« Maja »

Том 1: « Форс-минор »

Глава 25

Посветла, посветла и посветла - светлината почнува да заслепува. Светлината се шири во чипката од трепки - суптилен замав, и од пенливиот океан сее појавува соба, повторно малку надолу - огромни пространства на светлината, подвижни венци-кои личат на шари, кои се менуваат со голема брзина.... Дали е сега утро или ден? Да спијам повеќе не сакам, се чувствувам толку собрано и свежо, но не сакам воопшто да се движам. Да замрзнам и да се лизнам како тенка златна нишка во пространството на светлоста.... Толку е тивко, ќе мора...

Излегувам од под покривката, во соба ниту е ладно, ниту е топло, убаво е да се оди бос на подот. Погледнувам низ прозорецот - две ниски карпи, длабоко небо, кое потсетува како морско синило, мало езеро... Во тоа нема ништо фантастично, ништо нереално, но толку занемувам, како да сум стигнала во друга димензија. Ми се чини... ма, не, јас сум сигурна дека ова е МОЕ место, дека освен мене таму никогаш никој не бил. Јас не знам, дали сакам да излезам и поблиску да дојдам до езерото, кое како да е создадено од моите соништа. Јас не ги разбирам своите чувства, сакам да разговарам со...

Се здрмав и стрессов целата, обидувајќи се да се затворам.

- Не слушнав кога ти влезе.

Тој изгледаше како да не ме слушна.

- Што не е во ред со тебе? Тоа се напади, или што?

- Па, всушност јас...

- Добар почеток:)

Да, точно, добар... ги симнувам рацете, се исправувам, ја кревам главата.

- Дали ти се допаѓа? – во мене се буди заводлива игра...

- Ми се допаѓа – и продолжува да стои.

Се обидувам да се прошетам низ собата како да е тоа нормално. Телото уште ми е по малку здрвено, како да ми е стиснато во тенка метална рамка. Движењата ми се помалку вештачки, но сакам да ги надминам овие препреки - веќе можам да го почувствувам мирисот на слободата, јас се вклучувам во него, го фаќам како бран, па телото станува полесно и почнува да живее онака, како што сака... Тој ме гледа, се смешка малку. Му пријдов многу блиску-му навлегувам во неговите очи, кои во еден момент ме потиснаа со топол бран... не можам да го поднесам неговиот поглед, и тој тоа го знае.

- Ноќеска ги уплаши сите духови:) - едвај ме допре со раката на рамо, а тоа веднаш се здрма, како кошница од оси.

- Ти ме шпионираше мене?

- Тоа не беше потребно - ти толку тропаше, што правеше тука?

- Се борев со стравот од темнината.

- Дали беше успешно?

- Па, не многу...

- Во надминувањето на стравот, како и во се друго, потребен е тренинг.

- Моето рамо уште се дрма од твоите раце...

- Тоа е релативно едноставна задача. Тука е најтешко да пројдеш преку таа блокада и да се соочиш со стравот, а потоа сè се случува, само по себе... Веројатно си го забележала овој ефект во своите конфронтации?

- Да, точно.

- Во оваа област имаш многу простор за експериментирање. До сега си го правела само она што си сметала дека е праведно, далио е така?

- Па, да.

- А сега замисли дека доаѓаш кон непријатен и непознат за тебе човек на улица и му велиш дека тој не ти се допаѓа, дека неговото лице ти делува тупаво и што во тој момент чувствуваш?

- Па, тоа е истата оваа будалаштина!

- Што значи будалаштина?

- Тоа значи дека јас се забавувам, создавајќи им проблеми на другите луѓе.

- Колку си ти глупава!... облечи се, и дојди во големата соба, таму ќе разговараме.

Леле! Овој пат не почувствував никакво незадоволство, што тој ме нарече глупа. Изгледа дека веќе се навикнав на фактот дека сум глупава и веќе не го сваќам тоа како навреда. Но, ако неговиот тон беше помалку пријателски, можеби повторно би била повредена.

Требаше само да влезам во собата, и веднаш да почувствувам - каде е моето место. Всушност, штом седнав помеѓу перниците веднаш се чувствував сигурна, собрана. Во центарот на челото почувствував мала вибрација, како далечно зуење, слаб притисок, како некоја сила нежно да притиска од внатре. Чувствата се интензивираа. Почувствував мирис на борова шума, загреана од сонцето. Чудно, не ги слушам птиците - толку е тивко овде, како што е само во планините. Оваа чудна тишина, која е како мост кој ги поврзува сите човечки со пространството на немата стихија.

- Значи мислиш дека со своите постапки ќе предизвикаш кај луѓето негативни емоции?

- Се разбира!

- Тонот на твојот глас е импресивен:)

- А дали ти мислиш поинаку?

- Мислам, и не само што мислам, туку и знам дека секој човек избира сам што треба да доживува.

- Избира! Може да избира само тој, кој знае како да го направи тоа, кој знае дека постои избор, но просечниот човек нема таков избор.

- Зошто така?

- Затоа што кај сите луѓе во едни те исти ситуации се појавуваат едни те исти негативни емоции, и сите знаат дека така и треба да биде. Да би постоел избор, луѓето треба да знаат дека можат да бидат различни.

- Лажеш. Спротивно на она што го велиш, всушност, многу добро знаеш дека не кај сите луѓе се појавуваат едни те исти ситуации и исти реакции. Некој би можел да те мрази кога ти ќе му кажеш дека ти е антипатичен, некој, напротив, ќе почувствува самосожалување, а на некого сепак ќе му биде сеедно, а на некој друг ќе му биде драго што има можност психички да се појача. И, доста ретка опција - некој може да се изненади од твоето необично, но искрено однесување, и ќе се обиде подобро да се запознае со тебе, и во иднина и да научи нешто од тебе! Тоа не е невозможно дека човекот што отпрвин ти се чинел бездушен за тебе, дека може да те заинтересира во барем мал степен, ако како одговор не ти демонстрира непријателство, туку симпатија и интерес. Сето тоа зависи од личноста.

- Да навистина, лажев... не знам како се случи тоа.

- Многу лесно. Ако ние го прифатиме фактот дека самиот човек е одговорен за она што тој го чувствува, излегува дека сега може се, или скоро се - всушност дали така помисли?

- Токму така.

- И таа мисла ти пројави незадоволство, што потоа те заслепи, па ти кажа очигледна, дури и за тебе самата будалаштина, затоа што емоцијата те преовлада. Твојот разум спиел во тоа време, кога ти го кажа тоа, едноставно исклучи се што спречуваше да се прикажат негативните емоции, која се чинеше толку точна.

- Да... се беше токму така! - бев толку возбудена од деталната анализа на моите огорчености, што дури заборавив дека станува збор за мене и не се оптеретував. - Знаеш, навистина ми се допаѓа оваа идеја дека моите огорчености - тоа не сум јас. Ако јасно тоа го разберам, тогаш би можела да научам како да ги најдам и да ги истражувам исто така внимателно и прецизно, како и ти.

- Да, тоа е конструктивен став. Замисли си дека твојата личност - е градина, за која мора да се грижиш. Штом се појави плевел – веднаш го чистиш и проверуваш дали сè е чисто. Продолжуваш да се грижиш и понатаму, да бараш уште плевел, и истражуваш атрактивни нови доживувања, кои се појавуваат на нивното место.

- Имам чувство како да сум се поделила на два дела, и ова не се смета како фантазија... Тоа е многу радосно – така да се доживуваш себеси! Сега не сакам ништо да кријам, ништо да притајувам, бидејќи сето тоа - не сум јас!

