Ба саіифаи аслњ

Роі ба сўи Шуури Пок

 

Маїмўаи маѕолаіо 01

 

(Маѕолаіо 001 - 100)

 

0022. Бабри Сафед:

«Консепсияи їолибият».

 

Ман кашф кардам, ки оид ба їолиб будани намуди зоіирии худ, хавотирии зиёд эісос мекунам ва ваѕте ки саъю кўшиш ба харї дода, пуштибонњ кардани онро ѕатъ месозам, он гоі їудо шуда афтидани лўндаи бузурги ўідадориіоеро, ки аз ѕафои худ кашола карда мегаштам, эісос мекунам – ўідадории кардани іамаи коріоеро, то ин ки намудии зоіирии зебо дошта бошњ, нооромњ дар бораи он ки ман ба назар чњ тавр менамоям, таассуф аз он ки ман на ба таври «бояду шояд» менамоям. Такягоіи зиндагии рўзмарра афтод – он чизе, ки ба вай ѕисман маънњ мебахшид. Ман баногоі дидам, ки зиндагњ накарда, балки азоб мекашидаам ва іангомеи аз дўши худ партофтани ташвиши мазкур, озодиро эісос мекунам, гўё дар сели шамоли босуръате истодаам, ки аз іамаи їонибіо мевазад., тарси маъмулњ тамоман вуїуд надорад. Ман іис мекунам, ки чњ тавр їидду їаід бедор мешавад, ман хоіиши бо амалия машљул шуданро эісос мекунам, ман мебинам, ки хоіиши аз љамгиниіо озод будан худ ба худ пайдо мешавад, хоіишіои шодиомези дигар бедор мешаванд. Ман мебинам, ки оніо бо сабаби хавотирњ аз мувофиѕат кардан дар бораи тасаввуроти їолиб будан фурў нишонда мешуданд ва ман на таніо оніоро амалњ карда наметавонистам, балки эісос кардан ва сарфаім рафтан дар бораи он ки оніо мавїуданд, аз имкони ман берун буд. Ман мебинам, ки ташнагњ ба эїод намудан зуіур мекунад – на гарму сўзон, ки дар іолатіои саббгории љамгинњ (масалан ІХП) ба амал меояд, балки тару тоза, шодиомез буда сарфаімравњ мавїуд аст. Ман худро зиндатар, їавонтар ва шаівонитар іис мекунам.

Бо хавотирии мазкур, тарс аз он, ки дар натиїаи бемор шудан ман имконияти аз їиіати шаівонњ їолиб будан, имконияти аз їиіати шаівонњ лаззат бурданро, ки бе оніо зиндагњ ба назари одам ноѕис намоён мешавад, аз даст медиіам. Ваѕте ки хавотирњ нест, он гоі ман тасаввур мекунам, ки шояд имконияти бо секс машљул шуданро дар давоми як ё ду сол аз даст медиіам ва ин азобкаширо ба вуїуд намеорад, яъне ІН ба вуїуд намеояд. Аз тарафи дигар, ваѕте ки ман тасаввур мекунам, ки одами барои ман гуворое пайдо мешавад ва ба ман бо ў машљул шудан бо секс маъѕул аст, он гоі ман ин корро іамон ѕадаре, ки ба ман маъѕул аст, мекунам ва ягон маідудияте вуїуд надорад. Іозир ки ин гуна одам мавїуд нест, хоіиши ихтилоїии таъїилан пайдо кардани чунин одам низ вуїуд надорад. Ин фаімиши оромона ва пурраи он аст, ки маіз іамин тавр хоіад шуд, агар чунин одам пайдо шавад. Ман мебинам, ки шаівонияти зинда фаѕат іамин тавр буда метавонад.

