Бодхи ягона одаме бошад, ки ба ту гўяд – «ту худро дар іамин лаіза мисли ношуде, ки ба ягон чиз ѕобилият надорад, нишон медиіњ, чунки ман аз рўи шиоріо не, балки аз рўи натиїаіо муіокима меронам». Ва барои он ки натиїа ба даст биёрњ, ба ту лозим аст, ки зудранїии худро тамоман нест кунњ ва амал кунњ. Іамин ки фавѕулкўшиш ба харї додњ, он гоі худат мефаімњ, ки чњ тавр заъифаке будњ ва мефаімњ, ки ў іаѕ будааст. Агар ту аз љамгиниіо барканда шудан хоіњ, маіз кандан зарур аст ва агар ту ІН –ро бартараф кардан бихоіњ, маіз бартараф кардан зарур аст ва дар ин їо ягон вариант, ё созиш мавїуд нест – ё ІН бартараф карда шудааст ё не.

Вай туро навозиш нахоіад кард, намегўяд, ки ту бечора іастњ ва іама коріои ту барор мегиранд. Вай ба ту фаѕат тавсия медиіад ва агар ту он тавсияіоро иїро накунњ, боз маротибаи дигар ба ў муроїиат кардан лозим меояд. Дар ин іолат вай бо ту бо дуруштњ мегўяд, ки азбаски ту маслиіатіои ѕаблии вайро иїро накардањ, боз іоїати ягон чизи дигареро пурсидан нест. Барои іамин ту рафиѕи дилсўз ва «ба вазъият сарфаімравандаро» ёфтан хоіњ, ба ту лозим меояд ки чунин рафиѕро дар симои одами дигар їустуїўй намоњ, Бодхи дар ин іолатіо ба дард намехўрад. Аз таїрибаи худ медонам, ки бо ў муошират карданро доимо таљйир дода истодан лозим аст, то ин ки вай дар паілўи ту истода, одати навбатњ нагардад, як ѕисми маъмулии ту набошад.

Бовар кардан мушкил бошад іам, Бодхи одаме мебошад, ки маіз тамоми зиндагии худро ба амалияи раіоњ ёфтан аз іамаи чизіои механикњ бахшидааст, іамаашро – аз аввал то охир. Ва агар ту таніо ба муошират іоїат дошта бошњ ва іамин тавр шуд, ки љайр аз Бодхи іамсўібати дигаре пайдо карда наметавонњ, он гоі ту бо муносибати ў беіудуд баста мегардњ. Ваѕте ки ту дар паілўи Бодхњ ѕарор дорњ, ба ту іамин ѕадар боѕњ мемонад, ки даѕиѕан ба таври 100 фоиза бо амалияи мазкур машљул шавњ ва іар ѕадар ки ба сўи озодњ таваїїўіи самимњ ва їидду їаід дошта бошњ, Бодхиро іамон ѕадар наздиктар іис хоіњ кард. Ў низ дар навбати худ туро наздиктар эісос мекунад. Агар ту бо їидду їаіди раіо шудан аз љамгиниіо ва даркіои мунаввари фурўзон бошњ, албатта ба љайр аз Бодхи одами наздиктаре дар ин дунё пайдо нахоіњ кард. – іеї кас барои ту ин ѕадар ваѕт, таваїїўі ва умуман іама чизеро, ки имконпазир аст, сарф нахоіад кард. Агар ту дар ин їидду їаіди худ аз аланга задан боз монњ, аз вай дида одами муносибати сард ва бепарвоёна доштаро пайдо намекунњ.