- Колку повеќе емоции ќе доживуваш сега, толку побрзо ќе го изгубиш тоа разбирање, кое толку ти се допаѓа - со ист тон тој го додаде тоа.

Се здрмав и занемев, не знаејќи како да дејствувам понатаму.

- Разбирање - тоа е нешто што лошо се вклопува со емоциите, вклучувајќи ги и позитивните. Или емоции, или разбирање. Разбирање – тоа е нешто слично на длабоко вкоренети тектонски процеси и може да го претворат твојот живот во друга насока, а оние емоции кои произлегуваат автоматски околу разбирањето - тоа се меури, па дури и не - тоа се пијавици! Затоа, најлошото нешто што можеш да го направиш со разбирањето е да дозволиш пијавиците да се налепат. Но, се разбира, секој избира што за него е повеќе привлечно. Ете некој сака да доживува негативни емоции...

- Тоа е невозможно!

- Се разбира, дека тоа е невозможно! - тој се насмеа и стана, отиде до прозорецот. - Ништо од она што го реков не е можно, бидејќи никој тоа не сака да го види, никој не сака да го надгледува, мислам, да извлече заклучоци. Може да ти изгледа апсурдно дека скоро сите луѓе сакаат да страдаат? Тоа звучи апсурдно само за оние кои не направиле ниту еден чекор во справувањето со негативни емоции, но тоа е неоспорен факт за секој кој се занимава со оваа практика најмалку неколку месеци. Затоа имаш можност самата да се увериш. Замисли си - луѓето сами избираат што да чувствуваат, и сами избираат да страдаат, бидејќи тие уживаат во нивното искуство. Само е вредна оваа забелешка да се напомене, јас не те принудувам да се согласиш со мене. Можеш да го провериш тоа не порано од кога ќе се појави своето разбирање, после добиеното искуство.

- Но, како тие избираат?

- Па како... Наместо да излезат со фактот дека кај нив цело време се појавуваат негативни емоции, луѓето би можеле да се спротистават на тоа, да им изјават војна на нивните огорчености, да почнат да се стремат кон нешто друго - симпатија, радост, нежност, желба за помагање, стремеж.

- Но, ако тие не знаат што се тоа симпатии и радост?

- Па, како прво, такви луѓе едноставно нема - многу пати секој од нив доживувал симпатии и радост, и нежност во некој степен, одамна или неодамна. Детството – тоа е непресушен извор на овие доживувања. И покрај тоа не ги прави негативните емоции помалку токсични. Луѓето се помириле со фактот дека тие се болни од опсесивната психичка болест која се манифестира секогаш, постојано. Замисли си дека нешто постојано те боли... Негативните емоции - се иста болка, со која луѓето се помириле. Тоа е право лудило, вистинско страдање. Сети се како за трепкање на окото стана несоодветна, неодговорна, кога се изнервира.

Негативните емоции - се психичка болест! Точно – јас веќе се помирив со нив, јас се навикнав на фактот дека тие се неотуѓиви, дека се природна манифестација на човекот... И дури и кога јас самата сакам да се ослободам од нив, јас тоа го сфаќам како нешто чудно, како свој каприц, а не како единствениот можен начин за справување со нив. Види го ти тоа! Како се споив со нив, но еве сега толку јасно гледам дека оваа болест не е помалку сериозна од менингитис или гонореа. Едноставно, луѓето научиле да живеат заедно со оваа болест, тие можат да ги извршуваат своите должности во грдо општество, кое постои сега.... Можеби затоа и тоа е толку грдо, бидејќи "се вклопиле, " се искривиле "" под негативните емоции? Ме интересира, што се појавило прво - моралот или негативните емоции?

- Секој има избор. Човекот сам ги создава и ги одржува своите страдања. Предложи му на секој да престане да доживува, на пример, завист - овие луѓе нема да мораат ништо друго да прават, само ќе кликнат со прстите, и зависта ќе ја снема засекогаш. Дали мислиш дека радосно прифатиле:) Во твоето лице забележувам дека ти исто така мислиш.

- Па да, отприлика така.

- А ти провери... ништо слично. Човекот ќе скокне, велејќи дека не му е потребна таква среќа, дека не сака да стане целосно безчувствителен, како дрво. Луѓето мислат дека ако тие престанат да бидат љубоморни, завидливи, лути, итн, итн, дека тие ќе бидат слични на безчувствителни дрва! Замисли – до кој степен на проширување треба да се дојде за така да се држиш до своите страдања, за сето тоа што скапува, што го спречува прикажувањето на сите просветени емоции?

- Јас дефинитивно ќе го проверам тоа. Бидете сигурни дека ќе ги испрашувам луѓето.

- Нешто се случува, и сите веднаш го толкуваат тоа како негативен или позитивен настан. Тој сам ја поддржува оваа интерпретација, сите мисли кои произлегуваат во врска со тој настан, кога на пример, би можеле да се одржуваат другите мисли, кои би создавале резонанса со просветените доживувања, а не со негативните состојби. Но, проблемот е во тоа што и самите мисли, и негативни емоции, кои се појавуваат заедно со нив, човекот ги смета за легитимни, соодветни, кои не припаѓаат на никого, а доаѓаат сами по себе, од надвор. Многу луѓе се гледаат себеси како жртви на негативните состојби, а не за причината на тие состојби – еве во што е проблемот. Но, тие сакаат да бидат жртва, бидејќи така е полесно, не треба да се вложуваат напори, не треба да се бори – може само да се плови и бара заборав. Впрочем, ако човек сам не си признае, дека сам ги создава и ги одржува своите страдања, како тој ќе продолжи да живее? Ќ ему преостане или да се откаже или да почне да се бори против "самиот себе". И, повторно – човекот ИЗБИРА да биде жртва, бидејќи тоа е погодно и вообичаено.

Го слушав, се согласував и го одобрував тоа што го зборуваше, а со неодобрување размислував за луѓето кои самите себе си бараат проблеми, а потоа ги обвинуваат сите и се, но поради некоја причина не сфатив веднаш дека ова сето се однесува и за мене исто така! Дека и јас исто така одбирам да бидам жртва на негативните емоции, бидејќи ги доживувам, и овој факт толку нервозно се обидувам да го бутнам во некој оддалечен агол од подрумот и да го покријам со позитивни емоции. Толку многу не сакам ова да се однесува на мене... Целиот свет е составен од такви изроди и духовни неспособности, но јас сум поинаква - во овој момент на тоа сакам да ставам точка и да прошетам до карпите.

- Никогаш не разбрав зошто да доаѓам до невините луѓе и да ги провоцирам за појавување на негативните емоции?

- Прво, ќе ти биде потребно да вложуваш сериозни напори во надминување на стравовите. Една работа е да се чувствуваш праведна, заштитена од страна на добро утврдените навики, и сосема друга работа е да постапиш така како што ти сакаш, кога не знаеш дали си во право или не, кога не постои поддршка во форма на закони, општо прифатени морали и други работи - кога не постои ништо, за што би можела да се бориш.

- Да, тоа ми е јасно. Борбата со стравовите во директна конфронтација. Дали постои и второ?

- Да, постои и друго. Твојата мотивација можат да бидат најразлични просветени желби - не само желбата да се справиш со своите социјални стравови. На пример - желбата да изразиш симпатија.

-? Што? Да изразам симпатија, велејќи дека човекот ми е антипатичен:)) Не ме зезај:)

- Да, замисли!

