« Maja »

Том 1: « Форс-минор »

Глава 24

- Кои луѓе ги сметате за блиски? – тој продолжи.

- Оние, кои ми се допаѓаат.

- И што, зарем не ти се допаѓа никој на прв поглед?

- Понекогаш тоа се случува.

- И дали во тој момент тој човек не ти станува најблизок?

- Да, да. Понекогаш дури и чувствувам таква блискост, се чини како да го познавам целиот свој живот, само како да сум го заборавила. Понекогаш тоа се случува...

- Кажи ми што чувствуваше кога те носев во раце и кога започнав да зборувам со вас...

- ... и сега кога ја зеде мојата рака...

Тој нежно ја згмечи мојата дланка и осетив дека се смее.

- Дали ова е доволно, за да почнеш да ме сметаш за блиска и позната личност?

- Блиска - да, но личност која добро ја познавам - не... се плашам дека туку така се откажувам од вообичаеното "признавање" на луѓето...

- Па, каде ќе беше сега ако ги следеше своите навики? Би се вратила дома, уживајќи во својот гнев. Сега се однесуваш многу невнимателно - одиш во целосен мрак со непознат човек, дури и не знаеш како навистина изгледа... Зарем тоа не е лудо? Нели? Каде е твојот разум?

- По ѓаволите, штом помислам дека туку така одам со тебе, разговарам, те држам за рака, во мојата глава се е измешано... Штом престанам да размислувам дека она што јас го правам е нешто опасно, сето веднаш стои на свое место, и...

- Што?

- ... толку ми одговара што одам покрај тебе.

- Ова е за мене вистинска, жива "идентификација" и ништо друго. А како да се дојде до тоа – да се доживее тоа, да се верува во тоа, - како прво, мора да се отстранат сите негативни емоции.

Како да ме полеаа од глава до пети (или нагоре и надолу?) со ладна вода, целото тело почна да ме пецка, како од слаб електричен напон.

- Не е можно! Ти рече "да се отстранат негативните емоции?"

- Да, токму тоа го реков.

- Дали знаеш нешто за практиката на прав пат?

Изгледа дека прашањето не го збуни, во најмала рака, неговата рака остана апсолутно мирна, но некое време тој молчеше.

- А што ти знаеш за оваа практика?

- Па, речиси ништо! Јас досега имав само многу прашања и речиси никакви информации. Значи дека ти се занимаваш со оваа практика?

- Во моментов не можам да ти одговорам на ова прашање, бидејќи одговорот малку веројатно ќе ти биде јасен, но можеш да ми поставиш конкретно прашање на кое ќе бидам во можност да ти одговорам.

- Добро. Напомена за отстранувањето на негативните емоции. Ти си слободен од нив?

- Да.

- А дали ти е познато искуството на тивка радост?

- Звучи познато.

- А далиго знаеш Лобсанг?

- Прашање не е интересно.

- Точно, глупо прашање... А кои доживувања ти се уште познати?

- А кои ти ги знаеш, штом толку прашуваш за нив, како мојот одговор ќе ти биде јасен на тебе?

- Дали си сигурен дека нема ништо да те разберам?

- Па, се разбира, дека сум сигурен. Ако никогаш не чувствуваш негативни емоции, со леснотија ќе бидеш во можност да ги приметиш кај друго лице - дури и во најмала количина, во било кој вид - во фактот како тој оди, молчи, пишува, слуша, гледа... – во сè. Тие не можат да ги сокријат. Иста е ситуацијата и со другите доживувања. Во моментот си целосна ништавност.

Нова порција на ладен туш.

- Зошто тогаш започна да разговараш со мене?

- Ова прашање е побарано од страна на твоите негативни емоции. Погледни како лесно може да ти наштети – ја пушти мојата рака и јас се почувствував напуштена. – Замисли си искусен тренер, кој гледа 5-годишно дете, кое не знае за ништо, но со искусното око на тренерот, со голема веројатност може да утврди дали тој може да направи од тоа дете добар спортист.

- Јасно е, разбирливо е - се обидов повторно да го фатам за рака, но тој не сакаше.

