Ба саіифаи аслњ

Роі ба сўи Шуури Пок

 

Маїмўаи маѕолаіо 01

 

(Маѕолаіо 001 - 100)

 

0020. Турна:

«Дурахшіои азсаргузаронии Фазо».

 

Ба андешаи ман дар ботини іар яке аз мо саволи ифоданашаванди даркіои моро сўрохкунанда ва гоііо тавассути калимаіо ба берун рахнакунанда, умр ба сар мебарад. Ва он посухіое, ки іамроіи шўълазании возеіият ва дурахшиданіои Азсаргузарониіо пайдо мешаванд, вайро фаѕат боз іам тезу тундтар мекунанд, тељаи нави оніоро намоён мекунанд. Кўшиши пайгирона назорат кардани муколамаи мазкур дар ягон аспекти якаву таніо аїиб мебошад. Масалан дар дарки фазо. Аз іолати муроѕиба, мушоіидаи дунё дар бораи фазо савол додан, хеле табии мебошад. Чњ тавр равона будани дарё, вазидани шамол, афтидани барг; іаракат чњ тавр ба вуїуд меояд, ин чњ аст ва дар куїо ба вуѕўъ мепайвандад, аз берун, аз дарун, наздик, дур, оіиста, зуд чњ мебошанд... Ту эісос мекунњ, ки тамоми посухіои консептуалњ дурўљ мебошанд, посухіои дигар дар ту мавїуд нестанд. Барои іамин таніо софдилона иѕрор шудан боѕњ мемонад, ки дар ин бора чизе намедонњ ва ба ту лозим меояд, то іамаи он чизіои бо даркіо рўй дода истодаро мушоіида кунию халос. Ва ваѕте ки мавѕеи самимии мушоіидакунандаро ишљол мекунњ, шуури фарѕкунандаи механикњ равиши дастнораси худро ѕатъ мекунад. Дар вай дар муддати як іисса аз сония рахнаіо пайдо мегардад, ки тавассути оніо партави дурахшіои Азсаргузарониіо ворид мешаванд. Мана, масалан дар дарки іаракат чунин таљйиротіо ба вуїуд меоянд: Ѕатора, ман іар рўз дар он ѕариб як, якуним соат менишинам ва іамаи тассавуротіои худро дар бораи он ки бо ѕатора сафар кардан чњ аст, фаромўш кардаам. Эісоси фазои пўшида, дар атроф мавїуд будани одамон гум мешавад, аммо іузур доштани ким – касеро, каси аниѕан дар дуриіо іузур дорад, равшан іис кардан мумкин аст. Тасвири босиравњ аз байн меравад, іама чиз бо якдигар омехта мегардад, суроби ашёіо норашан шуда, худи оніо шафоф мешаванд. Гоііо суроби худро табдил медиіанд, гоі мавѕеи їойгиршавии худро дар фазо. Метавонанд, ки тамоман аз назар нопадид гарданд; бо овозіо низ айнан іамин чиз рўй медиіад... даркіо интегралњ мешаванд, іама чиз дар маїмўъ дарк мегарданд. Ман наметавонам бигўям, ки дар куїо воѕеъ іастам – дар дохил ё дар берун. Ягон «дарун» ва «берун» вуїуд надорад – манзараи маъмулии дармондани шуури фарѕкунандаи механикњ. Чунин іолат манро нотавон намекунад, чунки, аввалан ман дар іар гуна мавридіо ман метавонам, ки ба іолати фарѕкунии фаъолият баргардам, сониян бошад, бо ѕатъ гардидани кори фарѕкунии механикњ, фарѕкунии мунаввар ба бедор шудан ољоз мекунад. Вай на камтар аз механикњ іаѕиѕњ мебошад, аммо хеле васеътар аст, чунки ба тасвири дунё он чизро илова мекунад, ки фарѕкунии механикњ ба мушоіида накардан одат кардааст – ДМ. Дарки фазои тавассути «ман» рахна карда