Интересно е да се забележи дека мојата смеа не го погоди, неговиот израз на лицето не се промени, погледот не го сврте, и смеата беше некако искрена - сето тоа е толку невообичаено, толку добро... експлодира во внатрешноста блесок на акутна нежност поради фактот дека гледам како тој радосно се смее заедно со мене, а особено среќна од она што јас го разбирам, тој се смееше не само со мене, но исто така и на мене, на мојата глупост, и тоа не е на мојот распоред, но јас разбирам и тој го гледа ова и разбира... во тој момент јасно увидов дека овие армирани-бетонски ѕидови на отуѓеност, стрес, загриженост, секогаш можат да се чувствуваат со неограничена отвореност, што се одразува со безброј нијанси на просветени доживувања...

- Јас не ти предложувам да го искажуваш своето неодобрување кон луѓето, следејќи ја желбата за поддржување непријателство. Замисли дека може да се случи дека меѓу толпата на луѓе може да се најде еден, кон кого твоите симпатии ќе манифестираат на тој начин – во облик на желбата да му пријдеш и да му кажеш дека тој не ти се допаѓа, дека гледаш во него тупавост и замрзнати кисели самосожалувања. И тогаш за тој човек ќе има шанса, која тој може да ја искористи или да ја отфрли.

Јас малку се заморив од овој разговор, се појави незадоволство, бидејќи се плашам да го кажам отворено. Седам уште некое време во оваа глупава состојба, мислејќи за тоа како да продолжам, како да се однесувам во таа ситуација - да кажам дека сум уморна, и тогаш тој може да го изгуби целиот интерес кон мене, или да продолжам да зборувам, но веќе не доживувајќи вистинска радост од разговорот? Во стомакот имам чувство, како нешто да сака да излезе, но опсесивната загриженост како да го мава по главата, и тоа како претепано куче на некое време се повлекува, но потоа повторно го наоѓа патот и повторно се издига кон градниот кош. Ги пресекувам сите стравови, колку што е можно, и се препуштам на тоа чувство. Брзо стекнувам сила, го отфрлам целото ѓубре, и експлодирам со свежи тонови на фонтана во срцето. Искреност! Ова е вистински тест за да сфатам што навистина сакам сега, која лага ме поддржува, што сум јас воопшто.

- Сакам да прошетам... јас сум многу заинтересирана за сè што ти...

- Стоп! - Студен и директен поглед, сурова интонација.

Јас се здрмав, и повторно почувствував бран на вознемиреност - точно, пак направив нешто погрешно.

- Дали мислиш дека би ми го покажала својот интерес, мораш да ми кажеш за тоа? Дали мислиш дека можеш да создадеш појава на интерес? Се разбира дека можат така да постапат такви глупави, како што си ти. И јас не сум заинтересиран за сите љубезни фрази, кои се всушност дизајнирани за само едно: на тој начин ти бегаш од отстранување на негативните емоции, менувајќи ги во матно незадоволство.

- По ѓаволите!

Земам длабок здив, излегувам надвор од кожата на преплашената ништавност, самоуверено и гласно кажувам:

- Сакам да одам на прошетка!

- Токму така - се насмеа како да пред малку не беше строг и ладен.

Брзо работите се менуваат... понекогаш едноставно немам време да му се налутам нему. Лутината само што почнува да ме фаќа, и јас целосно заборавив дека пред малку планирав да му се спротиставам, да го обвинам за неправда и негативен став, па повторно ме фати интерес. Зголемениот интерес генерираше симпатии кон него, која што граничеше со задоволство, а потоа со сексуалната возбуда. Претходно, моите денови беа одмерени, и од будење до легнување во кревет поминуваше исти временски период и расположението ми беше речиси исто во текот на денот, а ако тоа се менуваше, тогаш еднаш... па, два, три пати на ден. Сега се случува нешто непознато. Впрочем, неодамна се разбудив, и имам впечаток како да помина половина ден... Расположението ми се менува речиси секоја минута - огномет на чувства, мисли, емоции, откритија.

Камената патека која ѓаволски се криви помеѓу грмушките од есенските планински цвеќиња, ме води кон езерото. Не можам да поверувам дека сум на ова место. Тоа се уште не е реално, никако не ме напушта чувството дека ова е некоја друга реалност, или јас сум се сменила? Колку е тешко тоа... "реалност" и "јас сама", "реалност" и "јас сама"... Дали може да постои "реалност", ако ме нема мене? Веќе размислував за тоа, но сега повторно немам никакво разбирање. Сигурно ќе зборувам за тоа со... Па, јас дури и не го знам неговото име!

Езерото ми се чини толку нежно... или нешто, како да е во воздухот, не лежи на дното, туку само како нежно да го допира. Знам точно каква е водата во него - студена, но не да те смрзне. Јас пливам многу добро, но обично се плашам да пливам во диви места - се плашам од длабочините и од дното. Од каде сепојави тој страв? Низ превезот на годините, се појавија нејасни сеќавања, но тоа засега е само чувство, неартикулиран страв, кој се спои заедно со сликата на застрашувачкото и непознато дно...роднини... баби и дедовци, родители, и некои други луѓе - сите нешто кажуваат, гужва, за мене ова е како безлична бучава, позадина, апсолутно неинтересно. Личат на механички кукли - сето тоа во еден вкус, како обликувани од иста ткаенина... Езеро... Езеро... Езеро! Да, точно јас на брегот на езерото! Истрчав директно во вода со облека, сакам да втрчам во водата, таа е толку радосна и фасцинантна желба!... Брегот беше матен и стрмен, но јас тоа го сфатив само кога нозете ми паднаа во водата, и јас бев речиси до половина во вода, мама ме грабна и ме прегрна цврсто во времето на падот... јас бев како во вакум, немаше ништо - ниту страв, ниту радост, не знаев како да реагирам, не знаев што е тоа страв. По ѓаволите – како можев да се сетам на тоа, но всушност токму пред овој ден, јас не знаев што е тоа страв! И кога таа френетично се фати и ме стегна за себе, нешто ново се појави во мене - милиметар по милиметар моето тело се исполнуваше со нешто бетонско, темно сиво, парализувачко, застрашувачко...

Фрлајќи ја облеката заедно со стравот, се растрчав и ја расекував водата со рацете, и како делфин отидов во длабокото. Колку било убаво да се чувствувам апсолутно диво, слободно и бестрашно! Ова е мојот свет - шумите, карпите, ноќните патеки, ливадите осветлении од месечината, огнени зајдисонца, шумски езера... се протегнав како ѕвезда на водата, а потоа се нурнав повторно како сирена. Бран на вода како тенко ехо се разнесе кон карпите, обраснати со ниски борови во подножјето. Кога доволно се наиграв, излегов на плажата и легнав на еден голем, топол камен од сонцето. Тишина.

Кога се вратив во куќата, тој не беше во собата, ниту во кујната, сите други врати се уште беа затворени, и ми беше непријатно да ги отворам, иако, се разбира, бев љубопитна да видам – што има таму. Од кујната доаѓаше мирис на вкусна храна, и најдов таму топли палачинки, џем од банана-кокос, и чај. Значи дека бил тука! Ми се допаѓа неговото присуство. Во моето контроверзно и брзо менување на доживувањата се повеќе блескаше вистинска љубов, која предизвикуваше акутна сексуалната желба. Тука, повторно замислив како влегува во мене, и наеднаш се заигра во мене, се навлажни... Боже мој, што зборам... каде ги наоѓам овие зборови... влегува...исполнува... се навлажни..., но како да кажам? Ми го става? Се качува? Ми го бапнува? Ми потече? Почнав да се смеам неконтролирано, додека спазматички се обидував да ги најдам зборовите, кои би ги искажале моите чувства. Значи дека е богат рускиот јазик... Ма, тоа сеуште и не е јазик, туку ембрион...

