Ба саіифаи аслњ

Роі ба сўи Шуури Пок

 

Маїмўаи маѕолаіо 02

 

(Маѕолаіо 101 - 200)

 

 

 

0105. Скво:

«Канда шудани дилбастагњ ба хешовандон»

 

 (Пешгуфтори Бодхи: ин маѕола якчанд сол пеш навишта шудааст, аммо мубрам будани  он дар ин муддат  кам нагардидааст – таїрибаи таіѕиѕ намудани волидайни худ ва фош намудани тасвиріои иловагии худ дар муносибат бо оніо – ин мавзўъ іамеша мубрам мебошад.)

Як сол пеш он воѕеъият, ки ман ба аіли оилаи худ – фарзандам, шавіарам, модарам дилбаста мебошам ва ин дилбастагњ ба ман ба таври хеле харобиовар таъсир мекунад, ба гўшаи хаёлам іам намеомад. Муносибати ман бо хешовандонам  чунин ранг гирифта буд, ки ман амалан іар чизи хостаамро иїро менамудам. Ман метавонистам, ки ба муддати тўлонњ ба ягон їо сафар кунам, іар касеро, ки хоіам  ба меімонњ даъват кунам, шабона аз хона бароям ва іатто дар іузури модарам тарёк истеъмол намоям.

Іар дафъа, агар яке аз оніо ба ягон їо мерафтанд, махсусан модарам ё кўдакам, ман худро озод эісос мекардам. Іар дафъае, ки ман ба ягон їо мерафтам, ман ба эісос намудани чунин эісосоте шурўъ менамудам, ки онро іамеша  бо ибораи «ман оніоро ёд кардаам» ифода мекардам. Ман мушоіидаи аїиберо анїом додам - ваѕте дидам, ки ин эісосот таніо іамон ваѕтіо пайдо мегарданд, ки агар баногоі худро на он ѕадар хуб ва шод іис мекунам, ваѕте ки бо ман ягон чизи номатлуб рўй медиіад фавран оила ба ёдам меояд – іамаи оніо беандоза меірубон ва хуб мебошанд. Ман чунин саргузаштамро равшан дар хотир дорам – ман дар хориїа кор мекардам ва баъд аз чанд муддат іар рўз фикр мекардам – ба хона баргардам ё не.

Рўзе пагоіњ аз хоб бедор шудам, ба акси духтар ва шавіарам нигаристам, дилам ларзид ва ман ѕотеъона тасмим гирифтам – бармегардам, дигар бе оніо набуда наметавонам. Баъд аз як соат їавони хеле зебоеро, ки рўзи аввал ба кор омада буд дидам. Андешаіо дар бораи оила фавран ѕатъ гардиданд – ман ба ин їавон менигаристам ва фикр мекардам – меірубон бошад ё не, ман аз он хурсандњ мекардам, ки бо ин їавон боз 3 моіи дигар кор хоіам кард ва дар ин муддат ман ва ў коріои аїиберо анїом дода метавонем. Ба зудњ фаімидам, ки ин їавон хунсо аст ва ба духтарон таваїїўі надорад ва фавран дар бораи он, ки оилаи ман чњ ѕадар оилаи хуб аст ва ман оніоро чњ гуна дўст медорам андешаіо пайдо гардиданд.  Іамин тариѕ, ман ба хулоса омадам, ки оилаамро таніо іамон ваѕт ба дўст доштан шурўъ мекунам, ки ба ман иттико лозим аст.

Ваѕте ки ман бо машљул шудан ба амалия шурўъ намудам,  итминон доштам, ки хешовандонам низ бо машљул шудан ба амалия ѕобилият доранд (дар айни іол іама – іам модар, іам шавіар, іам кўдакам!) ва ман іуїуми салибии худро ољоз намудам – ман оніоро бо дар іар як даѕиѕа  нишон додани ІН – и оніо шиканїа медодам, бо оніо дар бораи зарур будани бартарафсозии ІН ва кор бо консепсияіо дурудароз сўібат менамудам. Ман ба таври іайратовар пуртоѕат будам – ман бо оніо соатіо сухан мегуфтам ва майли їузъитарини оніоро ба худ іамчун сарфаімравњ мепазируфтам. Ман іар рўз бо оніо сўібат мекардам ва іар рўз ба ман лозим меомад, ки аз іамон як чиз шурўъ намоям – оніо дар бораи он чизе ки дирўз ба он «сарфаім рафта буданд» тамоман фаромўш мекарданд. Чанд іафта ба іамин тарз гузашт, аммо ман мисли пешина итминон доштам, ки рўзе фаро мерасад ва  оніо ба ягон кор кардан шурўъ мекунанд.

Ваѕте ки ман дар Іиндустон зиндагњ мекардам ва бо оніо тавассути Интернет сўібат намуданро идома медодам, ба посухи оніо «ту аллакай бо суханіоят дар бораи ІН безор кардњ » чунин менавиштам - « ана боз іам дар ту ІН мавїуд аст ва ту боз іам инро намебинњ ва љайраву іоказо»

Ним сол пеш, ваѕте ки ман ба Маскав баргаштам, ѕарор додам, ки іамроіи оилаам зиндагњ намекунам ва илова бар ин бо оніо гоі – гоі  вомехўрам. Бо шавіарам ин мушкилњ зуд іал шуд, вай їавони зебо буд ва ваѕте фаімид, ки ман бебозгашт аз вай рафтаам барои худ бидуни мушкилњ духтареро пайдо кард. Вай аз тамоми ўідадориіо озод шуда, ба пеш бурдани зиндагие ољоз намуд, ки ба ман ошкоро на таніо имконнопазир будани дар як роі ѕадам задании мо, балки тамоман ба самтіои мухталиф равон будани моро нишон дод. Ва умуман нофаімо аст, ки чњ тавр мо 8 сол якїоя зиндагњ намуда будем.

Дар бораи модарам іанўз дар ман хаёлбофиіо мавїуд буданд. Вай дар муѕоиса бо дигарон іамеша одами љайриоддњ буд. Кўдак бошад, мисли пешина барои ман як мавїуди муѕаддас боѕњ мондан гирифт.

Іар дафъае, ки ман ба хона меомадам, худро хеле бад эісос менамудам – даріол тамоми спектри ІН – нороіатњ, нооромњ, ташвиш, эісоси гунаігорњ, тарраіум, эісоси вазифашиносњ, эісоси ноилоїњ зоіир мегардид. Ман іанўз фурсати аз пешгоіи хона гузаштанро наёфта, то гўшіоям ба ин ІН мељўтидам. Ман ба ким – кадом фазои бўљикунанда ва ноозод меафтидам. Ман сўібатіои худро бо модарам идома медодам – иніо іамон сўібатіое буданд, ки ним сол пеш мекардем, аммо ба іар іол ман дар іар як дафъа ба хоб мерафтам ва ба бовар кардан шурўъ менамудам, ки вай ин дафъа манро мефаімад. Ман мекўшидам бо кўдаки худ сўібат намоям, аммо іеї чиз ба даст намеомад – вай зиёдтар ба лўхтакіо ва бо дугонаіояш бозњ кардан таваїїўі дошт. Ваѕте ман аз ў мепурсидам, ки дар бораи чњ фикр мекунад, вай посух медод, ки чњ тавр вай бояд ягон дараїаи дониши дигарро дар компютер азхуд  намояд. Ваѕте мепурсидам, ки оё вай зиѕ намешавад, вай саволи манро намефаімид. Ман мекўшидам ки аѕѕалан ягон нуѕтаи гироиши ўро ёбам, аммо ягон натиїа ба даст намеомад. Ба вай дурўљ гуфтан, чунин вонамуд кардан, ки зиндагии ба сар бурда истодаи вай ба ман аїиб аст, аз дасти ман намеомад, ман наметавонистам, чунки ин зуд маро ба заіролуд кардан шурўъ мекард. Аммо ба ман боз іам чунин вонамуд мешуд, ки вай ким – чи хел махсус аст ва ин чиз іамту дар вай зуіур накардааст. Хайр, агар баногоі?

Іар маротибае, ки ман аз он їо мерафтам, сар то по аз їалбшавиіои худ аз дилбастагњ  ва шиканїаіои худ заіролуд будам, охир іар дафъа ягон сухани модарам бар иззати нафси ман мерасид, ба назарам іаѕ метобиданд ва он гоі ман іама чизро фаромўш мекардам ва мисли одами пешина мешудам – боз аз сари нав худро духтари модари худ мешумурдам. Аммо,  іамзамон хеле хуб эісос менамудам, ки  ба ѕафо баргаштан барои ман љайриимкон аст. Іамин ки ман фикран тасаввур мекунам, ки ба зиндагии кўінаи худ бармегардам, дар ман азоби даішатноке пайдо мешуд – ба ман чунин менамуд, ки іар як сонияи дар ин іолат воѕеъ будан манро хароб мекунад, мекушад. Ин на таніо дар эісосоти ман зуіур намуд, ин ѕариб фавран ба бадани ман низ таъсир намуд – дар шикам ташануїіо пайдо мешуданд, нафаскашњ вазнин мегарданд, хоб ва иштиіо гум мешаванд.

