« Maja »

Том 1: « Форс-минор »

Глава 20

Кристи пиеше сок со мраз низ тенка цевка, додека си играше со нејзините боси нозе со мало камче. Сеуште се не беше стемнило, и темното-розово небо го боеше снежниот планински венец во волшебни бои.

- Небото личи на волшебен шатор, (каков убав глас има таа), погледни колку е убава месечината, изгледа како колевка.

- Ти си толку прекрасна, Кристи:)

Таа некое време молчеше, не се збуни и не почна да зборува секакви глупости, ниту пак да ми возвраќа со пофалби.

- Мислев на тебе. - Кристи зборуваше замислено, намерно избирајќи ги нејзините зборови. - Ти не си како сите. Не знам што има во тебе, а што другите го немаат... А можеби тоа и не може да се разбере? Но, сакам да се обидам:) – поради тоа си уште помистериозна... Овде е прекрасно кафето и тирамицуто, сакаш?

- Сакам … Дали патуваш сама?

- Прв пат дојдов овде пред пет години, со своето момче, и тоа беше ужасно! По два месеци заеднички живот, јас си ветив себеси дека никогаш нема да се омажам. Во тоа време секогаш сакав со некого да се запознаам, да се забавувам, но тој имаше други планови. Се ми забрануваше. Еднаш тој ми пронајде хашиш и ме избрка во текот на ноќта од хотелот... јас толку многу се налутив на него, што навистина си заминав, дури и своите работи не ги собрав, так си отидов, толку ме полуди... Сега сум различна. Сега кога ќе се запознаам со некој, не одам на транс забави, не пушам хашиш - повеќе не сум заинтересирана. Многумина доаѓаат тука само за тоа - евтина дрога, ефтина храна и хотели, секс, музика, планини... Прво тоа те восхитува, - откако го почитуваш Европскиот закон, ука се чувствуваш како во рај, меѓу оние кои живеат како тебе. Но, потоа разбираш, дека ова не е патот кон слободата, туку уште една стапица. Сите овие транс забави, марихуани, монотоните слатки момчиња имаат под, ѕидови и таван, а надвор од оваа убава комора нема ништо... И можеш се разбира цел живот во тоа да се обидеш да седиш, но јас сум уморна, и сега најмногу сакам да бидам сама... ти си сега на ред да кажеш, како ветрот те донесе тука. Ти си исто така сама, зарем не?

- И уморна сум да живеам онака како што ми наметнуваа родителите и општеството, и решив да ставам точка на сиот свој изминат живот... добро, или точка-запирка. Иако веќе што сум подолго овде, толку повеќе разбирам дека не сакам да се вратам на стариот живот.... Понекогаш ми е дури и страв, да мислам дека ќе се разбудам и дека ќе испадне само сон за Индија, и дека повторно ќе морам да одам на работа.
Таа радосно се смееше.

- Да, точно - кошмарни мисли! Што бараш овде? Само немој да ми кажеш дека си ти просветлена.

- Па, искрено, може така да се каже. Индија - тоа е мојот долгогодишен сон и сонувам, затоа што секогаш ми било привлечно нешто што не постои на Запад, кое што го нема во Русија. Сега не можам да кажам точно што е тоа што ме влече наваму, просветување - тоа е премногу неодредено, концепт... Знаеш, понекогаш читам книга и потоа одеднаш гледаш нешто живо, и се фаќаш за некој конец кој што може да те доведе некаде, каде што ќе живееш среќно, каде ќе имаш интересен, полн живот. И најчесто тоа се некој вид на кратки блесоци, и конецот малку по малку па ќе се скине... Но понекогаш, низ приказната поминува таква маса, таква моќ! Јас имав таков случај, кога го читав Кастанеда, и тоа не мораше да се појави кога имав некои сложени описи, токму напротив – колку беа полесни описите, појако се издвојуваше она што навидум и не произлегуваше од било каквиот содржаен пресврт.

- Па, тие самите велат, се осврнувам на Кастанеда, Tајша Абелар и Флоринда Донер, дека нивните книги ги пишувал дух, па дека таа идеја се провлекува низ целата приказна...