Се прашувам дали тој знае дека го посакувам? Од него не може да се сокрие ништо, но сега не сакам ништо да сокријам... Сакам да се соблечам и да шетам гола по куќата. Што тој ќе помисли за мене?... Јебига, повторно тоа ѓубре почнува да излегува од мене. Јас. Сакам. Да шетам. Гола. Тоа е доволно за да се соблечам и да почнам да доживувам задоволство бидејќи конечно можам да го правам она што сакам.

Дома секогаш тоа беше голем проблем. Не ја поднесувам домашната облека, особено пижамите, ноќниците... целото детство бев принудена да ги облекувам, и секој пат имав чувство дека станувам друга личност, кога ги облекувам овие савани. Штотуку бев енергична девојка, а веќе станав дебилна пензионерка... Но, до последниот ден, додека живеев дома, дури не смеев и гола да спијам, а да не споменувам дека не смев така да шетам по дома. "Тато можеше да влезе во било кој момент, тој е маж... Маја, девојката треба да спие во пижами, инаку може да го прелади сето свое женско, а и не е препорачливо тоа..." Кога почнав да живеам сама, прво ги фрлив сите бањарки и папучи, кои мама внимателно ги стави во куфер. Куфер - тоа е премногу страшен феномен:) Нешто толку човечно до коскена срцевина, - семејство, родители, деца, викендичка, работа, папучи, сервиси, родендени, одмори, куфер, пензија... - лесно создадена описна серија. Никогаш, никогаш, НИКОГАШ, ова нема да биде опис на мојот живот. Ова е полошо од смртта, тоа е бавно гниење, распаѓање, смрдеа, куферот исто така...нека оди по ѓаволите.

- Но, еден убав ден можеш да се разбудиш и да откриеш дека си просечен човек, и дека ништо веќе не е потребно, освен топло семејно гнездо со пристоен сопруг и прекрасни деца.

Повторно се појави како од под земја, и повторно, знаеше точно за што размислувам јас.

- Не! Со мене тоа не може да се случи! Тоа е невозможно.

- Зошто си толку сигурна во тоа?

- Затоа што сум изморена од сето тоа. Подобро е да умрам.

- Можеби е и подобро, но што направи за да не се случи тоа?

- Дали навистина мислиш дека тоа е можно?

- Па дури и повеќе од тоа - мислам дека така и најверојатно ќе биде. Бидејќи шансата да избегаат од страдањето е премногу мала за било кој друг. Веројатно мислиш дека ова е едноставно, дека треба само тоа да го посакаш... Ама не, тоа не е така, тоа е најтешко што само можеш да го замислиш. Дури и првиот чекор - отстранувањето на негативните емоции - ќе бара од тебе огромен напор, за кој се уште, за жал, не си способна. Најверојатно мислиш дека ако имаш желба да бидеш слободна, ако имаш аверзија кон секојдневицата, дека тоа ти дава какви било гаранции? Не, Маја, тоа е единствената шанса за да добиеш шанса. Ти не знаеш зошто одеднаш тоа се случи, за да имаш таква желба, зареем нешто си направила за тоа? Не, тоа е мистерија, зошто ти се појавила таа желба. Но, таа мистерија нема јасна закони за тебе, и во секое време, твојата желба за слобода може да исчезне под вода и готово. Ќе умреш, а може дури и да не го забележиш тоа. Ти ќе да продолжиш да живееш онака, како што живеат и сите останати луѓе, присетувајќи се за својата потрага, како спомени од младоста, како за мали, слатки лудории.

Со секој збор ме опфаќаше вистински ужас, дури и почнав да се тресам од леденото дишење... се топлам на сонцето и фантазирам за секакви глупости, јадам вкусна храна, а тука такви работи се случуваат... Што може да биде полошо од таква тивка, незабележителна смрт? Како безболно каснување од змија, како безвкусен отров, дури и не забележувам, како тоа ќе се случи, едноставно ќе се разбудам наутро... Не. Како, колец да забодувам во средината на матната бара на доживувања, утврдувам стабилен потпирач на тоа место – нема да се откажам само така, обиди се да ме свиткаш.

Јас ја предизвикувам таа тивка смрт. Јас нема да бегам од неа, на бегање ме присилува стравот, а стравот и парализира, не ти дозволува да работиш, те деконцентрира и ти го заматува вниманието. Сакам да се најдам со оваа кучка лице в лице, сакам да ја погледнам во очи, и токму така сакам да ја победам - во директно спротиставување, без сенка на страв и сомневање. Таа е насекаде, од сите страни, ја чувствувам нејзината слатка смрдеа. Таа може да го внесе во мене нејзиниот отров во било кое време, кога нема да се борам. Како е глупаво да се плашам од смртта на телото, кога на секој чекор те очекува такво ѓубре, постојано гризе, и секој залак може да биде последен!... А потоа нема да има ништо - ниту болка, ниту страв, бидејќи јас веќе умрев...

- Дури и прекумерните напори во практика не ти даваат било какви гаранции. Сакам да го апсорбираш тоа, да вложиш максимални напори, со цел да разбереш што сега ти кажувам. НИШТО не ти дава никакви гаранции. Ако еден ден бидеш слободна, ако некогаш избегаш од тој затвор - тоа ќе биде чудо, а не природен тек на настаните, како што ти би сакала да мислиш.

- Па, како така? – буквално молејќи го прашав – а што е тогаш со сите антички практики кои водат кон просветување? Зарем тоа не е патот,кон кој секој искрено се стреми да дојде?

- Тоа е само шанса да се добие шанса.

- Но, зошто така?

- Од каде да знам? Зошто сонцето изгрева, зошто сега го нема, зошто тука расте дрвото, зошто она доживување кое го викаш со себе, се наоѓа токму во тоа тело и во тие околности... не ги знам одговорите на тие прашања.

- Ти не знаеш? - мислев дека ти знаеш се...

Се насмеа, климајќи со главата, како дете.

- Ти си со премногу високи мислења за разумот. Еден ден ќе мора да се помириш со фактот дека разумот е алатка со прилично ограничен капацитет. (Но .. не верувам дека ова се однесува на тебе... а и на мене?) Елементите немаат јасна причина за законите на разумот, она што е надвор од човечките граници, му се чини како незамислив хаос... можеби еден ден тоа сама ќе го разбереш.

 

... Се стемнуваше. Во куќата не гори светло, и тој момент станува малку застрашувачки, а во исто време и фасцинантен. Темнината се протнува внатре, како темна магла, станува поладно. Сеуште не е целосно избледена црвената пукнатина на зајдисонцето, а над двете карпи веќе се појавија ѕвезди. Ветер... како да игра во дрвјата, кружи околу куќата, како безгрижно и слободно суштество одлетува во продлабоченото синило на небото. Толку сакам да се фатам за слободата и да исчезнам со неа како на брз делфин, поминувајќи го ветрот!

Се покривам со ќебе и уште некое време седам во мракот. Денес поради некоја причина не се плашам, куќата ме штити, можам да ги затворам очите и да му се препуштам на мракот. Тој ме обвива со нежно и пријатно ќебе - како можев да се плашам? Колку било убаво да се седи во мрачна соба!

