Ба саіифаи аслњ

Роі ба сўи Шуури Пок

 

Маїмўаи маѕолаіо 01

 

(Маѕолаіо 001 - 100)

 

0021. Скво:

«Консепсияи пайдаріамњ».

 

Консепсияи пурѕувватеро бо номи «дар зиндагии ман пайдаріамњ мавїуд аст», пайдо кардам. Гўё як чизе вуїуд дорад ва он «хати зиндагњ» ба шумор меравад. Хама чиз иваз шуда метавонад, аммо ба іар іол як чизе іаст, ки тавассути тамоми зиндагњ тўл мекашад. Ман медонам, ки агар дирўз дар пои худ їои зарбхўрдаи кабуд монда бошам, имрўз бо іамин кабудњ аз хоб мехезам. Іамчунин ман аниѕан медонам, ки дирўз мавїуди љамгине будам ва имрўз низ ба он боварњ дорам, ки АЙНАН ІАМОН мавїудам. Бо іамин восита ман іамаи он чизіоеро, ки дар ман іастанд, медонам: хусусиятіои махсус, имкониятіо ва набудани имкониятіо, онро, ки ман дар мактаб таісил кардаам, шавіар кардаам, таваллуд карда будам. Ман консепсияи чандир дорам, ки аз іамаи иніо їои гурез нест, онро, ки он маїмўи консепсияіои дар іол іозир ва дар іамин їо мавїуд буда, натиїаи икишофи пайдаріами воѕеъаіое мебошад, ки онро «таърихи шахсњ» номидан мумкин аст.

Ман ба пайгирњ шурўъ кардам ва дидам, ки консепсияи мазкур дар асоси дилбастагњ ва љамгиниіои бешумори дигар бунёд ёфтааст. Ман медонам, ки дирўз ва парерўз чњ рўй дода буд ва боварњ дорам, ки имрўз низ іамон чиз рўй хоіад дод. Охир, имрўз идомаи дирўз аст ва аз ин мебарояд, ки имрўз іам таѕрибан іамон чизи дирўза рўй хоіад дод. Охир, ин іамон їавописар мебошаду ман іамон духтар. Ваѕте ман тасаввур мекунам, ки дирўз чњ іодиса рўй дода буд, дилбастагњ аз байн меравад – ягон тасаввурот ва іеї гуна интизориіо мавїуд нестанд. Азсаргузарониіои аїиб ба вуїуд меоянд – іама чиз дар іар як сония тавлид мешавад, фаѕат «іозир» вуїуд дорад. Андешаіое ба вуїуд меоянд, ки ин худфиребњ аст. Охир МАН ДАР ІАЅИЅАТ МЕДОНАМ, ки дина чњ рўй дода буд. Ба нигоі кардан ба іамин «ман дар іаѕиѕат медонам», шурўъ мекунам. Фикр мавїуд аст, ки «ин рўй дода буд», аммо іамин худи «буд» дар куїо аст? Илова бар ин – куїост дарки «алоѕа» ва «дилбастагњ»? Фикр мавїуд аст: «ман натавонистам, ки рашкро бартараф созам» ва дар айни замон рашк вуїуд дорад., аммо ин маънои онро дорад, ки ман онро бояд аз сар гузаронам? Шояд баръакс - - ман іозир саъю кўшиш ба харї дода наметавонам, ки онро бартараф созам. Маіз барои он ки ман боварњ ба он дорам, ки іамту ба таври саілангорона «пайдаріамии» мазкурро канда намудан мумкин нест, ба он ки «іаракат» метавонад фаѕат «тадриїњ» бошад? Тасаввурот дар бораи пайдаріамии чандирњ іеї гуна асосе надорад. Ман іамту одат кардаам, ки инро чунин шуморам – рўз ба рўз ман аз боварњ ба он пуштибонњ мекунам, ки пайдаріамии мазкур ва тадриїњ будани іатмњ мавїуд аст.

Тимсоли «наѕб» мавїуд аст, ки тавассути он бо хати сурх «пайдаріамњ» мегузарад. – іангоми дар бораи гузашта фикр кардан, маіз іамин тимсол ба вуїуд меояд. Ягона коре, ки дар наѕби мазкур иїро кардан мумкин мебошад, ин іар ѕадар босуръаттар давидан, ба пеш паридан аст, аммо «пайгирона» чњ тавре ки буд, іамон тавр боѕњ мемонад. Ман маїбур іастам, ки вайро аз ѕафои худ кашам, гўё резини чандири ба худ кашандаеро мекашам. Дар ким – кадом лаізае ман фаімидам, ки ин іамту як одати іамин тариѕ фикр кардан мебошад. Дар іаѕиѕат бошад, ягон дарки «пайгирона» ё дарки «гузашта» вуїуд надошта, фаѕат фикри «пайгирона», фикри «ин буд» ва эісоси «поям дард карда истодааст» мавїуд аст – ин маіз іисиёте аст, ки іозир іаст, аммо іисиёти «поям дард мекард» аліол нест. Фаѕат фикри «поям дард мекард» мавїуд аст. Он гоі тимсоли дигар ба вуїуд омад – гўё дар атрофи ман даріои зиёде мавїуд іастанд ва дар пушти іар яке аз оніо зиндагии нав вуїуд дорад. Ин маіз зиндагии нав, таваллуди нав, бидуни муболиља ва бемисл мебошад. Ваѕте ки ман дарро боз карда ба дарун медароям, дар ѕафо чизе намемонад, іеї гуна саргузашт.

