« Maja »

Том 1: « Форс-минор »

Глава 10

- Девојко моја, толку си мала... како ми е убаво кога те галам. Се сеќаваш ли како се вика на тибетски "галам"? Чурчурџе... убаво? Погледни ме, сакам да ги видам твоите очи.

- Ми се врти во глава:). Ова е толку убаво – вака да си лежиме, да се галиме, да се чувствуваме еден со друг, да се посакуваме еден со друг... – силно го стиснав неговиот пенис и тој почна да пулсира во мојата рака.

Дени силно ме притисна со целото тело... стенкање поради исчекување... Рацете, така нежни... така снажни и издржливи, ги стискаат моите колкови, ме маваат по газот, нежно го допираат мојот стомак, но за сега не ги допираат испакнатите брадавици, ниту пичката која е влажна од желба... искри на задоволство се разлеваат од сите страни, како илјадници фонтани, а во длабочината се посилно се распалува пламенот, пали како да го лиже телото со својот пламен од внатре.

... Дали ме посакуваш? Дали е тоа шепот, или ехо ми одекнува во телото... Кажи ми дека ме посакуваш, јас сакам да кажеш... пипни како е таму влажно... еден суптилен допир... Сакам... јас сакам повеќе, допирај ме... Ми се допаѓа што сакаш... со неговиот јазик ми ги допира брадавиците... грбот искривен во екстаза... Уште!... Моја девојка... Уште! колку е топол воздухот... кога? Усните ги фаќаат прстите на нозете, и тоа станува неподносливо, сега ќе вриснам – твојот пенис едноставно не може да стане поцврст... јас тебе, исто така, малку ќе те помачам... е така... така... биди трпелив, не се обидувај да свршиш... ќе ти го дркам колку што сакам... брзо движење на сенките... како се вкусни твоите прсти... сензуални колена... и како си влажна... со неочекувана сила ги шири моите нозе... целото тело го посакува - добро, бидејќи така сакаш, еве земи!

 

... На образот го чувствувам дишењето на Дени, почнав да се разбудувам, се припивам до него. Телото се сети на ноќните страсти, од центарот на стомакот во сите насоки, почнаа да се поделуваат желби, толку силни, што грчевито се тресев неколку пати. Напредно ја подадов раката... колку добро... и тој спие, мек, нежен... аха... се чини дека не спие повеќе...:) ме сврте на грб, со целата рака ме фати за пичка - силно, но не грубо, ја стега во раката, нежно ја стиска...

- Ти си сеуште мокра, девојче... веднаш ме здроби под него, ме закова за кревет, така што не постоеше начин да му се спротивставам на овој напад.

Јас понекогаш сакам така да се играм, кога дечкото ме зема, и не ми остава можност да избирам, а сега токму тоа го сакав. Го фатив за рамениците и спокојно ги раширив нозете... Колку е жежок! Се повеќе почнувам да се спротивставувам, обидувајќи се да го оттурнам, да се лизнам настрана, викам и гласно прошепотувам: "Ајде, земи ме", нежно се занесувам како змија, но неверојатна сила сурово ги турка усните, но не влегува внатре - Дени за миг запира, погледнува во очите, толку длабоко како да го видел хоризонтот...

- Сакаш?

- Да... само не брзај... дури и побавно... чекај, чекај... сега не се движи, да, чекај, не влегувај подлабоко...

- Ќе се движам бавно, сега сеуште само ќе те милувам со пенисот, иако толку многу сакам да те ебам, девојче!

- М-м-м:)... Ако продолжиш вака да ме гледаш, веднаш ќе свршам! -

Па што можам да направам со тебе, моја ненаситна тигрица... сакам само да те гледам и гледам и како си... така убава... толку страствена... уште побавно?:)

- Дени, ова е неподносливо, едноставно е чудо што јас уште не свршив.

- И јас исто, моја девојко, и јас исто.

- Ајде, ајде... подлабоко, повеќе...

Повторно, брз проток на задоволство ми поминува низ рбетот, ми ја кине главата, експлодира некаде високо горе и паѓа во вид на сензационални искри од страст, како огномет.

Колку време тој допир со блаженството, кое се распрснува? Неколку секунди? Минута? Не е доволно за мене, не ми е доволно... и никако не можам да останам таму, на врвот. Нежноста трае долго време, но не толку силно, како да е прекриена со досадна магла... сега сакам долг, нежен секс... како ова, така, така... онолку,колку што можеш... ма, барем цела вечност...

 

- Денеска тука ми е последен платен ден, а искрено и не сакам да останам тука, иако јас се уште немам идеја, што да сторам понатаму.

- Зошто не дојдеш со мене во Дарамсала?

Колку сум гладна! Овој доручек не ми беше доволен, сакам уште.

- Ти си ненаситна во се:)

- Смеј се, смеј, би те видела така да те силуваа, како мене вчера... и утрово... и потоа повторно утрово:)

- Па, што правиме - ќе одиме?

Небо,езеро во кое се гледа небото... наутро е толку свежо... што јас сакам? Дали сакам нешто? Не можам да одберам... звучи чудно - да можеш да одбереш... да, веќе одамна заборавив да посакувам нешто вистински, силно, моќно, радосно, се навикнав на фактот дека моите желби – воопшто не се мои, тоа не се "желби", туку "чир" "каприц", "ексцентричност", не ни забележав дека нешто се случило, кога почнав да се однесувам кон своите желби како да ги вознемирувам луѓето, како кон нешто не многу пристојно, речиси срамно, затоа што тоа се протега од детството... и сега кога ја извадив главата надвор од задушливото мочуриште, каде што слободата е насекаде, сега морам да дознаам повторно да сакам.

