Ба саіифаи аслњ

Роі ба сўи Шуури Пок

 

Маїмўаи маѕолаіо 01

 

(Маѕолаіо 001 - 100)

 

 

0029. Силовсин:

«Іисобот дар бораи сафар ба назди волидайн».

 

Іар ду рўзіои пеш аз сафари худро ман ба он бахшидам, ки іаяїоніои худро бартараф мекардам ва навиштаїотіои худ ва Скворо оиди дилбастагњ ба волидайн ѕироат менамудам. Ман тамоми фурсати доштаамро ба ин чиз бахшида натавонистам, чунки дар іузури Н. ва К. іолати тирагњ іамчун аксуламал ба іолати сусти оніо ва мавїуд набудани саъю кўшишашон ба вуїуд меомад. Диѕѕат іама ваѕт ба оніо нигаронида мешуд. Аммо кўшишіои ман беіуда набуданд, чунки ман медонистам, ки іангоми ба шаіри худ омадан, садіои іамин гуна одамонро хоіам дид. Ва муіите, ки маро фаро мегирад, нисбат ба ин іазоріо маротиба номатлубтар хоіад шуд. Дар фосилаи тамоми роі – дар метро, майдони іавоњ ва дар дохили іавопаймо ман бидуни танаффус саъю кўшиш ба харї медодам, аммо ЗН мисли пештара боѕњ мемонд. Дар ким – кадом лаізае ман сарфаім рафтам, ки худам ба худам имконияти амалњ кардани дараїаи балантарини тамоми ѕувватамро ба харї намедиіам, чунки чунин меіисобам, ки іоло боз фурсат дорам – іоло андак дароз мекашам, іоло каме мехобам. Ман фаімидам, ки ІАМЕША худам ба худам имконияти эісос кардани маіз он чизи іис карда истодаамро медиіам. Ваѕте мефаімам, ки илоїи дигаре нест, ман ІН – ро ѕатъ мекунам. Ман ІН – ро іамеша ихтиёрњ аз сар мегузаронам.

Барои аз ѕайд гузаштан рафта истода, ман дар рў ба рўи худ бо холаи тахминан 50 сола вохўрдам ва дидам, ки чњ тавр іамон дам нотавонњ ба вуїуд меояд, ман худро дар паілўи вай одами нокомил эісос мекунам. Іамон ваѕт возеі шуд, ки агар ман дар іоли іозир фавран аз ин даст накашам, тамоми коріои ба наѕша гирифташудаи ман пешакњ ба шикаст рў ба рўй хоіад шуд – ман боз мисли іамон духтарчаи хизматкунандаи пешина боѕњ мемонам. Рафтан ба он їо ва худро дар ин шаір мисли пешина эісос кардан монанди як чизи имконнопазир эісос карда мешуд. Ман намедонам аз чњ сабаб бошад, дар ман чунин іисиёте мавїуд буд, ки агар ба іамаи ин чизіо дар он їо вохўрдаам сар фуруд орам, іама барбод хоіад рафт. Маіз дар он їо ман бояд іамин тавр набошам. Іамон ваѕт ман ба гулўи шиква ва нотавонњ чанг зада онро пора – пора намудам. Ман дар паілўи ин хола истода будам ва дар фосилаи іар як 2 – 3 сония ба вай нигоі карда іолати мазкурро пора мекардам. Иніо дар іаѕиѕат їаіишіои оташинона буданд ва баъд аз даѕиѕае ман худро озод эісос кардам. Ман тассавур мекардам, ки модарамро дида истодаам ва худро бо вай комилан баробар эісос менамудам. Аниѕтараш ман ягон афзалияти вайро нисбат ба худ надидам ва ман ба ў іеї гуна вобаста набудам. Баногоі ман сарфаім рафтам, ки іангоми дар ман мавїуд будани ЧУНИН ѕувва аз касе тарсидан чњ гуна нодонњ мебошад. Ман на таніо дар назди модарам, балки бо вуїуди аз ман хурдсол буданаш дар назди хоіарам низ худро ноіинїор эісос мекардам, чунки хоіарам іамеша ба назари ман боитминон ва ба худ бовардошта ба назар мерасид ва ин іамеша эісосоти нотавонии манро бармеангехт. Дар іамин асно, ман фаімидам, ки іар касе кўшишіои мазкурро иїро накард ва касе ки худро аз муносибатіои механикњ бо волидайн ва дигар хешу таборон барнаканд, ягон кореро ба анїом нарасонидааст. Вай іар ѕадаре ки боитминон нанигарад ва іар ѕадаре ки бо овози баланд дод назанад. Ман іис кардам, ки ба тарзи рафтори хоіарам нигоі накарда, дар вуїуди ман ягон зарра тарсу іарос вуїуд надорад. Чун ман як сол пеш ба вай навишта будам, ки бо ў дар давоми як сол іама гуна муоширатро меканам, аз їониби вай іама гуна аксуламалро интизор будам – аз даъво, ТБХ, гунаігор донистани ман дар бораи он ки ман ѕанчиѕ іастам ва одамони дигарро тамоман ба назар намегирам (іамин тавр іам шуда буд), то дашноми даљалона. Ба ман фарѕ надошт, ки вай чњ хоіад гуфт.Ман мехостам бо вай вохўрам ва фаімам ки ў чњ гуна одам аст, ки манро бо вай іамин ѕадар соліо нигоі медошт, бо вай дар муддати як соли мазкур чњ рўй додааст.