Баъдан якчанд рўз мегузашту  тамоми ІН сокит мешуданд, гўё ба вуїуд омадани худро ѕатъ мекарданд ва он гоі ба ман чунин менамуд, ки ман аз тамоми ІН – и ба оила марбут буда озод іастам. Ман бо ягон чизи дигар машљул шуданро шурўъ менамудам – бо консепсияіо, бо бартарафсозии МБ ва амсоли иніо, аммо дар іар як маротибае, ки ман  оилаамро ба хотир меовардам, лаппиши эісоси гуноі ба вуїуд меомад ва ба ман чунин менамуд, ки бомуваффаѕият бартараф кардани онро ёд гирифтаам.

Ман зуд – зуд  модар ва духтарамро хоб медидам – тамоми ин хобіо маљз андар маљз бо спектри ІН таљзия шуда буданд ва аљлаб ман дар іолати ниіоят афсурдагњ бедор мешудам.

Дар як лаізае ман дарк намудам, ки дигар бо чунин тарз зиндагњ карда наметавонам. Гўё ман дар бораи оилаам фикр іам намекардам, оніо іатто ба ман занг заданро ѕатъ намудаанд, аммо ин дилбастагњ дар гардани мани ба ѕаъри об фурў рафтаистода іамчун санг  баста шуда буд. Боз ба андешаи ман чунин муѕоиса омад – гўё пойіои ман дар бетон дармонда буд ва тамоми кўшишіои оташини «парвоз кардани ман» натиїае намедоду таніо дардро эісос менамудам. Іамон ваѕт фаімидам, ки мехоіам ба проблемаи дилбастагњ ба оила чунон муносибат намоям, ки  стратегеги низомњ ба муіорибаи дар пеш истода муносибат мекунад. Ман дар назди худ вазифаи іадди аѕѕале гузоштам, ки онро  бояд іал намоям, то даме, ки вай комилан іалли ниіоии худро наёбад – ман ѕарор додам бо оилаам зиндагњ намоям ва ІН то дараїае бартараф созам, ки оніо дар тўли ним сония бартараф карда шаванд. Дар ин лаізаіо ман аллакай фаімидам, ки тамоми кўшишіои маърифткунонии ман натиїае намедиіанд, барои іамин ман іамаро ѕатъ намуда, тамоми диѕѕати худро барои іал кардани фаѕат як вазифа равона мекунам – дар іузури оилаи худ куллан бартараф намудани ІН.

Ман рўйхати аломатіои ташвишоварро, ки манро аз хоб бурданам огоі менамуданд, тартиб додам. Дар байни оніо иніо мавїуд буданд – «хоіиши маърифатнок кардан», «фикр дар бори он, ки ба іар іол модарам іаѕ аст», «эісоси дуруст будани іиси гунаігорњ», «хоіиши сигор кашидан», «эісосоти некбинона нисбат ба хешовандон». Агар яке аз ин сигналіо ба кор медаромад, ман бояд дар іамон лаіза іама чизро іавола менамудам, сару по мегардидам ва бо іар арзише худро бедор менамудам.

Ваѕте ки ман вазифаи мазкурро ташкилу тартиб додам, дар ман эісосоти зуд татбиѕ намудани он ба іаёт пайдо нагардид. Як ваѕти муайяне гузашт – ѕариб як шабонарўз, аллакай беваѕт шуда буд ва баногоі ман іис кардам, ки ВАЅТ ШУД! Ман ба соат нигаристам ва аѕли ман мегуфт ки ин іарза аст, оніо іоло хобанд, ман фаѕат баъди ду соат ба хона мерасам, ин ваѕт аллакай нисфи шаб хоіад шуд. Ва пагоі субі… аммо ин фикріои механикњ ба ман ягон таъсир нарасониданд – ман бархестам ва ба назди оилаам омадам.

Дар муддати тамоми роі ман тамоми їалбшавиіои хаотикиро (ЇХ) бартараф менамудам ва кўшишіо бетаваѕѕуф иїро мекардам, то ин ки ба таври доимњ тамоилу  таваїїўі эісос намоям. Доимо фикріо пайдо мешуданд – «ба ту чњ шуд, ором шав, охир ба назди модар ва духтари худ меравњ, кадом чизи даішатнок рўй доданаш мумкин аст? Вазъияти маъмулњ.». Аммо ман медонистам, агар лоаѕѕал як сония ба он аѕида розњ шавам, ки суханони модар іаѕ мебошанд, агар боз аз сари нав эісоси гунаігориро аз сар гузаронам ва ба вай сар фурораму онро фавран бартараф накунам, он гоі тамом – ман нобуд шудам.  Дар ман чунин эісосоти љайримантиѕњ вуїуд дошт, ки агар ман ин корро іозир накунам, дигар іеї гоі карда наметавонам.

Ваѕте ки ман ба лифт ворид шудам, эісос намудам, ки дилам аз іайяїон меїаіад ва ваѕте ки тугмачаи занги дарро пахш кардам худро ѕаірамоне эісос намудам, ки дар лаізаи дигар бояд бо душман вохўрад.

Ба ман лозим мешуд, ки іар як сония худро назорат кунам – ду рўзи аввал ба ман доимо бартараф намудани ІН лозим мешуд, ѕариб іар як лаіза. Ба ман муіим набуд, ки дар іузури оніо худро чњ гуна зоіир менамоям – мисли модар ё духтари хуб, ё мисли кўдаки инїиѕ. Аз іама чизи асосњ набудани ІН буд, барои іамин аз їиіати зоіирњ ман хеле ором менамудам ва ба назари оніо суліїў метобидам. Аммо дар айни замон дар ботини ман муіорибаи шадид їараён дошт. Ман тамоми воѕеъаіои рўй додаистодаро дар іар як 15 – 20 даѕиѕа менавиштам.

Рўзи сеюм аз хоб бархоста ман ба їои ІН – и маъмулњ озодиро эісос намудам. Ин эісоси возеі набуд – инро аниѕ шодии хомўшона номидан мумкин буд, аммо ІН вуїуд надошт. Рўзи сеюм аллакай тамоман дигар хел гузашт – ІН тахминан 3 – 4 бор дар як соат ба вуїуд меомаданд ва дар як лаіза бартараф мешуданд. Ба ман лозим меомад, то ин ки ба ѕаноатмандњ аз зиндагњ наафтам, ба худ имконияти сустшавњ надиіам. Ман бо модар ва духтарам бисёр сўібат менамудам. Ман оніоро мушоіида мекардам. Агар оніо аз ман ягон чизро мепурсиданд, ман монанди одамони маъмулњ їавоб мегуфтам. Агар пештар ба хоіишіои боисрори модарам барои пўшидани пойпўшакіо метавонистам чунин їавоб гўям – «тоѕат надорам, ки бо пойпўшіо бигардам, маро ба іолам гузор», іозир бошад чунин мегўям «раімат, модарїон».

Ман комилан ошкоро медидам, ки оніо одамони маъмулие мебошанд, ки ба оніо іамон чизіое, ки ба одамони дигар лозимбуда лозим мебошад. Дар оніо саъйи молик шудани ба ягон чизи бузург вуїуд надошт. Духтарам умуман ягон проблема надошт – вай таассурот дошт ва аз ин ѕабати љафси он ба ягон чиз рахна намудан амри маіол буд, агар ба шарте ки дар пушти он ягон чиз бошад. Оид ба вай то іол дар ман хаёлбофиіо  мавїуд буданд – баногоі вай ба амалия ѕобилият дошта бошад? Дар бораи модарам бошад, дар ман ягон шубіае боѕњ намонд – ман дар симои вай зани оддии маъмултаринро дидам, ки эътиѕоди вай консепсияи оіанубетонњ мебошад ва  дар вай ягон хел їидду їаіди чизеро дар зиндагии худ таљйир додан вуїуд надошт – љайр аз як чиз маро ба ољўши оилаи худ баргардонидан.

Дар рўзи панїум ман тавонистам, ки зимни ягон хел муносибат накардан бо хешу таборонам, ба іамон амалияи пештар машљулбудаам баргардам. Рўзи шашум баногоі эісос кардам, ки дар айни замон ман дар ин їо дигар коре надорам ва зуд аз он їо рафтам.

Ман медонистам, ки ба ман бори дигар баргаштан лозим меояд, шояд якчанд маротиба то ин ки кори мазкурро ба анїом расонам – дилбастагњ ба модар ва духтарамро комилан  бартараф намоям, аммо ман намедонистам, ки ин кай ба вуѕўъ меояд. Ман сарфаім рафтам, ки дар ин гуна іолатіо ба хоіишіои шодиомези худ бовар кардан лозим аст, на ба аѕл, бо іамин сабаб ман амалияи худро идома медодам ва дар зимн дарк менамудам, ки дилбастагњ ба оила іозир іам вуїуд дорад.