Ман боз ва боз он чизеро, ки фаімидаам, дар майнаи худ аз сари нав тоб медиіам ва дар іар як маротиба оромњ пурѕувват мешавад. На кундзеінњ ва ѕаноатмандњ, балки маіз оромњ ва агар вай пурѕувват шавад, он гоі бештар бо осудагњ іамоіангњ мекунад. Чунин фикр ба сар меояд, ки агар іамаи ин іамин хел бошад, он гоі ман умуман намедонам, ки зиндагњ чњ аст, ман бори аввал бо зиндагњ шинос шуда истодаам, ман то ин ваѕт іеї гоі зиндагњ накарда будам. Оромии мазкур бо їидду їаід іамоіангњ мекунад. Їидду їаід на «аз» чизе (љамгиниіо), балки «ба» чизе (намедонам, ки ба чњ). Їидду їаід дар іар як маротиба ба вуїуд намояд. Эітимол, таїрибаи тўлонии осудагњ ё оромњ зарур аст, то ин ки бо іамин сабаб суботкорона їидду їаід ба зуіур кардан шурўъ кунад. Їидду їаід мисли дарандаи пурѕувват, бузург ва чаѕѕон бедор мешавад ва даррандаи мазкур агар аз їояш їаіида бошад, вайро манъ кардан имконнопазир аст.

Ман дар кўча рафта истодаам ва ба їавоніо ва мардіои гуногун менигарам. Ман оромона ба ѕайд мегирам, ки на дар ину на дар он ягон эісоси сексуалњ ба вуїуд намеояд. Ин фикр ба ман дарднок нест, ІЗХ ё ІН - ро нисбат ба їавонон пайдо намекунонад. Шаівоният баробаріуѕуѕ ва іамчун як ѕисми зиндаи іаёт боѕњ мемонад, вай іамчун як чизи фавѕулмаънњ, фавѕулмуіим, мамнўъ ва муѕаддас ба шумор намеравад. Ман хоіиш, фикрро чњ тавре, ки аз сар мегузаронам, їалбшавњ ба шаівоният низ айнан іаин хел меояд ё намеояд, дар ин бора таассуф мавїуд нест, ки вай меояд ё не. Ман дар кўча рафта истодаам ва мебинам, ки іар ѕадар оштинопазирона аз консепсия дар бораи ман бояд іама корро кунам, ки зеботару їолибтар бошам їудо мешавам, іамон ѕадар бештар шаівонитар мешавам.

Оѕибат ман метавонам, ки озод бошам, ниіоят ман метавонам чизи шодиомезона мехостаамро бикунам, на он чизеро, ки консепсия талѕин мекунад.

Дар іамин лаіза хавотирњ аз фикр дар бораи худ, таілил ёфт ва љайр аз он хавотирњ аз амалия хеле коіиш ёфт. Эітимол, хавотирњ аз намуди зоіирии худ маро љарѕи худ карда, ба ЗН – и дигар хавотириіоро таљзиядиіанда табдил ёфтааст ва иніо бидуни такягоіи мазкур ба оіистагњ аз байн мераванд. Ин фаѕат лаізаи аввалини аз ІН озод шудан буда, минбаъд барои вай аз наву аз нав мубориза бурдан зарур аст, то он даме ки одати эісос кардани хавотирњ тамоман маљлуб карда намешавад.

 

Консепсияи їолибият чунин аст: «Агар ту духтар бошњ, вазифадор іастњ, ки дилкаш бошњ»

Ман љайр аз ин гуна асоснок кардан чизи дигареро намебинам:

- іама гуна зан мехоіад ки марди худро ёбад.

- іама гуна зан бояд марди худро ёбад.

- дар он ки мард ва зан «бо іам пайваст шуданд», маънои мавїудияти оніо – идома додани авлодро дорад.

- мард ва зан таніо «бо іам пайваст шуда», хушбахт буда метавонанд.

 

Таілил:

1)                     Таїрибаи ман чунин аст, ки іатто дўстдоштаам дар паілўи ман асту тамоми таваїїўіи вай ба ман нигаронида шудааст, дар ман бошад дар айни замон ДМ вуїуд надорад ва дар айни замон ман хушбахт нестам. Аз тарафи дигар, ваѕте ки ў ба духтари дигар іусни таваїїўі зоіир мекунад, дар ин гуна лаізаіо ман меірубонњ ва ѕаробатро эісос мекунам ва ба он нигоі накарда, ки дар іоли іозир таваїїўіи вай 100% ба духтари дигар нигаронида шудааст, хушбахт мебошам.