гузаранда, новобаста ба он ки ѕатора истодааст, ё равон аст. Дарки минтаѕавии худ низ нопадид мешавад, ман гўё дар фазо таілил мешавам... ва ман намедонам – «ѕатора рафта истодааст» - ин ман іастам, ки ягон іаракатеро иїро карда истодаам, ё вай «дар ман» иїро шуда истодааст? Велосипед... баъзан дар болои вай іамту парвоз мекунњ, бо фазо дармеомезњ. Фуруд омадан, нафасгирњ иваз мешавад, босираи намуди умумњ равшан мешавад, ба іеї чиз рост нигоі намекунњ... гуфтан мумкин нест, ки ту умуман ба ягон чиз нигоі карда истодањ... одамон, мошиніо... гўё нигоі парешон мешавад, ба ягон чиз андармон намегардад. Дунё ба воситаи бадани ман фавра мезанад, махсусан дарахтон – ин ончунон эісосоти тасирнашандае мебошад, ту љўё дарахтро аз бадани худ мегузаронњ, монанди он ки бо вай чанд лаізае умр ба сар мебарњ. Дарки бадан куллан таљйир меёбад; іис мекунам, ки тамоми баданїунбонњ мисли таріи бино аст. Дар іаѕиѕати іол бошад, дигар хел їунбида истодаам, аммо чњ тавр дигар хел – аліол пайхас карда наметавонам. Дар вайрон кардани консепсияіои базисии бо іаракат ва фазо алоѕаманд буда, (албатта на таніо иніо) истифодабарии амалияіои бозгардонии диѕѕат ва амалияіои сарфаімравиіо іузур надоштан, кўмаки бебаіое мерасонад. Баъзан ин худ ба худ рўй медиіад: ба осмон менигарњ ва баногоі сарфаім меравњ, ки вай дар ботини ту аст, ту бо осмон саршор іастњ ва бо оніо дар іаракат ва дар іолати їорњ будан мебошњ. Ё тирамоі дар їангал- нигоі мекунњ, ки барг чњ тавр меафтад, боз яктои дигар, тамоми фазо пур аз іаракат аст ва ту ба афтидан іамроіи іар як барг дар як ваѕт, шурўъ мекунњ, ба наздат, ба ин їо, ба он їо, эісосоти мавѕеъи хурд доштани худро гум мекунњ, іамчунин парешон шуданатро дар фазо іис хоіњ кард. Ман боз тамоили ба дуриіо назар афканданро доро іастам ва ман метавонистам, ки соатіои дарозро ба іамин тарз гузаронам, дар зертахтаи тиреза іамту нишаста, ба он нигоі кунам, ки чњ тавр осмон іангоми тулўъ ва љуруб таљйир меёбад, ё раъду барѕ чњ гуна сар мешавад. Ва дар он їо - дар ман ким – чизе рўй медод Аммо то хондани китоби Бодхи, то ба іаёти худ ворид кардани он амалияіои дар он тасвиршуда, дар ман на фаімиши он ки ин машљулиятіо бо кадом чизашон манро їалб мекунанд ва на эісос кардани самти іаракати минбаъда, вуїуд надоштанд. Акнун он пайраіае, ки дар зулмат палмосида мешуд, дар зери пои ман ѕарор дорад ва бо пайраіаи мазкур бо чашмони кушода іаракат кардан мумкин аст. Бо пайраіаи мазкур іаракат карда истода, бо Азсаргузарониіои аїибе вомехўрњ. Яке аз чизіои асосии он барои ман «баріам хўрдани дунё мебошад. Вай іамчун маіали сеірнокшуда мебошад :) – ман новобаста ба он, ки бо чњ кор машљул іастам – бо бозгардонии диѕѕат аз їалбшавиіои хаотикњ ё мана акнун бо кор кардан бо МД, іатман ба іолате меафтам, ки гўё дунё дар он, ба аз байн рафтан шурўъ мекунад. Аниѕтараш