Пас аз 2-3 іафта дар ман аз сари нав эісоси гунаігорњ ба зуіур намудан ољоз намуд. Ба іеї чиз нигоі накарда ман дар бораи он ки бераімона рафтор намудаам андеша мерондам – кўдаки худро мепартоям дили модари худро мешиканам. Іар гуна, ки набошанд, оніо АЗ ОНИ МАН іастанд. Иніо аллакай мисли пештар на он ѕадар ІН – и равшан буданд, ин бештар ба эісоси вазнинњ, тирагњ шабоіат дошт, на ба азоби равшан.

Ва ман боз ба назди оніо рафтам. Ман ба он чизіое, ки модарам ба ман мегуфт,  гўш мекардам – вай іар дафъа дар бораи як чиз сухан мегўяд – вай мекўшад, ки бо ман китоби Бодхиро муіокима намояд. Ў онро хондааст ва дар бораи вай аѕидаи мустаіками худро дорад. Вай мегўяд, ки іамаи ин далерии дурўљ аст, іамаи ин фурўхта шудани дўстдорист, ин іарзаест ношуданњ, ин ба муѕобили іама намуди зиндагонњ мебошад ва хеле ба зудњ  худи ман онро мефаімам, аммо он ваѕт дер хоіад шуд, он ки хандаіоям іам аіриманњ шудааанд, симои инсониро низ гум кардаам… аммо манро бо вуїуди чунин шуданам вай дўст медорад ва дар оянда низ дўст хоіад дошт ва ман метавонам кадом ваѕте, ки хоіам, шабона  ё рўзона ба назди вай биёям. Вай іамеша дар бораи он ки интихоби маро мепазирад, іамеша зиёд сухан мегўяд, дар бораи он ки аз ман чизе талаб намекунад, аммо мехоіад ман дар ёд дошта бошам, ки оніо маро дўст медоранд ва мунтазиранд ва амсоли иніо. Ман тасаввур намудам, ки іамаи ин суханонро ба ман одами дигар гуфта истодааст ва даріол фаімидам, ки ў беинтиіо аз ман дур аст, Ману ўро ягон чиз пайваст намекунад – љайр аз одати дилбастагњ доштан ба вай, дар вай иттико ва аѕибгоі їустан, андешидан дар бораи он ки ман ўро дўст медорам, на вай манро.

Іамон ваѕт  ман баногоі  сарфаім рафтам, ки дар ман іеї гоі ва ягон маротиба ягон іодисаи фараібахше, ки бо вай алоѕаманд аст мавїуд набуд. Дилбастагии шиканїадеі ва талабот ба такягоі доштанро ман дўстдорњ мешуморидам. Вай ягона шахсе буд, ки іангоми нохуб будани авіолам ба ман аѕѕалан ягон иттико мегардид.

Ман ба хотир овардам, ки синни хурдсолњ вайро чњ тавр нороіат менамудам ва іангоми калонтар шуданам ўро чњ тавр бад медидам. Ман іатто ба вай марг мехостам. Вай іар рўз маро азоб медод – ў рўзномаіои маро мехонд, ваѕте ки ман ба хона дер меомадам, манро сарзаниш мекард ва маїбур менамуд, ки дар назди вай худро гунаігор эісос намоям. Вай манро аз даішатіои секси барваѕт метарсонид. Вай ба ман талѕин менамуд, ки бо зиндагии іамон ваѕт барои ман нафратовар буда умр ба сар барам. Доим дар азоб будам, ки духтари хубе, ки ба нуѕтаи назари вай мувофиѕ мебошад, нестам. Аздусар ман іамон коріои мехостаамро кардан мегирифтам, аммо дар айни замон дар назди вай эісоси гунаігории ѕатъношавандаро боз іам эісос менамудам. Ин аівол рўз ба рўз соліо идома меёфт.

Баъд ман ба шавіар баромадам, аммо іамроіи вай умр ба сар мебурдам. Зиндагонњ таљйир ёфт, аммо даъвоіо ва аз ман нороіат шуданіои вай мисли пешина боѕњ монда буданд. Сабабіои ба вуїуд омадани оніо ва талабіои модарам таљйир ёфта буданд, аммо моіияти оніо монанди пештара боѕњ монда буданд – вай мисли пештара ба ман бегона буд ва дар навбати худ сабаби нороіатиіои зиёди ман мешуд.

Дар айни замон ман ба суханони ў гўш карданро идома медодам ва дар ман  мартибае іам ягон ІН ба вуїуд наомад – ба ман фарѕ надошт, ки вай чњ мегўяд.

Ман  бо духтари худ низ сўібат намудам. Ман хостам ба вай дар бораи он ки дигар хел зиндагњ кардан мумкин аст,  яккаву таніо сайру гашт намудан имконпазир мебошад,  дар бораи он ки ба мактаб нарафтан мумкин аст, дар хусуси он ки метавонњ іар чизи дилхоіро иїро кунњ, на он чизеро, ки маїбуран ба сари ту бор мекунанд,   наѕл намоям. Ман сайъ намудам ба вай дар бораи ІН іикоя кунам.  Ман мефаімам, ки кўдаки 7 солаи іар рўз бо одамони мурда муошираткунанда моіиятан механизми аз іамон одамони гирду атрофаш їамъоваришуда мебошад ва дар гумон аст, ки дар ин мавзўъ сўібат карда тавонад. Аммо дар муоширати духтарам ман ягон дурахши зиндагиро іис накардам. Ман хеле даѕиѕона ба гуфтаіои ў ва  ба пурсишіои вай диѕѕат медодам ва возеітар мефаімидам, ки ман ба вай сухане надорам. Ягон іолате вуїуд надорад, ки ман ўро мавїуди ба худ наздик эісос намоям. Ва ман боз тасаввур кардам, ки ба їои фарзанди худам дар рў ба рўи ман кўдаки бегонае ѕарор дорад ва ў дигар ба ман мутлаѕан бетафовут буд. Ба їои кўдаке, ки ман нисбат ба вай дилбастагњ эісос менамоям, маїмўи механизміои їамъоваришуда дидам, ки дар байни оніо кўшиш ба тааассурот ва ким-кадом љайрисамимњ будан ба іама чиз, ба іар як зуіурот вуїуд дошт.

Дар вуїуди ман  пайдо шудани андешаіо идома доштанд – ба іар іол мабодо баногоі?. Албатта на іозир, баъди як сол, ё шояд баъд аз панї сол… ва дар ин лаіза баногоі  ман сарфаім рафтам –іатто агар ягон ваѕт вай їидду їаідро  ба озодњ (охир фаѕат дар іамин іолат вай ба ман одами наздик шуда метавонад.) эісос намояд іам, рафтани ман ба ин їиду їаід чњ гуна таъсир расонида метавониста бошад? Агар ягон чиз садди роіи ин їидду їаід шуда тавонад, он гоі чунин їидду їаід арзише надорад. Агар вай амалкунандаи іаѕиѕњ шавад, оё ин ягон аіамият дорад, оё Ману вай якїоя буда метавонем ё не? Дар навбати аввал худи вай кўшиши бартараф намудани тамоми дилбастагиіоро мекунад, аз он їумла дилбастагњ ба манро низ.

Рўзи дигар ман муоширатро бо оніо идома додам ва іар ѕадар зиёдтар сўібат мекардам, іамон ѕадар гўё аз бадани оніо їудо мешавам, озод мешавам. Ман менигаристам ва намефаімидам, ки чњ тавр пештар ман дар ин їо ягон чизи зиндаеро дармеёфтам? Ѕариб шаб шуда буд, ман нишаста будам ва мушоіидаіо худро ба ѕайд мегирифтам ва баногоі гўё як такконеро эісос намудам. – ман іис кардам, ки дар іоли іозир мехоіам бархезаму   бебозгашт  аз ин їо равам ва дигар іеї гоі ба ин їо барнагардам. Ин ба ман як девонагњ намуд – наход, ки іамин тавр аз їой бархоста бебозгашт аз ин їо рафтан мумкин аст? Аммо ман фикр намекардам- дар зарфи 2-3 даѕиѕа тамоми чизіои худро љундоштам, ба чашмони оніо нигариста гуфтам, ки мо дигар іеї гоі вонамехўрем, чунки оніо барои ман тамоман одамони бегона мебошанд ва рафтам.

Дар ин лаізаіо дар вуїуди ман дар зарфи як сония іам ягон ІН пайдо нашуд. . Ман ѕатъияти оштинопазир, талош ба озодиро аз сар мегузаронидам ва ваѕте ки ман аз хона баромадам худро мисли іайвони ваішии ба озодњ баромада эісос менамудам. Дар паілуи ман касе набуд ва ман наъра кашидам, ман озодиро талаб кардам. Ман сарфаім рафтам, ки чњ манро бо оилаам алоѕаманд мекунад. Як ваѕтіо ман барои худ ният ташкил карда будам, яъне хеле – хеле хоіиш доштам ва доимо ба хоіиши мазкур бармегаштам – духтари наљз, модари хуб будан. Ин нияти хеле іаѕиѕњ  буд, аммо  нияти  дуруљин, чунки ягон имконияте вуїуд надорад, ки барои касе одами  хуб бошњ, ягон имконияте мавїуд нест, ки бо сабаби ту одаме хушбахт гардад. Фаѕат талошіои воѕењ ягон чизро таљйир дода метавонанд ва ин талошіо іеї гоі  ба он вобаста нест, ки ман дар чашмони ин одам чњ гуна іастам – хуб ё бад.