Рўирост ва ѕатъњ метавонад, ки на таніо озурда кунад, балки ба натиїаи баръакс низ оварда метавонад. Мушкилоти асосии ман дар он аст, ки ман ба аѕидаи одамони дигар, нисбат ба аѕидаи худам бештар бовар мекунам, агар аѕидаи мазкур бо боварию итминон баён шавад ва ман шубіа кунам, ки оё ин іамин тавр аст ё не. Барои іамин Боро гўш карда истода, дар ман шакли ѕолибии «таљои хирадманд» шакл гирифтааст, ки іама ваѕт чњ кор карданашро медонад, касе ки аз вай іама чизро пурсидан мумкин аст ва аѕидаи вайро дар іама їиз іамчун дастур ѕабул кардан мумкин аст. Ба ман мушкил буд, ки ба ин сар нафурорам, чунки ман охир, дар іаѕиѕат медидам, ки суханони вай іаѕанду рост. Аз як їиіат ин таљои хирадманд метавонад, ки шаріу эзоі ва маслиіат диіад, аз тарафи дигар аз вай мисли аз муаллим ё волидайни сахтгир ба тарсидан шурўъ мекунњ. Ту дар симои вай дидан ва эісос кардани одами зиндаро ѕатъ мекунњ ва дар натиїа чизи аз іама асосњ гум мешавад – дар вай самимиятро эісос намекунњ, гўё дар пеши ту роботе истодааст, ки аз іаѕиѕатіо иѕтибос меоварад ва дар іар як амали ту, дар іар як фикри ту возеіият талаб мекунад. Дар натиїа ба їои як ѕабати консептуалии мўйсафедонро эітиром кардан, іуїраро пок намудан, іамаро бо рўзи таваллуд табрик кардан ЛОЗИМ АСТ, дигараш – эісосотро бартараф кардан ЛОЗИМ АСТ, муносибатіоро бо волидайн кандан ЛОЗИМ АСТ, тамоми ваѕтро ба амалия бахшидан ЛОЗИМ АСТ месабзад. Ин бошад, боз іамон тавр озод набудан мебошад. Ту доимо ба ѕадри кофњ їидду їаід надоштан ва зуіур кардани ІН-ро ба эісос кардан шурўъ мекунњ. ІН–е, ки бе ин іам хеле ногувор аст, бо ІН-и дигар пўшонида мешавад. Аз он ки ту іамон якумро эісос карда будњ, Бодхи бароят оилаи нави ту бо тамоми ѕоидаіо ва анъанаіои нав шуда метавонад, аммо ин хаёлоти кундапихонатарин мебошад, чунки вай ягон ѕоида ва анъана надорад. Ин натиїаи даркіои муніарифшудаи ман аст. Охир, агар ба «гапи ягон касро гирифтан» шурўъ кунњ, ту алакай љулом іастњ. Масъалаи мазкурро новобаста ба он ки дар паілўи ту ки ѕарор дорад, іал кардан зарур аст. Боварњ дорам, донистани он ки мавїуд будани чунин љамгинњ имконият дорад, муносибати динњ намудан ба Бодхиро яксў мекунад. Дар ваѕти аз тарафи вай ба ту пешниіод гардидани коре - іарчанд ки вай дар ин асно хоіиши шодиомези чњ тавр иїро кардани онро эісос мекунад, аммо афзалияти механикњ надорад, яъне таъриф ё їанг намекунад, ин падар нест, ки ба ту «некњ» мехоіад ва сахтгир аст - ман пешниіод мекунам, ки ту масъулият іис кунњ. Вай метавонад ѕайд кунад, ки іа ту ин корро кардњ ё не, ту ягон кор накардањ, аммо ин натиїаи муносибати вай набуда, ин маіз ѕайд кардан аст. Тасаввур кун, ки Бодхи ин асбоби ченкунњ мебошад, вай баіогузорњ мекунад. Инро метавон «индекси Бодхи» номид, аммо иїрои худи коріо ихтиёрњ мебошад. Агар табобат кардан хоіњ, табобат кун ва агар нахоіњ ба пўсидани худ идома деі. Бодхи мехоіад, ки дар ту ДМ зуіур кунанд, мехоіад, ки дар ту ІН набошад. ДМ дар ту іар ѕадаре ки зиёд бошад, таваїїўіи ўро іамон ѕадар равшантар эісос мекунњ, аммо вай ба ту ба таври возеі нишон медиіад, ки ту озодиро таніо бо кўшиши худ ба даст оварда метавонњ ва іеї кас ин корро ба їои ту иїро карда наметавонад.

