Ба саіифаи аслњ

Роі ба сўи Шуури Пок

 

Маїмўаи маѕолаіо 01

 

(Маѕолаіо 001 - 100)

 

 

 

0091. Лис:

«Бартарафсозии ІН вазифаи №1».

 

Дар ваѕтіои охир ман  муваѕѕатан аз коркард бо муколамаи ботиние, ки дар он бошиддат іузур доштанамро  «дар іамин їо ва іозир»  (ДІї ва І)  баіона карда кўшиши босуръат ба вай љалаба кардан мекунам, даст кашида ѕарор додам таваїїўіи асосиро дар амалия ба іамаи он чизіои ба ІН алоѕаманд буда, нооромиіои їузъњ, таірикіо аз ІМ ва консепсияіо їудо намоям. Дар натиїа ман дидам, ки то замони бартарафсозии ІН, кўшишіои пешравњ муваффаѕият надоранд. Іар ѕадаре ки дар ин бора бештар фикр мекунам, натиїаіои ба даст омада іамон ѕадар муіиму возеі мегарданд.

Пештар ман ба кадом натиїа ноил мешудам? Дар давоми рўз теъдоди зиёди ба ДІї ва І лангар партофтан мекардам ва аз оніо фаѕат наздики 10 фоиз ба «муваффаѕият» рў ба рў мешуд. Ман муваффаѕ мешудам, ки аѕѕалан дар давоми якчанд даѕиѕа «хоб наравам» ва іангоми шикори хеле бобарор – ним рўз. Кўшишіои боѕимонда хотираіои яклаізаинаи маъмулие буданд. Масалан, «Лис ту хоб іастњ, бедор шудан лозим аст»  ва бо іамин кор ба итмом мерасид. (Албатта ин ба ман іеї гуна шодњ намебахшид – баъд аз чанд моіи чунин кўшишіо ман ба гум кардани боварњ  ба ѕувваи худ ољоз намудам, аз он ки ба ягон натиїа муваффаѕ намешавам, боз іам бештар зиѕ мешудам). Ва іамзамон дар баробари ин кўшишіо ман ба заіролудшавњ аз нооромиіои хурд ва лаззатіои гуногуни имконпазир идома медодам. Дар зимн худро бо он сафед мекардам, ки гоііо ба тарафи шуури поктар рахнаіо мезадам. Ва инак ман сарфаім рафтам, ки чунин бархўрдіо шонси хеле кам доранд, чунки муваффаѕиятіои зудгузари манро ІН іаррўза баріам мезаданд. Фикр намекунам, ки саъю кўшишіои ман тамоман беасар гузаштаанд – аввалан, ки ман таїрибаи сартосарии бартарафсозии ІН-ро ба даст овардам, дуюм ѕарор доштан дар ІН – и заъиф аѕѕалан бетаваѕуф дар зарфи якчанд соат. Аммо маълум гардид, ки роіи бештар мустаѕимбудаи ба натиїаіои устувортар оваранда вуїуд доштааст.     

Онро, ки маіз аз кадом їиіат бо чњ дар  ДІї ва І іузур доштанам ба ман хушоянд астро кўшиши таілил кардан намуда, ба хулосае омадам, ки дар он аз іама чизи асосњ барои ман (ба фикрам дар іамин давра) эісосот надоштан, оромии пурра, адами ин нооромиіои хирае мебошанд, ки ман дар оташи диѕѕат гудохта шудани оніоро пайхас карда будам. Ин іолатро ман ба воситаи зўран фурў нишондани МБ, фаъолона мутамарказ шудан ба іар як іаракати алоіидаи худ, їиддан имкон надодани андешаронњ дар бораи ягон чизи дигар, љайр аз он, ки ба ман парешонфикр будан мумкин нест, ноил мешудам. Ин ба нороіатњ оварда мерасонид – ман намедонистам, ки чњ тавр амал намуданамро идома диіам, то ин ки «іеї чизро фаромўш насозам», парешонхотир ва беіис нашавам («хайр фаромўш карда бошам, фаромўш кардам – дия») ва дар айни замон ба чизіои їузъњ андармон нашавам, дар бораи чизіое, ки сабабгори  іаракатіои эісосотњ мегардад, фикр накунам. Акнун бошад, ман дар бораи он ки чњ кор карда истодам, бо ки  іамсўібат іастам ва ба куїо равона мебошам ташвиш намекашам. Зимнан дар назди худ вазифаи дар навбати аввал аз болои ІН, нооромиіо ва таірикіои кундзеінкунанда  іамеша мушоіида карданро мегузорам. Акнун ба їои он ки 50 маротиба дар як рўз ба таври зудгузар далел оварам, ки «гўё ман хобидаам», ин лаізаіои худбахотировариро  барои дарк кардани дар худам вуїуд доштани ІЭН  истифода намуда, онро мувофиѕи имконият бартараф месозам. Іамзамон худи ІН – и бештар равшанбуда ва таірикіо дар бораи зуіур карданашон ба аломатдиіњ шурўъ мекунанд («ба бедор кардан шурўъ мекунанд») – гўё худашон ба баратарафсозњ даъват мекунанд ва іамин чиз амалан дар чанд лаіза ба вуѕўъ мепайвандад.

Бо іамин сабабіо чизіо ба таљйирёбњ ољоз намуданд.

Аввалан, диѕѕат ва мутамарказшавњ худ ба худ ба ѕувватнокшавњ шурўъ мекунанд, илова бар ин дар давоми рўз, на ба таври лапишіои гоі – гоіии дар натиїаи ин саъю кўшишіо.