Изненадувачки - воопшто нема досада, не сакам насекаде да трчам, ништо да правам. Дури не сакам на ништо да мислам, имам такво чувство на исполнетост и смиреност... Не разбирам како сум живеела досега. Јас не бев во можност воопшто да бидам сама, цело време имав потреба некој да биде со мене, или нешто во краен случај. Книги, телевизија, музика, телефон, фантазии, чај, бонбони, соседи, момчиња – алки на строг околувратник, на кој ме водела здодевноста. Зарем се може поинаку? Сега не ми треба ништо, имам таков простор, таква полнота во животот, низ кој може да се патува бескрајно.

Музика во далечината... како да доаѓа од високите планини... заедно со ветрот, со месечината, со здивот на другиот свет... кој се наоѓа надвор од човековото... Ги отворам очите, седи пред мене и се насмевнува... јас никогаш не го прашав за неговото име...

- Тај.

Само седи и не кажува ништо. Воопшто не е строг, очите му имаат детски сјај. Има густа коса... каква ли е на допир? Темна кожа на рацете, слични на шепите на тигар, силни и убави нозе, гради кои се гледаат низ памучната кошула - сето тоа ме опијанува... Тој не изгледа како човек – сончев бог, кој не знае за време... Можам да се стопам од желбата да го допрам... Тој само седи и гледа во мене.... Какви само нозе има!

- Бакни ги.

Да ги бакнам? Тоа ми изгледа толку природно, толку просветено, но сепак... да ги бакнам...? Ја допирам неговата шепа со својот образ, таа така мириса - како паднатите лисја на сонце. Ја допирам со својот јазик неговата нога, со усните, ја лижам неа, доаѓам меѓу прстите, треперат од мојот допир, ги грицкам, ги цицам како кур... во главата ми се врти, како кога како дете се вртев на рингишпил... ја подигам опијаната муцка и низ панталоните со потпирам на неговиот кур, кој трепери од возбуда. Одвај чујно стенкање, сакам да го фатам со усните... Тој ме спречува, фаќајќи ме за врат, за коса, цврсто ме држи, гледајќи ме директно во очи... Неговиот поглед ги извишува од мене сите светли удари на светлината - за неколку секунди не остана ништо од она што јас сметав дека сум јас, и не постои никаков начин да се спротиставам на тоа. Нема за што повеќе да се држам. Празен сад со празни ѕидови... не останува ниту тоа, кога се појавува нешто... бакнеж... Две огнени спирали се превртуваат во играчки замав отворени кон катастрофа, ентузијзмот ги пали сите најтенки конци, кои го поврзуваат ТОА со човечкиот облик. Пад во длабочините на блаженство... Како може да се издржи...?

- Стисни се покрај мене... ќе се движам многу бавно... запри ме кога оргазмот ќе биде многи блиску... така... така... девојко:)... учи, научи да се воздржуваш...

Го стегам силно вратот, фаќајќи го цврсто со нозете... каква е неговата кожа... паѓање, кружење, летање... ништо не разбирам... час се појавува на површината нешто неописливо, а потоа се растворам во него, и секоја клетка се топи од оганот на блаженство, мислите исчезнуваат, а уште не се ниту родени . Горење и прелада, страст и заборав... лизгање на работ на оргазмот - на силниот гребен на огромниот, моќен бран... ветровите на нежност донесуваат шепот... Тај, те сакам...

- Девојко:) Умна, убава, моја тигрица, се ти излегува... така, научи да го толерираш мојот цврст кур... еден ден ќе свршиш под мене, но не сега, засега биди трпелива. Уште?... Кажи ми дека сакаш уште... Ете така...

Како тоа се уште не ме уништи?

... Не знам, колку време помина – она кое се чинеше како неуништиво, како тенок превез експлодира, позади границата од која се исчезнува... јас веќе не бев таму.

Јас се смеам! И смеата, како шум на поток, ме допира како прелада. Толку неверојатно - можам да се движам со раката која веќе не ја чувствувам. Течна вода потпевнува, во облик на виолетова инка се превртува во центарот на градите – претходно на ова место беше телото. Воздухот веќе не беше празен, како да е и Тај во него, сите негови движења се чувствуваат во моето тело, па дури и надвор од телото, во вид на водени вирови кои искраат од страст и радост... се преплетувам во струи на блаженство во пространството, без разлика дали се излева од градите, или се прелива во градите. Тоа е невозможно, тоа не се случува.

- Тај! Тај!

Истрчувам гола од куќата и повторно го довикувам. Нежно како свила тело, го сече воздухот како мек путер, рефлексиите на облаците во живите капки роса... Како е се живо! .. упило нежно, невино треперење, како влажно дрво, кое апсорбирало дожд, која ја покажува исполнетоста. Се дише, се се смее, како да целиот свет води љубов. Како тоа потсетува на секс!

- Тај.

Тој седи на брегот од езерото на голем камен и нежно ми се насмевнува. Дотрчувам и се припивам во него... И не го чувствувам ниту неговото тело, ниту своето - сребрена топка, која одѕвонува со празнина, и јас не знам каде сумм, а каде е тој... нашите очи - тоа е само поглед, а постои само ТОА.

 

- Одколку години почна да мастурбираш?

- Од шест.

- Похотлива женка:) - ме привлече кон него – а и тогаш почна да свршуваш прерано?

- Да. Секој ден свршував. Не знаев што се случуваше со мене, но тоа дефинитивно беше најатрактивното доживување за време на многу години. Секоја вечер, се заглавував во бањата, и го местев туш, така што тој би прскал на мојот клиторис. Мислев дека правам нешто страшно, и многу се плашев дека некој ќе дознае за тоа. Секој пат после оргазмот, се заветував дека никогаш веќе нема да го правам тоа, но следната вечер, желбата беше појака, и се се повторуваше одново и одново... Кога имав девет, мајка ми ме повика во собата, ја затвори вратата и без подигање на очите почна да ми кажува дека некои деца имаат таква болест како што е мастурбацијата: "Тие сакаат да се допираат меѓу своите нозе и да уживаат во тоа. Но, тоа доведува до многу, многу лоши последици .. "До кои поточно, никогаш не кажа, но потоа не размислував за тоа, бидејќи слепо верував во сето она што ми беше кажано од родителите. По разговорот, вечерите се претворија во кошмар. Не можев ништо да направам со својата болест, и свршував, умирајќи од страв, чувство на вина и инфериорност.

- А што беше со момчињата?

- На 12, јас само мислев на секс, но не можев да најдам соодветно момче, а и повторно – ми беше срам од своите желби, ми беше страв да ја изгубам невиноста... А кога момчето беше пронајдено, тогаш веднаш ми го стави, за еден миг сврши и јас не искусив ништо освен физичка болка и збунетост. Чекав на тоа толку многу години, свршувајќи по 5 пати на ден, замислувајќи се себеси во страствен секс... Тогаш веќе имав некоја оддалечена претстава за сексот, по фотокопиите на Кама Сутра, кои ги најдов кај брат ми во оддалечениот агол на масата. По првиот секс долго време воопшто не сакав ништо – ниту да мастурбирам, ниту нови момчиња... Со следните десет момчиња ситуацијата беше иста. Јас не знам зошто се ебев со нив. Тоа беше само тупавост, бидејќи јас не доживував ништо, никакво задоволство... Потоа се сретнав со едно момче, со кое прв пат успеав да свршам за време на сексот. Имав петнаесет години. После тоа почнав да ги избирам поинаку момчињата - не со главата и комплексите, туку со ова! – посочи со прстот кон пичката.

- Да, таа е понекогаш попаметна од главата:)

- Но, исто така, се разбира, имаше многу глупости...

- Па имаш ли сега нешто во сексот, што не си го реализирала и што би сакала да го реализираш?

