« Maja »

Том 1: « Форс-минор »

Глава 09

Низ сон ми се слушна деликатно тропање, и бранот на благата еротика ме потсети на Дени. Кажав дека сега ќе му отворам, се облеков брзо и излегов надвор. Дени чекаше, потпрен на старата дрвена ограда. Овој човек дефинитивно ми се допаѓа, сакам да ја земам неговата рака и да ги почувствувам неговите прсти... таква чувствителна сексуална игра, која е веројатно единствено можна на почетокот на запознавање, кога страста сеуште се развива.

- Здраво, Маја! - неговите очи ѓаволесто светнаа, и кај мене се појави она чувство некаде во длабочината и во долниот дел на стомакот. - Тука има еден убав ресторан во близина, сакаш ли да вечераш?

- Сакам – благо кажано. Ајде, муцка!

Зборот "муцка" малку го изненади, но кога го погледна мојот нос, кој се збрчка во итра насмевка, поинаку го прифати тој збор (ајде, нека не ти биде пречка, навикни се на фактот дека јас не сум некоја госпоѓа).

Го гурнав во шикарата, скокнавме во неа, појдовме покрај куќите на вода, кои оставаа отсјај на водата. Овие куќи-бродови, кои се осветлени од внатре, потсетуваат на големи светилки со плетени светилници, во кои е толку лесно да се додаде некој живот од бајките.

Капки вода, далечна музика, која се чини убава, мелодична, ретко пеење на ноќни птици - сето ова привлекува, ги опфаќа со украсно бранување на површината на длабока тишина.

Седевме заедно, толку блиску што ја чувствував неговата топлина и мирис. Колку е добро дека тој не користи колонска вода, и можев да го почувствувам мирисот на неговото тело - сончево и спокојно. Дени како да го почувствува моето расположение и моќно, но нежно ме фати за рамениците и ме привлече кон него. ... Без бакнување, и немаше ниту други стандардни сценарија - тој едноставно моќно ме притисна до него, а тоа предизвика бран на еротски чувства, малку бев зашеметена, се повтори скокотливото блаженство во градите. Музика, која за момент се чинеше блиску, а потоа далеку, притаена безшумно по водата помеѓу лотосите, особено слатко еиспреплетена во метежот на чувства - и самата е слична на еротскиот допир. Во долниот дел на стомакот, во длабочините, пригушено пулсира исчекувањето, по целото тело струи од врвот до дното слатко, едвај појавено чувство - како слатка вода од соништата.

- Постои една тераса со поглед на езерото, ќе одиме ли таму?

- Да, терасата е одлична. Ајде!

Ние стигнавме до ресторанот. Ниските меки столици личеа на мали кревети, на нив можеше да се седне или да се легне. Секоја маса е одвоена од другите со густи грмушки во саксии, голема светилка емитува мека пријатна светлина, која го осветлуваше мракот само во должина на раката. Некаде во аголот едвај разбирливо звучи мантра и се чувствуваат опојни мириси. Јас малку се свртев на страна на столот, ги ставив нозете на Дени - точно помеѓу колената. Допирајќи ги моите нозе, тој сосема искрено почна да ги стиска и гали. Ги спуштив малку подоле и моите нозе се залепија меѓу неговите нозе. Таму беше врело и напнато... Го погледнав во очи и нежно притискав со прстите од нозете... оваа игра е одлична (само немој да свршиш, мали)... луди мисли ми влегоа во мојата глава. Полека предавајќи го секој збор на просторот кој нè поврзува, реков:

- Дени, ако… те замолам… да ги откопчаш фармерките… за да го извадиш пенисот... и да го предадеш на моите нозе... ќе го направиш ли тоа?

Под моите прсти стана многу поцврсто - можеби му дури стана и болно од затегнатоста. Дишењето на Дени зачести, секундно двоумење, едвај забележлив поглед на сите страни, уште една секунда, за да биде сигурен дека околу има целосна интима, па дури и ако дојде келнерот, тој сепак нема да примети во потполната темнина во длабочината на столот. Дени ги пружи рацете надолу, но јас го запрев.

- Ти не ме разбра, јас не барам да го направиш тоа, јас само те прашувам - дали ќе го направиш тоа ако го побарам?

Тој ја разбра мојата игра.

- Секако…

- Сакаш ли да го извадиш и да го оставиш на моите нозе?

- Ќе го извадам...

- Тоа го сакаш?

- Сакам...

Се погледнавме во очи и си разменивме кратки фрази чие значење беше помало, отколку начинот на изговор во таква ситуација.

- Дени, каков е тој?

- Тој те посакува...

- Чувствувам тоа... тој е толку врел и толку цврст... зарем не те боли, бидејќи тој е толку напнат, зарем не му е тесно во фармерките?

- Малку го боли...

- Сакаш да ми ги бакнеш нозете?