Повторно се вознемирив, се почувствував како палаво девојче кое сака да заплаче и затоа што не може да ги покаже своите расположенија, бидејќи знае дека од ова уште повеќе ќе се влоши.

- Ти веројатно си мислиш дека вака те казнувам за твојата глупост, нели?

- Па, зарем не е така?

- Не, не е така. Тоа е многу едноставно - ако сакам нешто да ти објаснам, ако навистина сакам да ме разбереш, можам да направам нешто, што на твојата личност воопшто нема да и се допадне. И тогаш треба да се превртиш наопаку за да го сфатиш тоа. Во спротивно, ако твојот живот никако не се промени, нема шанси да направиш обид да го разбереш она, што е тешко за да се разбере, па дури и опасно во однос на просечниот човек. Сакав да ти покажам дека помеѓу нас не може да има блискост, никакво разбирање, ако се занесеш во негативните емоции. Ова не значи дека чувствувам кон тебе отуѓеност, и кога сакаше да ме фатиш за рака, дека не сум успеал уште да заборавам на таа отуѓеност. Јас едноставно не сакам никаква блискост со суштество, кое се одлучува за незадоволство и непријателство. Токму тоа не сакам, дали разбираш? Не одлучувам "да се преправам дека не сакам", туку, токму не сакам.

- Па, што е тоа различно од казна?

- Казната е предизвикана од желбата за оживување на негативните емоции и концепти. Јас дејствувам само врз основа на своите симпатии кон тебе.

- Нешто слично ми кажуваа моите родители...

- А дали твоите родители се ослободени од негативните емоции?

- Па, не, се разбира. Се чини дека тие не знаат за ништо друго, освен за негативни емоции.

- Па зошто тогаш ме споредуваш со нив? Мислам дека тоа е една иста работа - кога велам дека чувствувам симпатија, и кога твоите родители велат дека те сакаат?

- Па, јас за тебе уште ништо не знам...

- Тоа не е вистина. Се чини дека повторно стана обична, досадна девојка.

- Но, јас не можам туку така да верувам во тоа дека ти не се ослободен од негативните емоции! - почувствував бран на очај, толку сакав да објаснам дека не чувствувам отуѓеност кон него, дека сакам да разговарам со него, но дека навистина се сомневам, дека не можам за еден момент да станам друг човек...

- Можеш!

- Што?

- Реков дека можеш да станеш друг човек тогаш, кога ќе го посакаш тоа. И тоа е повторно оној ист концепт со кој промените доаѓаат постепено. Дали постои таков закон? Ако постои, докажи ми дека тоа може така.

- Не, не можам тоа да го докажам... Не разбирам, ти навистина ги читаш моите мисли?

- Многу добро ги знам луѓето, затоа што посветив многу време проучувајќи се самиот себе. И не треба да бидеш видовит, за да сфатиш, за што се размислува во моментите на очај... не сакам слепо да ми веруваш, но завземуваш спротивна позиција, која можеби те отапува дури и повеќе, отколку кога можеби би ми верувала. Ти не си отворена за било што ново, се знаеш, се ти е јасно, многу си разговарала со луѓето, и не ти е тешко да ги протолкуваш сите мои манифестации на твој јасен начин. Во тој момент ставаш точка, и тоа ја прави нашата комуникација невозможна. Како можам да ти отворам за тебе нешто ново, ако ти веднаш се откажеш и залепиш позната етикета за тебе, и покрај фактот дека самата јасно чувствуваш и сфаќаш дека се соочуваат со нешто ново и несфатливо?

Веројатно, се чувствуваш како разнишан командант, - армијата бега во различни правци, немаш контрола врз воените активности, нема каде да се повлечеш - од сите страни има непријател кој те линчува... И јас никогаш не сум се чувствувала толку беспомошна, ништо не остана од сите мои штитови... Да, па дури и се закани дека ќе престане да зборува за мене, ако продолжам да го бранам! Неодамна, бев силен воин, подготвен да се одбрани од секој кој ќе се најде на мојот пат, и сега сум покрај овој човек и се чувствувам како каша, која тече од кантата за отпадоци. И најлошо од се, почнувам да сфаќам дека понекогаш сум таква, и сето она што сум го мислела за себе, се појави како резултат на споредбата на себе со комплетната ништовност, и уметноста на создавање на видливост, со цел да преживеам во овој свет.