Дарки мавїуди бутуне, ки пайгирона аз як дараїаи тараѕѕњ ба дараїаи дигар мегузарад, вуїуд надорад. Фаѕат консепсия дар бораи он ки чунин мавїуд іаст, вуїуд дорад. Дарки «хат» вуїуд надорад, фаѕат он чизе іаст, ки вай дар іоли іозир ѕабул карда мешавад ва ин ѕабулшавњ бо мафіуми ДМ мушоият карда мешавад. Дар айни замон тасаввурот дар бораи зиндагњ іамчун «хатти басташуда», мисли вазнинњ аз сар гузаронида мешавад – гўё ягон вазниниеро бурдан лозим бошад. Дарки «пайгирона» вуїуд надорад, фаѕат іамин тавр як калима, фикр мавїуд аст. Агар фикри мазкур бартараф карда шавад, ин «пайдаріамњ»дар куїо вуїуд дошта метавонад? Вай фаѕат фикр шуда истода, «іамроіи» фикр нопадид мегардад.

Ягон одам воѕеъаіои дар хоб дидаашро, як ѕисми таърихи зиндагии шахсњ намешуморад, іеї кас он чизеро, ки дар хоб дидааст ва аз сар гузаронидааст, ба тарїумаи іолаш ворид намекунад. Агар ба ман шавіарам хиёнат карда бошад, ман боз ним соли дигар азоб хоіам кашид, вале агар іамаи ин дар хоб рўй дода бошад, пас аз панї даѕиѕа ман азобкаширо фаромўш мекунам, чунки одати ба дунё нисбат додани хоббиниіои пайдаріамњ мавїуд нест. Агар ту ба консепсия «хоб ин аломат аст» фаро гирифта шуда бошњ, он гоі хоб як їузъи «пайдаріамии» ту хоіад шуд ва баъд аз бедор шудан, дар бораи он ки ин чњ маънњ дорад, андеша карда истода, ту боз хеле дуру дароз азоб хоіњ кашид.

Ман бо он розњ іастам, ки дар маїмўи даркіои «бедорхобњ» номидашаванда, асоси гумон намудан мавїуд аст, ки пайдаріамњ – ин мавїуд будани фикри «ним сол пеш ман аз тиреза хонаро дида будам», фикри «дина ман айнан іамон хонаро дида будам» ва іозир іам онро дида истодаам, мебошад. Аммо, аввалан оё асос іаст, ки инро ба таври механикњ аз даркіои басарњ ва дигар іисіои їисмонњ ба сфераи іисиётіо, фикріо хоіишіо ва ДМ, гузаронем? Асос вуїуд надорад, чунки иніо гурўііои тамоман дигари даркіо мебошанд. Фаѕат оніое іамин тавр мешуморанд, ки якхела зиндагњ мекунанд ва хоіиши мушоіида кардан ва табдил ёфтанро эісос накарда истода, мувофиѕи ѕолиб фикру зиндагњ мекунанд. Іар он касе, ки бо субот ва ѕатъият барои мувофиѕи хоіишіои шодиомез таљйир додани даркіо саъю кўшиш ба харї медиіад, аллакай бо консепсия дар бораи пайдаріамњ дар он шакле, ки одам худро аллакай ба таври механикњ онро бешаку шубіа іаѕиѕат ва бо таїрибаи худ тасдиѕшуда меіисобад, розњ намешавад. Таїрибаи одами амалкунанда дигар хел мебошад ва тасаввуроти дар асоси таїрибаи мазкур ташкилшуда ба консепсияи «пайдаріамњ» дар зиддият мебошад. Бо андозаи ба даст овардани таїрибаи минбаъда, эволютсияи тасавуротіо идома меёбанд.

Таїрибаи дарки хона іамчун маїмўаи хиштіо мавїуд аст, дар лаізаи їорњ бошад, баногоі ду дарки їудонопазир бу вуїуд омад: дарки хона іамчун маїмўи хиштіо ва боз іамчун іаїми офтобии шўълапошандаи Роіат. Ва оё дар іоли іозир ин іамон хонаест, ки ман пештар ѕабул мекардам? Оё ИН ЇОЙ он іамон аст, аммо «бештар тараѕѕњ ёфта»? Дарки «манро - и хонаро іамчун хиштіо ѕабулкунанда» ва дарки «манро – и іамчун хиштіо ва іамчун Роіат ѕабулкунандаро», љайр аз консепсия дар бораи он ки пайдаріамии мазкур іаст, чњ бо іам лоѕаманд мекунад?

Іоло оид ба масъалаи мазкур возеіият вуїуд надорад, аммо ман метавонам, ки кўшиш ба харї дода, айнан дар айни замон таваллуд шавам. Таваллудшавњ чњ аст? Барои чњ хориїшавњ аз бадани дигарро таваллудшавњ номидаанд? Магар ин консепсия нест? «Ба дунё омадан» чњ маънњ дорад? Магар ин маънои пайдошавии як дунёи пурраи даркіои навро надорад? Зуіуроти дунёи ДМ, оё нисбат ба зуіуроти іисіо, ки мо оніоро бадан меномем, пураімияттар аз сар гузаронида намешаванд? Барои іамин таваллудшавњ шуморидан, маънои зиндагии нав шуморидан аст.