Тамоми талошіои ман оид ба амал татбиѕ намудани ин ниятіо ба шиканїаіои дараїаіояшон мухталиф оварда мерасонид – аз ноумедии сабук то маъюсии комил. Ман дидам, ки ният сухани хушку холњ набуда, як чизи іаѕиѕњ мебошад – ин пайраіае мебошад, ки ман онро барои худам дар санг тарошидаам. Ин іамон чизе аст ки тамоми ин соліо ман ва волидонамро бо іам алоѕаманд намуда буд ва ин он чизе мебошад, ки ман онро ѕатъ кардан мехоіам. То он даме, ки пайраіаи мазкур вуїуд дорад, ба ман чизе имконпазир нест.

Ман якчанд фавѕулкўшиш ба харї додам – ба ман чунин намуд ки ман чизеро бурида истодаам, занїири бузурги оіанинро пора мекунам ва он гоі ба сўи ман боди озодњ раіо гардида вазид.

Фаѕат іамин ваѕт ман умѕи ин дилбастагиро фаімидам. Ба ман іамеша чунин менамуд, ки агар дар айни замон дар ман нисбат ба оилаам ІН мавїуд набошад, ин хуб аст. Маълум шуд, ки ин дилбастагиро ЗН – и доимиро ташкил менамудааст, ки ман онро пайхас намекардам ва онро таніо замоне пайхас намудам, ки аз вай раіо гардидам.

Ин ду іафта пеш буд. Аз он дам то ба іол ягон бор дар ман ІН – и ба оилаам вобастабуда ба вуїуд наомад, іол он ки андешаіо љолибан ба вуїуд меоянд – аљлаб рўіафтодагњ ба кор медарояд, ки мегўяд – «хайр іозир ІН нест, дар айни замон ту аз оила озод буданро іис карда истодањ, аммо баъд аз ним солакак ё яксолакак боз аз сари нав ба сарат меояду сахт мезанад! Канњ кафолати он, ки ин чиз рўй намедиіад?».

Ман намедонам, ки ин іоло чњ тавр рўй дода метавонад, ки боз љамгиниіои ба оила вобастабуда ба амал оянд – ин барои ман ба он баробар аст, ки ман баногоі боз аз сари нав ба кашидани тарёк шурўъ менамоям. Іаѕиѕатан ягон кафолат мавїуд нест, аммо чизи аз іама асосњ вуїуд дорад – таїриба іаст, ки талошіои самимњ іамеша натиїа мебахшанд ва іатто чунин љамгиниіои амиѕ ба монанди дилбастагњ ба оила бартарафшаванда мебошанд.

Іоло ман худамро кўдак эісос менамоям – ман дар кўча рафта истодам ва дар ман даркіои овони барваѕти кўдакњ бармегарданд – ман он изеро, ки он ваѕтіо љолибан аз сар мегузаронидам ва  дар айни замон онро осудагњ меномам, ба хотир меорам. Аз сари нав эісоси барваѕт фаромўшшуда пайдо гардиданд. Он ки ман ба асрори іар як лаізаи зиндагии худ даст мерасонам, он ки дар іар лаізае метавонад, ки мўъїиза ба амал ояд.

Ман эісос менамоям, ки аз оила канда шудан дар ман ѕудрати азимеро озод намуд, ки вай акнун ба бедоршавњ ољоз намудаасту іанўз пурѕудратии худро нафаімидааст. Ман сарфаім рафтам, ки муносибатіои худро бо оилаи худ  нигоі дошта истода, ман ногузир ба аѕидаи он ки ман низ мисли дигар одамон як одами маъмулњ мебошам, бовар намудани худро идома медодаам ва ман іар коре, ки накунам, дар зиндагии ман ягон чиз таљйир намеёбад. Ба он нигоі накарда, ки ман бо оилаам ягон муносибату робита надоштам, іоло ба ин муносибатіо нуѕтаи асосњ гузошта нашуда буд, ин муносибатіо давом доштанд. Ман худро іоло іам узви оила, одам эісос менамудам. Ва ин барои амалияи ман як монеаи бузурге буд, аммо ман инро то лаізаи бартарафсозњ нафаімидам.

Ваѕте ки шубіаи аѕлонњ ба вуїуд меояд, ман худро бо одаме, ки дурудароз мариз буд ва іоло шифо ёфтааст, муѕоиса менамудам, аммо  маризе, ки ба шифоёбии худ  іеї бовар карда наметавонад. Ман масъулият эісос мекунам, ки дилбастагњ ба хешовандон ин маризњ аст. Ва ин іамеша, ба истиснои соліои аввалин (ман дар хотир дорам, ки дар овони хеле хурдсолњ дар ман дилбастагњ вуїуд надошт),  як їузъи ман буд ва боз муддатіои тўлонњ «парешон» шудани худро идома хоіад  дод. Ман іар он чизеро, ки метавонистам кардам. Ва акнун ба ман лозим мешавад интизор шавам, ки ин ѕудрати бо сабаби талошіои шадид дар ман ба вуїуд омада комилан бедор шавад.

Дар тамоми муддати кор оид ба кандани дилбастагњ аз хешовандон, ман консепсияіои зиёдеро таілил намудам. Дар поён ман он консепсияіоеро меорам, ки далеліои «тарафдор» ва «муѕобилро» ба таври максималњ инъикос менамоянд.

Консепсияи «ман барои азобкашиіои модарам масъул іастам»:

«тарафдор»:

1.        ваѕте ки ман хурд будам, вай ба ман љамхорњ мекард, тамоми ваѕти холии   худро ба ман мебахшид

2.        вай ба ман таніо некњ мехоіад, ба вай ягон чизи гуворо кардан лозим аст, гарчанде ки ин ба ман аімаѕњ намояд іам

3.        вай іар ѕадаре ки метавонад манро дўст медорад

4.        вай бо тамоми ѕувва кўшиши менамояд , то ин ки іоли ман хуб бошад.

5.        вай барои іар як муваффаѕияту нобарории ман самимона ба іаяїон меояд

        6.         ман метавонам талош варзам ва тавре ки мехоіам зиндагњ намоям, аммо ба іар іол бояд баъзе гузаштіои їузъњ намоям ва тавре рафтор намоям, ки ў аз ин азоб накашад. Ман метавонам азобіои  ўро камтар кунам. Ин аз дасти ман меояд ва агар ман ин корро накунам, ба ранї кашиданіои вай масъул мебошам.

        7.         азобкашиіои вай дар натиїаи рафторіо ва тасмиміои  МАН ба вуїуд меоянд. Ва ман бояд аѕѕалан ба вай фаімонам, ки барои чњ ман ин тавр рафтор мекунам, на ба тарзи дигар.

     8.         вай іамеша омода аст, ки манро дастгирњ намояд ва бо іар чизе, ки аз дасташ меояд ба ман ёрњ расонад.. Пас чаро ман нисбат ба вай бояд бепарво бошам?

 

«муѕобил»

1.        вай дар іаѕи ѕўдаки дигар низ айнан іамин тавр љамхорњ менамуд.. Барои вай мутлаѕан фарѕ надорад, ки ин кўдак КЊ буд, ин кўдаке буд, ки вай бояд дар іаѕѕи вай љамхорњ мекард. Љамхории вай як рефлексии шартњ мебошад, маіз махсуси фаріангњ мо, маіз  даврони мо аст. Ва шиканїакашиіои вай натиїаи дар бораи худ фикр накарданіои вай мебошад. Вай рефлексіои шартњ ва консепсияіои худро дар бораи вай «бояд » манро тарбия намояд, «бояд» манро дўст дорад ва амсоли дигар амалњ намудааст.