- Да...

- Сакаш да ми го бакнеш секој прст? Допри ги, види како имам мали, уредни нозе.

- Ќе ги бакнам...

- Замисли го следново, ако го извадиш сега, а јас го допирам со прстите од нозете... можеш ли да не свршиш?

- ...

- Ќе можеш ли?

- Веројатно...

- Нема да можеш... замисли го следното - јас го стискам со своите нозе, го дркам, врели бранови доаѓаат од внатре, а ти не можеш да сториш ништо околу тоа, ненамерно се предаваш на задоволство и на крајот ќе свршиш, а јас чувствувам како твојот пенис бесрамно се тресе секој пат кога редовен прилив на сперма излегува од него... право на моите прсти... врела...

- Чекај, стој... застани... инаку јас сега ќе...

Удар! Со сета сила удив со тупаница по масата. Дени се стресе и речиси скокна од своето место. Индијците-келнери скокнаа како кокошки некаде длабоко во кафеаната, но веднаш замолкнаа.

- Дени, – ги повлеков своите нозе, се потпрев напред и го погледнав него директно во очите со есесовски поглед. - Ајде да ставиме крај на разговорот за твојот тибетски Лама. Ќе ставиме точка да не се остави во минатото нешто неизречено. Јас ќе бидам со тебе исклучително директна и искрена, затоа што си ми доста симпатичен, не само еротски, така да ајде да бидеме на чисто. Ајде да престанеме да доживуваме негативни емоции... Овој совет ми се чини целосно апсурден - тоа е како да те советуваат да ги сакаш сите луѓе, што значи дека твојот Лама е вообичаено трескало, кого не можам да го поднесам, или не си го разбрал добро.

Изгледа дека бурата во фармерките на Дени веднаш стивна, тој го повлече столчето до масата, ги стисна неговите раце во тупаници и ги стави на масата.

Помина една минута во тишина.

Втора.

- Дени?

- Добро, ќе ти ја дораскажам таа приказна, и заедно ќе разбереме, што ова значи.

- А... јас не знам заедно да мислам...

- Маја?

- Што? Што Маја? - Сакав да кажам нешто друго, или некоја грубост да употребам, или само да се расплачам за некоја причина... за миг се ми изгледаше бесмислено, бедно – седат двајца идиоти, раскажуваат приказни, се жалат еден на друг, а животот поминува покрај, нема врска дали кажуваш или не... - Добро, Дани, ај батали... Што се случи понатаму?

Дени уште една минута зјапаше во мене со смешно изваден јазик. Сликата произлезе од градинката - дете седи на нокшир, и врвот на јазикот, му е исто така изваден... мене ми е ладно, доцна е, под со плочки, сè е чудно... да, се е чудно - тоа чувство, со гордост го носев преку целиот свој живот – се чувствувам сосема сама во ова мизерно, досадно место.

- Кога го слушнав од Лобсанг овој совет, доживеав збунетост и незадоволство - слично како и ти. Ако ова ми го речеше некој на маса во кафуле, јас би сторил веројатно токму онака како што ти си постапила таму, во планините - ќе станев и ќе си отидев дома. Но мене тоа ми го кажуваше човек, чие присуство вреди повеќе од било какви елоквентни зборови. Јас, се разбира, не можам со зборови да ја пренесам атмосферата, но овој човек... не знам како да кажам - во негово присуство чувствував нешто, што одекнуваше во мене така продорно, што во еден момент дури сакав да заплачам, се припив до него како мали деца кои се припиваат до мајките, и не поради самосожалување, туку поради длабоката восхит, како да го најдов својот остров на богатството, и тоа се ми се случуваше на мене! Јас не сум склонен кон таква бурна сентименталност, не плачам на мојата перница во текот на ноќта, не читам поезија на глас, не се удирам со гордост во моите гради, читајќи ги на улиците:) Сепак, јас сум рационален и не сум склон на е... како што го рече тоа... да, јас не сум склон на меурно или површинско однесување, па особено не можев лесно да го отфрлам фактот дека доживував во негово присуство, да го отпишам сето тоа како ненаспаност или преголема влијателност... Со тага одговорив, предвидувајќи го здодевниот крај на разговорот, дека според мое мислење тоа е невозможно - да се отстранат сите негативни емоции, на што тој одговори дека тоа не е важно - тоа што јас мисла за тоа, туку дека е важно – дали сум подготвен да си поставам таква цел и да го реализирам тоа по секоја цена? Дали разбирам, дека овој проблем е од исклучително значење, и ако не го реализирам, нема да има никакви патишта, нема никаков будизам, никакво христијанство, никакво просветлување – воопшто нема да има ништо, или јас не го разбирам ова, не се чувствувам така?

- Дени - нетрпеливо го прекинав – ама не е можно, каде виде луѓе кои го решиле овој проблем?