- Јас никогаш не помислив дека некој може да помисли за мене дека сум глупа.

- Дури и не можеш да замислиш, колку си глупа!

- Па, се разбира дека не сум филозоф...

- Не престануваш да ме изненадуваш, Маја!

Прескокнувајќи ја оваа забелешка, си дозволив себеси да се изненадам, што тој го знае моето име.

- Ти ми го знаеш името?

- Тоа не е чудно, вчера ти зборуваше толку гласно со пандитот... Во својот праведен гнев ти заборави дека му го кажа своето име?

- Всушност, нешто не се сеќавам дека му го реков тоа.

За момент имаше тишина, како да сумиравме се што беше кажано. И каков е резултатот? Јас немам идеја. А зошто е тоа значајно, "сумирање"? Зарем се обидувам да оставам впечаток на самата себе? Каков кретенизам... континуирано шоу, континуирани обиди да си докажам себеси или на било кој друг своето големо значење. Зошто?

- Да се вратиме на прашањето, зошто дојде денес.

- Не знам.

- Затоа јас знам. Ти дојде, затоа што сакаше праведност, сакаше да го изложиш лажгото.

- Па тогаш, не требаше да дојдам?

- Јас тоа не го кажав. Она што е важно, има мотивација. Ако немаш јасност по ова прашање, тоа значи дека мотивацијата е создадена механички. А каква мотивација може да се создаде кај човекот, кој не е ослободен од негативните емоции?

- Јас не се согласувам со тебе, дека се е токму така. Како прво, навистина сакав да знам кој е тој всушност...

- Тоа беше вчера, не оди подалеку од темата и не се брани, во спротивно никогаш нема да се разбереме еден со друг. Оставам впечаток на човекот кој зборува, а да не размислува, и кој е во емоционално слепило?

- Не

- Во тој случај, јас ти препорачувам да се потпреш на претпоставката на мојата разумност. Размисли внимателно, пред да почнеш да ми се спротиставуваш.

Јас не ни забележав дека пред неколку минути сакав да се јавам во полиција, бидејќи се сомневав дека е сексуален манијак, и дека со него се сретнав сосема случајно. Неприметно за себе, почнав да го слушам како учител, и поради некоја причина, јас немав сомнежи дека тој може да ме научи за нешто што навистина ми е битно. Изгледа дека досега никој не успеа толку да ме заинтересира...

- Добро.

- Значи, кога ти се спротиставуваш на општеството, можеш да имаш многу различни мотиви. Дури и ако тебе те води желбата да ја дознаеш вистината, или желбата да ги надминеш своите стравови, тоа не значи дека си ослободена од огорченоста. Во твоите желби се уште се мешаат и негативните емоции, и злобата, и негативниот став, и желбата за одмазда и желбата за праведност. Зарем тоа не е така?

- Така е! А јас секогаш се обидував да ги поделам - или така, или вака. Никогаш не размислував на тоа дека радосните желби и емоции можам да се мешаат со огорченостите.

- Тоа е искуство - да се чистат своите постапки од калта која се залепила на нив. За мене, еве што е важно - вчера во тебе видов не само револуционерка, која сака се да биде како што таа смета дека треба. Во тебе видов уште нешто друго, па сега одам покрај тебе.

Сакав да му кажам за своето прво искуство на конфротација, и сликовито ја пренесов приказната со тантричкиот гуру.

- Дали сфати кој бил твојот основен страв?

- Никогаш не сум размислувала за тоа. Што е тоа?

- Очекуваш дека јас сам ќе ти кажам за тоа? А зарем сега немаш желба да размислуваш за тоа? Зарем тоа не те интересира?