- Да, мислам дека да. Сексот и понатаму ми е многу привлечен, иако не знам како ќе го имам сега... Ти се преврте.

- Ќе видиме како ќе се однесува твојата сексуалност. Ако имаш одредена желба да престанеш да доживуваш оргазам, или барем да не ги доживуваш во секое време, на пример, да речеме, два до три пати недели, еднаш месечно?

- Да. Сум свршувала доволно.... И тоа е ТОЛКУ добро - да имаш секс, а да не свршуваш. Никогаш не мислев дека имам толку сензуално тело, дека можам да доживувам такво задоволство. Прекрасната работа е тоа што не можам, ниту сега, ниту кога водевме љубов, да направам разлика помеѓу сексуалната возбуда и нежноста. И едно и друго...се чини дека се споиле, формирале единственна беспрекидност, како блескав конец, на која се нанижани сите моменти.

- Нежност кон мене?

- Се разбира кон тебе, кон кого друг:)... Во што е проблемот? Јас нешто погрешно велам?

Тај продолжи да ме гледа как одами поставил прашање, а да не добил одговор.

- Нежност кон мене?

Јас се замислив. Морам да се присетам - како беше тоа да се вратам наназад. Тоа е лесно, бидејќи чувствата беа толку јаки... очи... светкави, како кај јагуар, толку нежен јагуар... ова не е засега тоа... се впивам кон неговиот грб, ја зафрлам назад главата... тоа не е тоа... одеднаш блесок на желба да заплачам, и јас плачам на цел глас, поради ненормалната отвореност... ете! Тука тоа и почна. Нежност... така чудна нежност... се разбира, дека ја чувствувам кон него, кон кој друг уште... не, тоа се преплете разумот, нешто тупаво... и повторно - почнав да плачам, дури и не е вистинскиот збор... речиси хистерично, но не болно, туку како планинското езеро да пробило во долината, среќа од ослободувањето, јазот на нешто сврзувачко, загушувачко... во тој момент се појавува нежност... продорна, сакаш да се смееш, да се отвориш и да го пуштиш во себе целиот свет... планините... тоа искрење на ледот, светлината достигнува таква јачина и интензитет, кој се чини дека целиот свет ќе пукне... цел свет... промена на слика... што тоа беше... сега веќе не се сеќавам толку јасно... планините беа таму... море, делфини... муцката на куче во дворот... старец кој продава цвеќе на брегот... чудна серија на слики... многу чудна!

Возбудена од своето откритие, се вкочанив, ја отворив устата, не знам што да кажам, како тоа да го разберам, што тоа значи?

- ?

- Дури и не знам зошто, но сега... сега јас, ако сакам да бидам искрена до крај, морам да кажам дека помеѓу тие слики, кои ја придружуваа мојата експлозија на нежност, кои ја исполнуваа...

- Зборувај.

-... не сум сигурна, дека меѓу овие слики беше твојот лик! Веројатно беше... да, сепак беше таму, но чудно е дека се помешаа голем број на други... и не е поради тоа што тоа беше само некој вид на паразитска активност на мозокот, не, секоја, дури и најневажната слика блескаше од таа нежност, доведувајќи ме во состојба на екстаза. Излезе дека доживеав нежност кон тебе? Или не само кон тебе? Кон кучето? Кон старецот? Кон планините, делфините... Значи кон се?

- Ние го користиме истиот збор кој се однесува на редица на многу различни доживувања. Јазикот кој го користиме, воопшто не е совршен. Тој е многу детален во однос на судска постапка или технолошки процес, но во однос на доживувањето, ние всушност немаме јазик, а имаме фонд на зборови, чие значење е нејасно. Ова доведува до фактот дека не можеме да правиме разлика помеѓу доживувањата, а тоа пак води до фактот дека изборот не е направен, не се појавува познавање на правецот на движење, човекот едноставно селула од страна на страна, како бесмислено дрвце.

- Јас неодамна дознав, дека кога почнав да се занимавам со практиката, дека немам доволно зборови, дека не можам да го опишам своето лично искуство!

- Да. И тогаш тоа искуство брзо е покриено со превезот на заборавот, всушност тоа и не е дури и искуство. Таа нежност која што ти ја доживеа – тоа е нежност, која нема специфичен објект, каде што би се испратила. Да, да... замисли, таа не е насочена кон никого посебно. Со што таа да ја споредам... како златен прав виси во воздухот, и кога ќе погледнеш на светот низ неа, сето тоа како да придобива некој златен сјај. Јас дури и повеќе ќе ти кажам, за да бидеш целосно изненадена:) Таа нежност дури и не доаѓа од никаде.

- Како тоа? Таа доаѓа од мене.

- Таа доаѓа од кај тебе?

- Па, да, како би било поинаку?

- Ако не беше толку сигурна дека не може да биде поинаку, и да го чувствуваше она што навистина се случувало, би можела да го видиш она, за што ти кажувам. Подоцна, врати се повторно на овие сеќавања, и нека твојот разум седи на килим на патеката во близина на вратата, и не дозволувај да скока неконтролирано и да кака секаде, каде што ќе стигне.

- Но што...

- Мислев на тоа, дека ти ништо не знаеш за тоа, што може да биде, а што не може да биде во светот на просветените доживувања. Научи да се однесуваш со сите свои искуства, кои ќе ги постигнуваш во врска со практиката на отстранување на негативните емоции, како со нешто, за што преседани никаде околу тебе не се присутни - никој едноставно нема такво искуство. Сето искусство кое го поседуваат луѓето – тоа е животно искуство, исполнето со огорчености до самите краеви.

- Јас дефинитивно ќе се обидам уште еднаш да се сетам.

- Јас можам да ти дадам уште еден совет. Ако доживуваш искусство, кое за тебе е многу важно, користи ја секоја можност да го фиксираш, така што нема да се размачка како матна дамка во минатото.

- Да го фиксирам?

- Писмено. Опиши го сето тоа што се случувало со тебе во овој експеримент, се до последен детал и ќе ја приметиш разликата.

- Сакам да ги слушам твоите совети. Тие се... посебни, во нив постои јасност, тотална јасност! Да, она што го доживував досега, тоа е многу, многу важно, можеби ништо не е поважно за мене.

- Ова е само почеток... може да биде.

- Што сакашда кажеш?

- До овој момент ти уште ништо за себе не претставуваш, и ова што сега се случува со тебе - тоа е мој поклон. Ова значи дека по некое време ќе се вратиш на местото од каде што јас те зедов, но тоа не значи дека ќе го заборавиш ова искуство. Ќе се сеќаваш на него, ќе се стремиш кон него, ќе го бараш повторно и повторно. И само од тебе зависи – дали ќе се вратиш во ова искуство или не. Ако се вратиш, тогаш тоа ќе биде почеток на нашата заедничка практика. Ова ќе значи дека не си онаа која сонува, која бара богови и учители, да и бидат рамо за плачење, туку воин кој е спремен на се поради слободата. Ти ќе мораш да ги вложиш сите сили, сета своја страст да се вратиш таму, каде што јас те донесов на неколку кратки минути.

- Зошто токму така? Зошто морам да се вратам?

- Поради тоа што е токму така. Имам искуство кое штоти го немаш, затоа можам да говорам за тоа, а ти - немаш, затоа и не сакам да ја разговарам со тебе оваа тема, во спротивно или ќе ми поверуваш како религиозен фанатик или исто така ќе ме отфрлиш, а јас сакам твојата основа да биде само твоето сопствено искуство и ништо повеќе.