- Го прашав токму истото! Тој ми одговори: - "но, каде ги виде ти луѓето кои себе си си ја поставиле оваа задача и се обиделе да ја реализираат со голема сериозност и посветеност? А ако сакаш да видиш таков човек, кој го поставил ова и ја реализирал оваа задача, тој е пред тебе."

- Јас би сакала да го видам... сепак ми е интересно - човекот кој целосно престанал да доживува негативни емоции... се разбира, ако тоа не е евтин трик... А каде да го најдам овој Лама, бидејќи тој е тука некаде во Индија, во Непал?

Дени се насмеа и кимна со главата.

- Да, дури и во соседната соба... каква врска има... слушај понатаму.

Ѓаволот кој седеше во мене одненадеж мавна со опашката, му дадов знак на Дени дека треба да замолчи, ги спуштив од рамениците двете ленти, кои го одржуваа мојот фустан, и дозволив полека да се лизга надолу. Од неговиот поглед моите голи брадавици се стегнаа и бесрамно стврднаа.

- Сакаш да ги допреш?

Тишината зборуваше повеќе од било кои елоквентни зборови.

- А да ги лижеш, цицаш, да ги држиш... нежно и силно да ги стискаш, да ги држиш моите гради во своите раце, да ги стискаш и да гледаш во моите очи - сакаш?

Јас многу сакам контрасти...

Почекав уште половина минута, па се облеков. Дени продолжи.

- Ништо особено не очекував, го прашав - дали би можел да го научам тоа, во смисла на – кој би можел да ме научи тоа? Дали тој може да ме научи или да ми каже - кој може да ме научи? Да би оставил добар впечаток врз него, јас реков дека ми се чини дека сум веќе во голема мера без негативни емоции, и под водство на искусен учител, јас навистина мислам дека брзо би постигнал успех.

Лобсанг се замисли за миг и се загледа некаде низ мене: "Дојди, дојди утре, во пет наутро. Ќе ти стане се многу појасно."

Келнерот донесе сок, зеленчук, и многу саканото пилешко! Следните петнаесетина минути, немавме време за приказни и ниту до еротика. Џвакавме, грицкавме пилешко како волци, си ги земавме еден од друг највкусните парчиња, ракавме, и се смеевме. Постепено, пилешкото ја зеде наменетата улога во нашите стомаци, темпото на голтање забави, забави... и дојде до крајот. Довршувајќи со својот сок, легнав на столчето.

- И што се случи понатаму?

Фрлајќи поглед во моите отворени колена, Дени продолжи.

- Беше пет часот наутро, зората беше само на почеток од качувањето по високите планини, беше прилично ладно, сосема тивко и излудувачки убаво. Отидов до гомпата, никој не ме дочека, но вратите не беа затворени. Отидов горе и влегов во ходникот што води до собата Лобсанг. Размислував – дали ќе го разбудам, затоа што сè уште беше темно. Веднаш по неколку чекори низ ходникот сфатив дека од првиот чекор, "нешто не е во ред". По инерција, продолжив уште малку и застанав - "нешто не е во ред" се зголемуваше. Никогаш не сум доживеал нешто слично. Тоа беше чувство дека некој од темните агли да ме следи со поглед, но со поглед толку злобен, тежок, опасен. Да, токму така почувствував опасност. Стоев и ги средував чувствата. Тие дефинитивно се зголемуваа, и се почувствував сосема избезумен. Се сеќавам дека одненадеж се сетив – дека уште вчера се беше исполнето со топлината на сонцето, еден вид на естетска ведрина, што тогаш се промени, зошто?

Направив уште неколку чекори и наеднаш слаба, но остра болка застрела низ мене како игла. Јас дури и речиси вриснав. Сега сите сомнежи исчезнаа. Јас дефинитивно чувствував дека некој ме мрази. Некој злобен, мрачен седи и ме мрази мене, го мрази секого, и омразата доаѓа, се чини, од секаде. Навистина многу се исплашив, се свртев и направив неколку чекори назад кон излезот. Кај скалите застанав, зедов длабок здив и забележав дека таа омраза ја снема, остана само чувството на интензивна недобредојденост.Стоев таму и не знаев - што следно да направам. Зарем навистина би можел да згрешам? Ете што ми се врти во главата постојано. Како би можел да видам во Лобсанг просветено суштество, кога околу него имаше атмосфера на омраза?

Во мојата глава почнаа да се расплетуваат слики на сите видови на ужаси. Веројатно знаеш дека во Индија, странските туристи од време на време исчезнуваат?

- Да, повеќе пати прочитав за исчезнати туристи.