2.        ман намедонам, ки вай аз ман маіз чњ мехоіад, чунки ба ман менамояд, ки вай дар навбати аввал аз іисоби таљйир додани рафторіои ман аз тамоми нооромиіои ба зиндагиаш халалрасонанда халос шавад. Вай талош намеварзад, ки худро биёмўзад, вай парво надорад, ки ман чњ мехоіам, аз чњ эісоси шодњ ва аз чњ эісоси тирагњ дар ман ба вуїуд меояд. Вай іамту мехоіад, ки мувофиѕи тасаввуроти вай оид  ба «намунавњ будан », «хуб», «муфид», «боодобњ» ягон амалеро анїом бидиіам ё надиіам, то ин ки аз ин азобіои вай камтар шаванд, ё тамоман нест гарданд. Вай фаімидан намехоіад, ки дар сурати аз тарафи ман пайгирњ шудани  тамоми хоіишіо ва дархостіои вай,  ман ба азоб гирифтор мешавам, чунки ман аз озодии матлуб маірум мешавам. Вай дар іаѕѕи ман айнан мисли модари дигаре, ки дар іаѕѕи кўдаки ХУД мавозибат менамояд, љамхорњ мекунад. Барои чњ вай маіз дар бораи ман љамхорњ менамояд? Барои чњ вай нисбат ба одамони дигар бетафовут аст? Агар ман ба вай одами бегона мебудам, вай дар іаѕѕи ман айнан іамин тавр љамхорњ менамуд? Аниѕтараш вай нисбат ба ман эісоси бегонагњ менамуд, чунки мо нисбат ба зиндагњ нуѕтаіои назари мухталиф дорем. Ва ин маънои онро дорад, ки ба вай  на таѕдири ман, на лаззати ман аз зиндагњ, на таѕдири КЎДАКИ Ў муіим нест, чунки саломат мавїуд будани  ман ин оромии ў, ин пурра барїо будани амволи вай мебошад. «Хоіиши некхоіиіои»  ў – ин маіз маїмўи хоіишіои вай оид ба истифодабарии амволи худаш мебошад ва ў маіз барои он азоб мекашад, ки хоіиши мазкурро аз сар мегузаронад, на бо сабаби ин ё он корро кардан ё накардани ман. ІН, хоіишіо, пуштибонњ аз консепсияіо – ин іамаи он чизіое мебошанд, ки оѕибат ба азобкашиіо оварда мерасонанд. Барои іамин сабаби азобіои ў дар он аст, ки вай хоіишіои љамгинонаи худро бартараф намесозад. Эісоси хушбинњ, омодагњ  барои мусоидат намудан ба амалњ гардидани манфиатіои одами ба ту їолиб як чиз асту хоіиши аз хати кашидаи ту набаромадани ў тамоман чизи дигар аст.

3. ман намедонам, ки вай манро дўст медорад ё не. Ман умуман намедонам, ки оё вай он чизеро ки дўстдорњ  меноманд медонад? Дар таїрибаи шахсии худам эътимод пайдо кардам, ки одамон дар бораи чњ будани дўстдорњ ягон фаімише надоранд ва ин суханонро  ба дилбастагии худашон іамоил мекунанд. Ва дилбастагњ іар ѕадар  ки пурѕувваттар бошад, кандани он іамон ѕадар дардноктар аст, муіаббаташон ба оніо іамон ѕадар пурѕувваттар намудор мегардад. Аммо іатто тахмин равад, ки вай маіз манро дўст медорад, (яъне нисбат ба ман хушбинњ, меірубонњ, хоіиш дошта бошад, ки зиндагии ман барои худи ман аїибу гуворо бошад) бо вуїуди ин ягон тасмими ман ба ва бояд шиканїаовар набошад – на он ки ман аз оніо меравам, на он ки ман кореро карда истодам, ки ба вай маъѕул нест. Бигузор манро тавре дўст дорад, ки ба вай ѕудрат дорад. Ин ба ман чњ дахл дорад? Ман зиндагии дигар дорам, вай бошад зиндагии дигар. Ин баробар аст, ки ман ягон каси дигарро дўст дошта монам ва дар ин асос аз вай талаб кунам, ки вай ба амаліои барои  дўстдоштаам анїом медодаамро вай низ пайгирњ кунад. 

4. ман намедонам  барои чњ вай мехоіад тавре амал намояд, ки ба ман «гуворо» бошад. Вай оид ба он ки ба ман ЧЊ ГУНА бояд гуворо бошад, тасаввуроти худашро дорад. Агар ягон кори ман ба таври дигар сурат гирад, вай азоб мекашад. Тамоми волидайн нисбат ба фарзандони худ айнан іамин тавр рафтор менамоянд.Іар як падару модар дар бораи он ки ба фарзандони ОНІО ЧЊ ГУНА  бояд гуворо бошад, тасаввуроти худро доранд ва оніо саъй менамоянд, ки инро ба сари оніо таімил намоянд. Агар ман шахсияти дигар мебудам, барои оніо ин батафовут мебуд – оніо айнан дар іаѕѕи ман іамин гуна љамхорњ менамуданд. Барои іамин барои ман нофаімо аст, ки оніо дар іаѕѕи ки љамхорњ менамоянд, охир оніо фаімише надоранд, ки дар пушти ин шакл кадом зуіурот ниіон аст. Вай фаѕат кўр-кўрона ба фарзанди худ дилбастагњ доранд. Агар вай мехоіад, ки ба ман гуворо бошад, пеш аз іама вай донад ва ѕабул дорад, ки чњ барои ман гуворо аст. Азбаски хоіишіои вай нисбат ба он чизе, ки аз рўи аѕидаам барои ман гуворо мебошад  дар самти мутаѕобил їойгир аст,  дар ин іолат маїбуркунии маъмулњ, истифодабарњ ба хотири ноором нашудан дар бораи  амволи худ ба вуїуд меояд.

5. вай бурдборњ ва нокомиіои манро айнан мисли модарони дигар аз сар мегузаронад. Гўё вай хеле мехоіад, ки ман азоб накашам ва барои іамин мехоіад, ки дар іама їо барои ман болиніои мулоим гузорад, то ки іангоми афтидан ранї наёбам ва бо ин ба тамоми хоіишіои шодиомези ман хати батлон мекашад. Вай инро барои чњ мекунад? Наход аз рўи он ки вай іаѕиѕатан мехоіад ба ман ёрњ расонад? Ба гумонам ба он нигоі накарда, ки ба хаёлаш гўё ба ман хубњ карда истодааст кўр- кўрона бовар мекунад, хоіиши іаѕиѕии ў , ба воситаи  таљйир додани рафтори ман раіо гардидан аз ранїіои худ мебошад. Ва оромии вай бо некуаіволии кўдаки худи Ў сахт марбут аст. Агар ман бомуваффаѕият ба шавіар мебаромадам, ба мансаб соіиб шуданро шурўъ менамудам ва бо он тирагиіое, ки тамоми инсоният иїро менамоянд машљул мешудам, дили модаронаи вай ором мешуд. Дар айни замон дар пеши чашмони вай марги іаѕиѕњ рўй медод. Аммо ин барои ў фаімо мебуд, ин ба тасаввуроти вай дар бораи чњ тавр ором ва бехатар зистан мумкин аст мувофикат менамуд. «Самимона» чњ аст???. Ѕотил самимона куштан мехоіад, дўзд самимона дўздидан мехоіад ва чњ?

6. ман албатта метавонам гузашт намоям ва тавре кунам, ки ба вай на он ѕадар дарднок бошад, аммо дар зимн ман бояд хоіишіои шодиомези худро бартараф кунам ва дар охир ба монанди дигарон ба мурда табдил шавам. Љайр аз ин, вай ба ман  іамту  аїиб нест. Мо барои он муошират менамоем, ки 25 сол бо якдигар іамчун модар ва духтар зиндагонњ кардаем. Дар айни іол ман ба вай сухани гуфтание надорам. Аз он зиндагие, ки вай умр ба сар мебарад ва барояш аїиб аст  ў ѕаноатманд  аст. Аммо барои ман чунин зиндагњ ѕабулнашаванда аст ва дар байни мо ІЕЇ ГУНА аїобат мавїуд нест. Моро таніо ДИЛБАСТАГЊ нигоі медорад, ки вай онро муіаббати модарњ меномад.

7. ман тасмиміои худро аз рўи самимияти худам ѕабул мекунам, чунки ман монанди ў зиста наметавонам. Ва ман зиндагонии худро таљйир медиіам. Ман метавонам, кўшиши ба вай фаімониданро иїро намоям, ки чаро ман ин тавр рафтор мекунам, аммо ин беохир давом ёфта наметавонад. Илова бар ин  кўшиш ба харї намедиіад, ки манро фаімад, вай аз азобіо кўшиши халос шудан мекунад. Тасмиміои ман бошанд  мустаѕиман вайро ранїур мекунанд ва ў  бошад бо оніо мубориза бурдан намехоіад. Барои іамин ман мехоіам ба он нигоі накарда, ки хоіиши ба фаімондан хостанам бузург аст, тасмим бигирам ва онро амалњ намоям – ман метарсам, ки вайро ранїур менамоям, чунки аз бартараф карда натавонистани ранїуриіои худ метарсам. Іамин тариѕ, хоіиши іамаи чизіоро ба вай фаімониданам бо сабаби іамдардњ ба вуїуд намеояд, балки аз рўи гурехтан аз азобіо, рў гардонидан аз талошіои бартарафсозии азобіо тавлид мегардад. Азобіои вай аз рафтори ман ба вуїуд наомадаанд, балки аз таъбири рафторіои ман, одати азобкашиіои ў, іатто хоіиши азобкашии вай  пайдо шудаанд. Ва іамаи ин ба худи вай вобаста аст – ой вай таъбиріои худро иваз мекунад, одати эісос намудани ІН – и худро бартараф месозад ва инро оё мехоіад? Фаѕат дар іамин ваѕт азобіои вай нест мешаванд. Азбаски вай на ину на онро намекунад, ин як худхоіии холњ асту бас, ки дар пушти вай ягоніусни таваїїўі вуїуд надорад. Агар зиндагии ту іамин ѕадар бемазмун аст, ки кўшиши аз іисоби ба дигар кас љамхорњ намудан зиндагонњ мекунњ, он гоі зуд ё дер іамаи ин равшан мешавад ва ба сарат сахт мезанад. Беітараш барваѕтар – ваѕте ки фурсат мавїуд аст, то ин ки ягон чизро таљйир диіњ. Љайр аз ин, агар дар ягон маврид ман гузашт намоям, бо ин просесс манъ намегардад. Іамеша як чиз ва боз чизи дигаре пайдо хоіад шуд, ки ман онро боз ва боз иїро кунам. Ин просесс барои он беохир аст, ки ѕувваи іаракатдиіандаи он хоіиши нооромњ эісос намудани модари ман мебошад. Ба бадрашк савол диіед – агар имконият мавїуд бошад, ки тугмачаро пахш кунњ ва рашк нопадид шавад, оё ту онро пахш мекардњ? Ба модар савол  диіед – оё вай тугмачаеро, ки вайро комилан аз љамхорњ намудан ба кўдакон раіо мекунад, ба зер кардан тайёр аст? Масалан, бигузор тасаввур намояд – іабро мехўрад ва дигар іеї гоі дар бораи кўдакон љам намехўрад ва аз іамин лаіза бо коріои худ машљул шуда метавонад. Бидуни дар бораи іаёти кўдакон ноором шуданіо, маслиіатіо додан ва љайраіою іоказо – яъне иїро кардани айнан іамон кор, аммо бидуни эісос намудани нооромњ. Итминон дорам, ки аз 100 модар  95 – тои он  фавран ва ѕатъиян аз чунин имконият рўй мегардонанд, 5 нафари дигар бошад, меандешанд ва баъдан ба іар іол рад менамоянд. Оніо маіз эісос намудани ІН – и худро  МЕХОІАНД, барои іамин агар ман як бор гузашт намоям, оніо фавран гузашти дуюмро талаб мекунанд, іатто ба іар мушкилие, ки набошад.