- Знаеш, сега воопшто немам никаква загриженост, а кога го нема, почнувам да сфаќам колку ужасно сум исполнета со нив во нормални времиња. Сето толку се промени, тоа е сосема поинаков свет...

- Знам дека немаш никакви негативни емоции, затоа што сега се наоѓаш таму каде што тие едноставно не се појавуваат. Но, тоа не е резултат на твојата работа, затоа не се додворувај и не мисли дека секогаш така ќе биде. Тоа ќе заврши, Маја, а ти ќе треба да ги завратиш своите ракави и да почнеш да работиш секоја секунда и да ги пронаоѓаш и отстрануваш огорченостите. Или ќе умреш или ќе излезеш како победник во оваа битка, трето не постои.

Ветрот дува во разголениот грб, го дува блаженството и отсутноста во пурпурната инка со краеви, меки како ливчињата на цветот. Штотуку ја сфатив суштината на неговиот подарок... Јас никогаш веќе нема да можам да го заборавам Тоа, никогаш нема да можам да се вратам на тие мали радости и грижи, кои ги сметав за дел од својот живот... Откривањата ме чекаат на секоја промена на мислите... Но, јас немам каде да се вратам! И не затоа што со некого сум се скарала, па нема повеќе да ме пушти таму, туку затоа што немам повеќе вообичаени доживувања, кои беа "тие" места и "тие" луѓе. Останаа истите визуелни слики, исти чувства од допирот - но се друго - емоциите, мислите и желбите - се променија. И затоа немам каде да се вратам. Тај ме стави на работ на жилетот - од една страна е смртта, од друга - слободата... Што е мојата личност во оваа комплексна и совршено убава шема на настаните?

- Засега имам сеуште време за разговор, сакам да кажам дека во ситуацијата со оргазмите не смее да се греши.

- Засега имаме време? Ти некаде се брзаш, патуваш?

- Не, тоа не е поентата, едноставно сега имам желба да разговарам со тебе, ми се допаѓа кога те советувам, сакам да ти помогнам да се разбереш со нив, но наскоро таа желба ќе ми помине.

- Зошто? Дали е тоа толку неизбежно?

- Тоа е апсолутно неизбежно. Ти немаш искуство во правењето на практика, затоа сум сигурен дека нема да можеш да започнеш да ги реализираш моите совети веднаш, нема да можеш со еден потег да престанеш да го полниш својот живот со огорчености, нема да можеш веднаш да почнеш и безусловно да ги отстрануваш механичките навики, а тоа е причината поради која мојата желба неизбежно ќе пројде, и дали ќе се појави повторно - зависи само од твојата практика. Кај мене се појавува желба да им помогнам само на оние луѓе, кон кои чувствувам симпатии. Постои симпатија – се манифестира желбата да им помогнам, без симпатија - желбата не се појавува. Тоа не е "решение", тоа не беше спуштено "одозгора", тоа само така се случува, а сам сведочиш за тоа. Кога сонцето изгрева, цветот се отвора, така тоа се случува и ние сме сведоци.

- Тогаш залудно не го троши времето! Што уште сакаше да кажеш за оргазмите?

- Тоа е желба - желба да свршиш, во никој случај не треба да се потисне. Одрекувањето од оргазмот треба да биде во природен развој на твоите сексуални желби, а не уживање во концептот дали тоа е корисно или потребно, не од следување на нечие мислење... Желбата мора да биде радосна, и само во тој случај сексуалноста понатаму ќе се развива. Едноставно во секое време, од времето кога ќе се појави сексуалната желба, и завршувајќи со моментот кога си блиску до оргазам, запрашај се - дали сакаш да свршиш, или сакаш малку да го одложиш тој момент, или повеќе сакаш токму сега да ги доживееш оние чувства, кои ги доживуваш. Ако се излажеш себеси и ги потиснеш своите желби поради било која цел, тогаш твојата сексуалност ќе умре... Не се потребни никакви "треба", туку само "сакам".

- Истиот ефект може да се направи на различни начини, од различни причини, различен мотив, и од оваа разлика зависи многу... јас разбирам.

- Од тоа зависи воопшто се. Изгледа како истата акција, и која е разликата, што те спречува да свршиш? Но, разликата е огромна. Во тој случај, ако имаш радосна желба да застанеш на работ на оргазмот и да не ја поминеш, ти ќе дојдеш до откривање на нови сексуални искуства и нивните нијанси, телото почнува да се буди, и се повеќе и повеќе негови области ќе станат ерогени зони, додека целосно не се претвори во голем извор од најразновидни и најдлабоки сексуални чувства, и веќе не само сексуални... Инаку, ако се срамиш од она што свршуваш, ако претпоставуваш дека свршувањето - е "лошо", а потоа кон ништо друго, освен кон нови негативни емоции, болести и разочарување, нема да дојдеш. Убеден сум дека повеќето луѓе, кои се толку инспирирани од различните сексуални практики, во многу блиска иднина ќе се соочат со криза, бидејќи механичкото откажување од оргазам, па дури и било кој обид да се вмешаш во својата сексуалност, диктирајќи свои правила, кои не израснале од тебе по пат на најприродна промена на желби - тоа не е радосен потег, што води кон длабочината на животот, тоа е следење на уште еден концепт, кој често е придружен со стравот од "пукање". А каде може да доведе активноста, генерирана од страна на концептот и отруена со негативни емоции?

- Почекај, сакам уште еднаш да разјаснам, да не погрешам. Значи, ти кажуваш дека механичкото откажување од оргазам - е кога ќе прочита некоја книга, каде што вели: "мораш да се откажеш од оргазмот, и тогаш ќе биде одлично," и ќе почнеш да се воздржуваш од него и ПОКРАЈ ФАКТОТ што навистина многу сакаш да свршиш и доживуваш сожалување, незадоволство, и така натаму, бидејќи не свршуваш.

- Да.

- А таквото откажување води некаде - тоа е, кога веќе сум се насвршувала до бескрај и кога уште еднаш дојдов до момчето, САКАМ малку да го развлечам оргазмот, токму затоа што ми се допаѓа тоа што го доживувам.

- Да. Ако желбата да не свршиш во тој момент е поголема од желбата да свршиш - тогаш нема ни да свршиш, но и двете желби треба да бидат желби за добивање на максимално уживање, а не на нешто друго.

- Тоа е само... само за едноставно разбирање:) А колку долго веќе не свршуваш?

Тој се насмеа, размислувајќи бог знае за што.

- Многу години.

- Многу години?

- Многу, многу години. Сакаш да ми дадеш комплимент и да ми кажеш дека младо изгледам:) Јас изгледам така, како сакам.

Дали тој само флертува со мене?... Не, не. Со овој човек тука се е возможно, и хипокризијата не ја чувствувам.

- Раскажи ми за себе.

- Не овој пат.

Јас ќе дадам сè што имам, само да тој пат некогаш биде. Тоа сега јас го мислам, а што ќе биде утре? Каква ќе бидам утре? ..

- Засега не сум сигурна дали сум подготвена во целост да се откажам од оргазмите, но барем имам апсолутна јасност во фактот дека во овој момент не сакам да свршувам.

- При тоа, можеш да имаш секс или мастурбираш онолку, колку што сакаш. Дојди на работ на оргазам најмалку двеста пати на ден... Посвети внимание и на микроорганизмите. Кога си многу возбудена, таков оргазам е тешко да се фати - тој се фаќа како див ѕвер, и ти сега малку сврши. Знај, колку повеќе има во твојот секс наклонетост, љубов, други просветени доживувања, толку е помала веројатноста на таква случајност. Загубите од таков вид не се толку катастрофални, како вистинскиот оргазам, но сепак доведуваат до слабеење на сексуалните и сите други доживувања. Сама ќе ја видиш разликата. Сеедно доаѓа до опаѓање во се, вклучително и во моќта и силата и радоста на желбите, а желбите – тоа се поточиња од кои се раѓа стремежот. Без стремежите си мртва.