- Тоа што се случува овде не е така ретко. Индија е прилично безбедна земја, и многу патуваат сами овде, дури и девојките, но, навистина, оваа сигурност постои во рамките на одредени граници. На Мејн-Базар или во Тамела се е во ред, но штом направиш чекор настрана, влегуваш во апсолутно фантастични сиромашни квартови каде што твојата безбедност нема никаква гаранција. Особено ако користиш дрога... Слушнав дека белите луѓе понекогаш се крадат за да бидат жртвувани. Во глава ми се вртеа секакви мисли, дека Лобсанг проповеда некој култ, затоа што во античката тибетска традиција "Бон", исто така, постоеле ритуали поврзани со човекова жртва... или можеби тоа го измислив од страв? Сликата на Лобсанг беше заменета со нешто застрашувачки, се појави определена желба за брзо да избегам од тука, дури и се обидов да се сетам – како личат портите на манастирот за да видам дали можам да се искачам над нив, ако тие се затворени и да побегнам?

Една минута подоцна јас конечно го надминав стравот, повторно, сеќавајќи се на искуствата од минатото, и се обидов повторно да пријдам до вратата на Лобсанг. И истото се случи повторно. Во тоа време, се разбуди одмаздничко непријателство, го надминав мојот страв и, одлучив да се сретнам лице в лице со Лобсанг, каков и да е - маѓепсан секташ или мудар учител. Правејќи уште неколку чекори по ходникот, јас повторно морав да запрам. Мојата глава буквално поделена од страна на дивите напади на болка - толку интензивна беше омразата што сега ја чувствував во секоја клетка на своето тело. Се наведнав напред како да се борам со ураган, кој ме враќаше наназад, и направив уште неколку чекори напред. Сега вратата на Лобсанг беше неколку чекори подалеку од мене, но ова растојание стана бесконечно. Не можев да направам ниту еден чекор, во главата имав магла, во очите црвени дамки, почувствував дека уште малку повеќе, и јас или ќе умрам или ќе ја изгубам свеста. Болката и стравот ме парализираа, така да сега дури не можев ниту да се движам – не можев да се помрднам, мислев дека ќе умрам од нешто страшно, ако една педа се помрднам напред или назад. Останав без снага, се почувствував дека сум на умирање, се чинеше дека од омразата насочена кон мене, ќе почне да ми врие крвта.

Приказната на Дени ме обзема, дури ми го пренесе и неговиот страв, се почувствував непријатно во мракот кој нè опкружува, светлото од лампата почна да ми изгледа вознемирено.

- Одеднаш, се се заврши. Од мене како да беше извлечено се - и стравот и омразата, и болката - се. Нежна прелада течеше во мене, ме исполнуваше со свежина, доживување на убавина. Уште еднаш ги препознав нијансите на чувствата што ги доживеав вчера во разговор со Лобсанг. Вратата од неговата соба се отвори, а јас се тетеравев низ прагот и речиси паднав во неговите раце.

- Но, како така може да биде? Како тоа се вклопува едно со друго - таква ужасна омраза и разговорите во врска со ослободување од негативните емоции?

- Тоа е она што и јас го прашав, кога дојдов при себе, и се напив една чаша чај со одвратен вкус, со кој тој ме понуди. Неговиот одговор ме шокираше. Тој рече дека сиот тој ужас што го искусив - тоа се моите негативни емоции! Се што тој направил е дека "само" го наполнил просторот во ходникот со безлична сила, која подобрува сè што се случува во тоа поле. Тој рече дека за разлика од мојата концепција за мене како релативно добродушно суштество, постојано се посветувам, поддржувам огромен опсег на најразлични негативни емоции, па дури и кога се чини дека сум целосно слободен од нив, па дури и тогаш јас постојано доживувам позадински, оние бетонски негативни емоции - различни видови на стравови, грижи и така натаму. Се разбира, јас не се согласував со него и му реков дека не го лажам и да кажам, сосема искрено, и тој, како мудар човек треба да види дека јас сум искрен со него, не му се додворувам сега, не се обидувам да се претставам во подобро светло, но сосема искрено да кажам дека кога отидов кај него, бев многу позитивен, бев инспириран, дека чувствував длабока симпатија, љубопитност, и дека сум немал такви негативни емоции со бетонска позадина, така што ако таа ужасна омраза се појавила, не е од мене, дека тоа е нешто туѓо, така и ја чувствував, како нешто што доаѓаше од страна.

- Тоа изгледа како нешто сомнително, дека не знаеш ништо за тоа, како и што тој "наполнил"... Што тој ти одговори?

- Тој рече дека ми верува за тоа што зборувам, дека така и навистина се чувствувам, но иако сум искрен, сепак грешам, и овој пример може да ми послужи како лекција, колку длабоко во човекот може да влезе вирус наречен "негативни емоции", затоа што луѓето дури и не ги забележуваат. Во тој момент се согласив дека негативните емоции се - навистина вирус, но потоа секогаш ја губев таа јасност која изгледаше толку едноставна и толку достапна секогаш, кога постои.