- Ти зборуваш за тоа како да објаснува нешто:) Па, во Индија исто така, ме привлече овој конец на животот. Јас, секако, мислев дека штом дојдам тука, начинот на живот ќе ми се промени веднаш, така да не очекував овде средба со досадата, со секојдневието. Мислев дека тука ќе биде возбудливо, интересно, и тоа не само затоа што многу ќе патувам, туку поради тоа што Индија не ми изгледаше само како парче земја населено со едноставни луѓе... Па, веројатно си слушнала за сите тие глупости, за некои посебни магнетни полиња дека твојата состојба веднаш се променува, дека тука има особено многу просветени, зашто што тука има некои посебни услови...

- Дали сметаш дека тоа се глупости? - Уште еден дел од тирамицуто исчезнуваше зад нејзините потечени усни. - А, можеби тоа навистина постои? Можам да кажам за себе дека Индија многу ме промени. Јас дефинитивно чувствувам разлика во своите состојби, кога ќе се вратам во Европа и кога ќе пристигнам во Индија. Тука, секој ден - е мистично искуство, секој ден се појавуваат нови состојби на свеста.

- Можеби тоа се случува само затоа што веруваш во тоа? Нешто како пласибо... Можеби тука си дозволуваш себеси да доживееш нешто мистично, додека во Европа - тоа е нешто вообичаено, обично, и таму си навикнала да доживуваш нешто друго?

- Храбра мисла!

- Јас многу често не сакам да бидам сигурна дека нема ништо "надворешно", што би можело да влијае на мене, дека сето тоа зависи од тоа, како јас го гледам светот, од мене самата. Оваа идеја ме плаши... Но, ако искрено се земат и проанализираат моите набљудувања, не прикривајќи, не додавајќи ништо, морам да признаам дека не гледам никакви надворешни влијанија, кои би ја промениле мојата состојба. Денес можам да гледам во овие планини и да доживеам нешто мистично, како што ти велиш, а утре ништо од тоа нема да биде, само секојдневност.

- Значи едноставно не си во состојба да го согледаш духот на овие планини, постои некоја препрека. На пример, можеш да почнеш да се сомневаш дека постојат надворешни влијанија, и тоа ќе биде препрека. Погледни во мене, јас не се сомневам во тоа:)

- И што преживуваш?

- Дали навистина сакаш да знаеш? - Во нејзините очи со боја на трула вишна, блеснаа искри на страста. - Ајде брзо!

Таа цврсто ме зграпчи за рака и ме повлече со себе во малата планинска куќичка, исполнета со бучавата на водопадот, кој беше во близина.

   ... Какви се врели нејзините усни, се бакнува како дечко и сите движења на мојата португалска девојка, се премногу храбри, не како кај девојчињата. Толку е убаво да и се предадеш на нејзините рацее, кои речиси ја откинуваа мојата облека... Мислам дека цел живот сум чекала вакво нешто... "ги грицка моите брадавици, нежно ме гребе со ноктие по грбот... ме турка, и јас паѓам на кревет... Брзо се соблекува и легнува до мене, конечно можеме да се умилкуваме со телата. Така е еластична, мускулеста, флексибилна, - ги галам со рака нејзините елегантни мускули на грбот, го допирам нејзиното мало газе и го стискам, привлекувајќи ја Кристи и предизвикувајќи нејзино стенкање... уште пониско, помеѓу бесрамниот задник, кој се припива до моите раце: - врелата дупка од нејзиниот газ малку се штрекна, а потоа го пропушта мојот прст, од нејзиниот бакнеж во мојата уста се излева нејзиното стенкање, сега дури пониско и подолго... Нејзините рацее како да потонуваат во моето тело, а јас нежно ја ебам со прст во задникот, и знам дека нејзината пичка е крајно влажна, како и мојата... па сакам да видам, да ја допрам... Нежно се вртам, за да можам полесно да ја галам со двете раце... ја ебам девојката со прст во задникот! Многу ме возбудува...... Како само се лизга во цврстата тесна дупка... ми се чини дека ќе свршам, само што го гледам тоа... само од тоа што ги чувствувам моите прсти меѓусебно преку тенкиот ѕид... тигрицата речиси што не сврши под мене, но таа одеднаш престанува, се ослободува од заробеноста на моето милување, ги шири моите колкови и ги впива усните и јазикот во мојата топла, долна усна... Таа работи таму нешто неверојатно, не знам каде завршува и почнува нејзиниот јазик, каде е мојот клиторис, каде се сега нејзините усни и каде е нејзиниот сладок прст, кој ми набива оргазам, но јас застанувам, сакам сеуште да бидам на својот врв, иако тоа е тешко сега - толку сакам да свршиме заедно, но уште малку, уште малку... Држи се, моја тигрице, сакам уште да те лижам. Засега само легни, ќе ти ги грицкам прстите на нозете... Какви прекрасни нозе имаш... Ти исто така... Си ги милуваме една на друга нозете, ги лижеме "шепите" на нашите нозе, ги цицаме прстите, така сакам да се качам на неа, да го лижам нејзиниот безобразен клиторис, предавајќи се на нејзините прсти, усни... Ја грабам со двете раце за гради, ги стегнувам нив за момент силно, потоа нежно, стегајќи ги брадавиците меѓу прстите, ги пуштам, па ги стискам повторно... гризам... не, сега јас... сега јас ќе бидам моќна и силна, сега ќе те земам, девојко моја, ќе те силувам! Врисок речиси што не излегува од усните, движењата на рацете и нозете станаа доста непостојани, дали воопшто знае веќе - каде е и со кого...? Ја притискам за креветот, силно го стискам нејзиниот стомак, гради, нозе, сакам повеќе, сакам појако, неочекувано за мене и удирам шлаканица, нежно, па повеќе, уште! Се закопувам во нејзините усни, го вовлекувам нејзиниот јазик и го цицам... таа дури веќе и не стенка, дали ржи или плаче... ах... сепак се провлече, ми внесе два прста, ме притисна со рака за креветот и се качи на мене , притискајќи ја премногу влажната пичка на моето лице, и сега разбирам дека нема запирање, бидејќи немаме повеќе сила да ја издржиме оваа лава на страст, која го направи виорот, двете се вовлековме во тој виор, не заврте наопаку, потопи и не исфрли некаде, каде што нема зборови, каде што постои само радост и тивок крик...

