Ба саіифаи аслњ

Роі ба сўи Шуури Пок

 

Маїмўаи маѕолаіо 01

 

(Маѕолаіо 001 - 100)

 

 

 

0052. Нети:

«Таѕсими їуфти фикр - эісос».

 

Ахиран ман як чизро мушоіида намудам, ки вай дар амалияи бартарафсозии ІН – и ман вогашт ворид намуд. Ба аѕидаи ман ин барои бархе аз амалкунандаіо як чизи нав намешавад ва Бодхи инро тасвир намуда буд, аммо ин барои ман кашфи наве буд.

Дар айни замон барои ман аз іама ІН – и актуалњ изтироб мебошад. Изтироб  шакли заъифи тарс аст. Изтироб дар ман бештар іангоми мулоѕот бо одамон рўй медиіад ва мана ман ба вуїуд омадани изтиробро мушоіида намуда истода дараїаіои ба вуїуд омадани онро ба таври сареі мушоіида намудам. Дар аввал фикр, масалан «сардор имрўз бадхашм аст», баъдан эісос – мавїи шиддат аз минтаѕаи шикам, эісоси сўзанда ва хоришдори ногувор дар ѕафаси сина, тонуси мушакіо – фишурдашуда будан. Ва инак, ваѕте ки ман хеле сареіона дидам, ки ин ду дарк аз ѕафои якдигар меоянд, ба худ савол додам: «аммо барои чњ ин тавр аст?» Сабаб дар чњ аст, ки баъд аз андеша эісос ба вуїуд меояд? Ман їавоб пайдо накардам. Ман ягон ресмон, іеї гуна ѕувваеро, ки ин ду падидаро бо іам мепайвандад надидам, ягон даркеро ин мушоіидаро тавзеі кунад, пайдо накардам. Ин ду падида іаѕиѕатан яке аз паси дигар пайдо мешаванд, АММО БАРОИ ЧЊ ИН ТАВР АСТ, МАН НАМЕДОНАМ. Дар іамин лаіза ман іайрати самимњ ва шодиро эісос намудам. Ман іеї гуна сабаберо намебинам, ки ин ду падида аз пушти якдигар пайдо шаванд, ва… ва ягон сабаби намоёне нест, ки кўшиши таљйир додани вай анїом дода нашавад.

Ин іаѕиѕатан возеіияти хеле равшан буд, ки бо лаппишіои сарфаімравњ мушоият мешуданд. Ман аз худсафедкунии консептуалњ, ѕонунњ намудани ІН раіоњ ёфтам. Ман їуфти пештар таѕсимнашавандаи фикр –эісосро таѕсим намудам ва ба шубіа афтодам, ки яке аз оніо НОГУЗИР дигарашро «тавлид» менамояд. Дурустараш ман гуфта натавонистам, ки маіз «тавлидшавњ» ба амал омада истодааст. Пайдоиш – іа, аммо ин тавлидшавњ нест. Калимаи «тавлидшавњ» дар іолатіое истифода бурдан хуб аст, ки дар аввал хоіиши як дараїа даркіо мавїуд асту баъдтар худи іамин дарк вуїуд дорад.

Ин гуна мисол овардан мумкин аст. Тасаввур намо, ки іар рўз ба хонаи ту ягон одам меояд. Дар кушода аст ва ў ба хона даромада ягон корро анїом медиіаду сипас баромада меравад. Вай коріои нохуберо анїом медиіад ва ту іар рўз фикр мекунњ: «шояд намеояд?». Ин одам књ аст ва барои чњ меояд, ту намедонњ, аммо ту дар ихтиёри худ мушоіида дорњ, ки аввал ў аз тиреза намоён мешавад, баъд дарро боз менамояд, сипас ба хона даромада іамон кори хостаашро мекунад. Ва ту инро ѕабул мекунњ, чунки ѕабл аз ту іамин тавр буд. Дар яке аз рўзіо ту меандешњ, ки «барои чњ ин тавр аст?» ва посухи ин саволро пайдо карда наметавонњ.  Ва хоіиши ин одамро аз хона берун кашидан ба вуїуд меояд, баъдтар фикри шўридае пайдо мешавад – «агар дарро умуман маікам кунам, сипас ўро тамоман фаромуш кунам ва дигар ба тиреза нигоі накунам?»

Пештар ман бо ІН мубориза мебурдам, аммо бо вуїуди ин фикріое пайдо мешуданд, ки мавїудияти оніоро іаѕ мебароварданд, худи воѕеъияти пайдошавии оніо ногузир, яъне ѕонунњ шуморида мешуд. Ин фикріо бо маікумњ, тирагњ мушоият мешаванд ва дар натиїа дар атрофи ІН девори муіофизавњ эїод мекунанд. Чунин муіите ташкил мегардид, ки ба хонаи ман  даромадани ин одам имконпазир мешуд, ман ўро мунтазир будам, дарро кушода нигоі медоштам ва іангоми дохил шудани вай, ман бо вай муборизаро шурўъ мекардам ва амаліои ўро мансух менамудам. Баъзан, іамту мунтазир мешудам, ки вай кай баромада меравад. Акнун наѕша таљйир ёфт. ІН љайриѕонунњ эълон шудаанд. Ман ІАЅИЅАТАН барои эісос намудани оніо ягон далел пайдо карда наметавонам, ман бо аідшикании оніо розњ нестам ва оташинона оніоро аз худ тела медиіам. Саъю кўшиш маіз іамин тавр менамояд – теладиіии пурѕуввату оташинона. Ин іаѕиѕатан ба іамон чиз монанд аст, ки ман ягон чизи даъватнашударо дафъ мекунам, онро тела дода аз худ дур менамоям (албатта дашном іам медиіамJ), аз зинаіо ўро поин мекунам, дарро сахт мепўшам ва дар ОРОМИИ таниндору саршор мемонам. Ва агар іатто ин одам фарёд занад, ки падари ман аст, ба ман он чизе, ки вай дар хона мекунад маъѕул нест. Пўшидани дарро фаромўш кардани ман одат аст ва зуд ё дер ман аз ин одат раіоњ меёбам.

Акнун дар ман бештари ваѕтіо акси садои осудагњ ба вуїуд меояд. Дар бораи он ки зуд ё дер ІН ба вуїуд омаданіои худро ѕатъ мекунанд, сарфаімравњ іаст. Ман худро кўіе эісос мекунам, ки аз шуоъіои офтоби дар  тулўъбуда медурахшад. Онро бодіо лесида мегузаранд, бороніо мешўянд, барфіо мепўшонанд, аммо іамаи ин ба истодани вай ва аз нуріои офтоб дурахшидани он таъсир намерасонад.