- Што се однесува до вирусот, се согласувам, но не ми е јасно како да се справиш со него, дури и да го забележиш често е невозможно.

- Лобсанг рече дека напорите по отстранување на негативните емоции започнува со оние кои се наоѓаат на површината, кои се појавуваат очигледно, и доколку тоа се прави успешно, тогаш постепено можеш да научиш да ги забележуваш и тенките слоеви од негативни емоции и да ги отстрануваш. Тој повтори дека, ако во мене навистина нема негативни емоции, тогаш ништо не би можело да се зајакнува, па потоа, наместо омраза, јас би го искусил со ист интензитет зголемувањето на блаженството.

- Да... Можеби овој Лобсанг навистина е многу необичен човек... Значи ти не ми одговори - каде е сега, или барем каде може да се најде? Сакам да го најдам!

Не ни забележав дека, како Дени ми ја раскажува неговата приказна, интересот за Лобсанг зајакна, додека сомневањето речиси исчезна.

- Дени, сакам да го најдам!

Колку повеќе го повторував тоа, толку повеќе упорна стана мојата желба.

- Јас дефинитивно сакам да го најдам, ти барем ме знаеш малку – ако нешто решам, нема се одалечам од тоа, додека не направам се што е во моја моќ. Дали знаеш – каде можам да го најдам?

- И да и не.

- Не, ајде да не филозофираш многу, остави го тоа за други ситуации, ајде дојди до точката и да биде полесно, те молам. Јас сум како пијавица - ако запнам, тогаш нема да отстапам:) – го спуштив погледот долу пониску, Дени воздивна и се насмеа.

- Ти не разбираш, дозволи ми да ти кажам. Лобсанг ми рече на крајот дека, ако сакам, можам да го најдам, дека тој ми ВЕТУВА, но дека нема желба да се занимава со празни сонувачи, затоа што треба да направам нешто како испит пред да можам да го најдам, пред да можам со него да се враќам на прашањето за мојата обука. Ова испитување има два испита, првиот - е само да го најдам. Лобсанг рече дека можам да го најдам, воден од желбата да се сретнам со него и оние знаци кои што ги гледам во својот животен пат. Тој одби да каже нешто повеќе специфично за овие знаци, велејќи само дека знаците се манифестираат на секој кој тргнал во потрага по вистината, а со тоа и почнува искрена и немилосрдна практика на отстранување на сите негативни емоции, а кога овие знаци ќе се појават, па дури и ако се појават сомневања дека се тие, и тие омневања ќе бидат површни и нема да ја засенат желбата која води и ќе те поведе понатаму. Знаците ќе се појават и ќе го покажат патот, само ако сиот мој живот, сета моја сила и сите мои аспирации ќе бидат насочени кон немилосрдно, бескомпромисно отстранување на сите видови на негативни емоции, кои ќе ги приметам на себе.

- А вториот испит?

- Вториот испит е ист како тоа што го доживеав во ходникот. Ако го најдам и успеам да "пројдам по ходникот", тоа ќе значи дека тоа постигнување е достојно за неговото внимание, а потоа тој и неговите пријатели ќе ми посветат за натамошното истражување онолку време и внимание колку што ми биде потребно.

- И дали е тоа се? Повеќе ишто не ти рече?

- Не, навистина. Зборувавме малку за тибетскиот будизам, јас бев заинтересирана да добијам информации од прва рака, без изобличувања. На пример, се прашував - дали е вистина дека некои тибетски учители реинкарнираат од еден живот во друг. Како се признава фактот дека ова дете - не е само обично дете, туку некој поранешен Лама. Лобсанг не одговараше многу детално на прашањата, и речиси се што тој рече, веќе го знаев од прочитаните книги, но сега стана пореално, повеќе материјално. Јас сакав да живеам кај Тибетанците на неколку месеци и да го учам тибетскиот јазик, со цел да бидам поблиску до носителите на практики, која ја преставуваше Лобсанг, но тој рече дека тоа нема никаква смисла, но сепак препорача на некое време да останам во Дарамсала - мал град во Индија, каде што е сега резиденцијата на Далај Лама и на неколку тибетски манастири. Патем, јас веројатно ќе одам таму оваа година. Ќе се запишам на курс за учење на тибетски јазик или дури ќе изнајмам монас како приватен тутор. Јас се уште не сум го сторил тоа само поради зборовите на Лобсанг, дека за тоа нема потреба, бидејќи за да ги отстраниш негативните емоции, не е потребно да знаеш тибетски јазик. Тој одби да зборува во детали за основата на оваа практика и само ми кажа дека, за разлика од другите тибетски училишта, чии основачи секогаш се инкарнирани во границите на Тибет - Далај Лама, Кармапа, Траш Лама, Панчен Лама и други, тој секогаш патува во својата инкарнација од култура до култура и практиката е наречена "практика на прав пат", бидејќи не се базира на ниту една религија, ниту на било каква доктрина, туку само на сопствените искуства, и буквално секој може да се сврти кон тоа само ако вложи доволно упорност и ако постигне успех, во текот на животот ќе биде во состојба да реализира незамисливо за еден обичен човек способности, вклучувајќи ја и способноста да ја задржи свеста после, за време, и НАМЕСТО смртта, способноста за свесна инкарнација или директна инкарнација, со што се добива на континуитет на неговите искуства и животите на овие луѓе стануваат толку необични и толку заситени од неверојатни доживувања и авантури, така да сега да зборувам за тоа со тебе, сега е бесцелно. Суштината на оваа практика е што можеш да научиш да ги измениш одредени доживувања на други по своја желба и да ги фиксираш овие промени, а ако кај животот на еден обичен човек променувањето на доживувањата се случуваат автоматски, без свесно учество, тогаш човекот, кој е ангажиран во оваа практика, може целосно да го контролира овој процес. Кога мислам на тоа, снемувам воздух - каков би можел да биде мојот живот, ако можам да го чувствувам она што јас сакам, да мислам само на она што јас сакам, и да го сакам она, па дури и да го изберам токму она што навистина го сакам! Туку и идејата за таквото патување на свеста е возбудлива.

