Ба саіифаи аслњ

Роі ба сўи Шуури Пок

 

Маїмўаи маѕолаіо 01

 

(Маѕолаіо 001 - 100)

 

0017. Пси:

«Таілили їалбшавњ барои иїро кардани наѕши ѕурбонњ».

 

Ба ман муйяссар гардид, ки дар худ їараёни пурѕудрати таітонии пештар нодидаамро мушоіида кунам. Ман вайро пайхас намекардам, чунки бо вай пурра омезиш ёфта будам ва аз берун ба вай назар кардан љайриимкон буд. Ин падида хоіиши ѕурбонњ будан будааст (ѕурбонии іолатіо ё муносибати ноодилонаи атрофиён). Наѕши ѕурбонњ будан манро бо ким- кадом роіе доим фурў мекашид ва талаботи механикии бо вай мутобиѕат кардан доимо фурўзон мешуд. Іол он ки агар аз ман мепурсиданд, ки оё ман ѕурбонњ будан мехоіам, ман тааїїубу іайрат эісос мекардам. Охир, књ мехоіад, ки ѕурбонњ бошад? Іатто боре ба ман дар бораи іамин майли ман гуфта буданд ва ман іатто самимона дар ин бора фикр іам карда будам, аммо дар іамон лаіза ягон возеіият тавлид намегардид, чунки таїрибаи кофии худмушоіидакунњ надоштам. Іамон ваѕт ба худмушоіидакунњ талаботе іам мавїуд набуд. Акнун ба ман муйяссар шуд, ки механизми хоіишіои ѕурбонњ буданро мустаѕиман дар їараёни ТБХ бубинам. Саъю кўшиши мустаѕим оид ба бартарафсозњ ба кор даромада буд, аммо ман мехостам, ки корро дар їабіаи дуюм низ гузаронам – яъне ба вай решаіои консептуалњ пайдо кунам.

Барои чњ ман ба іоли худ таассуф мехўрам? Ман таніоям, атрофиён ба ман таваїїўіи кам зоіир мекунанд, ман зани бесоіиб монда, бо кўдаки маъюб іастам ва иїро кардани оддитарин коріои маишњ аз ѕабили ба маљоза рафтан, ванна ѕабул кардан ё ба ѕабули духтур рафтан, ба мушкилоти їиддие рў ба рў мешавам.. Ман іоло дар бораи «барои худ ваѕт їудо кардан» іарфе намезанам – сенарияи тайёр барои наѕши «ѕурбонњ». Аз тарафи дигар, баррасии хунсардонаи іолатіо возеіият фароіам намесозад, ки маіз чњ маро бадбахт мекунад. Илова бар ин, агар ман хоіам, іамаи инро иваз карда метавонам, аммо іайратовар он аст, ки ман чизеро иваз кардан намехоіам. Ба ман БЕ ИН ІАМ ГУВОРО АСТ. Мана хамон девонахона! Іамту стереотипе шакл гирифтааст, ки дар тасвири дар боло нишон додашуда (ногуфта намонад, ки вай ягона нест) одам «ѕурбонњ» іисоб меёбад, пас вай бояд худро мувофиѕи іолати мазкур эісос намояд. Ва ман бо ким-кадом тарзи даркнашаванда, худро іамчун «ѕурбонњ» муайян карда, мувофиѕи колибіо дар як лаіза, бидуни іеї гуна интихоб, ба он мубаддал мешавам. Ба «ѕурбонњ» «азоб» кашидан хос мебошад, яъне пеш аз іама бояд вай ТБХ-ро эісос кунад. Зиддияти їиддњ ба вуїуд меояд: аз як тараф ман кўшиш мекунам, ки аз ІН раіоњ ёбам, аз тарафи дигар пурра іаѕ будани онро онро эътироф менамоям, чунки кўшиш мекунам, ки ба вазъият худро мувофиѕ намоям. Мана іамин хел іалѕаи сарбаста. Агар ту соліои тўлонњ ба «вазъият худро мувофиѕ гардонида бошњ», яъне іангоми шароитіои муайян ІН-и муайянеро аз сар гузаронидан хос буд, он гоі іангоми ба вуїуд омадани шароитіои мазкур, ё ягон їузъи он, инертсия ба кор медарояд ва ту ба изи чуѕуршудаи роі меафтию аз сари нав ІН-ро эісос мекунњ. Кўшиши бартарафсозии оніо ба парешонњ меоварад: охир ин чњ тавр аст, ту кўшиш мекунњ, ки дар іолати мазкур азоб накашњ, іол он ки азобкашњ «табињ» ва «ѕонунњ» аст? Ва ин на таніо ба ТБХ, балки ба іама гуна ІН-и дигар дахл дорад.