Боз як їанбаи дигари дарки Бодхи мавїуд аст – мисли одами боаѕл ва доир ба іамаи масъалаіо маълумот дошта. Вай метавонад, ки дар одамони ба худ боварњ надошта низ зуіур кунад. Ба Бодхи нигариста истода, ки ў чњ тавр рафтор карда истодааст ва фаімида истода, ки ин зуіуроти озодонаи вай мебошад, ту низ метавонњ айнан іамон коріоро бикунњ. Яъне тарзи муоширати вай, тарзи сухангўњ ва баіогузории ўро нусхабардорњ кунњ. Дар натиїа ту низ мисли ў сухан мегўњ ва фикр іам мекунњ, аммо озодиро эісос нахоіњ кард. Охир, шакл маъно надошта, балки возеіият ва самимият дорои маънњ мебошад. Агар таѕлид іамту расмњ бошад, фарѕ надорад, ки ба књ таѕлид мекунњ. Іатто агар ту ба таври механикњ ба нишастан ва ё хўрдани Будо таѕлид карданро ољоз кунњ, іамин тавр аімаѕ мемонњ. Барои ман ин мушкилии їиддњ буд: ким-чизе мегўям,маънии суханіоям іамон мебошад, ки ман гуфтан мехоіам, аммо шакли баёнам маіз «мисли Бодхи» мебошанд (ман худам инро іис мекунам) ва дар натиїа суханонам беманию љайрисамимњ мебароянд. Аз іама аїибиаш дар он аст, ки ваѕти аз шакли мазкур раіо шудан сарфаім меравњ, ки вай аз они ту нест. Ба гуфтани чизіои мехостагии худ шурўъ мекунњ ва метавонњ бо іайрат бинњ, ки он чизіои гуфтаат низ дорои ягон маънњ ва іатто шакли монандро доро мебошанд, аммо ин чизи тамоман дигар аст. Ин маіз аз они ту аст ва он чизе, ки дар зоіир моли Бодхи менамуд, аллакай аіамият надорад.

Натиїа чунин аст – тамоми љамгиниіои ту, ки ба вобаста будан аз одамони дигар оварда мерасонад, іангоми дар паілўи Бодхи ѕарор доштан, бомуваффаѕият ба вобастагњ аз Бодхи мубаддал мешаванд. Механизми амали љамгиниіо новобаста ба объекте, ки ба он нигаронида шудааст, ба кор медарояд.

Боз лаізаіои барои сарфаімравњ хеле муіим ва мураккаб низ мавїуданд. Ман дар боло навишта будам, ки агар ту дар іаѕиѕат бо саъю кўшиш фурўзони таљйир додани худ, зиндагии худат, раіо ёфтан аз ботлоѕи муѕарарият ва аз тирагњ фаро гирифта шуда бошњ, он гоі Бодхиро іамчун одами хеле наздик эісос мекунњ. Аммо дар ин їо низ іама чиз якмаъно нест. Гуфтан мумкин нест, ки Бодхи дарасанїи їидду їаіди ту мебошад, гўё агар вай ба ту іусни таваїїўі зоіир кунад, аз ин мебарояд, ки ту муваффаѕиятіоро соіиб мебошњ ва гўё агар нисбати ту беэътиноњ зоіир кунад, ту ба пешравиіои хуб соіиб намебошњ. Китобро хонда истода ва мазмуни услубіои пешниіод кардаи Бодхиро фаімида истода, ман мебинам, ки вай аз аввал то охир тамоми кундзеіниіое, ки дар одамон умуман вуїуд дошта метавонанд, омўхтааст. Аз усуліои кор кардашудаи вай пайгирњ карда истода, ман мебинам, ки барои іамаи иніоро баррасњ кардан ва дар худ назорат намудан, ХЕЛЕ одами самимњ будан зарур аст. Ту бояд аз худат шарм накарда ва натарсида ѕоил шавњ, ки ту хари комил мебошњ. Ѕоил шавњ, ки сари ту бо ѕоидаіои асоснок набудаи чњ хуб асту чњ бад аст банд аст, ба он ки ту ба іамаи чизіо ба таври механикњ бидуни андеша бархурд мекунњ. Сарфаім равњ, ки амалан тамоми умр дар бораи он фикр мекунњ, ки одамони дигар дар бораи ту чњ аѕида доранд, оніо ба ту чњ тавр менигаранд, ё рўзи гузаштаро ба хотир меорњ, ё дар бораи хўроки нисфирўзии дар пеш истода фикр мекунњ, ё тасаввур мекунњ, ки чњ тавр фардо бо либоси нав ба кўча мебароњ ва ба монанди иніо. Тамоми кор тавре ба роі монда шудааст, ки ту тадриїан бечорагии худро хоіњ дид. Шахсан ба ман дар бораи іамаи ин чизіо ба худ ѕоил шудан кори ногуворе буд ва іозир іам ба ёд овардани оніо ногувор аст – охир, дил хеле мехоіад, ки боаѕл ва бузург бошњ, охир, іамаи мо ба іамин самт їидду їаід мекунем... Китоби Бодхи – ин ѕоилшавии вай дар бораи он аст, ки вай одами комилан аімаѕ, одами љамгиниіои фавѕулодда дошта буд, охир дар акси іол вай чњ тавр метавонист, ки љамгиниіоро дар худаш насанїида, дар аімаѕњ, даљалњ љарѕ нагардида, мавїуди механикњ нашуда истода, оніоро таіѕиѕ намояд. Іамаи ин маънии самимњ буданро дорад – маънии ба чњ гуна будани іаѕиѕат нигоі накарда, бо чашмони кушода нигаристанро дорад.

