Ба саіифаи аслњ

Роі ба сўи Шуури Пок

 

Маїмўаи маѕолаіо 01

 

(Маѕолаіо 001 - 100)

 

0035. Скво:

«Ба ѕайд гирифтани іодисаіо, ДМ – и иіотакарда».

 

Ман ѕаблан іолатіоеро, ки дар оніо ДМ ба вуїуд меомаданд, тасвир накардаам – дар ин хусус консепсияе мавїуд буд, ки ин аіамият надорад, фаѕат тасвири худи ДМ аіамиятнок аст. Аммо тасвири фўкіоро дар бораи чунин іолатіо хонда истода, ман пайхас кардам, ки дар тамоми муддати хонда истоданам (на таніо дар їойіое, ки ДМ махсусан тасвир карда мешаванд) ЗМ мавїуд мебошад. Андешаи мунаввар ба вуїуд омад: охир, іангоми ба вуїуд омадани ДМ воѕеъаіо тамоман дигар хел сурат мегиранд! Дар ман бошад оиди он, ки воѕеъаіо дар мавриди беітарин карахт мебошанд ва дар бораи он ки ДМ бидуни робита бо оніо вуїуд доранд, консепсия мавїуд аст. Іангоме ки ман зиндагии «мавїудоти маърифатнокшудагонро» дар худ тасаввур менамоям, аксар ваѕт дар вуїуди ман тимсоли мутлаѕан таніо будан, тамоман їудо будан аз зиндагии маишњ ба вуїуд меоянд. Дар натиїа хоіишіои ба ѕадри имкон берун шудан, таніо мондан ва мавїуди иїтимоњ буданро бас кардан ба вуїуд меоянд. Ѕатъи назар аз он ки тасвири зиндагии мавїудоте, ки ба фикри ман ДМ – ро аз сар гузаронидаанд ва аз ин шаіодати зиндагонии гушанишинњ надоштани оніо аст, ин амр іамин тавр рўй медиіад. Аммо фаімиши имконпазирии мавїуд будани ДМ мустаѕиман дар іамин мавѕеъ дар айни їўшу хурўши мавїуд будани он чизе, ки ман онро іамчун як чизи маъмулњ шуморида истодаам, ба он нигоі накарда, ки дар худи ман таїрибаи мазкур вуїуд дорад, аз іад зиёд рўякњ ва нопойдор аст.

Ба зудњ, баъд аз ба вуїуд омадани фикри мунаввар дар бораи он ки тасвири воѕеъаіои бо пайдошавии ДМ алоѕаманд буда барои ба ѕайд гирифтани таїриба аз тасвиріои худи ДМ аіамияти камтар надорад, хоіиши шодиомези іар чњ пурратар тасвир намудани іолатіое, ки дар оніо ДМ – и равшан ба амал меомаданд, пайдо шуд. Амалњ намудам. Їараёни баѕайдгирњ хеле фараібахш буд, мисли эїодиёт аз сар гузаронида мешуд, ДМ ба вуїуд меомаданд, ЗМ іамеша мавїуд буд.

Ба Интернет – кафе омадам, алоѕа тез - тез гум мешуд. Суръат хеле суст буд. Барои іамин чандин бор аз сари нав дохил гардидан, мунтазир шудан ва аз аз нав фиристодани мактубіо лозим меомад. Дар іар як кадоми бозистиіои мазкур, ман ба сайѕалдиіии эісосотњ машљул будам ва тамоми даркіоеро, ки мехостам таіѕиѕ намоям, ба ѕайд мегирифтам. Дар ман эісоси пурїўшу хурўши зиндагњ, кори фараібахш ва бошиддат мавїуд буд, ягон фуру афтодани тўлонњ (аз 3 сония) ба ѕаноатмандњ ё іолати муѕарарњ вуїуд надошт. Дар охир алоѕа тамоман гум шуд ва ба ман таклиф карданд, ки то барѕарор шудани он мунтазир шавам. Интихоб мавїуд буд – рафта пўсти баданро офтоб хўрондан ё ваѕти номуайяне мунтазир будан. Ман хоіиши худро таілил намудам ва ба ѕайд гирифтам, ки дар фурсати наздиктарин ман бояд мактуби худро фиристонам ва ба айвони начандон калони кушода баромадам.