тарзіои маъмулии дарк кардани дунё аз байн меравад, тез ва зуд іиси басарњ ба іолати љайри мутаваїїеі шудан меафтад, іама чизіо дуто метобанд, меларзанд ва нимшафоф, ба іамдигар воридшаванда мешаванд. Тамоми чизіо їорњ мешаванд, аз болои іамдигар фавра мезананд ва ту инро эісос мекунњ. Медонњ, ки иніо таніо даркіои басарњ набуда, балки гўё тамоми эісосоти дигар низ «вайрон шудаанд», бо тарзи муайяншудаи маъмулњ, соф кардани даркіоро ѕатъ кардаанд ва дар іамин ваѕт їудоинопазирии дунёро аз сар мегузаронњ. Воѕеъ гардидан дар чунин іолат хеле мувофиѕи маѕсад, рўібаландона мебошад. Вай чунон бо аёният, чунон бо баргаштнопазирии консепсияіоеро, ки бо мафіуми фазо, іаракат, ваѕт... вобаста мебошанд, вайрон мекунад. Ва он гоі дунё гўё аз сари нав «їамъ мешавад», чунин саршорие аз іайрати шодиомези хандаи іамту боздоштнашавандаро эісос мекунњ, ѕаі-ѕаі мезанњ ва манъ шуда наметавонњ, ин маззаи дунёи нав ва навташкилшуда, бисёр фараібахш аст. Іолати дигаре низ мавїуд аст, ки даркро комилан дигаргун месозад. Ман гўё ба дидани хосияти оташини чизіо шурўъ мекунам, яъне на оне, ки оніоро мебинам ва на оне, ки алангаи оташро дида истодаам. Іамон тавре ки дар рўзи гарми офтобњ, агар ба гулхани оташ нигоі кунњ, амалан оташро дида наметавонњ ва гармии сўзонро низ іис намекунњ, аммо ба ин нигоі накарда, агар ту сарфаім рафта бошњ, ки вай дар он їо іаст, он гоі онро дар іамин їо ва іамин тавр аллакай ѕабул карда метавонњ. Яке аз чизіои іайратангез аз он иборат мебошад, ки ман дар чунин іолат бо дарки комилан равшани ким-чизе зиндагњ мекунам, ки бо забони шиноси эісосоти басарњ ва эісосоти дигар онро баён кардан, имконнопазир аст. Ин чунин аз сар гузаронида мешавад, ки гўё ман бо табиати як чизи даркнашаванда, ба ягон асрори ба зиндагњ дохилгардида рў ба рў истодаам, ба одамон нигоі карда истода алангаи оташеро мебинам, ки шакліои мазкурро пур мекунад ва тамоми фазо бо ин аланга фаро гирифта шудааст. Ваѕте ки ман онро ба ботини худ роі медиіам, он гоі ман ба фаімидан шурўъ мекунам, ки ман низ як їузъи табиати мазкур мебошам ва он гоі тамоми чизіои механикии онро сўзонидан мумкин аст - фикріои консептуалњ, ІН, хоіишіои механикњ... алангаи мазкур даркіоро тоза мекунад, вайро боз іам зиндатар, їорњ ва мунаввартар мекунад. Азсаргузаронии мавїудият. Баногоі ман сарфаім меравам, ки ман іамеша вуїуд дорам. Ва роіати аїиберо эісос мекунам, іатто гуворо будани дунёро, худро комилан баіузур іис мекунам :) Деворіое, ки ту дар бораи мавїудияти оніо чизе намедонистњ, меафтанд. Ман акнун, ба аз зери бори гарони бениіоят бузург сабук шуданамро мефаімам ва боварии іайратенгезе, эісоси кушодадилии пурра ва ѕабули бешарту ѕайди онро, аз сар мегузаронам. Аљлаб чунин іам мешавад, ки як Асзаргузаронњ, азсаргузарониіои дигареро пайдо мекунонад ё бо дигаронаш