Илова бар он ки ман доимо саъю кўшиш ба харї медодам, аз нотавонњ, оташинњ, ФП – іои доимњ ва хеле пуршиддати дар маіали пешонњ ба вуїуд омада, ки дар натиїа худро аз їиіати їисмонњ хеле бад эісос мекардам, озодшавиро іис менамудам. Ман бо сабаби асабонияти шадид дар тўли чанд рўз хобида наметавонистам. Хўрдан намехостам, таніо барои он љизо мехўрдам, ки ба ман лозим будани ѕувватро мефаімидам, аммо ба ман мутлаѕан фарѕ надошт, ки чњ мехўрам – маззаи хўрокро намефаімидам. Іангоме ки ман ба К. парида омадам, іама чиз бо іамон набзи пештара идома дошт. Ман аз назди іамон магазиніо ва овезаіо, іангоми воридшавњ ба шаір аз назди навиштаїоти К., ки іароіи волидайни худ іазоріо маротиба аз назди оніо гузаштаам, бо таксњ мегузаштам. Іанўз ду іафта пеш худи ба хотир овардани шаіри мазкур маїмўи пурраи ІН – гуноі, тарс, ноилоїиро ба вуїуд меовард. Іозир бошад ман аз байни оніо гузашта истодаам ва ба іар куїое, ки нигоі накунам, аз іама їой хотираіо фурў мерезанд. Ва на дар бораи одамон ё ягон воѕеъа, балки дар бораи іолати ман, дар бораи дарки іамонваѕтаи дунё. Ман ба меімонхона барои хобидан рафтам - саіарии барваѕт буд. Дар меімонхона ман худро дар К. эісос намекардам – ман іеї ваѕт дар он їо набудам. Ва агар ба тиреза нигоі накунам, он гоі чунин менамояд, ки ман іамту дар шаіри ношинос ѕарор дорам. Баъди бедор шудан ман сарфаім рафтам, ки дар ин їо низ ман аз хомўшњ дур мебошам. Ман умуман бидуни ІН аз хоб бедор шудам, аммо эісоси дигаре бу вуїуд омадан гирифт – эісос, ки іама чиз хуб аст, ман дар хона мебошам, ба іеї куїо шитофтан лозим нест. Ягон сония бепарво будан мумкин набуд, чунки ин іамон нотавонњ буд, аммо вай дўздона ва ноаён мехазид. Ман ба хоіарам телефон кардам ва гуфтам, ки бо вай вохўрдан мехоіам. Вай тавре рафтор намуд, ки ман мунтазир набудам – хеле меірубон буд, гўё мо дирўз аз іам їудо шуда будем. Вай манро ба їои кори худаш даъват кард. Ман дар бораи вохўрњ маслиіат намудам ва дидам, ки эісосоту муносибати ман нисбати вай ба мисли пештара барѕарор шудан ољоз кард. Гўё вай чунон олидараїа аст, чунон аз омадани ман хурсанд аст, ки ман даріол духтари бениіоят хубу меірубон мешавам. Боз іамон нотавонњ дар паілўи сарпарастии «некхоі» ва пурѕувват. Ман ба ин омода набудам, аммо ин манро аз роі берун намекард ва ман кори худро идома медодам. Баъдан ман ба ѕаівахонае, ки дар даврони кўдакњ бисёр ваѕтіо іамроіи падарам дар он менишастем, даромадам. Ман фаімидам, ки эісосоти асосии даврони кўдакњ, тарс аз зиндагњ буд ва ман іамеша аз тарси вай дар пушти волидайну хешонам пиніон мешудам. Аммо іеї чиз ба ман эісосоти іифзшавиро намедод. Іозир іам ман хеле хуб дида истодаам, ки іамаи он чизеро, ки мехоіам бикунам – ин бартараф кардани тарсу іарос ва боздошт кардани худ аз дошта истодани такягоі иборат аст. Ман дар трамвай рафта истода будам ва ба ман лозим буд, ки дар назди корхонаи модарам фуроям. Вай тамоми умр дар іамин корхона кор кардааст ва маіали мазкур іамеша ўро ба ёд меовард. Ман ва падарам аксар ваѕтіо ўро дар дохили машина мунтазир мешудем. Ба ман ворид шудан ба ин корхона, маънои рў ба рўй шудан бо модарро дошт ва ман пай бурдам, ки дар ботини ман эісоси гунаігорњ мавїуд нест – ягон зарра. Ин манро заъиф накард. Ман ба сайѕалдиіњ идома додам. Ман аз кўчаи кўдакии худ равон будам – дар он їо іама чиз ба іамдигар наздик буданд. Дар як соат муіити зисти кўдакии манро давр зада баромадан мумкин буд. Ман ба самти хонаи худамон равон будам, гарчанде намедонистам, ки дар он їо ягон кас іаст ё не. Ман ѕарор додам, ки ба он їо медароям, аммо іоло дар он їо чњ кардани худро тасаввур намекардам. Пайхас кардам, ки іангоми ба ягон кўча дуру дароз нигаристан, ман фавран ба іолати пештара меафтам. Ман якчанд маротиба ба іолати мазкур лаљжидам, аммо инро пайхас накардам, баъдан бо ким – кадом тарзе фаімидам. ки бо вуїуди пай набурданам ба іолати мазкур якчанд маротиба афтидам ва боз баргаштам. Ман аз хона дар масофаи на он ѕадар дуртар воѕеъ будам ва ѕарор додам, ки фурсати даромадан ва ба рўи ин одамон нигаристан фаро расидааст. Эітимолияти дар хона будани модарам хеле кам буд, чунки вай ѕариб іамеша дар деіа – іамроіи модараш зиндагњ мекунад. Дидани вай барои ман даішатнок буд, аммо аз дил гузаронидам, ки вайро дидан беітар аст ва ба ин чиз тайёр будам. Таніо бо падар гузаронидани озмоиш, кори ман омад намекард, чунки вай мисли модарам дилбастагии зиёд надошт ва камгап буд. Ман бошам мехостам, ки бо оніо ба монанди одамон гуфтугўй кунам. Бифаімам, ки іамчун одам чњ хел мебошанд, чунки іама чизіои дар бораи оніо медонистагии ман мўілати сесола доранд ва бисёре аз оніо дар тўли муддати мазкур шояд таљйир ёфта бошанд. Ман занг задам ва гўшакро модарам бардошт. Ман ягон ІН – ро эісос накардам, фаѕат хурсандњ аз он ки зиндагњ ба ман озмоишіои мураккабтаринро пешниіод карда истода, ба сўи ман іаракат карда истодааст. Ман ба он омода будам, ки боз нотавон хоіам шуд, ўро дар іолати хеле пири фартутшуда мебинам. Дар ман эісоси гуноі вуїуд надошт, аз їиіати зоіирњ ором будам, дар ботин бошад сайѕалдиіњ идома мекард. Ман іамеша Своро дар хотир нигоі медоштам – ман медонистам, ки ба їуз вай ягон каси дигар ин корро накардааст. Муттамарказшавњ ба вай ба ман саъю кўшиши иловагњ мебахшид. Модар дарро боз кард ва хурсандона гуфт – канњ, духтарам ба хона даро ва китфони маро ба ољўш гирифта бо мавїуд будани даішат дар овозаш гуфт – ту чњ, іатто маро ољўш намекунњ?? Ман ба суханон ягон аіамият намедиіам, ки вай чњ гуфта истодааст, дар ботини ман ягон чиз тавлид намешуд, ягон іамдардњ ё эісоси ногувор, умуман ягон чиз. Ба ман нигариста вай іамеша ба гиря медаромад. Аммо ман фаімидам, ки барои вай ин іамон ѕадар іолати маъмулњ аст, ки іатто ба дард ё ранїурњ монанд нест. Ман ба іолати аз ин іам бадтар омода шуда будам. Боиси іайронии ман шуд, ки вай дар бораи бо ў чњ гуна муносибат доштанам хабардор мебошад. Іол он ки ман дар ин бора ба ў фаѕат як маротиба навишта будам. Вай фаімида буд, ки ман ўро дўст намедорам ва шояд ба ин аллакай одат карда буд. Ба ман фарѕ надошт, ки бо вай дар бораи чњ сўібат мекунам. Асос, дидани он буд, ки вай чњ гуна одам аст, вай нисбати зиндагњ чњ гуна аѕида дорад.