- Не, Дени, најмногу од се сега не сакам да се врзувам. Мене ми е многу добро со тебе, но така може да се заборави на се на светот, но не дојдов тука само поради патување. Мислам дека можеме да се состанеме за неколку месец, или можеби токму во Дарамсала, но не сакам да станеме пар. Се надевам дека знаеш за што зборувам?

Неколку секунди во неговите очи видов тага, но оваа импресија брзо исчезна.

- Да, разбирам. Во првата недела не стануваш од кревет, и целиот свет ти личи на бајка. Втората недела веќе почнува полека да се појавува тмурност, но мора да одите, држејќи се за раце, а потоа одеднаш секојдневноста те удира со сета сила по глава, но ти и понатаму продолжуваш да се преправаш дека сеуште си заљубен, дека сеуште многу сакаш да се бакнуваш ноќе и да се држиш за раце... Дали е така:) - се насмеа, и сега бев апсолутно убедена дека тој нема разочарување, освен дека е малку тажен.

- Да, точно. Како би сакала да е поинаку! Дали мислиш дека ова е возможно?

- Не знам, Маја, и јас би го сакал тоа, но тоа повеќе личи на фантазија. Барем јас не сум го сретнал во животот.

- Можеби ова е можно само со еден човек? Веруваш ли во својата "сродна душа"?

- Како што кажа еден западен гуру (и јас се согласувам со него) - втората половина постои, но за жал - таа е во тебе самиот.

- Можеби е така... но секој пат кога се заљубувам, верувам во другото. И воопшто идејата за таква принципиелна осаменост и привлекува и плаши.

- А, можеби и нема да биде осаменост за оној, кој ја нашол во себе оваа втора половина?

- Не верувам... Не сакам да верувам дека е така. Да, чувството на осаменост... е длабоко, тоа дише, не е само по себе темно и страшно, но ... тоа некако мора да биде поинаку, не така директно, но како - и сама не знам. Би сакала да верувам во некој вид на "ако".

- Што чувствуваш, кога ќе замислиш дека си оставена сосема сама и никогаш до тебе никој нема да има, само кратки средби, без обврска, без очекување...

- Возбуда и страв истовремено.

- Јас исто така. Сепак, стравот - тој се наоѓа некаде погоре, тој е како краста, која на крајот ќе падне. Кога ќе гледам така, почнувам да го доживувам светот како елемент, и секој чекор во него се рефлектира како радосно ехо. Дали ме разбираш?

- Мислам дека разбирам... чувствувам. Чудно, но сакам да мислам дека ние никогаш нема да се состанеме. И не затоа што не ја сакам оваа средба, туку поради тоа, што те разбирам како манифестација на елементите, како ненадеен наплив на среќа, а не како свој дечко кој секогаш е при рака.

- Да, да! Јас, исто така, те разбирам како елемент, кога не знам што утрото ќе донесе и дали некогаш ќе се сретнеме некаде... но сепак - каде ќе појдеш следно?

Следно? Јас немам идеја каде да одам понатаму, немам насоки, немам конкретни желби. Бидејќи "културните наследства" најмалку ме интересираа, советите на водичите не можеа да ми помогнат. Дефинитивно, знаев само едно - не сакам повеќе да останам во Шри Нагар.

Шикарата ја сечеше површината на езерото, носејќи ме далеку, сама. Се загледав во играта на водата и сонцето, додека не ме заболеа очите. Се потпрев назад на местото и веднаш сакав да заспијам. Тоа беше пријатна поспаност, ме потсетуваше на Дени... и веднаш го почувствував неговото присуство. Се чинеше дека веднаш штом ги отворам очите, ќе го здогледам. Неверојатно, но не го чувствував тоа како заблуда или фантазија, јас навистина го чувствував покрај мене! Или подобро да кажам, дека сите мои доживувања беа исти, како да е покрај мене? Значи, што е тогаш разделбата? И што значи "да се биде заедно"? Ако седам во соба со своето љубено момче и не го гледам, дали ние сме заедно или не? А ако не го гледам и не размислувам за тоа, дали ние сме заедно или не? А ако јас сега го чувствувам така, како да е тука покрај мене, само не го гледам, дали ние сме заедно или не? Каде да ја повлечам таа граница? Потребно е само малку да копаш, и таму каде што секогаш беше јасно, одеднаш се појавува бездна...

Влегувам под ладното ќебе, и сеуште размислувам за тоа, и повеќе од јасно видов дека јас не разбирам што значи "да се биде заедно", а што значи "да не се биде заедно", толку повеќе се манифестира интензивното исчекување - како да сега ќе се отвори нешто такво, што ќе ги промени сите мои гледишта за светот.

...Смеење, големи дрвени лулашки, сјајна трева, и златни дрва, облаците, како крила на фантастични птици, насмеано сонце, ветрот игра криенка... Дали тоа беше некогаш? Или тоа е само сон? Ако ова е сон, јас не сакам никогаш да се разбудам. ... Но сепак, тоа беше многу одамна, во раното детство... Патеки, на кои јас трчам, зрачат со мистерија и магија, ја фрлив главата нагоре, и огромни дрвја простреа низ моите нозе како добри гиганти, лисјата се преплавени со густа сончева светлина, која може да се допре со краевите на прстите...

 

<< back

forward>>