- А како се вика основачот на оваа практика, или како тие го нарекуваат - патријарх, главниот Лама? Каде е сега? Како можат да се најдат други монаси од ова училиште? Како да направам да ставам крај на доживувањето на негативни емоции, затоа што ако тоа е "училиште", тогаш сигурно постои некоја разработена техника? И што ќе се случи ако престанам да ги доживувам - зарем нема да се претворам во бесчувствително дрво, или некое ново доживување ќе дојде да ги замени? Дали ќе дојде само од себе, или, исто така, треба да се примени некој вид на практика... – дали праша за ова?

Прашањата само изливаа од мене, така да веднаш забележав насмевка кај Дени.

- Маја, се разбира, дека исто така се обидов да го закопам Лобсанг со прашања, но за разлика од бескрајната ноќ, која виси над нас сега, мојата средба со него доаѓаше до својот крај, бидејќи во шест часот започнуваше религиозна церемонија на која Лобсанг требаше да биде. Тој посочи да се фокусирам на едно или две прашања, да одберам сам и потоа да замине. Секој пат, сеќавајќи се на тој момент, доживувам страв, бидејќи мојата радозналост можеше да се надмине, и јас да поставам некои глупости, па да немам можност да ги прашам најбитните прашања.

- Можеби и тоа е некој вид на испит? Впрочем, ако се што си слушнал си почнал да го прашуваш "дали монасите можат да летаат", можеби тоа ќе значело дека си само обична будала?

- Многу лесно може да биде. Го прашав две прашања. Прво – како се вика основачот на ова училиште и дали и сега тој се инкарнира, дали можам да го најдам. Лобсаг ми даде име кое ништо не ми значеше и рече дека сега тој е инкарниран, то ест, токму сега живее некаде, но да го бараш е бескорисно, но можно е да му пристапиш.

- Како тоа мислиш "име кое ништо не ти значеше?

- Тој рече дека човекот се вика Бодхи, но "Бодхи" на тибетски значи нешто како "просветена свест", па затоа не може да биде име и не можам да замислам како некој може да го бара тој човек по тоа име - да прашате " дали знаете - има ли тука некаде просветена свест ":)

- А што значи тоа "можеш да му пристапиш"?

- Јас не знам, некако ја пропуштив оваа фраза.

- Па, што беше следно?

- Го прашав да ми каже што да правам за да престанам да ги доживувам негативните емоции. Јас очекував било што - дека тој сега ќе покаже некои пози од јога, или ќе каже како да дишам или ќе ми шепне во ушите некој вид на мантра, па дури и дека ќе направи нешто необично - но тогаш тој ме изненади со изјавата на следново (се надевам дека не се лажам): постојат три причини зошто луѓето доживуваат негативни емоции. Прво - тие сакаат да ги доживуваат. Второ - лажен заклучок. Трето - навика. (Будизмот се меша со домашна психоанализа?) Затоа, со цел да го спречиш она што сметаш дека е потребно, пред се, цврсто одлучи се дека не сакаш да доживуваш одредена негативна емоција. Доволно е да се почне со една, за која постои определена желба под никакви околности, повеќе никогаш да не ја доживееш. Второ, мора да се разгледаат сите лажни заклучоци, што укажуваат на тоа дека оваа негативна емоција "треба" или е "релевантна" да се доживее. На пример, можеш да претпоставиш дека соседот треба да се поздрави со тебе, и доколку тој не каже здраво, ќе доживееш фрустрација и ќе мислиш дека тоа е "фер", но сепак тоа е само твојот произволен избор – да доживееш или не. И најважно, третото – мора само да се скрши моменталната навика на доживување на емоциите кои што веќе не сакаш да ги доживуваш, и да се создаде нова навика – навика да не се доживува таа навика. Тој рече дека тоа нема да ми успее од прв пат, нема да ми успее и по сто пати, и дека на двеста пати, ќе забележиш дека нешто се сменило во начинот на кој работат твоите емоции, затоа што веќе ќе создадеш нова навика - навика да "се обидуваш да ги отстраниш несаканите емоции", и оваа навика само по себе ќе влијае на твојот живот, ќе стане извор на влијание, но за разлика од другите навики, таа е одбрана од тебе, па затоа има посебни овластувања, посебен "квалитет", како и зајакнување, на крајот таа ќе те доведе до резултатот, и колку повеќе ги отстраниш несаканите емоции од својот живот, толку побрзо ќе слушнеш специјален повик од внатре, полн со блаженство, која те поведува во неистражени преживувања.