Дар ин мавѕеъ вай низ манро ба іайрат гузошт. Вай пурра тасдиѕ мекунад, ки зиндагии ў бо сабаби аз оила рафтан ва бо оніо муошират накардани ман, комилан аз љаму дард иборат аст. Аммо вай аз ин дарду ранї іеї гоі даст намекашад, чунки маіз іамин чиз эісосоти инсонњ мебошад. Чњ воѕеъае, ки рўй надиіад, вай манро ёд мекунад ва аз іамон лаізаи таваллуд шудани ман, дар зиндагии вай ба љайр аз ман іеї чиз набуд ва нест ва ў іеї чизро таљйир додан намехоіад. Ман ба таври равшан дида истода будам, ки одам худаш зиндагии худашро интихоб мекунад. Ман ба вай гуфтам: ту мефаімњ, ки тарзи ранї накашидан низ мавїуд аст, вазъияти ту аз іолатіои имконпазир ягона нест. Дар посухи суханони мазкур вай гуфт, ки мисли ман ба ба махлуѕи аъїуба мубаддал шудан намехоіад. Тамоми умр дарду љам кашидан, нисбат бо ягон тавре ба ман монанд шудан беітар аст. Ба іамаи он чизіое, ки ман ба вай мегуфтам, вай як аксуламал дошт- «ту одам нестњ, ман намедонам, ки ту књ іастњ, аммо одамон ин тавр зиндагњ намекунанд». Бодхиро вай дев мешуморад, фаѕат намефаімад, ки ба ў пайравон барои чњ лозиманд. Ваѕте ки мо якїоя зиндагњ мекардем, ба назарам вай іолати маро пайхас намекард, іол он ки ман іамеша депрессия доштам. Акнун зиндагии манро ба хотир оварда истода вай инро ба ёд овард ва гуфт, ки іамон ваѕт манро ба беморхонаи касалиіои рўіњ супоридан зарур буд. Ман пурсидам, ки ба ѕавлаш маро дўст медорад, вале дар айни замон аз он ки ман љаму дард надорам, хурсанд нест. Ба ин суханон вай таніо їавоб дод, ки бадтар аз он іолати ѕарордоштаи ман, чизи бадтари дигаре вуїуд дошта наметавонад. Вай онро дар назар дошт, ки ба ІН – и вай, ман бо ІН – и худ їавоб мегардонам, вай дар ман іисиёти дилсўзиро бедор намекунонад. Ман фаімидам, ки іамаи чизи ба вай лозим занг задан ва ўро фаромўш накардани ман аст. Ман чњ тавр зиндагонњ мекунам, барои ба даст овардани чњ мекўшам, чњ гуна іастам – ба вай умуман фарѕ надорад. Ба вай майзада будани ман, ё іар гуна одаме буданам беітар буд, фаѕат бояд вайро фаромўш намекардам. Ў аз ман ваъда гирифтан мехост, ки то аз аіволи худам вайро воѕиф созам. Ман ба вай гуфтам, ки то он даме, ки вай аз ІН – и худ пуштибонњ мекунад, ягон ваъда намедиіам. Чун ба таљйир ёфтани мавѕеи мазкур итминон надорам (вай низ іамчунин), дар байни мо іеї гуна муошират вуїуд дошта наметавонад. Вай фиљон мекард, мегуфт, ки таніо ман ба вай кўмак расонида метавонам, аммо ман бо возеіият медидам, ки ба вай таніо худи ў кўмак карда метавонад ва худи вай даѕиѕан инро намехост. Ман мефаімидам, ки гуфтани тамоми ин суханон бефоида аст, аммо барои ман фарѕе надошт. Ба ман чунин намуд, ки ранїуриіо вайро таљйир додаанд – якравии вай аз пештара дида камтар шудааст. Дар вай хашмгинии пештара вуїуд надорад ва вайро бо К муѕоиса карда намешавад. Ў дар муѕоиса бо вай монанди гурбаи бечора аст. Іол он ки ман инро пештар іам муѕоиса мекардам – іамин ки модарам бемор мешуд, вай зуд «меірубон» мешуд. Дар ин мавѕеъ іамон механизми кўіна ба кор медарояд – іамин ки ранїурии бузургтар ба вуїуд ояд, ў даріол дар бораи ранїуриіои хурд фаромўш мекунад. Дар айни замон вай мегўяд, ки тамоми ІН – и вай дар муѕоиса бо іозира мисли љуборе буданд. Іол он ки ман наљз дар хотир дорам, ки іамон ваѕтіо ІАМЕША бадхашмии вай дар дараїаи аз ин зиёдтар ё камтар ѕарор дошт. Шубіа дорам, ки ба вуїуд омадани фикр дар бораи он ки ў мефаімидагитар шудааст, іамон іолати тасвир намудаи Скво мебошад. Яъне ба назар чунин мерасад, ки вай фаѕат іамон ваѕт мефаімад, ки агар бо ягон чиз розњ шуда истода бошад. Фаѕат акнун фаімида истодаам, ки ин аз хаёлфиребие бештар набуд, фаѕат барои он буд, ки бо ман муошират кунад ва іатто барои ин дар мавзўъе, ки ягон іусни таваїїўі надорад, бо ман сўібат мекунад. Аммо дар амаліои мазкур ба ў фаѕат як чиз лозим буд – то ин ки ман ба вай іусни таваїїўі зоіир намоям. Ошкорост, ки худи муіокимаіои мазкур ба вай шавѕовар нестанд. Вай мехоіад, ки набераіои худро нигоіубин кунад, на ин ки ІН – и худро бартараф созад. Іозир вай іатто бо падарам ва хешовандони дигар низ дўст шудааст, оніоро «бадбахтњ» ба іамдигар наздик кардааст, чунки «сабабгори бадбахтии оніо» ман мебошам.