8. вай ба бадани ман їон бахшидааст, вай дар бораи  бадани ман ва инкишофу рушди сифатіои шахсии ман љамхорњ намудааст – на ба он тавре ки ман мехостам, балки ба іамон тарзе ки вай хостааст. Ман оид ба дур шудан аз ин зуіуротіои механикњ кор мебарам ва идома додани муносибатіо бо вай пурра ба кори анїом додаистодаи ман мухолиф мебошад. Чунки бо вай муносибатро идома дода истода, ман бо шахсияти пўсидаи худ мушобеі мешавам. Ин шахсияти пўсида на тавассути хоіишіои шодиомез ва даркіои мунаввари ман шакл гирифтаанд, балки дар асари тарсіо, дурўљіо ва ІН – и дигар ташкил шудааст. Агар ин тавр набошад, ман дар асоси чњ бо одаме, ки манро бо ў таніо таркибіои механикњ мепайванданд, робита менамоям? Ин кори вай аст – ба истиѕболи књ ва ба муѕобили књ ѕадам мезанад. Ман ба истиѕболи одаме фаѕат барои он ки вай ба ким – куїо рафта истодааст,  рафта наметавонам. Ба куїо меравад ва ба назди књ ин интихоби вай ва зиндагонии ў мебошаду іар як кас барои іаёташ худаш масъул аст. Агар вай іамеша омода аст,ки ба пешвози ман биёяд, он гоі бигузор ба истиѕболи ман ба ин маъно биёяд, ки манро ором гузорад ва бо зиндагонии худ машљул шавад.

 

Консепсияи «беітар аст, ки кўдак бо модари худаш калон шавад»

 

«тарафдор»:

1. фаѕат модар эісос карда метавонад, ки ба кўдаки ў чњ лозим аст.

2. іама модар дорад ва агар кўдак бемодар бошад азоб мекашад.

 

«муѕобил»:

1. тамоми коріоеро, ки ман барои духтари худ мекардам – ман бо сабаби консепсияиіои худ дар бораи он ки ба вай беітар чњ гуна аст, иїро менамудам. Ман аз рўи соат ба вай хўрок медодам, ба хўрокхўрњ маїбур менамудам, маїбур мекардам, ки ба бассейн равад, забони англисњ омўзад. Ман вайро сарзаниш менамудам ва аз сўібат бо ў ваѕти ман хуш намешуд. ин шодиіо резинњ буданд – ин эісоси ѕаноатмандии ба худ хос аз он, ки ман ѕарзи худро иїро мекунам, ва іар он чизе, ки лозим аст дуруст иїро менамоям, мебошад. Масалан, ман тамоман он ѕадар ки бо вай сайру гашт менамудам, сайру гашт намудан намехостам, аммо ваѕте ки ман ин корро мекардам ифтихор менамудам – ман бовиїдонона ва бекаму кост ѕарзи худро иїро менамудам. Ман парвои вай надоштам, ман умуман намедонистам вай чњ мехоіад ва чњ тавр умр ба сар мебарад. Ман таніо ўро дар андешаи худ мебофтам. Ман іатто дар бораи он ки іаѕиѕатан ба вай гуворо мешавд, агар ман тамоми консепсияіои худро дар бораи тарбияи кўдак пайгирњ намоям. Оё ман аз вай боре іам пурсида будам, ки вай чњ мехоіад? Оё вобаста ба хоіишіои ў магар ман консепсияіои худро таљйир медодам? Не, албатта ва ман іеї гоі модареро надидаам, ки чунин рафтор намояд.

2. Ѕариб тамоми одамон бо модар якїоя калон мешаванд ва мутлаѕан тамоми одамон азоб мекашанд. Фарѕ надорад, ки сабаби азобкашњ дар чњ аст. Дар іама іолатіо вай азоб хоіад кашид. Агар ў іамроіи ман калон шавад, шояд як сабаби азобкашии вай кам шавад. (аммо дигар азобіо пайдо хоіанд шуд), аммо на бо сабаби дар паілўи ў ѕарор доштани ман, балки барои он ки вай мисли іама мешавад – вай МОДАРДОР  хоіад шуд. Ин барои Амалия чњ аіамият дорад?

3. ман гунаігорњ эісос менамоям, чунки агар у мисли іама модар дошта бошад ба вай «БЕІТАР» мешавад. Ба вай беітар мешавад, агар дар ў ин азоби «ман модар надорам» вуїуд надошта бошад. Барои чњ ба вай беітар мешавад? Маълум нест, ки ба вай чњ беітар мешавад ва умуман «беітар мешавад»  чњ аст? Агар аз консепсия озод бошњ, іама он чизеро ки гуфтан мумкин аст, он аст, ки вай бе модар ба воя хоіад расид. Ин барои вай чњ аіамият дорад, ин барои вай кадом таїриба хоіад шуд, ин ба вай чњ гунна таъсир хоіад расонид, пешгўи намудан мутлаѕан љайриимкон аст.

4. агар дар їои вай духтари дигари бо момояш ба воя мерасидагњ мебуд, дар ман эътимод дар бораи он ки ин духтар бадбахт аст ба вуїуд намеомад. Барои іамин манро таніо он чиз ноором мекунад, ки ман модари бад іастам. Ман тамоми чизіои боѕимонда аіамият надоранд. Зиддиконсепсия: ман намедонам – оё ин ягон аіамият дорад, ки кўдак модардор аст.

 

Консепсияи «ман фарзанд дорам»:

«тарафдор»

1.                   вай дар батни ман калон шудааст

2.                   вай ба ман монанд аст

3.                   нисфи бадани вай аз іуїайраіои ман иборат мебошад

4.                   Тамоми атрофиёнам чунин меіисобанд, ки ин кўдаки ман аст

5.                   Худи вай худро кўдаки ман меіисобад

6.                   Дар шиноснома навишта шудааст, ки ў кўдаки ман мебошад.

7.                   Вай аз ман берун баромадааст

8.                   Ман аз дигарон дида ба вай бештар таассуф мехўрам

9.                   Ба кўдакіои дигар ман камтару бештар бепарво іастам, аммо нисбат ба вай эісосоти саршор дорам – ман ўро дўст медорам, ман барои вай чизіои гуногуни беітаринро мехоіам, ман ба хотири вай ба ѕурбониіои калон омода іастам.

10.              Ман гоііо ба сари вай дод мезанам, ба кўдакони дигар бошад, не.

11.              Ман ўро ба иїро кардани садіо чиз маїбур менамоям, яъне тарбия мекунам ва їомеъа ба ман имконияти кардани ин коріоро медиіад ва аз ман пуштибонњ менамояд. Нисбат ба кўдакони дигар ман ин корро иїро карда наметавонам. .

12.              Вай барои ман аїиб аст, кўдакони дигар бошанд на он ѕадар.

 

«муѕобил»

1. Дар ин мавѕеъ маїмўи даркіое мавїуд іастанд, ки ман оніоро бадани їисмонњ меномам. Дар ким – кадом лаіза ин маїмўи даркіо иваз шуданд ва ин бадан боз як бадани дигарро ба дунё овард. Дарки ман бо маїмўи даркіо, ки ман оніоро бадани їисмонњ меномам,  маідуд намешавад. Аз ин рў ман гуфта наметавонам, ки бадани їисмонњ як чизе мебошад, ки ба ман тааллуѕ дорад. Дар ман дарки «ман» вуїуд надорад ва ба ман фаімо нест, ки чњ гуна ба ман ягон чиз тааллуѕ дошта метавонад. Агар ин бадан ман набошам, он гоі бадани аз бадани ман сохташуда мутлаѕѕан ба ман дахл надорад ва он чњ гуна ба ман тааллуѕ дошта метавонад?