мепечад. Азсаргузаронии Холигњ. Вай бори аввал іангоми амалияи сарфаімравњ ба мавїуд набудан, ба миён омада буд ва пайдоиши вай, маіз ба амалияи мазкур мансубият дошт. Іозир бошад, ман мебинам, ки новобаста ба он ки ман бо чњ машљул іастам вай ба вуїуд меояд, ман іоло вай омад. Дар аввал нутфаи холигиро іис мекунам, гўё як хамираи асрорест, баъдан вай ба паін гардидан шурўъ мекунад, ин мисли як инфиїори беовоз дар дарун аст, мисли баріамхўрии нарм ва ман васеъ шуда истода, монанди іаппак іавогирифта калон мешавам. Фазои калон ва нутфаи мазкурро дар як ваѕт іис кардан мумкин аст. Амалеро анїом додан лозим аст, ки гоііо якеро раіо карда истода, аз яке ба дигараш іамчун мавїи сферагњ давидан лозим ояд. Гоііо дар дохили фазои сферагии мазкур, флуктатсияіои хеле таъїилњ, ларзишіои нармро эісос мекунам. Дар іоли іозир бошад, ман имкони мушоіида кардани оніоро надорам. Азсаргузаронии Кушодадилњ. Іиссиётест, ки гўё пучоѕе, ки пештар ман дар даруни он ѕарор доштам, нопадид гашт. Эісоси хеле шодиомезу аїоиби їудоинопазирњ, іиси мавїуд набудани дарѕіои саріад ба вуїуд меояд. Бо азсаргузаронии Фазо, азсаргузарониіои равшани їисмонњ низ алоѕаманд мебошанд. Тамоми маїмўи эісосот (яъне даркіои їисмонњ номидашаванда), афшонда мешаванд, ки оніоро мо маъмулан «бадани їисмонњ» меномем. Бадан ба мувофиѕшавњ шурўъ мекунад, таљйир ёфта, намудіои нави іаракат карданіоро месанїад. Масалан, худро дар чанд сфераи болои іамдигар гузошташуда, лаљжонак, тобхўранда эісос кардан мумкин аст. Ё худро ба даст гирифта, фазои атрофи худро аз худ дар масофаи хеле дур іис кардан мумкин аст. Чанде пеш чунин эісос – сарфаімравњ ба вуїуд омад, ки іаракат ва фазо аз іам їудонашавандаанд. Мо дошта гирифтани баъзе сохторіо, намудіои іаракатіо ва іамчун объект интерпретатсия кардани оніоро ёд гирифтем. Масалан, ба об ё ба шўълаи оташ нигоі карда истода, баъзе ташкилшавиіо, їастухезіо ва даріампечиіоро дидан мумкин аст. Мебинам, ки чњ тавр «дарахт» бо «осмон» омехта мешавад – болои іам гузошта намешаванд, балки яке бо дигаре меомезад. Іаракати аїиби умумие, ки дар ман акси садо медиіад, іамин тавр сурат мегирад. Ва ман медонам, ки худро іамчун кафки мавїи болои дарё интерпритатсия карда истода, бо ин дипазони дастраси іаракатро бо суръатбахшњ ва паст кардан маідуд сохтан, мумкин аст. Боз имконият іаст, ки аз манзараи мазкур даст кашида, беіудуд будани дарёро эісос кардан мумкин аст. Ё бо мавїи дарё омехта шуда, іамроіи вай ба ким – куїое іаракат кардан имконпазир аст. Дарки дунё іамчун Їараён, барои Саёіат имкониятіои бемаідудро боз мекунад. Ман боварњ дорам, ки акнун іамаро тамоман дигар хел ѕабул кардан мумкин аст. Нисбат ба оне, ки дар забони мардуми оддњ боло тобхўрданіои квазистстасионарњ номидашавандаи одат кардаат, ба таври тасаввурношаванда іаракат карданро ољоз мекунњ.