2)                     Ваѕте ки ман озодњ, худѕаноатмандњ субот ва ДМ – и дигарро аз сар гузаронида истодаам ва ин ба касе вобастагњ надорад, лаізаіои хушбахтаринро аз сар мегузаронам. Ман ба таври муайян мебинам, ки лаізаіои хушбахтарин іамон ваѕт муйясар мешаванд, ки дар ман ДМ вуїуд доранд, на бо сабаби он ки дар ин мавѕеъ таваїїўіи ким – касе нисбат ба ман нигаронида шудааст.

Іар ваѕте ки ман хоіиши їолиб будани худро ѕатъ мекунам, он гоі дар іар як маротиба мушоіида мекунам, ки шаівонияти зинда бедор мешавад ва ин іамон ѕадар равшан аст, ки мушоіида накардани он имконнопазир аст. Ин азсаргузаронии шаівоният ва їолибият ба ман бештар маъѕул аст, гарчанде ки вай худѕаноатмандиеро, ки одамон шарти муіими хушбахтњ мешуморанд, ба вуїуд намеорад. Барои іамин, іангоме ки ман мехоіам таассуроти шаівониятро ба вуїуд биёрам, аз шаівонияти зинда худро їудо мекунам.

 

Мушоіидаіои дигар:

Аљлаб ман амалеро барои он иїро намекунам, ки хоіиши амали мазкур мавїуд аст, балки ба хотири он, ки ин ба таври шаівонњ намудор гардад ва шаівонияти манро намудор созад. Ваѕте ки ман ин хоіиши механикии ба табъи касе мувофиѕ омаданро бартараф мекунам, он гоі дар ѕафаси сина, дар шикам, дар тамоми аъзои бадан ба оргазм монанд мавїе медавад, вай касро гулўгир мекунад.

Іар кореро ки ман накунам, бештари таваїїўіи ман ба мушоіида, ба он сарф мегвардад, ки дар айни замон ман чњ ѕадар їолибу сексуалњ мебошам. Іангоме ки пиёларо мегирам, ба дег макарон мерезам, чизеро чоп мекунам, нишастаам, рост истодаам… іама чиз заіролуд аст, іама чиз бо талаботи їолиб намудор шудан омехта шудааст. Акнун ба ман кофњ аст, ки іамту дар ин бора фикр кунам ва бадан дар іамон лаіза осуда мегардад, худаш іолати мувофиѕро дармеёбад. Ман дар іамаи іаракатіо, іолатіои бадан, овоз, лаіни сухан шаівонияти амиѕро эісос мекунам. (іатто, агар дар ин іангом хоіишіи шаівонњ зуіур накарда бошанд). Вай хеле ором аст, якрав нест, талабкунанда ва худро аз іад зиёд намоёнкунанда намебошад, хоіиши іамрангшавњ надорад. Вай іамту дар іамин мавѕеъ мавїуд аст, кадом як хел мустаікам ІАСТ.

Аїиб аст, ки шаівонияти бедоршавванда чњ тавр зуіур мекунад:

1)     Аз кўча гузашта истодаам. Аз паіли ман їавоне пеш мегузарад. Їавон на таніо їолиб нест, балки кароіатнок аст ва дар іолати маъмулњ ман ба даркіои шаівонњ гўш намедодам – ман ба чунин ѕарор меомадам, ки чунин їавонро іаргиз намехоіам. Аммо дар айни іол ў аз ман пеш мегузараду ба тарафам рўй гардонида ба ман чашмак мезанад. Баногоі фикри возеі пайдо мешавад: «мехоіам, ки бо вай алоѕаи їинсњ кунам!» Фикри мазкур бо хоіиши алоѕаи їинсњ кардан якїоя меояд. Хоіиши дорои чунин сифат доштаро ман іеї гоі аз сар нагузаронида будам. Ин хоіиши ѕаробат кардан бо мавїуди ба ман наздик нест, іамчунин вай хоіиши дардноки секси ба ман шинос низ нест – дар вай шиддатнокии дарднок мавїуд нест, талаботи амалњ кардани он, ХЗХ ва таассуф вуїуд надорад, ин іамту хоіиши алоѕаи їинсњ кардан аст. Дар вай озодњ, сабукњ ва шодмонњ мавїуд аст. Вай нисбат ба хоіишіое, ки то ин дам мавїуд буданд, хеле зинда аст.

