Ба саіифаи аслњ

Роі ба сўи Шуури Пок

 

Маїмўаи маѕолаіо 02

 

(Маѕолаіо 101 - 200)

 

 

 

0103. Дарахт:

«Омили мунаввар (ОМ)».

 

(Пешгуфтори Бодхи: маѕолаи мазкур аз тарафи навомўзи амалия навишта шудааст, аммо маѕолаіои навомўзонро низ дар маїмўаи худ дохил намудан барои ман аїиб аст, чунки іар як нафар низ  пеш аз дум ё фўк шудан, ё пас баргаштан ба ІН, навомўз буд ва барои навомўзон ин гуна маѕолаіо ниіоят аїиб буда метавонанд. Возеі аст, ки муаллифи ин маѕола бо маіорати ба харї додани саъю кўшиш дар бартарафсозии соіиб нест, аммо вай роііои дигарро їустуїўй менамояд, то ин ки оид ба ин самт ягон амалеро иїро намояд,  бо кўшиши мустаѕим набошад іам, аѕѕалан бо  баѕайд гирифтани омиліои мунаввар ІН- ро зада афтонад. Ин ба гумони ман ифодаи хоіиши вай барои бартараф намудани ІН, іаракати ў ба самти барои ман аїоиб  мебошад ва барои іамин ин маѕола мавриди таваїїўіи ман ѕарор дорад.)

Хоіиши сахти тасвир намудани іамон ОМ пайдо шуд, ба ман дар бартараф намудани 4Н кўмак мекунанд. Ин іамон ваѕте буд, ки ман як силсила љамгиниіоеро, ки ба ЗН – зич табдил шуданд, аз сар  гузаронидам (бартараф накардам).

Іолати мазкурро тасвир мекунам:

МБ хаотикњ: фикріои мухталиф оиди тимсол ва іолатіо парешон іастанд ва оніо ба назари ман тираю бад метобанд – ягон корро дар їои кор/таълимгоі  иїро накардаам ва бояд баътар ин корро анїом диіам (дар оянда), аммо онро иїро намудан намехоіам. МБ чунон амиѕ буда метавонад, ки дошта гирифтани ягон фикр аз МБ бо машаѕѕати зиёд муйясар мегардад ва ин корро тамоман иїро кардан намехоіам.  Кўшишіои муттамарказшавњ ба кундзеіона нагаристан «ба нуѕтае», бо мубаддалшавии фикр даріамбаріамњ  табдил мешаванд (андеша намудан намехоіамJ). Ташбеі додан їоиз аст – ман ва іайвоніои ваішњ дар як іуїра ѕарор дорем ва ваѕте ки ман намеїунбаму ором мебошам, бо вуїуди он ки іайвоніои ваішњ дар паілўи ман мебошанд, ба ман осеб намерасонанд. Ва агар ман ба їунбидан шурўъ намоям, ба ногувориіо дучор хоіам шуд.

Іолати эісосотњ: кундзеінњ, тирагии ногувор ва холигии ботин маъмулан омехтагии ІН норавшани бўљикунанда ва нороіатњ. Бештар дар ман ІЗХ, ТБХ, нороіатњ, МН, іаяїон, тарс ва хусумат зуіур намудаанд.

Эісосот: дар їараёни саршор шудан аз заіролуд гардидан аз ЗН, дар аввал бадан хаста мегардад – эісос менамоям, ки рост истодан, ором гардидан, нишастан ва дароз кашидан  намехоіам. Бадан ланї, сокит аст, хоболудњ ба вуїуд меояд. Дар иїро кардани ягон кор бештару бештар танбалњ мавїуд аст – аз кор, аз коріои рўзљор шурўъ карда то бо амалия машљул шудан (бАМш) (бартараф намудани ЗН, хондани маводіо). Іангоми андешидан дар бораи он, ки ман дар айни замон дар ин іолат іастаму ягон амалкунанда ба натиїа соіиб мешавад ва аз ман мегузарад, іасад, љазаб, хоіиши манъшавии оніо аз машљулият бо амалия, пайдо мегардад. Дар сар тирагњ, дар  китфіо, гардан, ва кафи по сангинњ, тарангии нофорам дар ѕафаси сина, сутунмўіра пайдо мегардад, пойіо ва кафи пойіо хаста шудаанд. Ба эісос намудани дарди заъифу сўзанда ољоз менамоям – бештар аз іама дар сар, гардан, китфіо, сутунмўіра, пойіо. Андеша дорам, ки агар тадбире набинаму ба ІН худро таслим намоям, касал хоіам шуд (хунукзадагњ, грипп ва љайраіо) ва ба мурдаи іаѕиѕии бечора мубаддал хоіам шуд.