Дунболагирона мушоіида карда истода, ман фаімидам, ки наѕши ѕурбонњ яке аз наѕшіои дўстдоштатарини ман мебошад. Ман тарзе тарбия гирифта будам, ки одам бояд іатман ягон чизи худро ѕурбонњ кунад: барои дача ва захираи зимистон шуда саломатии худро, имконияти озодона изіор кардани аѕидаи худро ба хотири музди кори собит, барои беібудии оила, фарзандон, тартиботи хона шуда, ваѕти холии худро, аз барои «ѕонуніои іамзистии їомеъа» ва дигар чизіои нодаркор. Барои чњ – касе иніоро ба ман шарі надод. Ногуфта намонад, касе іам напурсид. Агар дар давраи кўдакњ ва їавонии барваѕт наѕши ѕурбонњ гоі – гоі буданд, факти ба шавіар баромадану фарзандор шудан, наѕшаи мазкурро маїбур кард, ки бо тамоми іастиаш ба кор дарояд. Майдони васеъе барои «худро ѕурбонњ кардан» доман паін кард. Наѕши ѕурбонњ падидаи мустаѕиле шуда, зиндагии воѕеъии худро таіти ѕонуніои худ ољоз намуд ва іамин ки вазъияти ба «худѕурбонкунњ», ё «худро пушти сар кардан», ё «муносибати ноіаѕ» ба вуїуд меомад, їараён ба таври худ ба худ ба кор медаромад: «ман» нопадид мешудам ва барои «вай» їой холњ мекардам. Ва тамоми ваѕт ин іамон «ѕурбонии» якаву ягонаи тавассути іамон механизміо іаракаткунандаи ягонаи дорои іамон аксуламаліои ягона буд. Бо гузашти ваѕт триггеріои зиёде коркард мешуданд, ки «ѕурбониро» боз ба зиндагњ даъват мекарданд. Кор ба дараїае расид, ки шарти кофњ барои пайдо шудани он. іамту іузур доштани одам шуд (ѕариб іамаи шиносіои ман :)), дар іузури оніо ман худро ѕурбонњ эісос мекардам, ё воѕеъ гардидан дар маіале, ки бозидани наѕши мазкур хоси ман буд (ѕариб тамоми он їойіое, ки ман аксар ваѕт дар он їойіо мешавам:).

Моіияти «ѕурбонњ», ин пушти сар кардани мушкилот аст, яъне іарчанд ки ин љайриоддњ бошад іам, ба іолатіо нигоі накарда, «пурѕувват будан»! Маіз іамин чиз ба имконият намедод, ки вазъиятро фаімам. Гап дар сари он аст, ки пушти сар кардани мушкилотро иїро карда истода, бо ин амал іолати мазкурро аз ѕатори падидаіои дигар іамчун љайриодилона ва нисбат ба ман ноіаѕ мешуморам, аммо ба ман «пурѕувват будан» зарур аст ва ман мушкилиро пушти сар менамоям, яъне худфиребњ мекунам: «мана вай ба ман ба ѕадри кофњ таваїчўі зоіир намекунад ва албатта нисбати ман чунин муносибат кардан ноіаѕњ аст, аммо агар вай іамин хел одам бошад, бало ба пасаш», ё «ман бемор іастам ва іатто ѕудрати ба ташноб рафтан іам надорам, аммо іеї кас аз іоли ман хабар намегирад, аз дарам намедарояд, іатто як одаме нест, ки як пиёла об диіад, аммо охир ман пурѕувват іастам, ман исбот хоіам кард, ки худам аз ўідаи ин коріо мебароям, ман мисли баъзеіо нестам». Ана боз мисоли аїоиб: мана эродіои волидайн: «мо ба серњ нахўрдему нахобидем, дар бораи худ умуман андеша накардем, фаѕат іама чизро ба фарзандон додем, дар ин їо бошад ту ба фалсафа саргарм шудањ ва тамоми арзишіоро хат задњ, хайр майлаш худо шоіиди амаліои ту аст». Яъне «ѕурбонњ» худаш ба худаш исбот мекунад, ки вай ѕурбонњ нест, іол он ки ба љайриодилона будани іолатіо розњ аст ва маіз іамин чиз ўро ба «ѕурбонњ» мубаддал мекунад. Аз іама муіимтар он аст, ки «ѕурбонњ» мушкилиро пушти сар карда ё накарда азобкашии худро идома медиіад ва нисбат ба худ тараіум эісос мекунад. Он чиз ки вай аз ин чњ «іосиле ба даст меорад», мавзўи дигар аст. Дар ин їо бошад, чњ тавре ки ман мебинам, чизи аіамиятнок он аст, ки худи саъю кўшиши мушкилиро пушти сар кардан чизи бофтаву сохтакорњ аст. Чиро пушти сар кардан лозим аст, ваѕте ки іолатіои «хубтарин» ё «бадтарин» вуїуд надоранд, чунки на іолатіо ІН-ро тавлид мекунанд, балки худи ман интихоб мекунам, ки дар айни замон ман чиро бояд эісос намоям. Чиро пушти сар кунам, агар ман фаѕат худам худро іамин тавр меіисобам? Муносибати каси дигаре, ё ким - кадом шароитіо чњ гуна метавонанд ки ба ѕобилияти эісос кардани іамон даркіоеро, ки ман мехоіам іис кунам, таъсир расонад? Барои іамин, акнун іамин ки шинохтани худ дар іолати ба наѕши «ѕурбонњ» мувофиѕаткунанда ба кор медарояд ва ман маіз ба мустаѕиман бартараф кардани ІН муттамарказ мешавам.