Се чувствувам како ученичка, која формална ја завршила домашната задача... сакав да импресионирам со својата историја, но се покажа, дека добив "опомена"... По ѓаволите! А што всушност сакам јас? Сакам слобода, или мирен живот и пријатен разговор? Впрочем, овој човек, кој и да е, поставува прашања кои се однесуваат на мојот живот, со кои можам да се видам себеси од страна. А сега сум навредена, како мало дете, како девојче кое не успева да манипулира со момчето, и во тие моменти сакам да се збогувам со него, да ја покажам својата гордост. Но всушност јас навистина не сакам да си одам, сакам да ме запре и да разбере дека не може така да се однесува со мене, дека не сум некој вид на простак, со кој може да се зеза, на која не можеш да и ја ставаш муцката во она, што го направила, како слепа штетница, во сите бари и купишта, кои ги направил. Како некоја пружина почнувам да се расплетувам, само што не експлодирам, не пукнам со некое барање, незадоволство, отуѓување, ладно спротиставување... неволно го сменувам механизмот и со сила се терам да размислувам за неговото прашање.

- Па, можеби имаше страв поради тоа дека е почитуван човек, и кој знае што би можело да направат со мене, поради удирање на него...

- Дали си многу задоволен со овој одговор? Тоа звучи како да сакаш да го положиш испитот, а не за да постигнеш некоја јасност.

- Во ред, во ред, ќе размислам.

Некое време одевме тивко. Не бев навикната долго да размислувам на некоја тема - истата стара приказна... Најчесто, дури и најинтересни мисли се појавуваат без напор од моја страна. Ако морам нешто да разберам, да го решам проблемот, разбирањето се појавува, буквално за неколку секунди, но доколку тоа не се појави, тогаш станувам целосно беспомошна. Некое време јас бев најдобра во класот по математика. Тие сите се восхитуваа на мојата вештин по математика, а јас се прашував – на што тие ми се восхитуваат? Одговорот кај мене се појавуваше сам по себе, а јас требаше само формално да го прерачинам и запишам. Кога се појави такво нешто како физиката, јас бев најлоша во класот. Не можев да разберам ништо. За да разберам нешто, ми беше потребно многу напор, за кој јас не бев способна. Пет минути подоцна, мачејќи се со задачата по физика, паѓав во бес, го фрлав учебникот на другиот крај од собата, плачев и го мразев брат ми, кој студираше во класот за физика, но никогаш не сакаше да ми помогне со моите домашни задачи.

Сега се соочив со слични препреки. Застанувајќи на разгледување на неколку идеи, кои спонтано се појавија во мојата глава, сфатив дека сето тоа не е тоа и дека завршив во вакуум. Како да размислувам понатаму - не знам. Во главата ми доаѓаат глупости – делови од песни, гласни бесмислени фрази, фрагменти од спомени. Ги отфрлам од себе, како лилјаци (никогаш не ги отфрлав од себе, но поради некоја причина, овие чувства ми се чинат многу познати) и повторно се обидувам да размислувам.

- Можеш ли да ми кажеш што правиш сега? - во неговиот глас повторно, немаше отуѓеност, напротив - фатив во неговата интонација заинтересираност, и сфатив дека сега тој ќе ми помогне да разберам некои работи, па се развеселив.

- Мислам дека, тоа беше мојот главен страв пред гуру.

- Не само пред гуру, туку воопшто и во тој експеримент... Па што сакаш да кажеш со зборот "мислам"?

- Па, на...

- Овој вовед воопшто не е потребен.

- Ух, да...

- И ова, исто така.

Ми се чини дека секој мој чин е глупав. Дали е навистина така? Или само со него сум глупава? Порано не забележував таков интензитет тупаво однесување кај себе.

- Пребарувам во главата најразлични опции и гледам - која ќе одговара.

- Така и си мислев. На овој начин, можеш да го најдеш одговорот само на најосновните прашања, чии одговори се очигледни за тебе, ги знаеш, бидејќи ги пребаруваш оние опции кои ги знаеш. Но, што може да ти биде познато? Само тоа што си го имала во своето скромно искуство.

- Зошто мислиш дека моето искуство е скромно?

- Па се разбира, ако го споредам со оној индус таму, тогаш можам да те наречам дека си чудо од дете и брилијантна личност. Дали си задоволна со оваа споредба?

- Не, не ми се допаѓа.

- Затоа смири се додека не ти кажам за принципот на размислување кој ќе ти овозможи да доаѓаш до вистинските откритија.

Како само можев да бидам таква будала и повторно да почнам да го заштитувам својот идентитет! И како тој има трпение да продолжи да разговара со мене...