- Да... еве ти кажи ми на мене - на крајот на краиштата, Фројд напишал дека потиснатите негативни емоции излегуваат на лошо! Тоа се стресови, нервози... а јас си знам многу добро – што значи да се потиснат емоциите, подобро е да се исфрлат и така да се ослободиш од нив. Или не, не е подобро... глупости. Јапонците во компаниите ставаат страшила на нивните директории, за да работниците ги тепаат со тупаници, нозе, тави, за да ја отфрлат негативната енергија. Јапонците не се будали, ако тоа го смислиле, значи дека внимателно го истражиле ова прашање.

- Па, да, се согласувам, и кога го слушнав сето ова од Лобсанг, јас повторно почувствував дека само губам време. Се сетив на еден пријател од универзитетот, кој кога слушна дека сум заинтересиран во тибетскиот будизам, со презир праша: "А што, јас те прашувам, можеш да научиш од тие неизмиени сточари? Да, тие се уште палат оган со кравја лепешка и живеат во истите срања. Ти си апсолутно луд, Дени, ги спореди овие шамански ѕвона и свирки со КУЛТУРАТА! Гете, Шопенхауер, Кант, Русо... - тоа значи дека не е тоа, ќе одам да разговарам со смрдливите овчари... само измиј се добро кога ќе се вратиш, бидејќи целиот намештај во куќата ќе го извалкаш.

Лобсанг со еден збор го разбра моето прашање, и одговори дека потиснувањето и отстранувањето - се два сосема различни процеси. Во потиснување на емоциите ти продолжуваш да ги доживуваш, или почнуваш да доживуваш некои други негативни емоции, но кога ќе ја отстраниш, целосно престануваш да ја доживуваш - таа едноставно ја нема, нема што да се сокрие, ти се чини дека "скокаш" во состојба на слобода, во кои негативните емоции ги нема воопшто , па се сеќаваш, како доживуваш радост или нежност, а во тој момент нема што да потиснеш, и ако се си направил како што треба, веднаш по завршување на отстранувањето ќе чуствуваш посебна тивка радост. Тој рече дека најтешко ќе се надмине долгогодишната навика за доживување на негативните емоции, тоа е тешко, и тоа дури и може да изгледа нереално, но сепак е можно, а потоа пред тебе ќе се отвори Патот... Па, сега кажи ми што мислиш за целава оваа приказна.

- Звучи убаво... а што е со практиката? Се обиде ли да го направиш сето тоа?

- Се обидов, се разбира... многу пати се обидов, но досега не успеав да доживеам ништо од тоа, што Лобсанг го нарече "тивка радост." Тој рече дека кога се случува ова преживување, тоа нема да биде никаква заблуда, и дека тивката радост - не е само поетска револуција, туку точен опис на доживување. Мене, во најдобар случај, ми успеваше да дојдам до состојба во која ништо не се случува - нема ништо негативно и ништо позитивно, но и тоа ми се допаѓа, сепак тоа е подобро отколку да бидеш агресивен и разочаран.

- Па зошто тогаш си толку сигурен дека тоа е возможно? Помина една година, откако дозна за оваа практика, а во твојот живот се уште ништо не се променило...

- Тоа не е така. Како што реков, нешто се промени. Почнав да се чувствувам малку повеќе слободно, а уште помалку паѓав во состојба на безнадежност, апатија. Стана многу поверојатно да ги забележувам своите негативни емоции во ситуации, каде што претходно тие пролетуваа, како нешто сосема нормално – сега често се сопнувам на нив.

- Па... сосема искренно, тоа се некои вообичаени фрази, со кои сакаме луѓето толку многу да ги лажеме... Јас себеси можам да се убедам во нешто, тогаш порано или подоцна ќе се отрезнам, бидејќи фантазирањето за своето "просветување" може да биде само до одреден степен, но вистината ќе излезе на виделина во секој случај. Мене тоа ми се случи многу пати - ќе почнеш да читаш некоја книга за јога... па добро, и ти сам си многу добро свесен, како тоа се случува.