Никогаш порано не сум видела такво убаво небо и убава вода... и дрвја и трава, и камења! Не знам која сум... Бранови - така се шири блаженството од ова место во сите правци. Вообичаен свет на доживување – тенко стакло, преку кое се се гледа појасно НЕШТО ..Тоа е она право, тоа и е... се мачам, но немам што да кажам дека Тоа постои. Мудриот старец кој се смешка со очите исполнети со блаженство, дете без мисли и стравови, љубовник кој ја милува со рацете вечноста, зајдисонце и изгрејсонце во исто време...

Немаше вчера, ниту утре, нема ниту време, ниту пак недостатокот од него, немаше дури ни сегашност, бидејќи можеше да постои само помеѓу вчера и утре. Лицата на денот и ноќта како светли треперења ја осветлуваа свеста, која избегала од сонот и будноста, и за час се оформува, за час се крши на парчиња - над хоризонтот, и дури и повисока, и погоре... усните, шепот, - во силна празнина се палат хиероглифи... Секс, кој се претвори во созвучје на два елементи, во совршен звук, надвор од сите форми и имиња... Тоа никогаш нема да се заврши.

 

- Кажи ми, колку време помина од кога сум тука?

- Дали некаде се брзаш:)

- Не, - за прв пат во последниве неколку дена, дали на столетието се појави сенка на вознемиреност - не, не вели така. Зарем не знаеш, дека не морам да брзам никаде, и дека ме повика со себе, за да би оставила сè и останала?

- Знам.

- Тај, јас сакам да останам.

- Тоа нема ништо да промени во твојот живот. Дали мислиш дека тука ќе ти помине секојдневноста? Никаде нема да можеш да побегнеш од неа. Ќе се вратиш тука пред да се ослободиш од негативните емоции. Тоа не е мојот услов, но ќе биде токму така, а не поинаку.

- Зарем не зависи од тебе, дали можам да останам тука или не?

- Ти нема сега да го разбереш моето објаснување. Можеш само да го прифатиш она, што ти го велам.

Тагата неприметно влезе и ме опфати сета со сино-сива магла. Сакав да се бидам малку сама, по прв пат од кога бев со него. Сето ова време бевме заедно... не, ние бевме едно... И еве сега ќе одам да седнам на брегот на езерото, а тој нема ниту да ме запре. Солзи... стиснати тупаници... црни облаци, искинати од сонцето или сонце, избркано од облаците...есенска отсутност... се се враќа.

Се е превртено наопаку - наместо куќи, еден куп од камења. Не, воопшто не го замислував така патот кон слободата. Во фантазијата видов радосна и возбудлива игра, и во која како награда ќе добијам просветување.... Просветување... банален збор, сега не ми се допаѓа. Не сакам да се откажам од Тоа... сега веќе Тоа... зарем е всушност Тоа?... таа етикета. КАКО? Како да продолжам да живеам?... Плачам... повторно, повторно, повторно тој гаден, тесен затвор, дури и денес имав сон - со грижи, сивило, секојдневност... Дали повторно ќе ги сонувам соништата кои оставаат зад себе ништо друго освен уништување и разочарување? Повторно ќе има сиво небо, студ, Москва... Тоа е неподносливо. Не знам како би можела да издржам толкава болка.

- Кога ќе влезеш во царството на не-човечкото, таму е се не- човечко - и сексот, и љубовта, и љубомората, и страдањето, и многу работи кои воопшто не постојат во реалниот свет. Токму затоа ова патување мора да биде придружено со огромна решеност, да би можеле да се донесат и имплементираат одлуките.

 

Кој е тоа? Застанувам, па дури и заборавам дека плачев... Се свртувам и гледам неверојатно суштество. По цртите на лицето, пропорциите, тоа воопшто не е Тај, но во исто време и двајцата се како едно - како рефлексии еден на друг. Седи на камен, онака мала, како една убава, црнкиња. Не се смее, но лицето изгледа како да и сјае од внатре.

Можеби тоа и е вистинска насмевка.

- Моето име е Кјара.

- Како дојде тука?

- Ова е мојот дом:)

- Дали сето ова време беше тука?

- Може да се каже така.

- Ти, исто така, си ослободена од негативните емоции?

- Да. Затоа можам да бидам тука, ако сакам.

- Кажи ми, дали и кај тебе исто, како и кај мене сега?

Во кафените очи за момент приметив ладност - исто како кај него!

- Не се обидувај да ме растажиш, во мене не постои жалост - но сепак помеко го кажа тоа.

- Сакам да знам дека тоа е можно – можно е да се излезе и да се врати на она, каде си била... затоа што Тоа – е најважното нешто... какви глупости зборувам. Тоа не е најважно... тоа е она вистинското.

- Единствениот начин да се вратиш – е да се во целост предадеш на практиката, без да гледаш назад. Тоа е како кога скокаш од висока карпа во морето, ако решително отскокнеш и се предадеш на летот – ќе полеташ, а ако почнеш да се сомневаш и почнеш да вртиш - скокот нема да успее, ќе се фатиш за работ и ќе се вратиш назад во дупката, изгребана и исплашена, влечејќи со тебе две или три зрна, кои си успеала да ги собереш. Не можеш да седиш на две столици. Ти мораш да одлучиш за себе дефинитивно - дали си подготвена да го посветиш целиот свој живот без " но", во потрага за слободата, или не. Тоа не е нешто минливо - тоа е животот. Времени решенија не постојат, или поточно, сиот секојдневен живот - и е привремено решение, така што секоја таква одлука неизбежно ќе те врати во светот на заспаните луѓе, и ничие сожалување нема да ти помогне.

Таа изгледа како мало девојче на возраст околу 11-12 години, а зборува и изгледа како старец, кој живеел неколку стотици години.

- Дојди во куќата - се клизна по каменот и босите нозе затапкаа по патеката, едвај допирајќи ја.

Како е лесна! Како дишењето на ветрот. Јас не ја доживувам како човечко присуство. Маѓепсано ја следам, како оди по камењата, како имам али и убави нозе, како шепи на тигар.

Соба. Тај седи на своето место, загледан во нас со љубопитност. Седиме тивко спротивно, и развлечениот вакуум во мене, капка по капка ме исполнува со спокојство... Не, тоа не е спокојство. Ова е нешто сосема друго. Стабилност... Не, тоа исто не е тоа. Отсутност. Да, тоа е веќе блиску. Стравот повеќе го нема. Радоста исто така, но тоа не е сивило, и не е рамнодушност. Сено. Обгорено од сонцето, бескрајна рамница која се протега кон хоризонтот од пукнатини. Тука нема простор за жалост, тука е точка, каде што се одрекувам од се што се нарекува "топлина", ја фрлам во оган, што ќе ја изгори мојата личност. Осамен воин во средината на неисунчаната и сурова рамница, - тука постои место за радост на борбата и радоста од новите откритија, тука може да се оди само напред.

- Гледај ме во очи - неговиот глас зазвучи неочекувано блиску.

Тешко е да се фокусира погледот, како да штотуку сум станала. Вртоглавица, блага мачнина - го надминувам тоа и го погледнувам во очи, зад кои е изгорена од сонце рамницата...

- Враќај се, Маја.

 

<< back

forward>>