- Сети се повторно на својата состојба, во која стравот се манифестираше многу јако... Сега не се обидувај да ги пребираш мислите, фокусирај се на оваа состојба и на желбата да разбереш, да добиеш јасен одговор на тоа прашање. Твојата желба треба да ја открие таа ситуација, во која ти гледаш како орев со две половини... не им дозволувај на другите мисли да ти се вметнуваат во тој процес и отстранувај го поголемиот отпор за да се фокусираш на тоа прашање - тоа е главната препрека, од која стануваш неадекватна, ако не и се спротиставиш на својата непоколеблива желба.

Ми стана жешко. Како чајник, од кој од сите страни излегува пареа, поклопецот се тресе и отскокнува... се фатив за таа ситуација со смртен зафат, не дозволувајќи им на било која муцка да посегне по мене, но се чини дека силата почнува да ме напушта, ништо не ми излегува... проклето сакам да разберам, да најдам одговор на прашањето. Тоа е како спорт - толку сакам да скокнам високо и убаво. Или тоа повторно не е таа мотивација? Не, по ѓаволите со достигнувањата во спортот, затоа што навистина сакам да ги надминам овие препреки и да разберам, бидејќи ова откритие може да го промени целиот мој живот! И одеднаш нешто навистина се отвори, небаре пупка процвета, и сега можам да го разгледам цветот од внатре. И разбрав! Не можам да разберам како тоа се случи, но јас РАЗБРАВ!

- Најмногу од сè, се плашев од осудата на другите луѓе.

Се чувствував како да моето лице се исправи и да свети од внатре, и дека тој сигурно го забележал тоа.

- И што сега мислам за ова прашање?

- Дека мислењето на другите луѓе не прави никаква разлика - неверојатно, дали јас го велам ова? - Овој страв е неоснован, бидејќи во реалноста мислењето на другите луѓе не го менува мојот живот.

Леле! Дури и мојот глас е подруг, како да сум била опседната од некој мудар, некој кој знае, има самодоверба, смиреност... Во мојата глава - мека златна светлина, и секоја мисла, која е родена надвор од овој свет, предизвикува пријатно чувство во главата и срцето. Хаотичните мисли некаде се повлекоа, и воопшто не сакав да се вратам на нив. Воопшто не сакав да мислам, и неверојатно е дека јас сега можам да не го правам тоа, едноставно затоа што така сакам. Сакав нежно да се туркам кон таа светина, туркајќи го сето тоа што ми ги попречува мислите. И покрај фактот дека мислите ми беа сончеви и нежни, концентрирањето на златната тишина го доживував многу подлабоко.

- И како сето ова се случи? Толку лесно...

- Искрени напор плус ефектот на присуство.

- Плус, што?

- Тоа не е важно...

... Накитена капија се појави непосредно мене сосема неочекувано. Ја осветлуваше месечината, па куќата во градината ми се чинеше застрашувачка... дури сега ми светна дека странецот ме одведе во неговиот дом, идека сама нема да можам да се вратам назад во хотелот, затоа што немам идеја како дојдовме тука.

- Ова е твојата куќа? – гопрашав со изгубен глас.

Тој гласно и добродушно се насмеа, и ме потурна напред.

- Дали сеуште можеш да претпоставиш дека јас сум некој насилник или убиец?

- Не... Но, поради некоја причина се исплашив.

- Влези, ќе ти се допадне таму.

Стравот исчезна, и одеднаш бев обвиена од некоја нежна магија. Како тоа личи на сон! Само да не се разбудам...

Куќата мирисаше суптилно на смола и темјан. Се запали светлото и се најдов во претсобјето, од кое неколку врати водеа во непознатото.

- Веќе ми се допаѓа:) ми се чини дека ова е мојот дом...

И мислам дека знам што е зад овие врати... полукружна соба со темен дрвен и пријатен под... малку тешко да го фокусирам погледот, како да сум малку пијана... Единствениот мебел - две високи полици за книги, кои веднаш ме заинтригрираа. Широк прозорец, кој сега не може да се види поради дебелите ленени завеси... Во мали вдлабнатини во ѕидовите се наоѓаат патосници, перници за грб... се вртам... има место таму... сакам да се нурнам во неа, и сè повторно си доаѓа на место, сликата станува стабилна и јасна.