2. Вай аз їиіати зоіирњ ба ман монанд шуда метавонад, аммо охир ман одами айнан мисли ман либос пўшидаро хеш іисоб карда наметавонам. Агар баданіои мо зоіиран ба іамдигар монанд бошанд, оё ин маънои онро дорад, ки мо ба іамдигар мутааллиѕ мебошем, умуман мо ба іамдигар марбут іастем? Вай метавонад іатто аз рўи хислат ба ман монанд бошад. Дар ин їо ду лаіза  мавїуд аст. Лаізаи якум: агар вай іеї гоі манро намедид, маълум нест, ки вай ба ман дар хислат шабоіат дошта метавонист. Кўдакон хислати худро ба воситаи нусхабардорњ намудани рафтори оніое, ки бештари ваѕт дар атрофи оніо мебошанд, ташкил менамоянд ва ин маънои мавїуд будани ягон «наздикии» махсус намебошад. Дар айни замон  дида истодаам, ки чњ тавр  дар ман хусусиятіои хислати модарам зуіур мекунанд, аммо агар ба вай бо оніо зиндагонњ намудан хуб бошад іам, ман аз ин азоб мекашам. Ман оніоро бо сабаби набудани интихоби дигар кўр-кўрона нусхабардорњ намудаам (охир дар ин дунё ягон хел амал намудан зарур аст!), аммо ин маънои онро надорад, ки ин іамон зуіуротіое мебошанд, ки ба ман фараіу шодњ мебахшанд. Дар бештари іолатіо ин айнан іамон чизіое мебошанд, ки ба ман азоб ба бор меоранд. Ва лаізаи дуюм – ман бо хислати худам ягона намебошам. Ман на эісосот, на муносибат ва на фикр іастам. Зиёда аз ин ман бо тамоми  ѕувва талош меварзам, ки баъзе хусусиятіои хислати худро иваз намоям ва инро карда истодааму дар оянда низ хоіам кард. Ва іатто дар ин хусус дар ман ва дар он касе, ки ман ўро кўдаки худ меіисобам, шабоіати радношаванда вуїуд дошта бошад іам, ин умуман муіим нест. Дар ду іолат іам механизміои ба іам монанд амал менамоянд. Оё ин маънои онро дошта метавонад ки мо ба якдигар тааллуѕ дорем?

3. Іуїайраіое, ки аз оніо бадани їисмонњ таркиб ёфтаанд, ба мо дар бораи он ки ягон нафар ба ягон нафари дигар тааллуѕ дорад ва касе дар назди касе ѕарздор аст, чизе намегўянд. Тамоми он чизіое, ки їомеъа дар бораи муносибатіои волидайн ва фарзандон мегўянд, іама консепсияіое мебошанд, ки ягон асоси илмњ надоранд. Инро  бо осонњ санїидан мумкин аст. Масалан дар таваллудхона ба ман кўдаки бегонаеро, ки аз іуїайраіои ман иборат нест,  дода метавонистанд. Итминон дорам, ки ман вайро низ айнан  мисли іамон кўдаки худам «дўст» дошта метавонистам. Ман ягон чизи дигареро эісос карда наметавонистам -  на ягон эътирози іуїайрагњ, на ягон эісоси їудоњ їустан. Іама айнан іамон тавр мешуд.

4.  Іаѕиѕатан, іар касеро ки напурсњ  яке аз оніо мегўяд, ки ман кўдак дорам, ў аз ман аст ва барои іамин… ваѕте ки кўдак таваллуд мешавад, вай дар бораи он, ки вай бояд кореро бикунад ва барои чњ ин корро анїом диіад, чизе намедонд.  Аммо іамин ки вай ба фаімидани ягон чиз шурўъ менамояд, ба сари вай як тўда барномаіоро мерезанд. Ва ягон шубіае ба вуїуд намеояд, ки ин іамин тавр іам іаст. Ваѕте ки іамаи дунё, іамаи одамон бакуллњ якранг зиндагонњ мекунанд, чњ тавр чизи дигареро фаімидан мумкин аст? Агар дар соіаіои дигар мавїуд будани аѕидаіои мухталиф роі дода мешавад, боз іам интихоби дигаре мавїуд аст, дар соіаи муносибатіои волидайн ва фарзандон іама чиз мисли аксиома пазируфта мешавад. Тамоми дунё чунин меіисобад, ки ин кўдаки ман аст. Тамоми дунё чунин меіисобад, ки ІН – ин як ѕисми табии ва іаѕбудаи зиндагњ мебошад. Барои чњ ман ба оніое, ки мисли ман аз таъсири тарбия вайро шудаанд, бовар намоям? Магар одамони хушбахт вуїуд доранд? Магар ахлоѕ ва ё ІН – и оніо аѕѕалан ягон касро хушбахт карда тавонистаанд? Оё ягон одами хушбахти консепсияіоро пайгирњ намуда мавїуд аст? Агар ман тибѕи ѕоидаіои оніо рафтор намоям, шояд  одамони  ба худ іусни таваїїўі доштаро аз инитихоби дигар  ва аз он ки имкониятіои дигари бе азоб зиндагонњ намудан маірум намоям.

5. Албатта, вай худаш худашро кўдаки ман мешуморад. Ман чандин сол ба харї додам, то ин ки ба вай фаімонам, ўро маїбур намоям то бовар намояд, ки кўдаки ман аст ва бовар кунад, ки модар ин шахси муѕааддас ва аз іама асосњ мебошад. Итминон іосил кунад, ки бояд модарро дўст дошт ва ба іарфіои вай бовар кард. Ба он, ки модар імеша дар паілўи вай аст ва іамеша ба ў ёрњ расонида метавонад ва љайраву іоказо. Ман тавре амал менамудам, ки іама модар барои омода намудани кўдаки худ ба муносибат бо їомеъа  амал менамоянд.  Ман бо  он сабаб  ин тавр амал менамудам, ки имконпазир будани дигар тавр амал намуданро намедонистам. Дар ман барномаи мазкур таірезњ гардида буд ва іамин ки ман модар шудам, вай ба таври худкор ба амал шурўъ намуд. Ин іеї чизро исбот намесозад, чунки ман ва іоло ў кўр-кўрона бовар намудем, ки «ман», «ту», «модар», «духтар», мо бояд, вазифадор іастем, масъулият, їомеъа вуїуд доранд.             

6. Дар шиноснома навишта шудааст, ки ман ном, кўдак ва шавіар дорам. Ва дар айни замон ба ман на он ѕадар фаімо аст, ки ин «дар ман» яъне дар књ аст ва «іаст» чњ маънњ дорад. Шиноснома як кољазе барои бо їомеъа муносибати муштарак намудан  мебошад.  Давлат бояд бо ягон тарз ин миѕдори одамонро назорат намояд ва бо іамин маѕсад шиносномаро фикр карда баровардааст. Дар бораи ном бошад, охир номи ман іар номи дигаре буда метавонист, агар волидайни ман бароям номи дигареро интихоб менамуданд. Барои іамин ман ном надорам. Шиноснома ва іар он чизе ки дар он навишта шудааст, іамагњ кољаз ва ранг асту халос, шарте мебошад барои зиндагонњ кардани одамон.

7. Ман аз дигарон дида ба вай бештар таассуф мехўрам, чунки ман ўро аз они худ меіисобам ва іар он чизе ки бо вай рўй медиіад мустаѕиман ба ман дахл дорад. Ва ман ба іоли ў не, балки ба іоли худ таассуф мехўрам. Мана барои мисол, як ваѕтіо ман метарсидам, ки аз ман кўдаки нобино таваллуд шуданаш мумкин аст. Ва ман ба іоли ў хеле таассуф мехўрдам. Іол он ки агар ман каме андеша намоям, он гоі сарфаім меравам, ки зиндагии ояндаи вай чи гуна мешуд. Іамин тариѕ, ман ба іоли худ дилам месўзад, чунки кўдаки МАН монанди дигарон таваллуд нашудааст. Ваѕте ки ман нисбати кўдаки «худ» дилсўзњ эісос менамоям, ин маънои онро надорад, ки ман ин махлуѕро дўст медорам. Боз іам – агар баногоі ман кўдаки бегонаро ба воя мерасонидаму дар паілўи вай кўдаки асосии «ман» давутоз менамуд ва ман аз они ман будани ўро намедонистам, ба вай дили ман намесўхт. Дар омади гап, аїиб аст, ки дили ман ба кўдакони бегона намесўзад. Ана кўдаки бегона меафтад, албатта ман як лаппиши дилсўзиро эісос менамоям, аммо магар ин бо воіима ва даішате, ки іангоми афтидани кўдаки худам ба вуїуд меояд, муѕосашаванда аст? Іам ба ин ва іам ба он кўдак афтидан дарднок аст, аммо дар як іолат ман таассуф мехўрам, дар іолати дигар ранї мекашам. Аз ин мебарояд, ки иніо эісосоти іаѕиѕњ нестанд, иніо автоматизміои іаѕиѕие мебошанд, ки ба дўстдорњ ягон муносибат надоранд.