Ба гумонам дар айни іол ягон кас дурахши ин іолатро эісос намуд ва ЗН ба вуїуд омад.

Чунин іолатро мушоіида намуда кўшиш менамоям, ки  зуд сокит шавам – стоп Мошин! Тимсоли шўъбаи мотории киштии калоне тасаввур мешавад – тамоми поршеніо, меіваріо, механизміои олудаи рављан ва рављанкардашуда ба боло рафтанду сокит шуданд. Оромњ іаст! Хушии лаізаи сокитшавиро эісос менамоям. Метавонам, ки бихандам, чашмонамро пўшам. Ва ба саёіат раісипор шавам – ба ин амал  ДМ пайваст мегараданд:

Дар атроф ягон їонзод нест ва ман дар ољўши табиат мебошам. Іавои тозатарин бо оромии зангуладор саршор аст, оромњ садо медиіад. Бод нест, дар атроф фаѕат нўги дарахтон андаке меїунбанд. Оромњњњњ. Шшшш. Ман ѕафаси синаро бо боди сард пур мекунам ва сардии атрнокро дар ѕисмати пешонњ эісос менамоям. Хандидан мехоіам. Їангал гўё чизеро мунтазир аст ё ман мунтазири чизе мебошам. Аниѕан возеі гардид, ки ман чизеро мунтазир іастам, ки вай іамин лаіза бояд рўй диіад. Ягон чизи олие бояд ба вуїў ояд, ки ман шоіиди рўй додани он хоіам шуд. Ман іозир дар болои алафи баланд  ба пушт хобидаам ва таніо ману осмони ба таври іайратангез кабуд вуїуд дорем. Ман ба абріо менигарам ва нигоіи худро ба сўи осмон менигаронам. Баъдан баръакс – гоі ба абр ва гоі ба осмон. Дар ин манзара чунон амиѕњ чунон саршорњ мавїуд аст, ки ман худро фаромўш месозам, кайіо ягон «Ман», ягон їузъи вай мавїуд нест. Фаѕат ин баіри кабуд, іайратангез ва ором вуїуд дорад. Вай хеле амиѕ ва ба таври олњ хеле зебо аст.

Ман ба саг менигарам. Ин ѕадар ту ифлосак іастњJ Вай худро меїунбонад ва ба тарафи ман менигарад. Чашмони сиёіи вай медурахшанд, дар оніо гўё суоле мавїуд аст. Гўшіо сих шудаанд. Іа, ту магар іайрон іастњJ Шояд бо он сабаб, ки ман аз дидани ту іайрон нашудам? Барои он ки ман ба ту чашм дўхтаам? Мо якдигарро омўхта истодаем, ту іавои ба самти ман вазидаистодаро бўй мекашњ. Паілўіо ва панїаіои  сермўи пармонанд, синаи ѕавњ. Думат  беист меїунбад, саратро ба паілу хам кардањ. Ту сари худро чаро тоб медиіњ? Наход барои ту іамин ѕадар аїиб бошад? Бинии ту чњ ѕадар намнок ва сиёі  аст, мисли тугмаи локзадаи болопўш. Фўк. Мехоіам гардан ва ѕафаси синаатро такон диіам. Бо ту бозњ кунам, аз ѕафои якдигар  бидавем. Іамдигарро тела диіем. Ба фўки ту менигарам ва дар он кундзеінии инсонњ,  чеіраи муніариф ва ѕачу килебшударо намебинам. Ту мавїуди хеле хушрў іастњ!

Ѕатраи борони баіорњ. Ѕандиляхіо дар зери шуои офтоб медурахшанд, катрачаіои об, чак-чак, кас бисёр  мехоіад ба паілуи ѕандиляхіои тар ва хунук даст расонад, бо кафи даст вайро молида оби сарди онро лесад. Чир-чири гунїишкон ва момоїурљотакіо. Оніо гўё аз аѕл бегона шудаанд, беист чириѕ- чириѕ мекунанд. Барфи обшуда. Бўи намњ  ва бўи замини яхіояш обшуда ба машом мезанад. Бўи їинсіои пўсида ва ман эісос менамоям, ки їавон шуда истодаам, мисли пешина писарбачаи хурд іастам, ки зиндагњ кардан барои ў гуворо аст.   

