Ба саіифаи аслњ

Роі ба сўи Шуури Пок

 

Маїмўаи маѕолаіо 02

 

(Маѕолаіо 101 - 200)

 

 

 

0109. Чайка:

«Рўйхати зуіуроти маъмулии рашк».

 

Дар байни одамон зарбулмасали «рашк мекунад – пас дўст медорад» маъмул аст ва аљлаби одамон ба ин итминон доранд. Дар асоси таіѕиѕи писарбачаіо ва духтаракони гуногун, іамчунин дар асоси зўхуроти шахсњ  фўкіо ба хулосае омаданд, ки одами бадрашк на таніо дўст намедорад, балки вай умуман аз ѕудрати навозиш ва меірубонњ маірум мешавад. Аз ин зиёдатар, іатто муоширати маъмулњ бо  чунин одам љайриимкон аст, чунки одами бадрашк ѕудрати сўібатіои муфидро надорад.

Мана рўйхати зуіуроти паінгардидаи рашк  (дар идома іама он чизе, ки дар бораи писарбача дар муносибат бо духтар гуфта мешавад, дар іолати баръаксаш дуруст аст).

1. Навозишіои одами бадрашк механикњ мешаванд, одам ба кундаи беіис табдил меёбад.

Писарбача рашкро эісос намуда истода, дигар меірубониро эісос намекунад, чунки зимни навозиш намудани духтар, сари ў аз андешаіои азиятовар ва суоліо ба монанди «наход бо вай низ ў айнан худро мисли бо ман іамин тавр зоіир менамуд, іамин тавр монанди іозир нолиш менамуд»,   пур аст ва сипас селоби азиятіоро эісос менамояд.

Тамоми амаліои їавони бадрашк ба он равона гардидааст, ки аз іарифи худ беітар будани худро исбот намояд. Дар чунин лаізаіо вай аз секс ягон лаззат эісос наменамояд, беіис мешавад, ба даркіои эротикњ, шавѕ, лутф іусни таваїїўі зоіир наменамояд. Баъзан вай умуман ѕобилияти навозишкор ва пурэісос буданро аз даст медиіад. Одати рашк намудан ва лаззат бардоштан аз рашк ба хоіиши эісос намудани меірубонњ љолиб мебарояд.

Боз намуди дигари одамоне вуїуд  доранд, ки мехоіанд дар їараёни секс аз духтар интиѕом гиранд. Масалан, чуѕуртар даровардан то гулўгоі, ё сахттар задан, то бидонад, ки «хиёнат» чњ аст. Чунин одамон дўстдоштаи худро ранїур карда метавонанд,  ба таври ошкоро бераімњ, таїовуз нишон диіанд ва ѕасос гиранд.

Іар як одам рашки худро ба таври гуногун зоіир менамояд. Ин ба іамон даркіое, ки ба вай аз іама бештар маъѕул аст, вобаста мебошад. Ин хоі таассуф бар худ ё таїовуз бошад іам, аммо ба іар іол дар ин гуна одам пурэісос будан, навозишкорњ ва шавѕу раљбат нопадид мешаванд.

2. Їавони  бадрашк ба яке аз ин ифротіо меафтад – вай ё дар назди дўстдоштаи худ ба хушомадгўњ шурўъ менамояд, љуломи ІЗХ, - и  ба ду зону афтида, гирякунанда мешавад ва ба иїро намудани іар як нозу нузи вай омода мешавад. То   ки ба іар ѕимате ки набошад,  чизи гумм намудаи худро пас гардонад; ё умуман онро сабаб нишон диіад, то  бигузор іарифи вай хоіишіои ўро амалњ намояд,  аз иїро намудани іама гуна хоіиши духтар даст мекашад. Равшан аст, ки іам дар іолати аввал ва іам  дар іолати дуюм іеї гуна навозишкорњ  вуїуд надорад.

3. Одами бадрашк ба таври даішатнок шубіанок ва ѕасдгир мешавад.