Самимияти мазкурро дар Бодхи аз їиіати аѕлонњ дарк намуда, дар муоширати іаѕиѕњ бошад, љолибан ман онро эісос намекунам. Шарі медиіам, ки ин чиз барои чњ ва чњ гуна рўй медиіад. Аксар ваѕт рафтори Бодхи метавонад тобиши ба таври равшан ифодагардидаи номеірубонона дошта бошад. Метавонад чунин намудор гардад, ки вай якрав аст ва бо он чизе ки тавассути таїрибаи ў тасдиѕ нагардидааст, розњ намешавад, фаѕат мехоіад іамон маслиіатіоеро диіад, ки оніоро додан мехоіад ва шадидан аз раъйи туро иїро кардан мункир мешавад. Мехоіад ба ту іамон маслиіатіоеро бидиіад, ки барои ту хушоянд мебошанд. Онро, ки дар іаѕиѕат іамаи ин чизіо чњ мебошанд, фаѕат таїрибаи худи ту имконият медиіад, ки бифаімњ – агар ту маслиіат пурсидани бошњ, ба он чизе ки ў навиштааст ва гуфтааст, пайравњ кун. Дар ин іолат ту мефаімњ, ки іама гуна афзалшумориіо ва самимият чизіои бо якдигар номувофиѕ мебошанд. Іамаи он чизіое, ки Бодхи мекунад ва тасвир месозад, ба он меоварад, ки љамгиниіои шахсияти туро ташкилкарда, нопадид гардида, ДМ-и ту пурѕувват мешаванд. Ман іар ѕадаре ки хондани китоби Бодхиро идома медиіам, іамон чизіои мехостаамро бисёртар мекунам. Іамон ѕадар чизіои имконпазир набуда возеітар мешаванд. То дараїаи ДМ-и ваїдњ расида истода, іамин ѕадар таїрибаіои босамарро коркард намуда истода, кўшиш мекунам, ки дар айни замон іамчун мавїуди аз хоіиши љамгиниіо озод буда, боѕњ бимонам. Бори дигар аз таїрибаи худам дармеёбам, ки аѕѕалан заррае дар ІН фурў рафта истода, іатто ба он їо ворид гардидан имконнопазир аст. Ваѕте ки ба ман аз доираи іолатіои муѕарарњ берун їастан муйяссар мегардад, іамон ваѕт ман тахминан дар бораи чњ навиштани Бодхиро сарфаім меравам. Ба ман ворид гардидан ба дунёи мазкур муйясар намешавад, балки як бор нигоі кардан ба іамон дунёе, ки Бодхи худро дар он мисли моіњ эісос мекунад, муваффаѕ мешавам. Ман инро аз рўи он мебинам, ки вай чњ тавр инро медонад ва ба он їо афтода истода, ман низ іамон чизеро мебинам, ки вай дида истодааст. Ман іамту ба ин чиз сарфаім меравам. Бо анїом додани іар як саъю кўшиш, ман дар бораи он чизіои дида истодаам, бисёртар маълумот пайдо мекунам. Яъне он чизіое, ки як ваѕтіо дар китоби Бодхи хонда будам ва іар ѕадар бисёртар хонам, іамон ѕадар зиёдтар мефаімам. Ман гўё аз паи пои ў меравам, аммо ягон ѕатра шахсияти худро гум намекунам – чњ фарѕ дорад, ки ѕабл аз ту ягон кас ин чизро эісос карда буд ё не, муіим он аст, ки дар іоли іозир ту инро аз сар гузарнида истодањ.