Ба саіифаи аслњ

Роі ба сўи Шуури Пок

 

Маїмўаи маѕолаіо 02

 

(Маѕолаіо 101 - 200)

 

 

 

0107. Арчи:

«Тасвиріои иловагњ барои чњ номатлуб мебошанд. Дурўљгўњ».

 

Дуруљгўњ – муніариф сохтани даркіои худ мебошад, ки бо сабаби ІН пайдо шудаанд: хавотирњ аз ташвиш, нооромњ, ІЗХ, ІХХ (умуман ПКЛ, хоіиши мутаассир намудан)ва љайраву іоказо.

Хаёлбофиіо (тасвиріои иловагњ) бок адом хусусиятіои худашон номатлуб іастанд?

1. Хоіиш – 1 – и муошират намудан бо одаме, ки дар вай дарки муайяне вуїуд дорад (масалан навозиш), пайдо мешавад ва и он бо навозиш ва дигар ДМ – ту іамоіанг мешаванд.

2. Одами мушахасе пайдо мешавад, ки ту даркіои мазкурро хаёлбофњ менамоњ (писараки навозишкор).

3. Хоіиш 2 – и муошират намудан бо ин одам пайдо мешавад. Сабаби он дар он аст, ки ба назарат даркіои дилхоіи ту дар вай мавїуд мебошанд. (масалан, ягон чизро «дар нигоіи ў» - їумлаи маъмулии «ман инро дар чашмони вай мебинам», ки дар бораи хаёлбофии бечуну чаро шаіодат медиіад.)

4. Ин іоіиш 2 –ро амалњ мекунњ, бо ин одам муошират менамоњ, аммо вай он дарки дилхоіи туро зоіир наменамояд ва дар натиїа ДМ іеї гуна таъсир намерасонанд. Дар ин їо дурўљгўњ ба вуїуд меояд: он далеле, ки вай худро іамчун эісоскунандаи ин дарк зоіир наменамояд, муніариф ё барканор карда мешавад. Яъне, ё худсафедкунњ, ки чаро ин даркро вай іозир зоіир намекунад («хайр чњ шудааст, ки вай имрўз ба ман  даљалона панїа мезанад, шояд имрўз табъи вай чунин баудааст, вале ў умуман навозишкор аст»), ё ту умуман аз дидани ин чиз рў мегардонњ ва ўро дорандаи чунин дарк іисобидани худро идома медиіњ. (Яъне дар ин лаіза онро, ки ту чизи дилхоіатро ба даст наоварда истодањ, дидан намехоіњ – муошират бо їавони навозишкор, чунин шуморидан мегирњ, ки инро гирифта истодањ ё баъдтар хоіњ гирифт).

5. Бо муошират намуданро идома медиіњ, чунки то іоло боварњ дорњ, ки аз вай муоширати ба ту дилхоі бударо ба даст меорњ, ё ба даст хоіњ овард (бо їавони навозишкор).

Яъне чунин мешавад, ки доимо зимни муошират намудан бо ин одам дар ту хоіиши гирифтани ягон чизи мушахас мавїуд асту ту тамоман чизи дигареро ба даст меорњ. Аммо, ё худро фиреб медиіњ, ки ин маіз іамон чиз аст, ё меандешњ, ки дарки дилхоі дар ин одам ба іар іол мавїуд аст, вале аз чњ бошад, ки ў инро зоіир намекунад. Дар натиїа муоширатро идома медиіњ ва тамоми вазъ сарбаста мегардад. Баъд аз чунин муошират заіролудшавњ їамъ мешавад, чунки хоіиши аввалии бо ин одам муошират намудан, ки дар ту дарки дилхоі зохир менамояд, дар вазъияти мазкур амалњ намешавад, ё шуда іам наметавонад. Яъне ту на он чизеро ба даст меорњ,  ки онро мехоіњ, балки он чизеро, ки намехоіњ. Ин ба он баробар аст, ки дил себ мехоіаду ту гилро мегазњ ва маззаи гилро эісос намуда мегўи, ки:

а) «Хайр чњ, іозир маззаи гил аст, аммо дар пораи гази дигар шояд маззаи себ бошад».

б) «Ин маззаи гил нест, ин маззаи себ аст, ба ман хеле хушоянд аст, ин маіз іамон чизе мебошад, ки дили ман мехоіад».

Аммо дар натиїа ба іар іол маззаи гилро эісос менамоњ, на маззаи себро ва хоіиши ба даст овардани маззаи себ амалњ намешавад. Меъдаи ту бошад корпартоии їидиро эълон менамояд, ки баъд аз он дар  ту дуру дароз хоіиши хўрдани ягон чиз пайдо намешавад. Муошират бо одами дар борааш хаёлбофишуда низ ба іамин натиїа меоварад – навозиш ба як чизи заіролудкунанда мушобеі мешавад. Дар натиїа дар ту на хоіиши эісос намудани навозиш, нахоіиши їустуїўй намудани одаме, ки дар вай ин чиз зуіур намудааст, мавїуд нест. Фалаї шудани хоіишіои шодиомез ољоз мешавад.