Деворіои рангмолњ кардашуда, фарши сангњ, курсиіои плостикњ, аммо ин їо ба ман як дараїа хушоянд аст. Ин їо соя аст, аммо іамзамон хеле офтобњ мебошад, чунки бино аз іама тарафіо мисли балкон боз аст. Ман ба курсии плостикњ нишастам, дафтарчаи худро боз намудам ва хоіиши гузаронидани тавлиди панїдаѕиѕагии ДМ ба вуїуд омад. Хостам іусни таваїїўіро тавлид намоям. Ду даѕиѕа пеш аз ин, ба айвон зани хориїии гандумгуни пойбараіна ворид гардид. Синну соли вай аз 40 зиёдтар буд, нисбат ба вай іеї гуна іусни таваїїўіи эротикњ ба вуїуд намеомад, аммо мушоіида кардани вай гуворо буд. Вай іам тасмим гирифта буд, ки Интернетро мунтазир шавад ва ба ман хушоянд буд, ки вай ба назар одами «интизорбуда» намоён намегардид. Вай осуда, ором ба назар мерасид ва саросема набуд. Вай мисли аљлаби сайёіони хориїњ, ки дар ѕаламрави Іиндустон сайру гашт мекунанд, чеіраи рангуборзада надошт. Чеіра ва чашмони вай ягон чизи ба назар намоён надоштанд, аммо ин їалбшавњ ўро таљйир намедод. Вай дар рў ба рўи ман нишаст ва ў низ дафтарчаи худро боз намуд, ба навиштан ољоз намуд. Дар вуїуди ман тасвири иловагњ пайдо нагардид, ки вай ягон чизе менависаду вай шояд мавриди таваїїўіи ман ѕарор бигирад, аммо ифодаи чашмони ў ба ман маъѕул буд. Ин фараібахш буд – дидани он ки ман дунёро бидуни тасвиріои иловагњ ѕабул карда истодаам ва фаімидани он ки илова бар ин ман на таніо іеї чизро аз даст намедиіам, балки баръакс – зимни чунин дарки самимњ ва равшан шодии махсус мавїуд аст. Гўё дар маркази мавѕеи мазкур стержен, ѕолаби оіание вуїуд дорад, ки аз іеї гуна вазиши бод хам намегардад. Ин мисли як чизи шикастнопазир ва іамзамон хеле нозуке дарк карда мешавад. Фикре іамоіанг мешавад, ки маіз іамин чиз манбаи шодњ мебошад. Дарки мазкурро бо он шодие, ки дар ваѕти чизеро тахаюл карданам ба вуїуд меояд, муѕоиса мекунам ва фарѕияти калонеро дармеёбам. Дар як маврид шодии мазкур як чизе ба мисли ІН буда, шавѕу завѕи ниіоят зиёди ба оргазм монанд мебошад. Бо он мананд аст, ки хастакунанда аст, ботинро холњ мекунад, ногузир ба дилсардњ, тирагњ, паст шудани хоіишіои шодибахш меоварад. Дар мавриди дигар – ин азсаргузаронии дилкашолњ ва іусни таваїїўі аст, вай одамро саршор мекунад ва дар натиїа ДМ – и бо іусни таваїїўіи мазкур іамсадошаванда, аз он ки ДМ – «ољозњ» пурзўр мешаванд, пурѕувватшаванда іастанд.

Ман ба гузаронидани панїдаѕиѕагњ шурўъ кардам. Хоіиши аз сар гузаронидани іусни таваїїўіи равшан хеле пуршиддат (8-9) ва устувор буд, аммо тавлид кардани худи іусни таваїїўі іеї муйясар намегардид. Вай дар дуриіо, дар іар як саъю кўшиши панїум ва шашум аланга мезад, хеле ноустувор, заъиф (2-4), рўякњ ва хира буд. Гўё ман ба вай аз пушти шишаи љафсе менигаристам. Хоіиши дар лаізаіои кўтоіи аз сар гузаронидани іусни таваїїўі чунон бошиддат мешуд, ки даркіои дигарро танг карда мебаровард. Дар баробари вай ман хоіиши пурѕувват кардани хоіиши мазкурро тавлид менамудам ва ваѕте ки тавлид кардани хоіиши пурѕувват намудани хоіиш ба даст намеомад, ин ѕариб бо эісоси їисмонии аз умѕ и об раіоњ ёфтан мушоият мешавад. Гўё ман аз ѕаъри об санги бузургеро боло мекунам, ки онро дар аввал бо мушкилњ пайдо намудам, сипас онро баркандан лозим буд ва сипас ба боло баровардан (ин хеле ба оіистагњ рўй медиіад, барои іамин тимсоли ким – чизеро аз об бардоштан ба вуїуд меояд). Дар іамон лаізае, ки «санг барканда шудааст» ва ман бардоштани онро ољоз мекунам, эісоси вазнинњ ва пуршиддатњ босуръат аз байн меравад. Гўё ѕувваи иловагњ пайдо мешавад, шодии пурзўр ва азсаргузаронии тавоноњ пайдо мегардад. Субот зуд пурѕувват мешавад вай гўё хоіишро дарёфта онро амалњ мекунад – іамон дарке пайдо мешавад, ки ба вай хоіиш равона карда шуда буд. Дар ин маротиба ба ман муйяссар гардид, ки хоіиши тавлид кардани іусни таваїїўіро пурѕувват намоям, аммо ба їои іусни таваїїўі дарки нав пайдш шуд, ки бо вай калимаи «сайёіат» іамоіангњ мекунад. Ваѕте ки вай ба вуїуд омад, нигоіи ман ба пеши худам нигаронида шуд ва фикр ба вуїуд омад, ки агар дар іоли іозир ман ба атроф нигоі кунам, вай нопадид хоіад шуд. Барои іамин ман дар аввал ба атроф беїуръатона нигаристам, аммо іеї чиз таљйир намеёфт –дунё дигар шуда буд.