Їавон ба хотир меорад, ки духтар ба куїо мерафт, вай ба чњ кор машљул буд, іар як амали духтар мисли вазъият барои «хиёнат» ва «фиреб» ѕабул карда мешавад. Вай аз духтар ба талаб намудани іисоботи мукаммал дар бораи амаліои банаѕшагирифтаи вай ва коріои пештар анїомдодааш шурўъ менамояд – ба куїо рафт, бо књ буд, дар куїо ва барои чњ буд… Іамаи ин метавонад, ки бо тарзіои гуногун тафтиш карда шаванд – бо пурсидан аз шиносіо, пиніонњ поидан. Тамоми амаліои духтарро ба  назорат намудан ољоз менамояд – то дараїае, ки вай кадом либосро пўшидааст, мактубіои ўро мехонад, їайбіояшро мекобад, мавїудияти SMS ва зангіои телефонии вай аз назар гузаронида мешаванд… Бо чунин одам іама гуна гуфтугўйіои самарабахш љайриимкон мегардад, тамоми кўшишіои чизеро ба ў фаімонидан ё наѕл карданро вай іамчун дурўљ мепазирад.

Їавон тамоми вазъиятіои кўінаро, ки духтар ба ягон кас нигоі карда буд, бо касе шўхњ намуда буд ба хотир овардан мегирад. Іамаи ин чизіо дар як їо тўда мешаванд ва он замоне, ки їавон ба сахт рашк кардан ољоз менамояд, ба хотир оварда мешаванд.

4. Дар одам тамоми манфиатіо аз байн мераванд, вай зиндагии шахсии худро аз даст медиіад. Аллакай ба вай он чизіое, ки пештар барояш аїиб буд ва бо оніо машљул мешуд,  аїиб нестанд – варзиш, компютеріо, хондани китобіо… Бо ягон кор машљул шуда истода, вай іамеша дар хотир дорад, ки духтари дўстдоштаи вай дар айни іол бо ў нест, ё ба наздикњ якїо нахоіад буд, балки маіз іамин лаізаіо вай бо їавони дигар аст, ё дар бораи їавони дигар фикр мекунад. Ин гуна андешаіо їавонро азият медиіанд, аммо іамзамон вай аз ин лаззати хосе мебардорад. Вай ба хотири лаззати мазкур тамоми хоббиіои худро барканор менамояд ва тамоми ѕувваи худро барои пурѕувват намудани рашк сафарбар менамояд. Ў боз іам бештар девона ва шубіанок мешавад.

5. Одам метавонад, ки ба маризии сахт мубтало гардад, ё бадбахтиеро ташкил диіад, то ин ки љаму андўі оніоро бо іам «наздик» созад.

Одамони ба ІТХ майл дошта азиятіои сахт мекашанд ва аз оніо азоб кашида истода, іамзамон оніоро пурѕувват намуда истода, лаззат ба даст меоранд. Азиятіои пурѕуввати дар асари ІН ба бор омада метавонанд ба касалњ бурда расонанд, шояд дар одам іарорати бадан баланд шавад, дар айни замон мумкин аст, ки ягон нишонаи маризњ ба чашм нарасад. Одам метавонад ки ба маризњ мубтало гардад ва дар зимн намеандешад, ки вай барои он касал шудааст, то ин ки духтар нисбат ба ў эісоси таассуф намояд, љами вайро хўрад, бо вай бештар якїоя бошад.

6. Хафагњ пайдо мешавад – їавон бо заминаи яклухт нисбат ба духтар хафагњ эісос менамояд ва іар як амалу нияти  ў ба он нигаронида шудааст, ки ба духтар ногуворњ, дард ва таъсиріои азиятдиіандаи дигар  расонад.

7. Їавони рашккунанда на таніо намехоіад, ки худро аз азиятіо раіо намояд, балки бо іар роі таъбиріои зеринро пуштибонњ намуда вайро пурѕувват менамояд: вай дар айни замон лаззат гирифта метавонист, вале гирифта наметавонад, вай хурсанд аст, ў бошад, не, вайро ифлосона суиистифода намудаанд, нобакорона ва разилона фиреб додаанд ва љайраву іоказо.

8. Їавони бадрашк метавонад, ки аз духтар барои амаліои майда - чуйда ба интиѕом гирифтан шурўъ намояд – кореро, ки вай хоіиш менамояд, иїро накардан, бадѕасдона талаб намудани иїрои ягон кор, дар бораи духтар ба дугонаіояш суханіои бад гуфтан ва љайраву іоказо.