Ба ман баён кардани мавѕеи худ мушкил набуд ва дар їараёни сўібат ман ба хатогњ роі додам – хотирїамъ шудам. Ман инро іангоми рафтанам фаімидам. Ман гуфтам, ки мо дигар чизи гуфтанњ надорем, ман занг намезанам, мактуб наменависам ва нахоіам омад, аммо бо вай іамчун одами бегона рафтор накардам. Ваѕте ки ман аз хона берун мешудам, наздик буд, ки ба вай іусни таваїїўі зоіир намоям ва ба вай аз ІН раіоњ ёфтанро хоіиш кардам. Ман инро тавре иїро намудам, ки гўё ба касалњ орзўи сиіатмандњ изіор кардам. Дар гуфтаіои ман оиди он, ки таніо вай худашро таљйир дода метавонад, равшанњ мавїуд набуд. Бо хоіиши мазкур ман ба вай дилсўзњ зоіир кардам. Іарчанд суханони худро бераімона баён кардам, то ин ки вай худро бо он, ки ман ўро іанўз дар хотир дорам, тасалло надиіад. Ман ба вай фаімонидам, ки ў барои ман одами бегона аст. Падар суханони мазкурро шунида фарёд зад, ки ин даішат аст, сипас ман аз он їо рафтам.