- Дали сакаш да јадеш?

Дури по неговото прашање, сфатив дека сум многу гладна, дека нозете ми се тешки, и дека умирам од исцрпеност. – тука можеш да правиш што сакаш. Ако сакаш да јадеш - тоа е оваа врата, која те води до кујната. Се што ќе најдеш таму, можеш да јадеш... тушот и тоалетот е таму, лево, а оваа тука ќе биде твојата соба. Мислам дека имаш сé што ти е потребно. Мислам дека нема да се изгубиш:)

Со овие зборови, тој исчезна.

Собата зјапаше во мене чудно, како на стар пријател, кој не дошол одамна. Ги затворив очите и се сеќавам дека тоа веќе било некаде – како да сум на брод, кој малку се ниша од една на друга страна, како лулка... повеќе... и тоа веќе не е обична лулка... По ѓаволите! Ќе се лизнам на десно! Ги отворив очите - сè е тивко, нема лулање... Не ми е јасно – дали спијам или не? Го допирам подот пред мене, ѕидовите, перницата зад мојот грб... сето малку зуи како во сон, но тоа не е сон... Немирот ми го стегна стомакот - можеби ме нахрани со некои средства за халуцинација? Не, не ми изгледа како негативец... А, сепак јас не сум иста како и обично. И јас дури и не можам да објаснам, што се промени... јас сум премногу уморна, поспаноста ме наведува на вртлог, не сакам да му се спротивставам... како е удобно овде, никогаш не мислев дека тука може да биде толку удобно! Да оставам се... да останам... останам засекогаш тука во оваа куќа со овој човек... При мислите на него во стомакот почна да ми пулсира побудување, но сонот го зема својот замав.

... Каде сум јас? Зјапам во темнината - Јас сум во истата просторија во која заспав. Се прашувам колку време спиев и кој ги изгасна светлата? Многу сум гладна, и помалку се плашам во мракот да ја барам кујната. За овој страв кажуваат дека е детски, но кај мене тој е доживотен, и воопшто не е детски:) Се појави кога бев мало девојче - тоа е точно, а јас и се сеќавам како тоа се случи и како почна. Не знам колку години имав, веројатно околу две години. Легнав да спијам, ги затворив очите и гледам пред себе темно пространство, кое потсетуваше на ходник... сакаш да одиш напред, што предизвикува кај мене восхит - што има таму напред? Без да гледам и без сенка на страв нурнувам во таа темнина, а од таму ме фаќаат два огромни огнени тигри, тие ме палат и ме фрлаат назад... Ова се повторуваше неколку ноќи по ред, а сонот беше толку реален, толку болен за мене, јас се будев со овие изгореници, за кои збунетите доктори велеа дека тоа е алергија, која што не е јасно што ја предизвикало, и не е јасно како се лекува. Јас се обидував да им кажам за овие соништа на родителите, но тоа предизвика кај нив неконтролирана вознемиреност – ме водеа кај психијатар, кој велеше дека сум сосема нормално дете, можеби поемотивно од другите, но без никакви "абнормалности".

Од тогаш, почнав да се плашам од мракот дури и кога сум будна. Од тој ден ми беше страв дури и рацете да ги вадам надвор од покривката, затоа што тогаш се чувствував особено ранлива. Ако морам да одам низ темната соба, се чувствувам релативно безбедна само ако точно знам каде се прекинувачите и колку време ми треба за да дојдам до нив. И сега сум исплашена да станам и да одам кон кујната, па дури и во оваа куќа... Кога последен пат го читав Кастанеда, речиси се молев да не ме "најдат" магионичари... Каков вид на магија, дури не можам да одам во кујната во текот на ноќта, без страв! Веќе имам дваесет и пет, и ништо не е променето во овој страв, така и ќе умрам, како плашлива ништовност. Станувам, одам до најмрачното место во просторијата, од која што само што не искочила... Најлоша е неизвесноста. Ако искочи, ќе знам каде може да го удрам или каде да избегам од него... Засега е се мирно, засега ништо не може да се види, а стравот сосема ме парализира. Отидов во центарот на страшното место и стојам таму, не сум ни мртва, ниту живи, се плашам да мрднам со рацете, се терам себеси да стојам на место и да не почнам да бегам во паника во потрага за прекинувачот.