8. Ман аз таѕдири вай дар ташвиш іастам. Аммо дар асл ягон фаімише надорам, ки чњ ба вай беітар асту чњ бадтар. Дар зиндагњ ягон хел ѕоидае вуїуд надорад, ки вайро риоя намуда ту хушбахт мешавњ. Ягон чизе мавїуд нест, то гуфта тавонњ, ки ин комилан «хуб» аст ва ин дар іар сурат «фоида», «некњ» меоварад. Гуфтан мумкин аст, бояд  азоб кашидани кўдак пешгирњ карда шавад, аммо књ медонад – шояд іамин  азоб кашидан ба сарфаімравњ меоварад, ё шояд дар вазъияти мазкур вай дар бораи азоб фикр іам намекунад, ё шояд аввал ранїро эісос менамояду пас аз он лаззат ва љайраву іоказоро. Шояд зиндагонии осудаіолона -  ваѕте ки талоши іалкунанда ва ољоз намудани їустуїўи озоди љайриимкон аст -  ба марги батадриї баробар аст, ё шояд баръакс – вай аз лаззати зиёд заіролуд шуда ба їустуїўи хоіишіои шодиомез шурўъ менамояд. Ё шояд іамин азобіои сахт ба мавїуди мазкур имконият медиіад, ки дар муддатіои кўтоітарин љамгиниіои худро пушти сар намояд. Ман барои кўдаки худам як таѕдир мехоіам, на таѕдири дигар. На аз барои он, ки вайро дўст медорам, балки барои он, ки худам азоб кашидан намехоіам. Ман ким- кадом мавїудро АЗ ОНИ ХУД мешуморам ва агар бо вай ягон чиз рўй диіад, ман ба азобкашњ ољоз менамоям. Ва ман тамоми коріои имконпазирро иїро мекунам, ки азоб накашам. Ман ўро барои таніо ба сайру гашт рафтан иїозат намедиіам (шояд ягон кас ўро бидўздад), ман дар ваѕташ барои ў хўрок муіайё менамоям (охир худи ў фаромўш мекунад ва ба бемории захми меъда мубтало мегардад), ман муоширати ўро назорат мекунам (ин духтар авбош ва даљал аст, бо вай дўстњ накун), ман барои вай мактаби хуб їустуїўй мекунам (агар ту забони хориїиро бидонњ ва соіибмаълумот бошњ, ту дар зиндагњ іеї гоі роігум намезанњ, іамеша барои худ кор пайдо мекунњ, іангоми муомила озод мебошњ) ва љайраву іоказо. Ин амаліоро ман барои он мекунам, ки аз ин ХУШАМ меояд. Ман дар ин амал иттико ва маънии зиндагиро дармеёбам. Іатто агар іамаи инро ман ба зарари худ, ба зарари ваѕти холи худ, манфиатіои худ иїро намоям іам, ба іар іол ѕаноатманд іастам – дар ман маънии зиндагњ мавїуд аст. Мана іамин тавр маънии маїбуркунанда, аммо ба іар іол ман бефоида зиндагонњ накарда истодаам. Чњ тавр ва чњ гуна амал намуданро фикр накарда іам мешавад, ту ўідадорњ дорњ ва оніоро иїро бикун. Мана маънњ. Ман омода іастам, ки ба хотири вай бисёр чизіоро ѕурбонњ кунам, аммо фаѕат барои он, ки дар худи  ин ѕурбонњ ман МАЪНЊ дармеёбам. Агар ман медидам, ки ин тамоман бемаънњ аст, оё ин корро мекардам?  

9. Албатта ман ба сари ў дод мезанам. Чунки ман медонам, ки барои вай кадом чиз беітар аст. Дар іаѕиѕат бошад, ман медонам, ки дар кадом ваѕт ман осудатар іастам. Аммо ман ба худам іеї гоі ѕоил намешавам, чунки ин манро зуд аз иттико ва маънњ маірум менамояд. Ва ман албатта ба худам ва ба ў мегўям, ки сабаби ба вай дод задани ман дар он аст, ки вай манро  намефаімад. Вай намефаімад, ки ман  љами ўро мехўрам, ман барои вай фаѕат некњ мехоіам. Хайр боз чњ гуна оромии худро муіофизат кардан мумкин аст? Фаѕат бо роіи їанг, фаѕат бо муіориба. Агар душман (дар симои кўдак) оромии манро баріам доданњ бошад, ман дод хоіам зад, шарт мегузорам, аз љизо, пул, либос, сарпаноі  маірум менамоям. Ман іама корро мекунам, то ин ки ўро тарсонам ва ба ў халалдор намудани оромии худро имкон надиіам.

10. Ба ман чунин менамояд, ки вай назар ба кўдакони дигар тамоман дигар хел аст. Ба ман чунин менамояд, ки вай боистеъдодтар, зиндатар ва дурахшандатар мебошад. Хайр албатта, ман мехоіам кўдаки «худро» маіз іамон тавре ки мехоіам бубинам. То ин ки ман аз іама мўдтарин пойафзол, аз іама хонаи бароіаттар, аз іама мошини гаронбаіотар дошта бошам. Ман мол дорам ва мехоіам вай беітарин бошад, чунки ман дар ин иттикоро мебинам. Агар ман дар їомеъа беітарин бошам, зиндагии ман пурмаънњ аст, ман иттико дорам. Манро эітиром мекунанд, аз ман ифтихор менамоянд, ба ман іасад мебаранд ва бо тамоми ин чизіо ман кўшиш мекунам, ки зиндагонии худро саршор намоям. Ва албатта ман мехоіам, ки кўдакам низ беітарин бошад. Охир вай – ин ѕариб іамон чизест, ки ман іастам. Арзишіои вай нуксон ва заъифиіои манро їуброн менамоянд. Агар кўдаки ман бо ягон чиз машіур бошад, ман метавонам дар ин бора андеша намоям, ифтихор кунам, чунки ман іатман фикр мекунам, ки ин истеъдодіо дар вай бо шарофати ман пайдо гардидаанд. (ман бо вай машљул мешудам, ман вайро ба мактаби хуб додам, ман ба вай генаіои худро додааам, вай хислати манро мерос гирифтааст). Дар ин низ ман маънии зиндагиро пайдо менамоям.

 

Іамин тариѕ, іама он чизе, ки ман дар бораи чунин падида – «кўдаки ман» гуфта метавонам, он аст, ки дар ман маїмўи даркіо мавїуданд ва ман онро бадани їисмонии кўдак меномам. Ман медонам, ки бо ким- кадом роіи ирфонњ ин маїмўи даркіо дар ин бадани їисмонњ ташкил шудааст ва ман онро дар ин мавѕеъ мепазирам, аммо ман аз ин чизе намефаімам. Іамагњ ман метавонам иѕрор шавам, ки баданіои їисмонии мо аз маводи якхела сохта шудаанд, аммо азбаски ман – ин бадан нест ва іеї кас низ бадан намебошад, дигар чизе гуфтан мумкин нест. Фаѕат бо сабаби он ки мо бадани бо іам монанд дорем, якїоя зиндагонњ намудан ва худро мутааллиѕи якдигар донистан – ин маънои худро бо бадан якїо донистан ва маідуд намудани худ бо маїмўи даркіои ба бадани їисмонњ хос мебошад.

Ман кўдак надорам, чунки ман чњ будани «ман» ва «ў» - ро намедонам. Іамчунин намедонам, ки ман чаро барои вай масъулият бояд дошта бошам. Агар моро љайр аз шабоіат доштани іуїайраіои баданіои їисмонњ чизи дигаре алоѕаманд накунад , ман намефаімам, ки наздикњ аз чњ ба вуїуд омада метавонад. Муоширати мо таніо дар асоси консепсия дар бораи он, ки волидайн ва фарзандон ба якдигар тааллуѕ доранд ва бояд дар тамоми тўли зиндагњ аз іамдигар пуштибонњ намоянд, имконпазир аст. Іама гуна консепсия одамро кундзеін менамояд ва аз іаѕиѕат дур месозад. Вай дар їомеъа барои зиндагњ иттико мешавад, аммо ин тамоман он иттикое нест, ки ба ман лозим аст. Ва умуман ин иттико набуда, зарурат аст. Ман намехоіам консепсияіоро пайгирњ намоям, ман намехоіам аз іисоби фишор овардан ба дигарон осудагњ ба даст орам, ман намехоіам касеро аз они худ намоям, іамчунин намехоіам ба касе тааллуѕ дошта бошам, чунки іамаи иніо манро маідуд месозанд, дар чаіорчўба нигоі медоранд, ба риоя намудан ба ѕоидаіо маїбур мекунад, аз маїрои зиндагњ дур месозад. Ман аз худ іама гуна нишонаіоро хориї менамоям, аз он їумла аз нуѕтаи назари їомеъа нишонаіои муѕаддастаринро – модар, духтар, іамсар. Ман – ЯК  ЧИЗИ андозанашавандаи калонтаре іастам.