2)     Духтар мепурсад, ки оё вай бо тарзи муайян мўи сари худро ранг кунад ё не. Ман дар іамон лаіза ѕариб фикр накарда ба вай мегўям, ки ин тамоман сексуалњ нест. Он чизеро, ки дидам манро ба іайрат меоварад. Ман гумон намекардам, ки ин чњ ѕадар сексуалњ мебошад, балки дар як лаіза дидаму шинохтам, ки дар ин шаівоният вуїуд надорад. Шояд дар ин мўд, зебопарастњ вуїуд дошта бошаду шаівоният не ва эътиѕоди манро аз ин хориї кадан имконнопазир аст, чунки ин на эътиѕод, на хулоса, балки дарк мебошад.

Ман мебинам, ки пайравњ кардан ба талаботи їолиб будан, ба зуіур кардани хоіишіои шодиомез монеъ мешуд. Тамоми хоіишіо сензураи мувофиѕат кардан ба талаботи мазкурро гузаштанд ва бисёре аз оніо то ба дараїае, ки оніо аѕѕалан эісос карда шаванд, ба зуіур кардан фурсат наёфтаанд. Аз тарафи дигар ман фикр мекунам, ки шумораи зиёди хоіишіо умуман зуіур накарданд, чунки оніо маіз вуїуд надоштанд. Чунки ба їои оніо дар іамин мавѕеъ даркіои дигари ба іамаи чизіои зинда зид буда мавїуд буд. Бо суханони дигар гуфтан мумкин аст, ки акнун маїмўи даркіо дар ин мавѕеъ ба андозае таљйир ёфтаанд ва гуфтан їоиз аст, ки дар ин мавѕеъ одами дигар пайдо шудааст. Пештар, ман ба їараён дода шуда наметавонистам. Іамеша хавотирњ аз мувофиѕ омадан ба маѕсади їолиб будан вуїуд дошт, аммо акнун лаёѕати дода шудан ба он чизе ки мекунам пайдо шудааст – менависам, андеша мекунам, сабзњ тоза мекунам, дар таги оби ташноб ѕарор дорам, яъне лаёѕати аз сар гузаронидани хоіиш ва ба даст овардани ѕаноатмандњ аз оніо ва іамчунин аз натиїаи амалњ шудани оніо. Іоло ин фаѕат як лаіза мебошад, аммо ман фурсати дарёфтан мекунам, ки ин чњ ѕадар іолати зебо мебошад ва іамчунин он чизе ки дар вай бедор мегардад. Дар вай оромњ, іашамати кўііо, ѕувва ва шиддати бод мавїуд аст. Іоло ин фаѕат акси садоіо мебошад.