- Отрезнување? На што мислиш?

- Па читаш, сонуваш, се замислуваш себеси просветен, радосен и силен, одиш среќен ден или два, а потоа паѓа на тебе реалноста, па повторно ќе се напрегнеш и брзаш како луд...

- Паѓа реалноста... но всушност, ништо не паѓа, тоа е само начин да се изразиш, само ќе се случи нешто, со кое не ќе можеш да се справиш, а всушност прашањето е токму за тоа како да ја пробиеш својата навика, која ја нарекуваш "реалност", затоа што реални се само околностите, а не неопходноста за доживување на негативните емоции. Тоа е и онаа мамка, за која можеш да се фатиш, дали гледаш? - Дени направи пауза, си стави себе си сок. - Дали сакаш да ти ставам и на тебе?

- Не, не сакам... гледам што?

- Па, гледај, да речеме си скршила чаша. Во еден случај, можеш да бидеш лута или вознемирена, а во друг – да се смееш.

- Па, нормално, бидејќи тоа ќе зависи од...

- Па за тоа и зборувам! Тоа зависи! Од тоа, од тоа, од се... то ест, не постои солидна закономерност, дека ако нешто се случило, дека тоа сигурно ќе предизвика загриженост. Твоето реагирање зависи од многу фактори, но тоа значи дека постојат фундаментални способности да бираш.

- Па што?

- Па тоа, дека кога на тебе се "потпира реалноста", тоа е исто така збир на одредени настани, а ти исто така можеш да избереш, што да доживееш.

- ...

- Дали ти е јасно?

- Добро... и како заврши оваа приказна?

- Лобсанг стана, и сфатив дека разговорот заврши. Неговиот поглед беше строг и малку отсутен. Тој веќе ми кажа збогум, но ме задржа на излезот. Зема молив и бележник, нацрта знак и рече дека овој симбол – е симбол на практиката на прав пат. Потоа тој се наведна малку и ја фати мојата рака со двете раце, ја потресе и рече збогум. Лицето му доби строг израз, со работна убавина, без траг од било каква сентименталност.

Истиот ден си заминав од манастир и се вратив во Муктинатх, каде што планирав да поработам малку со она што го слушнав од Лобсанг, а потоа, ако имам било какви прашања, да се обидам да се вратам повторно во манастирот, во исто време, сепак, сакав да научам тибетски јазик, но во Муктинатх се сретнав со многу убава девојка од Ирска (ете, веднаш почувствував љубомора, би било убаво да ја отстранам, но како?), така што единствените зборови што ги научив на тибетски, беа оние кои ги научив заедно со неа, то ест галење значеше "чурчур-џе", бакнеж -"о-џе" и прегратка - "там"...

- "Там"?:) Тоа е смешно. На руски значи "таму" значи «there».

Келнерот дојде, донесесметка и ги зема тањирите од масата. Дени извади пари... запрашано ме погледна.

- Нешто не е во ред?

- Зарем не планираш да платиш за себе? - неговото прашање ме изненади.

- Ммм... не, зошто, се разбира планирам... колку?

Дени се насмевна.

- Не, ти ме разбра погрешно. Си мислеше дека ќе платам за тебе, нели?

- Па да, така е - се насмеав криво, обидувајќи да го сокријам фактот дека јас мразам такви ценкања. Или можеби има малку пари?...

- Се разбира дека ќе платам, тоа нема да биде проблем, едноставно бев изненаден, бидејќи европските девојки секогаш плаќаат за себе, дури и ако пиеме чаша газиран сок, и ако се обидам да платам за некој друг, тоа ќе биде сфатено речиси како навреда, како дискриминација, како алузија на неспособност сама да плати.

- Каква глупост! - Повторно се чувствував лесно и пријатно со него - сфаќам дека кога станува збор за значителни трошоци, но ова... тука, да седиш со своето момче и навистина да делиш два долари?

- Јас се согласувам со тоа, но... како што рече Лобсанг - вообичаено лажни заклучоци предизвикуваат кај девојките вообичаено негативни емоции:)

Незабележлив замор - дали поради долгиот разговор, кој бараше толку многу внимание, или целиот ден беше презаситен од впечатоци. Малку ми се спиеше... или да останам малку подолго време со Дени.

- Ќе дојдеш кај мене? – го постави ова прашање толку опуштено, да посакав природно и гласно да се насмеам, како дете.

- Сакам, ако ми ветиш дека ќе ми дадеш барем малку да отспијам:)

- Па, можеби само малку:) - тој цврсто ме притисна кон него, така да веднаш се рассонив.

 

<< back

forward>>