Ман аз хона баромадам ва фаімидам, ки чизе ба таври бояду шояд нест. Скво менависад, ки баъдан озодњ, ѕувваеро, ки дар вай медамад эісос карда буд, ман бошам чизеро эісос накардам. Баъдтар фаімидам, ки іамин «чизеро эісос накардан» дилсўзњ ба модар аст ва ман ба іолати мазкур барои он афтидам, ки вай бодиѕѕат суханони манро гўш мекард. Ман фаромўш кардам, ки меіри вай оѕибати аз они худаш іисобидани ман мебошад, іарчанд ки дар назари ў ман махлуѕи бадіайбат менамоям. Вай мисли нобино аст ва ба љайр аз тимсол чизеро намебинад. Ман ба дилсўзњ ва љамхори ў дода шудам – дар іадди охирини вохўрњ, аммо ба іол дода шудам. Хатогњ дар он буд, ки ман хеле ваѕт дар бора фикр крданро идома медодам ва чунин шуморидам, ки вохўрњ ба таври умумњ хуб гузашт, ман ба ин нигариста тавонистам, ман ба ин сели гунаігоркуниіо тоб овардам ва худро дар ягон кор гунаікор эісос накардам. Ман ба бисёр чизіо омода шуда будам, аммо фаѕат ба он, ки ба назарам модар манро дўст медорад, не. Ба «дўстдории» мазкур дар ботини ман тараіум бар худ садо дод. Іамин ки чунин «такягоіро» ѕабул кунам, ба вай зарурат доштанамро шурўъ мекунам, силоіи худро ба замин мегузорам ва нотавон мешавам. Ман фаімидам, ки эісоси маъмулии меір доштан ба волидайн чњ аст. Скво навишта буд, ки ин яке аз бонгіои хатар мебошад ва ин чунин мебошад. Ин іамон дилсўзиест, ки ту дар он дармемонњ ва лаёѕати пушти сар кардани іама чизіоро аз даст медиіњ, ту пеш аз мўілат таслим хоіњ шуд. Ин «меір» эісоси таассуф ба оніо, ба худат аст ва то он даме, ки іамин чиз дар ту вуїуд дорад, ЯГОН чиз имкон надорад. Аммо ман инро фаѕат рўзи дигар фаімидам.

Ба вохўрњ бо хоіарам, ман аллакай дар іолати маїрўіњ омадам. Мавѕеи худро босубот эісос намекардам, чунки дар бораи он ки модарам нисбат ба ман чњ эісос мекунад, ба шубіа кардан ољоз намудам. Ин ягон муіаббат набуда, балки маїмўи ІН ва хоіишіои механикии аз іад зиёд мебошад. Ин шикасти хурдтараке буд, аммо боварњ ба худро аз байн мебурд. Ба вохўрњ бо хоіарам, ман мисли вохўрњ бо модарам омодагии хуб надоштам. Кабули хуши пагоіирўзии вай ба ман таъсири худро расонида буд. Ман ором шуда, наѕшаи даѕиѕи рафтори худро наандешидам. Дар натиїа іангоми дидани вай дар худ шубіа іис кардам ва онро то охири гуфтугўй бо ў бартараф карда натавонистам. Ман гумон кардам, ки іамон духтари як сол пеш дидаамро мебинам. Он ваѕт вай дар назари ман духтари то дараїае аз зиндагњ рўібаландшуда менамуд, ки одам дар ин іолат ба иїро кардани ягон амале ѕудрат дорад. Он ваѕт ман фикр кардам, ки суханони ман таъсирбахш мебошанд. Ба іар іол вай мегуфт, ки бо ин тарз зиндагњ намудан љайриимкон аст. Аммо дар муддати як сол іама чиз тамоман таљйир ёфтааст. Ба он нигоі накарда, ки баъди іар як калима ў ба ман ва тамоми атрофиён муносибати номатлуб изіор мекунад, вай мегўяд, ки аз зиндагњ ѕаноатманд аст, іолати іозирааш ба ў маъѕул аст. Мегўяд ки вай драмаро дўст медорад ва бидуни ІН зиндагњ холњ аст. Табииист, ки ман бо вай дар бораи амалия сухан гуфтанро шурўъ кардам. Ман аз вай дар бораи он ки ба вай чаро ІН маъѕул аст ва дар оніо кадом чиз їолиб мебошанд, барои чњ бидуни ІН зиндагњ бемазмун ба назар мерасад, пурсон шудам. Аммо вай љайр аз калимаіои «охир ту мефаімњ – ку, инро чњ тавр бо сухан тасвир кунам, намедонам, ман инро іис мекунм, ман дар ин бора гап намезанам» чизи дигаре гуфта наметавонист. Вай дар бораи ким- кадом іолатіо сухан мегўяд, ман аз вай мепурсам, ки чиро дар назар дорад, вай ў чизеро бо сухан фаімонида ва тасвир карда наметавонад. Суоліои ман вайро ба іолати девонагии ваішиёнае меоварад, ки онро пиніон намекард.