Іангоме, ки ман ман бо одамон, махсусан бо мардіо муштарак амал мекунам, аз консепсия дар бораи зарурияти їолиб будан, берун воѕеъ будан хеле мушкил аст. Охир іама онро мунтазир іастанд ки ман їидду їаід хоіам кард, ки їолиб бошам. Ва он чиз, ки оніо инро мунтазир мебошанд, хоіиши механикии фиреб надодани интизориии оніоро ба вуїуд меорад. Ман худам пайхас намекунам, ки чњ тавр ба гўсфанде табдил меёбам, ки аз їолибияти худ хавотирњ мекашад ва тамоми чораіоро мебинад, то ин ки іамин тавр бошад ё іамин тавр намудор гардад. Таъїилан, іам ІЗХ ва іам хавотирњ аз аѕидаи дигарон зуіур мекунад. Барои іамин, дар айни замон іангоми муошират бо одамон кўшиш ба харї диіам, ки хоіиши механикии мазкурро бартараф созам. Бартарафсозии зарурати їолиб будан, як ѕисми кор бо ІЗХ мебошад. Асоси ІЗХ – и ман – ин боварњ доштан ба он ки ман ба таври бояду шояд їолиб намебошам, аст Ман бояд аз іама їиіат їолиб бошам – мисли духтар ва іамчун мавїуди їидду їаідкунанда ва самимњ. Дар айни замон кор дар іамаи їабіаіо пеш рафта истодааст ва замоне, ки љамгинии мазкур ба вуїуд меояд, ман вайро аз іама їонибіо саркўб мекунам. Вайро мисли іама гуна ІН бо саъю кўшиши мустаѕим бартараф мекунам, ІЗХ –ро бартараф месозам, консепсия дар бораи їолибият ва хавотирњ аз аѕидаи дигаронро бартараф мекунам. Муѕоисаи сари аждаріое ки яе аз паси якдигар дар кундаіои буридашуда месабзанд, фаро мерасад. Ба андозаи он ки ман суботкорона паи іамдигар љамгиниіоро бартараф мекунм, одати зуіур кардани оніо заъиф мешавад. Акнун саріо ба сабзидан фурсат намеёбанд ва їойіои холњ андак – андак бо ДМ ва осудагњ пур шудан мегиранд. Ѕариб іамеша ба љамгинии бартарафшуда маротибаіои зиёде баргаштан лозим меояд, чунки іанггоми андеша кардан дар бораи іолати ІН – ро ба вуїуд оварда, вай боз аз сари нав бо ѕувваи пешина ба вуїуд меояд. Ва боз аз сари нав буридани сари аждари мазкур «ІЗХ – хавотирњ – консепсияи їолибият» лозим меояд. Мушоіида кардам, ки баъд аз осудагњ љолибан ѕаноатмандњ ба вуїуд меояд ва баъд аз он іайратовар аст ки ІХП. Ман худро пурѕувват мешуморам, чунки ЧУНИН НАТИЇА ба даст меояд – ман метавонам, ки осудагиро аз сар гузаронам, іар чанд ки вай дар лаізаіои муайян ба вуїуд меояд. Ман фикр мекунам: «мана дидед, ки ман чњ тавр іаѕир будам, іама тасдиѕ карда метавонанд, ки аіволи ман чњ тавр бад буд, іозир бошад, ман чњ корро иїро карда метавонам!» Ман инро муваффаѕияти бузург ва шавкат медонаму ба эісос кардани ІХП ољоз мекунам. Ѕаноатмандњ фаро мерасаду аз аѕиби вай хавотирии аз даст додани ѕаноатмандии мазкур. Ин аломати он аст, ки ІЗХ ва ІХП ду тарафи як медал – вобастагњ доштан аз аѕидаи дигарон мебошад, ки дар ин мавѕеъ бо маѕсади «рўпўш кардани» ІЗХ ба вуїуд меояд.

Ман мехоіам, ки тамоми «дастовардіои» мазкурро раіо кунам. Охир, іамин ки саъю кўшишіо ба «дастовард» мубаддал гардиданд, даріол аз аѕиби оніо ІЗХ, аз ѕафои он ІХП ва ІН – и дигар зуіур мекунанд. Барои іамин ман ба оніо часпиданњ нестам. Ман намехоіам, ки аз гум кардани оніо битарсам. Ман саъю кўшиш ба харї медиіам ва оніоро «медиіам». Ман дигар оніоро нигоі намедорам. Ман тани бараіна дар сари ѕулла истодаам. Дар ман дигар чизе нест, таніо дар атрофам боди вазанда, паіно, дар болои сарам фазои беіудуд, дар зери поям кўіи беіис, дар осмон хуршеди дурахшон истодааст. Ман аз он наметарсам, ки айнан ва дар айни замон іамаро аз сари нав ољоз кунам, гўё, ки аз ин пеш дар ман іеї гоі чизе набуд ва намедонам ки чњ бояд бошад.