31 декабр. Дар іама їо давуљеч іукмрон аст ва ман эісос кардани онро намехоіам. Ман мехоіам ин рўз ва  ваїди бегоіиро эісос намуда истода іамту сайру гашт намоям. Андешіо ба вуїуд меоянд – гўё як давра ба итмом расида истодааст, гўё зиндагии ман тамом шудааст ва ин рўзи охирини ман дар ин їо, бо ин одамон, бо ин шаір аст ва фардо ман вуїуд нахоіам дошт – ман нопадид мешавам, аз ин їо мепарам, ё барои іамешагњ меравам, гум мешавам. Ин андешаіо іамзамон бо ким – кадом љуссае, ки маро саршор намудааст, якїоя мебошанд – ман то кунун билохира ба ин савол посух дода наметавонам – оё ман љуссаи мазкурро эісос кардани мехоіам, ё не. Ба гумони ман вай іаѕиѕњ ва самимњ аст, ѕисман шояд іамдардњ ба оніое аст, ки ДМ – ро эісос намекунанд ва зиндагии љамнокро интихоб менамоянд. Шояд ин ТБХ бошад, аммо ин љамгинии хомўш нест ва іангоме ки вай зуіур намудааст, гўё бо шодии хомўшона іамтаркиб аст, іамчунин дар айни іол ѕисман гўё не. Бале, іозир дурахшіои ин іолатро боз эісос намудам ва аниѕ гуфта метавонам – ин ким-кадом лўндаи аз ДМ ва ІН сиришташуда аст ва таркиби аз љамгинњ иборатбудаи он дарки мазкурро фасод мекунад.

(Тафсири Бодхњ: ин іолат іаѕиѕатан лўндаи аз ІН ва ДМ – и мутановиб  сиришта шудааст. Тимсоліои «таніоии мутлаѕ», «абадњ нопадид шудан» бо канда шудани дилбастагњ ба одамон, їойіо, ба тамоми зиндагњ  алоѕаманд аст, ки вай акнун дар як лаіза ба «гузашта» табдил меёбад. Ва ин аз як тараф ІН – и ба ин гуна іолатіо хосро бармеангезад – тараіум бар худ, тараіум ба одамони дигар, ки ту оніоро тарк мекунњ, љамгинњ аз он ки ту аз іамон чиіои дилбастаат їудо мешавњ, аз амалњ накардани ниятіо. Аз тарафи дигар аз андешаіо дар бораи ояндаи номаълум ваїд ба вуїуд меояд, шодии ба пеш іаракат намудан ба самти таіѕиѕношуда, хоіишіои фараіноки сохтани зиндагии нав, іусни таваїїўі ба одамоне, ки ту оніоро їустуїўй хоіњ кард ва љайраву іоказо. Мисли іамешагњ ман їудо намудани даркіо ва бартараф сохтани таркибіои номатлуб ва парвариш намудани хоіишіои матлубро пешниіод мекунам).       

              

Илова аз Бух:

Август. Ман аз шаірак берун мебароям – дар пешам марљзори надаравида ва пайраіаи пурпечутоб истодааст. Аз ин пайраіаи аз як теппа ба теппаи дигар поиншаванда пои луч дурудароз  мефароям, боди гарму аз бўи алафіо муаттаршударо бо нафас фурў мебарам. На чандон дуртар їангал садо медиіад. Аз пайраіа берун шуда, аз байни алафіо ба баландии теппа раісипор мешавам. Ман таніоям, вале худро таніо іис намекунам. Ман мехоіам бо ин марљзори дар назди ман ба іаяїон омада бо ин їангали дар пушти сарам садо дода истода биомезам, ба ин боди офтобњ мубаддал гардам. Ман ба болои алаф поин мешавам  ва чашмонамро  мепўшам.

Электричкаи аввалини пагоіњ ѕариб холњ аст. Соли таълимњ ва сессия, кор, дўстон, волидайн пушти сар мондаанд, дар пеш бошад, тобистон мунтазир аст, як чизи їолиб ва номаълум, бузург ва матлуб мунтазири ман аст. Осмони кабуди соф рўзи равшану офтобњ ваъда дода истодааст. Дар паілўи ман бо іаракати электричка іамнаво шуда борхалатаам їунбида истодааст. Омадан ба истгоіро бесаброна мунтазирам, мехоіам аз їоям бархеста дар вагон гашту гузор намоям, ягон кор кардан мехоіам, мехоіам ваїдеро, ки ботини маро  саршор намудааст,  ба берун барорам. Ман меравам. Ба он тарафи дунё меравам ва кай баргаштанамро намедонам. Намедонам  маро чњ мунтазир аст, чњ кор хоіам кард, чњ мехўрам, бо књ вохурњ мекунам – ин ба ман іозир муіим нест – баъд аз як соат ѕатораи ман ба роі мебарояд.