Айвони соядор, ки аз ѕабати вай шамоли гарм озодона мевазид, ба таври фавѕулодда роіатбахш ва зебо шуд. Дар деворіо харитаіои їаіон ва Іиндустон овезон буд ва ман баногоі ба хотир овардам, ки дур аз ватан, дар соіили уѕёнус ѕарор дорам. Дар кўдакњ андешаіо дар бораи сайёіат дурахшіои равшани иліомро ба вуїуд меоварданд. Андешаіои мазкур бо азсаргузарониіои саршор ва іайяїон іамоіанг буданд. Ва дар іоли іозир бори аввал, дар он муддате, ки ман дар Іиндустон сайёіат карда истодаам, чунин ба ваїд омадан аз зиндагњ ба вуїуд омад. Эісосот аз майдончаи айвон то соіили уѕёнус васеъ гардид ва ман ин ѕудрат, їўшу хурўшро ба іис кардан шурўъ кардам. Тимсоли уѕёнус ончунон равшан шуд, ки гўё ман дар іаѕиѕат вайро дида ва шунида истодаам. На ягон ѕисмати хурди онро, ки дар іолати муѕарарњ чунин мебошад, балки онро ба пуррагњ ва яклухт медидам. То ин ваѕт таасуроте мавїуд буд, ки рахи муѕарарњ ба іеї ваїі бо сабаби ба Іиндустон рафтани ман, канда намешавад. Гўё ман аз як іуїраи хурде баромада ба іуїраи дигар ворид шудам, - бо уѕёнус їойивазкунии мазкур дар зиндагии ман чизеро таљйир намедод… Ман аз сари нав ба харитаи їаіон нигаристам ва ва эісосот боз іам васеъ гардид. Тимсоліои мамолики дур, уѕёнусіо, ѕитъаіои замин ва бодіо низ монанди тимсоли уѕёнус равшан гардиданд. Маіали мазкур («ман») фазои зинда гардид, аммо ин шаіомат ноустувор будааст, вай якчанд маротиба ва дар чанд лаіза ба вуїуд омад

Ман ба атроф нигаристам: іамаи он чизіое, ки маъмулњ ва муѕарарњ буданд, акнун равшану зинда шуданд. Берун аз айвон гарм ва офтобњ буд. Дар байни дарахтони нахл хонаіои сафеду тахтагин, овезаіои рангин, духтарони маіалии гандумгун дар пироіаніои ранга ва пайраіаіои сурхи регњ ба назар мерасиданд – дар іамаи иніо рўіияи сайёіат, даъвати ваїдіо мавїуд буд, ки іанўз аз замони кўдакњ маро ба сўи худ мехонд. Дарки мазкур устувор, пуршиддат (7-8) буд. Вай аз худи марказ бармеомад ва тамоми фазои даркіоро фаро мегирифт, дар ягон їо ягон сояи муѕарарият набуд. Ман дарки мазкурро амиѕ номида наметавонам, вай «маззаи» ягона дошт, дар вай тобишіо мавїуд набуданд, аммо вай рашан ва хиранашуда буд.

Ман худро муіаѕѕиѕи ба иліом омада іис кардам. Шодии пурїўшу хурўш мавїуд набуд, кас ба ягон їой давидан, дар бораи он наѕл кардан, ва онро ба атроф «пошидан» намехост. Баланд шудани пуршиддати дарки нав манъ гардид, вай дар як саті ба сахтњ мустаікам шуд. Тамоми зуіуроти берунаи ман гўё дар дарун печида шуданд. Фикр мекунам, ки ман ба назар хеле їиддњ ва ба муошират омода набуда ба назар мерасидам. Аммо ман мехостам, ки худро маіз іамин тавр зоіир намоям – ягон іаракати изофњ ва назоратнашавандаро анїом надодан фараібахш буд. Бори дигар хоіишро таілил кардам ва фаімидам, ки дигар барѕарор шудани алоѕаро намехоіам. Пештаріо шояд аѕѕалан як зарра таассуф ба вуїуд меомад – «ваѕти худро барои интизорњ беіуда харї кардам, метавонистам, ки …», аммо дар іамон лаіза іатто андешаам ба ин самт кашида нашуд. Ман бархестам ва ба сўи уѕёнус раісипор шудам ва аз іар як ѕадамзанњ лаззат мебардоштам.