9. Одам ба соіибмоли девонашудае табдил меёбад, агар моли ўро бигиранд, мемурад . Молеро, ки ў худро соіиби іаѕиѕии он мешуморад ва ин мол одами дўстдоштаи вай мебошад.

10. Ба одаме, ки рашкро эісос менамояд, маъмулан эісос намудани он маъѕул аст – агар ба вай бо далеліо исбот намоњ, ки дар ин вазъият сабаби рашк кардан вуїуд надорад, вай аздусар барои рашк намудан баіонаи дигар меёбад. Баъд аз чанд муддат (дар зарфи як даѕиѕа)  далеліои гуфташударо  фаромўш менамояд ва вазъияти мазкурро боз ва боз  іамчун асос барои рашк намудан ба хотир овардан мегирад.

Мана ду вазъияти маъмулњ дар зиндагњ.

Духтар іамроіи їавони дўстдоштаи худ ва рафиѕони ў ба бўстонсарои беруназшаірњ рафтанд. Їавон хаста шуд ва рафта хобид, духтар бошад, бо рафиѕи їавон нишастааст, то ин ки телевизор тамошо кунад. Дар интиіо їавон ба шубіа афтодан гирифт, ки духтар бо рафиѕи ў бо секс машљул шудааст, чунки іангоми хоб буданаш, вай бо чњ машљул шудани оніоро намедонист. Духтар пешниіод намуд, ки їавон аз тамоми рафиѕони дар іамон ваѕт дар котеї буда инро бипурсад, чунки оніо іамеша ба утоѕ даробаро доштанд ва метавонанд тасдиѕ намоянд, ки дар байни ў ва рафиѕи їавон ягон секс набуд. Іамчунин хоіиш намуд  аз рафиѕи їавон, ки бо ў телевизор тамошо мекард, инро бипурсад. Аммо їавон посух медод, ки ин чизіо лозим нестанд, вай худаш «іама чизро бе ин іам медонад». Яъне вай беітар донист, ки вазъият іамон тавре ки ба вай маъѕул аст, їилвагар шавад. Он, ки ба вай хиёнат намуданд ва аз ин азият кашад. Дар интиіо ин іам ба вай баіона шуд, ки ба духтар даъво намояд, аз вай хафа шавад. Іангоми фурсати муносиб вазъияти муносибро барои фишор овардан ба эісосоти шарм ва гуноіи ў истифода намояд.

Духтар кўшиш намуд, ки шеър нависад ва яке аз оніоро ба кољаз навишт. Їавони дўстдоштаи вай кољазро ёфт ва хост, ки ѕироат намояд, аммо духтар аз шеърнависии худ шарм намуд ва кољазро аз дасти ў чанг зада гирифт. Їавон инро іамчун далели  он, ки вай бо ягон кас шинос шудааст ва инро пиніон карданњ аст, ѕабул намуда, ба изіор намудани даъво ва ранїиш шурўъ намуд. Он гоі духтар ба ѕарор омад, ки ин кољазро ба вай нишон диіад, то  нобоварии ўро  бартараф намояд, аммо їавон кољазро нахонд ва гуфт, ки «хайр майлаш, инро фаромўш намудем». Вай кољазро хондан нахост, то эътимод пайдо намояд, ки духтари дўстдоштааш ба вай хиёнат накардааст ва азобкашиіои худро ѕатъ намояд. Баъдіо іангоми муноѕишаіо ў ин іодисаро ба хотир меовард,  хотиррасон менамуд, ки ў ба вай хиёнат кардааст, даъво пешниіод намуда истода ва ранїидани худро изхор карда, мисли одами ба іаѕ буданаш эътимоди комил дошта чунин рафтор менамуд, ки вай ба іар іол ба ў хиёнат намудааст. Аз ин мебарояд, ки іангоми будани далел дар бораи хиёнат накардани дўстдошта, бадрашк беітар медонад, ки далеліои мазкурро їустуїўй накунад ва агар тасодуфан онро ёбад іам, ба оніо бовар намекунад,  то ин ки имконияти идома додани эісоси рашк ва ІН – и дигарро мавїуд бошад.