...

- Дојде време да се сетиш на нешто - таа се загледа во моите очи и сфатив дека сега ќе се случи нешто многу важно, возбудливо и радосно. – Ќе те однесам до местото каде што еднаш веќе си била, само си заборавила...

   ... Кое е тоа? Зјапам во неа, без сомнение, многу ми е познато тоа лице, но многу малку напор ми треба за да разберам кој е... "Таа се насмевнува, таа е толку среќна што конечно може да се отвори дека...

- ... тоа било пред многу години. Си биле сеуште многу мала. Отидовме таму, заедно со нас, беше и тој - таа направи гест со главата и покажа кон него... Него исто така го знам, но кој е тој? Ги подигна очите...

- Тој ден го промени целиот мој живот - низок глас, кој трепери од емоции... - оваа жена...

- Се ќе си види самата - таа веднаш го прекина. - Ајде, - ја зеде мојата рака... Сува, топла рака, која не сакаш да ја отпуштиш.

   ... Вечер. Но, како е се чудно! Каков чуден сјај наоколу, од каде доаѓа? Веќе се смрачило, но сеуште се гледа одлично... Куќа! Пулсот ми кажа дека ова место ми е познато. Дрвена куќа, личи на кинески храм. Сакам да одам побрзо, но не можам – солзи ми доаѓаат на очите... Нејзината рака ја стиска мојата, јасно ставајќи ми до знаење дека таа знае што јас чувствувам. Зошто плачам? Не знам... Како да пукнало нешто во мене, и сега... како да ќе се скршам од тоа чувство на напнато исчекување, како да сега ќе се сетам на нешто, што ќе ја претвори целата моја слика за мене... Вратата се отвора од лесниот допир, таа ја ослободува мојата рака и налетот на ветрот ме турка во внатрешноста на куќата... Не, чекај, не оди далеку, но неа веќе ја нема, ја однесе ветрот... во длабочините на темната соба, тивко се отвори вратата, јас плачам на цел глас, и паѓам на НЕА, без сила. Таа е стара, но ТАА не ми дава да паднам, силно ме прегрнува.

- Па, ти дојде. Ти си тука повторно, мое девојче. Ти плачеш... Тоа се случува, се случува.

Нејзиното лице е збрчкано, ме гали, но во нејзините очи и насмевка, нема ниту трага од сожалување... Јас плачам како луда од распарчувањето на моите чувства, но ТАА гледа на мене како на дете кое плаче, бидејќи паднало, затоа што учи да оди - Таа знае дека тоа не е болка воопшто, дека тоа е само прашина во предниот дел на прагот на вечноста...
Три млади жени со студени, но со пријателски лица, љубопитно ме гледаат од вратата. Тие личат една на друга како близнаци - со долги црни плетенки, во долги црни фустани.... Ги гледам - не, тие се сосема различни, само од далеку изгледаат.... Се насмеаа.