Дувуман, МБ - и  даљали ба назар пирўзнопазир давра ба давра ба заъиф шудан шурўъ мекунад, ХУДИ – ман іар дафъа ба гўш кардани худам ољоз менамоям ва бо іайрат дар сари худ ягон танини хираро  намеёбам. Вай ё хеле «паст» танинандоз аст (ба фикрам ин хеле іайратовар садо медиіад, аммо баландии танини он дар іаѕиѕат хеле сахт таљйир меёбад) ва гоііо онро їустуїў кардан лозим мешавад, то вай пайдо карда шавад (ё пайдо карда нашавад). Машкіое (боз іам, іамоніое, ки іеї ба даст намеоянд), ки ман барои худам фикр карда баромадаам, аз ѕабили  іангоми іама гуна сўібатіо бо одам «худро фаромўш накардан», бо як соддагњ иїро мешаванд, гўё іеї вакт ба тарзи дигар иїро намешуданд.

Идомааш: МН равшантар ба таровиш намудан ва осонтар бартараф шудан шурўъ мекунанд (оніо бештар ба одамони гирифтори љаму андўі равона карда шудаанд, ба оніое, ки ман ѕариб бо нафрат менигаристам ё ба зуіуроти љамгиниіои оммавњ, аз ѕабили таваїїўі дштан ба филміои бештар аімаѕонаи Голливуд – ба фикрам дар іолати даст додани фурсат ман  МН - ро ба таври алоіида таілил мекунам, дар айни замон  мушоіидаіо камтаранд). Ва инак яке аз сарфаімравиіои асосњ: бо кўмаки ин дигар хел бархўрд намудан  ба ІН (на бо іамлаіои їудогона, балки бо іамлаіои бештар оромона ва боисрор дар давоми тамоми рўз) ман ба лаззати асосњ ноил мешавам –  ХОРИЇ АЗ ІН ѕарор доштан, худро аз оніо озод эісос намудан.

Дар охир мехоіам эісосоти їисмонии баргардандаро хотиррасон кунам, ки  ба ман аз давраіои амалияи пуршиддат машљул буданам шинос аст ва дар тўли ним соли охир ѕариб фаромўш шудааст – ин гармњ дар ѕафаси сина ва эісоси «ёзанда» дар байни абрувон аст.

Ба ман каме аїиб аст  дар бораи  чњ тавр шуд, ки мани якчанд сол боз бо бархўрди Бодхи ба ІН шиносбуда, фаѕат іозир фаімидам, ки вай іангоми гуфтани «аввал ІН – баъд іама чизіои боѕимонда, дигар хел намешавад», вай чиро дар назар дошта  буд, акнун фаімида истодаам. Ба хаёлам дар тўли моііои дарози дар эісоси їумлаіо оиди аіамиятнокии бартарафсозии ІН воѕеъ будан, ба їумлаіои мазкур  аіамияти махсус доданро ѕатъ намудаам; бо ман іамон чизе рўй дод, ки Дохи онро чандин бор тасвир намудааст – одам кўшиш мекунад, ки аз болои ІН їаіида гузарад, моііо ва соліо ба он чизе рў ба рў мешавад, ки бо тарзи табии ба вай ЅУВВАТАШ НАМЕРАСАД ва ба ў  ѕафо  баргаштан лозим мешавад. Ин суханіо таніо дар айни замон барои ман маънии комил пайдо кардаанд. Кор ба дараїае мерасид, ки гуфтугўйіо ва андешаіо дар бораи ІН манро љамгин менамуданд, ман дар бораи хеле зарур будани бартарафсозии оніо мехондам ва бо як тарзи іайратангез ин заруратро аз рўи фаімиши худ НАМЕФАІМИДАМ. Ин эісоси іайратенгезе мебошад – баногоі ягон чизро равшан ва аниѕ дидан, мисли чизе, ки дар кафи даст аст! Як бори дигар аниѕ мекунам: гап дар сари он нест, ки ман пештар таъсири заіролудкунандаи ІН – ро намефаімидам – не, ин хеле ба ман фаімо буд, дар акси іол ман іеї гоі ва іеї ваѕт, умуман ба ин кор даст намезадам. Аммо ман худи усули бартарафсозиро намефаімидам! Ман оніоро бо роіи каїу килеб бартараф менамудам, «роі ба сўи љалаба» аз чњ бошад, ки (іатто ба хубњ намефаімам барои чњ) дар навбати аввал тавассути бартарафсозии МБ, тавассути тамрин намудани диѕѕат ва амсоли иніо ба чашм мерасид. Баъзан ман іатто мувофиѕ наомадани тасаввуроти худам ва Бодхиро дар бораи усуліои мубориза эісос менамудам ва ягон маротиба таъсирнокии усули бартарафсозии мустаѕими ўро іамин тавр рашан, ба мисли іозира намедидам. Намедонам, ки ба ман чњ намерасид, то ин ки як чизи оддиро бубинам: маіз ІН їидду їаіди маро кашида мегирад, маіз аз пушти ІН шуури пок намудор нест, маіз ІН тарїиі додани худро дар ман мустаікам мекунад ва манро љуломионіо месозад – ва љайраву іоказо. Дар лаізаіои кўтоіи љалаба ба ІН, ман іамаи иніоро мефаімидам, аммо як сарфаімравии хурдакак намерасид: чизе ки халал мерасонад, аз он халос шав, чунки зўри беіуда миён мешиканад.