Ништо не се случува, само тишина околу малата искра од мојот стрес. Стравот постепено исчезнува... А во тој агол? Тој агол, оној агол, повторно срцето почна да ми лупа... се туркам себеси во тој проклет агол, но колку е мрачен, ми се чини дека едноставно може да не успеам... но не – се држам до ѕидот и сфаќам дека се плашам да останам со грбот свртена кон собата, во која што сега кој знае што се случува. Тоа беше и вечен проблем да заспијам – на која страна да се свртам, од каде да го очекувам нападот? Затоа што "тие" се итри, и можат да поминат помеѓу ѕидот и креветот и да се искачат - во такво лудило ми поминува речиси секоја вечер... Стојам со свртен грб кон собата, напната како даска. Срцето удира хистерично... шкрипање! Пискам, скокнувам на самото место, и во еден момент се наоѓам со лицето кон собата... немам доволно воздух, мојата уста е сува... но собата е празна, се разбира, тоа е само најобично ноќно шкрипење. Но, за ноќва, ми се чини дека беше доволно. Бев изненадена од откритието дека мојата рака стои на прекинувачот, кој тивко кликна повторно и соба стана мека и пријателска.

Се чини дека тука никаде нема мебел. Кујната по самото свое име се вика кујна, или само поради тоа што има фрижидер... наместо маса - нешто како голема дрвена масичка - како да на масата нозете и се отсечени. А најмалку прибор, без никакви столчиња, салфетки, покривки, завеси, садови, - колку е се едноставно! Тоа е токму она како јас сакам да живеам, но поради некоја причина, дури и од станот, кој беше мој, јас никогаш не бев во можност да го отфрлам сето тоа што беше насобрано таму на сите можни начини – на пример, оваа вазна можам да ја ставам на прозорецот, а овој сад е дури и корисен, кога некој ќе дојде... Бљак, мака ми е да се присетам на сето ова! Ако некогаш се вратам дома, ќе фрлам се по ѓаволите, оставајќи само многу-многу малку.... И веднаш се појавија нови смрдливи мисли - почнав да мислам дека, на кого ќе му ги дадам своите скапи садови, а на кого ќе му го поклонам каучот... Тоа е просто лудило. За некои секунди бев речиси вовлечена во скапана секојдневност. Јас сум валкана, која смрди на нафталин и влага старица, која трепери поради своите садови и постелнини. Погледнав наоколу - колку е добро што сега никој не може да ме види од внатре! Ако тој го виде тоа, веднаш ќе ме избрка од неговиот дом. Со овој парадокс, некако се занимавав, не можејќи да го извадам на виделина. Од самото размислување за тоа дека некој ќе ме види таква, се тресам од ужас.

Урда со мед, ореви, сливи, - колку се вкусни, јас дури и да заборавив дека пронајдов во себе грозна старица. Јас би сакала да поседам уште некое време во кујната, тука ми е толку убаво, иако на поинаков начин, отколку во собата. Имам впечаток дека секое место во оваа куќа има свој карактер, кој ми е добро познат на мене.

Во собата, која тој ја укажа како моја, исто така, нема ништо друго освен тесен душек и речиси незабележлива изградена гардероба. Влегов под покривката и веднаш почувствував како да летам, како на магичен тепих, на темното небо, толку високо што би можела да го видам целиот свет од таа висина, ако би било осветлено. Шепот, слаб на почетокот, но наскоро стана јасен, со нејасен јазик изрекува многу брзо дали некоја клетва, или молитва... Кон него се приклучи и друг, и уште... Тие се приближуваат, ме опкружуваат мене од сите страни, пополнувајќи ме со поголема и поголема смиреност. Тонам во сонот, а сонувам дека сум умрела и дека сите околу плачат и страдаат. Како е добро – мртва сум, значи дека нема повеќе потреба нешто да им објаснувам, да пишувам, можам засекогаш да останам тука во оваа куќа, затоа што тука нема временски граници... Нема време, нема време... - јасен шепот или сосема блиску, или директно во главата.

 

<< back

forward>>