- Ние не сме близначки, ние едноставно сакавме за момент да станеме исти:)

- Ти не се сеќаваш на нив:) Се разбира, не се сеќаваш на нив, тоа се жените на мојот син.

Во аголот на собата се појави многу висок човек, чии контури речиси веднаш станаа замаглени, па почна да личи како свеќа со долга досадна млечно-жолта светлост.

- Ете, гледаш, веќе почна да се присетуваш - таа продолжи да ме гали.
Се чувствував како да сум му се вратила на местото што отсекогаш бил мојот дом. Никаде и никогаш не сум се чувствувала толку удобно и толку сигурно. Грижата, која тука се чувствувала во се, стигна до интензитет на таква сила, што морав да вложам многу напор да го запрам напливот на солзи, кој беше предизвикан од едно сосема ново чувство. Тоа воопшто не личеше на емоции... Тука воопшто немаше никакви емоции! Тоа така личеше на моите вообичаени доживувања. Нешто сосема друго, но не и емоциите, тоа беше поинаку... Тоа беше нешто спектакуларно, тоа беше нешто сосема друго... Се беше поинакво, и тој свет ми беше толку познат. Како сум можела да го заборавам?

   ... По собата лазеа бебиња и гледаа во мене со очи на стари лица. Никој не ги чуваше... веднаш знаев дека тоа се НЕЈЗИНИ внуци... А јас? Која сум јас?
Ја туркам вратата која се отвора до доцна во ноќта со пурпурното небо. Или тоа не е ноќ? Карпести ридови, прстенот на карпите е со боја на песок, кои испуштаат едвај забележлива мека светлина... Колку е добро тука - какво спокојство и колку е неверојатно убаво! На големата испакнатост седи бабичка во бели партали, отсутно гледа во пурпурното небо и дои бебе.... Тоа не се луѓе! Оваа стара жена и бебето - тие само изгледаат како луѓе од далеку! Но како само тие ми се познати и блиски, чувствувам таква симпатија, кон нив...
Дали е ова сон?... ОВА Е СОН! Зарем има такви реални соништа? Јас знам за тој свет! Спомените силно налетуваат на мене. Тука не постои сонце... На таа мала планета, загубена во вдлабнатините на универзумот, не постои сонце, тука секогаш има пурпурна ноќ... тука нема војни и нема емоции, сè е поинаку... Бескрајни песочни ридови, во близина планета, која личи како МЕСЕЧИНАТА... и... тоа не се луѓе! Зарем се уште се чувствувам како во сон?

- Баба! Баба! Се сетив! – Втрчувм во куќата... ја нареков баба?
Бебињата го изгубија човечкиот облик... блескавите пурпурни мрмјачи зјапаат во мене, сето тоа сум го видела многу пати, јас го знам овој свет.

- Ајде, води ме кај баба ми! Побрзо, ја губам свеста... Брзо... - сонцето веќе ме разбуди, а јас со целото свое битие се уште бев таму - на малата планета со пурпурно небо и песочни ридови, кои емитуваат мека, суптилна светлина.

Лежев уште долго време, не сакајќи да се разделам со таинствениот мирис на нежност, која се топеше со чувството на нехуман свет. Кога сонувам такви соништа, одлично ја разбирам безначајносат на хипотезата, дистрибуирана од страна на психолозите, како проверен на искуството заклучок, дека соништата - се само една компилација на перцепциите во состојба на будност. Јас не знам што е пореално - пурпурната планета или долината Кулу. Со што може да се измери реалноста-нереалноста на двете? Ако се тргне од длабочината и интензитетот на чувствата, тогаш се разбира дека планетата е пореална отколку оваа долина. Најчесто ги сонувам вообичаените соништа, над кои јас немам контрола - тоа би личело на она, како кога ќе се напијам во состојба на будност. Но, понекогаш се "отрезнувам" во сон, и потоа немам никаква забуна, сите бои се фасцинантни и убави, а ликовите и сликите - целосни и живи. Не знам што да направам , за да во сонот свесното доживување на себе да стане постојано, но да нема сомневање дека ако тоа се случи, дека нема да знам да ги разликувам овие два света, за да се разберам кој е пореален . Кога мислам на тоа, светот на будност како да прави чекор кон светот на соништата – како да се движи вообичаена слика, и секој пат ми се појавува луцидна мисла - а, можеби меѓу нив и нема никаква граница?

 

<< back

forward>>