Ѕариб ба іамаи саволіои ман вай бо ибораіои «часпиданро бас кун, ин гуна суханонро нагўй, чунин сафсатаро чњ ѕадар гуфтан мумкин аст?, ту іамеша дар сохтани консепсия устокор будњ, чњ гуна бархурди шогирдонаро ба ман пешниіод карда истодањ?, манро муолиїа кардан зарурат надорад, худро аз ман боаѕлтар шуморидан лозим нест, аѕѕалан як бор дигар хел андеша намо, худат фикр кун», їавоб мегардонд. Ба іама чиз – инкори іамаїониба + нороіатњ, гўё іама чиз ўро ба іолати девонагњ меорад. Илова бар ин вай изіор мекунад, ки ба вуїуд доштани ІН имконият медиіад, аммо оніо вайро фаро намегиранд, ў метавонад, ки дар іар гуна лаіза оніоро бартараф созад, аммо вай инро намехоіад (худфиребии маъмулие одаме, ки ІН – ро аз сар мегузаронад). Вай іозир іам іамин гуна рафтор карда истода, ба худи табиат іамољўш мешавад, дар ботини худ шодњ ва рўшноњ эісос мекунад, аммо ба ў маіз іамин рафтор маъѕул аст. Чунин мавїуди номатлубро ман кайіо дер боз вонахўрда будам. Вай итминон дорад, ки дар бораи дунёи ботинњ сухан гуфтан іарзагўњ аст, инро «бо сухан» тасвир кардан номумкин аст, лекин дар айни іол доимо бо одамон муошират мекунад. Ман пурсидам, ки ў дар бораи чњ бо оніо гуфтугўй мекунад. Маълум шуд, ки бо оніо дар бораи чизіои ба оніо маъѕул буда сўібат мекунад, ба вай фарѕе надорад. Ин барои дар іолати хуб воѕеъ гардидан ва таніо мондан халал намерасонад. Ва іамаи иніоро шахсе мегўяд, ки дар іар як сония аз таъсири ІН чеіраи вай таљйир меёбад. Гоііо іангоми бо вай меірубонона муносибат кардан, ў нозукаку уволак мешаваду гоііо іангоми дидани он ки аѕидаи вайро инкор мекунанд, ба монстр табдил меёбад. Ман дар іайрат шудам, ки чаро вай бо ман гуфтугўй мекунад, іол он ки сўібати мазкур ба ў аїиб нест ва ба назари вай іарза менамояд. Маълум шуд, ки сабаб дар он аст, ки ман ба вайро саволборон карда истодаам. Гўё ман агар чунин фикр кунам, ки ин ба ман ёрњ мерасонад, он гоі вай барои расонидани кўмаки мазкур зид нест - мисли худованде, ки ба назди одамон ба поён омадааст. Ва іамин чиз іамеша дар вай мавїуд буд! Аммо ман вайро ѕариб муѕаддас мешуморидам, ман инро пайхас намекардам. Ваѕте ки ў ба ман изіор намуд, ки ба одамон ва аз он їумла ба ман іамон суханіоеро мегўяд, ки оніоро шунидан мехоіанд, ман ўро одами љайрисамимњ гуфтам ва суханони мазкур ўро ба іолати ѕаіру љазаби сахт овард. Умуман чунин эісос мешуд, ки ман ўро лухт карда истодаам, вай бошад бо тамоми ѕувва либосіои худро дар баданаш нигоі дошта истодааст. Іеї чизро ба дўши худ гирифтанњ нест, аз іеї чиз намехоіад, ки їудо шавад. Вай манро мавїуди сарди механикњ іисобид, амалияи манро бераљбат, ба тарзи кундапихонаи љарбњ тавассути калимаіо тасвир кардани чизіои тасвирношаванда номид. Ман вайро іар ѕадар тўлонитар медидам, іамон ѕадар возеітар мегардид, ки барои одами маїмўи арзишіои комил дошта дар паілўи ў їой нест. Ман фаімидам, ки барои он ба тарафи вай їалб мешудам, ки вай мисли іамон соліои пештар боѕњ мондааст - доимо мегўяд, ки «чњ лозим аст», «чњ лозим нест», ман бояд чњ гуна бошам, ба чњ кор машљул шавам ва чњ гуна эісос намоям. Вай іамеша ба он таваїїўі зоіир мекунад, ки ман чњ гуфта истодаам ва кўшиш мекунад аз ман «болотар» бошаду самти маро нишон диіад. Дар айни замон ба он, ки ту чњ гуна бо вай сухан мегўњ, дар бораи ў чњ аѕида дорњ, хеле іасос аст. Аз нишондодіои ў саркашњ кардан, бо вай розњ нашудан, іангоми баррасии масъалаіое, ки ў мавѕеи асосњ буданро аз даст медиіад ва дар масъалаіое, ки аѕидаи вайро рад мекунанд, вайро ба іолати ѕаіру љазаби ваішиёна меоварад.

Ба худи ман іама суханонеро, ки ба вай гуфтам, маъѕул шуд. Ман нисбати вай софдилона рафтор намуда, он чизро пиніон намекардам, ки ўро дар іолати бадхашмона дида истодаам. Онро, ки мавѕеи вай бо ман мувофиѕ нест ва онро, ки таїрибаи ман баръакси ин іолат аст ва агар ІН вуїуд дошта бошанд, ДМ – ро аз сар гузаронидан љайриимкон аст. Іамаи чизіои аз вай шунидаам ба ман маъѕул шуданд, чунки моіиятан бо ў ман акнун шинос шуда будам. Аммо ба ман чњ тавр рафтор кардани худам хуш наомад. Ман ба іар іол дар наѕши одами фаъол ва ростгўй набудам, балки баръакси он оштиїўњ мекардам. Гўё, ки хайр, мо одамони гуногун мебошем ва ин чизіо їузъиёти хурди зиндагњ мебошад. Тамоми он чизе, ки вай ба он іусни таваїїўі зоіир мекунад, ин аіамият додан ба худи ў аст. Барои ин вай омодааст, ки бо іар одаме муошират кунад ва ту іар ѕадаре ки ба ин ниёз дошта бошњ, вай худро іамон ѕадар дар мартабаи олњ ва сарпарастњ эісос мекунад, іамон ѕадар лаззати бештар ба даст меорад. Ман аз вай пурсидам, ки барои муошират чњ гуна одамонро интихоб мекунад. Маълум шуд, ки ў барои сўібат касеро махсус интихоб намекардааст!! – баръакс худи одамон ўро интихоб мекардаанд. Бо ман таніо барои он сўібат карда истодааст, ки инро ман хоста истодаам. Ба вай бошад фарѕе надорад. Дар ваѕти муоширатіои пешина низ іамин хел буд. Ман мехостам, ки бо вай бошам ва ў ба ман имконият медод. Вайро шўхиіо, аѕидаіо ва нороіат шуданіои ман саргарм мекарданд. Акнун ман ошкорро дидам, ки он ваѕт дар хаёлоти бофта зиндагонњ мекардаам ва дар байни мо іеї гуна ѕаробат мавїуд набудааст!!! Дирўз бо вай самимњ набудани ман аз он иборат буд, ки ман ба вай рўирост нагуфтам, ки бароям одами бегона ва гирифтори љамгиниіо аст ва ман бо чунин одам ягон умумият дошта наметавонам. Баъд аз он бояд бархоста аз наздаш мерафтам. Ваѕте ки ман іамин гуна рафтор кардани худро тасаввур мекунам, софдилиро эісос менамоям ва тасаввуріоям дар рафторам инъикос мешаванд. Аз ин мебарояд, ки ман ўро бегона іис мекунам, аммо тарзе бо ў муомила мекунам, ки гўё іама чиз хуб бошад. Тамоми он кореро, ки ман іозир карда метавонам, ин ба вай навиштани мактуб мебошад. Дар мактуби мазкур ман ба таври равшан тамоми таассуротіои худро дар бораи вай менависам ва аѕидаіоямро дар бораи номумкин будани робита дар байни мо баён мекунам. Ба вай робитаи мазкур лозим нест ва агар ба ин чиз нигарем, хандаовар аст, ки ба одами ба ў худат муроїиат намуда, чор тарафат ѕибла гўњ. Аммо ба ман фарѕе надорад, ки ин чњ тавр менамояд ва ў дар ин бора чњ тавр фикр мекунад. Ман мехоіам, ки гусаста шудани равобити мо на таніо дар эісосоти ман, балки дар рафтори іаѕиѕиям низ ба вуїуд ояд. Ба фикрам мактуби ман ўро девона хоіад кард ва ў ба ман занг зада манро дев меномад. Ва ман маіз іамин чизро мехоіам – бо вай ошкоро ва рў ба рў мубориза намоям. Ба муѕобили вай баромадан, барои ман мисли баромадан ба зидди як чизи хеле муіим буда даст кашидан аз худам аст, ки як ваѕтіо будам. Хотираіои зиёде манро бо ў алоѕаманд мекунад ва зиндагњ намудан бо он фикр, ки дар байни мо іама чиз тамом шудааст, ин маънои ТАМОМАН дигар шуданро дорад. Іатто іангоми ба хотир овардани ин чиз нафас гулўгир мешавад.

Пас аз вохўрњ бо вай, ЗН – ро бартараф мекардам, аммо вай дар іамон лаіза аз нав пайдо мешуд. Ман сабаби инро дар он медидам, ки ба худ имконияти эісос кардани таассуфро нисбат ба волидайнам медодам ва саъю кўшиши возеі ба самимият нопадид мегардид. Іамин чиз іангоми муошират бо Юлия самимњ набудан ва вуїуд надоштани маѕеи аниѕро ба вуїуд овард. Як дурўљ, дурўљи дигарро ба вуїуд меорад.

Іангоме ки ман ба мавїуд будани ин «эісоси гарм» сарфаім рафтам (яъне іиси таассуф) ва онро бартараф сохтам, іамон ваѕт фаімидам, ки Скво дар бораи чњ сухан меронад. – дар бораи ѕудрат ва ѕувваи озодшуда, іангоми аз сар гузаронидани дилбастагњ. Ман аз майдони іавоњ мегузаштам ва омода будам, ки мисли дарандаи ваішии аз ѕафас раіошуда уллос бикашам. Ман холати худро іангоме ки дар даілез бо ў хайрухуш мекардам ва іамзамон іиси таассуфи худро бартараф менамудам, ба хотир овардам. Ман мефаімам, ки ин корро іамон ваѕт кардан зарур буд, аммо іоло ки гузаштаро таљйир дода наметавонам, инро дар айни замон аз сар хоіам гузаронд. Ман тавре зиндагонњ хоіам кард, ки гўё дар іамон лаіза озодиро эісос карда будам – іатто сухан ронда истода ва он кори мекардаамро иїро намуда истода, ин амал имконпазир буд. Ман фаімидам, ки бидуни ѕувваи мазкур ман іеї касам, Гўё ин сатіи дигари имкониятіо мебошад. Ин таврест, ки дар іаѕиѕат ту аз одам будан хориї мешавњ, ин чизе аст, ки одамро мутлаѕан аз зиндагии пўсидае, ки іама дар он ѕарор доранд, бармеканад. Ягон калимае вуїуд надорад, ки ман онро ба волидайнам гуфта тавонам, іар як калима дурўљ хоіад буд. Агар ягон ваѕт оніо ба ман муроїиат кунанд, ман ба оніо як калима нахоіам гуфт.

Ман роіи аѕибнишинњ надорам, Ман пештар іам ба ин чиз шубіа надоштам, аммо дар іоли іозир инро баръало дидам. Агар ман боз дар іамон асоси механикњ бо хешу табори худ муошират карданро ољоз намоям, он гоі ман дар муѕобили іама гуна саъю кўшиш нотавон ва беѕудрат мешавам, асоси дигар бошад, вуїуд надорад. Чунки оніо барои ман тамоман бегона ва бетафовут іастанд. Агар аз рўи одат аз сари нав муошират ољоз шавад, он гоі фавран лозим будани оніо ба ман шурўъ мегардад. Мисли такягоі –іол он ки оніо ба ман ягон муіофизат нахоіанд дод. Ман медонам, ки бо оніо муошират карда истода, айнан ба оніо монанд хоіам шуд. Ман хонаи худро дидам ва фаімидам, ки чњ тавр зиндагњ мекардам. Аз зиндагњ дар пушти ин деворіои ин хона, дар паноіи одамони мазкур панаі мешудам. Мисле, ки дар маібас зиндагњ менамудам. Ягон чизи васатњ вуїуд надорад. Аз тарсіо раіо гардида іамон зиндагии пешинаро идома додан љайриимкон аст, чунки кулли ин зиндагњ барои хизматрасонии тарсіои мазкур сохта шудааст. Іама чиз пора – пора шуда ба атроф пош мехўрад, Ин монанди он аст, ки дар іоли іозир ман бадани худро ба либоси 5 сол пеш мепўшидаам, метиѕонам. Іеї гуна вариантіо вуїуд надоранд. Ман бори дигар итминон іосил кардам, ки он амалияи бо он машљул будаам, маіз іамон чизе мебошад, ки ман онро мехоіам. Ман азсаргузаронии возеіи бо он машљул шуданро эісос мекунам.